လင်ယောကျာ်းမသိခင် ဖောက်ပြန်တဲ့မိန်းမ
လင်ယောကျာ်းမသိခင် ဖောက်ပြန်တဲ့မိန်းမ
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ တတောက်တောက်နဲ့ ခုန်ပေါက်နေကြတယ်။
“အိပ်ပြီလား မေ ... လွမ်းလို့”
ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးတစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို ရပ်တန့်သွားစေသလိုပဲ။ သုတ ... သူက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က လူတစ်ယောက်မဟုတ်သလို၊ ရိုးရိုးသားသား သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ဟာကွက်တွေထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုးဝင်လာတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ ဘေးနားကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တရားဝင် လင်ယောကျာ်း ကိုကျော်စွာကတော့ ဟောက်သံခပ်တိုးတိုးနဲ့ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေလေရဲ့။ သူက အလုပ်ကိုပဲ ဖိလုပ်တတ်တဲ့သူ၊ လူကတော့ ဘေးနားမှာ ရှိနေပေမယ့် စိတ်ချင်းကတော့ ဝေးကွာနေတာ ကြာပါပြီ။
ကျွန်မ လက်ချောင်းတွေက တုန်ရီနေရင်း စာပြန်မိတယ်။ “မအိပ်သေးဘူး ... ရှင်ရော ဘာလုပ်နေလဲ” တဲ့။ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးလေးတွေနောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ကျွန်မကို လည်ပင်းညှစ်ထားသလို ခံစားရတယ်။ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မကို အရမ်းယုံတာ။ သူက ကျွန်မကို တစ်ခါမှ သံသယ မဝင်ဖူးဘူး။ အဲဒီ ယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး မွန်းကျပ်စေတယ်။ သူက ကျွန်မအတွက် လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လိုချင်တာက ငွေကြေးနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်မ လိုချင်တာက နားလည်ပေးမှု၊ ကြင်နာတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ရင်ဘတ်ချင်း နီးစပ်မှု။ သုတက အဲဒီအရာတွေကို ကျွန်မဆီ ယူဆောင်လာပေးသူပေါ့။
ညဉ့်နက်လေ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာလေပဲ။ “ကျွန်မတို့ မှားနေပြီလား သုတ” လို့ ကျွန်မ မေးမိတိုင်း သူက “အချစ်မှာ အမှားအမှန် မရှိပါဘူး မေရယ်၊ ဆုံရမယ့်အချိန်မှာ မဆုံခဲ့ရတာကပဲ ကံကြမ္မာရဲ့ အမှားပါ” လို့ ဖြေလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ သာယာစရာ မူးယစ်ဆေးတစ်ခွက်လိုပဲ။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ကိုယ့်လင်ယောကျာ်းရဲ့ ဘေးနားမှာ အိပ်နေရင်း တခြားယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ခင်းနေရတာဟာ ဘယ်လောက် ရွံစရာကောင်းသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အမှောင်ထဲက သာယာမှုကနေ ကျွန်မ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
လတွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ပိုပြီး ကြီးထွားလာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုကျော်စွာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ရုံးမှာ ညဉ့်နက်တဲ့အခါတွေမှာ ကျွန်မ သုတနဲ့ ခိုးတွေ့ဖြစ်တယ်။ သုတနဲ့ ရှိနေတဲ့အချိန်တွေမှာ ကျွန်မဟာ အိမ်ထောင်ရှင်မ မဟုတ်တော့သလို၊ ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးတာ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ညစ်စရာတွေကို နားထောင်ပေးတာတွေက ကျွန်မကို စွဲလမ်းစေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ကိုကျော်စွာရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကိုကျော်စွာက အရင်ထက် ပိုပြီး ပိန်သွားသလိုပဲ။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထင်းသား။ “မေ ... ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေတယ်၊ မင်းကိုလည်း အချိန်မပေးနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်၊ စိတ်မဆိုးနဲ့နော်” လို့ သူက တစ်ခါတလေ ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီအခါမှာ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်မကြည့်ရဲဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ သစ္စာဖောက်မှုတွေ ရေးထွင်းထားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။
“ကိုကျော်စွာ ... အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်ပါနဲ့၊ နားနားနေနေ နေပါဦး” လို့ ကျွန်မ ပြောမိပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ ဖုန်းဆီမှာပဲ ရောက်နေတတ်တယ်။ သုတဆီက ဖုန်းဝင်လာမလား၊ စာဝင်လာမလားဆိုတာကိုပဲ စောင့်နေမိတာ။ ကျွန်မဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိမ်မှာ ရှိနေပေမယ့် အိမ်မှာ မရှိတော့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ ဟင်းချက်ရင်လည်း အငန်လွန်တာတွေ၊ အဝတ်လျှော်ရင်လည်း တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့တာတွေက ကိုကျော်စွာအတွက်တော့ ထူးဆန်းနေမှာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ သုတနဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ တွေ့နေတုန်း မထင်မှတ်ဘဲ ကိုကျော်စွာရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တိုးတယ်။ ကျွန်မ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် သုတကိုတော့ အလုပ်က လူတစ်ယောက်ပါလို့ပဲ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနေ့က အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ကိုကျော်စွာ သိသွားမလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကျော်စွာကတော့ အမြဲလိုလိုပဲ အပြုံးနဲ့ပဲ ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ အဲဒီ အပြုံးတွေက ကျွန်မကို ကားစင်တင်သတ်နေသလိုပါပဲ။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ စတင်တဲ့အချိန်မှာ သာယာပေမယ့်၊ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဝါးမြိုတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ။
ပြိုလဲခြင်းရဲ့ အစကတော့ မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သုတနဲ့ ကျွန်မကြားမှာလည်း ပြဿနာတွေ စတက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကိုကျော်စွာဆီကနေ ကွာရှင်းဖို့ တောင်းဆိုလာတယ်။ “မေ ... ဒီလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နေရတာ ကျွန်တော် ပင်ပန်းပြီ၊ မေ့ကို တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်” တဲ့။ ကျွန်မမှာ အဖြေမရှိဘူး။ ကိုကျော်စွာကို မချစ်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မအတွက် ခိုင်ခံ့တဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးလိုပဲ။ သုတကတော့ လှပတဲ့ ပန်းခြံတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ပန်းခြံထဲမှာ လည်ပတ်ချင်ပေမယ့် အိမ်ကြီးကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ မိန်းမမိုက်ပေါ့။
အဲဒီနောက်ပိုင်း သုတက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း ‘’ ပြပြီး ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့ဆီကို ဖုန်းတွေ အထပ်ထပ် ခေါ်မိတယ်။ “သုတ ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကျွန်မကို စကားပြောပါဦး” လို့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်လာတဲ့ အသံကတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဟာ တစ်ဖက်သတ် ဆွဲကပ်နေရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ သုတဟာ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာထက်၊ အိမ်ထောင်ရှိ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကစားချင်ရုံသက်သက်ပဲလားဆိုတဲ့ သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကိုကျော်စွာ အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်နေမိတယ်။ သုတဆီကလည်း အဆက်အသွယ်မရ၊ လင်ယောကျာ်းကလည်း အိမ်ပြန်မလာ။ ကျွန်မဟာ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ထိုင်ငိုနေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့
“မေ ... ကိုယ် မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်” တဲ့။ သူ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာတယ်။ သူ ကျွန်မရဲ့ အကြောင်းတွေကို သိသွားပြီလား။ သုတနဲ့ ကိစ္စကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြောပြလိုက်ပြီလား။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို ကြည့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ “ကိုယ် ကင်ဆာ ဖြစ်နေတာ သုံးလရှိပြီ မေ ... မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်ပြီး မင်းအတွက် နောက်ရေးကို ပြင်ဆင်ပေးနေတာ” တဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ၊ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်တင်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကျွန်မအတွက် အနစ်နာခံပြီး ကြိုးစားပေးနေခဲ့တာလား။
ကိုကျော်စွာရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပေမယ့် အဲဒီမျက်ရည်တွေက နောင်တကြောင့်လား၊ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်လားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မနားကို တိုးလာပြီး ထူပေးတယ်။ “မငိုပါနဲ့ မေရယ် ... ကိုယ် မင်းကို စိတ်ချလက်ချ ထားခဲ့နိုင်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ၊ ကိုယ် မရှိတော့ရင်လည်း မင်း အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်အောင် ကိုယ် အားလုံး စီစဉ်ထားတယ်” တဲ့။
သူ့ရဲ့ ကြင်နာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက်တွေလိုပဲ။ ကျွန်မမှာ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောဖို့ သတ္တိမရှိဘူး။ ကျွန်မဟာ သစ္စာဖောက်မိန်းမတစ်ယောက်ပါလို့ သူ့ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ သူက ကျွန်မကို နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို မြတ်နိုးနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။ သုတဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ။ “မင်း ယောကျာ်းကို အားလုံး ပြောပြလိုက်ပြီ၊ ငါတို့ကို ခွင့်မပြုနိုင်ရင်လည်း ကွာပေးဖို့ သူ သိသွားပြီ” တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေ ဆောင့်တက်သွားသလိုပဲ။ သုတ ... သူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ ကျွန်မ ကိုကျော်စွာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားတယ်။
“မေ ... ဒါတွေက အမှန်ပဲလား” လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ သူ့လက်ထဲက ဖုန်းမှာ သုတ ပို့ထားတဲ့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံတွေ၊ စာတွေ။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။ “ကိုယ် မင်းကို မပြည့်စုံအောင် ထားခဲ့လို့လား မေ ... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တာ မလုံလောက်ခဲ့လို့လား” လို့ သူက ထပ်မေးတယ်။ သူ့အသံက ငိုသံစွက်နေတယ်။ ကျွန်မ ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှားတစ်ခုကြောင့် ကျွန်မ မြတ်နိုးရတဲ့၊ ကျွန်မကို တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံးတော့ အရာအားလုံးဟာ ပျက်စီးခြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတယ်။ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မကို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ သူ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ သူ ဆင်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် သူက ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်ချခဲ့တယ်။ “မေ ... ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို မင်းနဲ့အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားပါရစေတော့” တဲ့။ သူ ထွက်သွားတဲ့ နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုနေမိခဲ့တယ်။
သုတဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တော့ သူက ဖုန်းနံပါတ် ပြောင်းသွားပြီ။ သူက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက်ပဲ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတယ်။ သုတက ကိုကျော်စွာနဲ့ အလုပ်ကိစ္စမှာ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ကိုကျော်စွာကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့လို့ ကျွန်မကို အသုံးချပြီး လက်စားချေခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ ကစားပွဲတစ်ခုရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့။
ခြောက်လအကြာမှာတော့ ကိုကျော်စွာ ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ ဆုံးတဲ့အချိန်အထိ ကျွန်မကို တွေ့ဖို့ ငြင်းဆန်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သေတမ်းစာမှာတော့ ကျွန်မအတွက် အိမ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို လွှဲပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရင်း နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။
ကျွန်မ ညတိုင်း မှန်ထဲကို ကြည့်တဲ့အခါ သစ္စာဖောက် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ သာယာမှု ခဏလေးအတွက်နဲ့ ထာဝရ မေတ္တာကို ကျွန်မ လဲလှယ်မိခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ ငွေတွေ ရှိတယ်၊ အိမ်ကြီးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ချစ်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ အခွံသက်သက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဖောက်ပြန်မှုဆိုတာ တစ်ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ပြန်ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ရတာဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့နေ့ဟာ အချစ်ကို သတ်လိုက်တဲ့နေ့ပါပဲ။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ရှာလို့ မရနိုင်တော့သလို၊ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေတတ်ပါတယ်။