ပဲ့တင်ခက်သံ
ပဲ့တင်ခက်သံ
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်က အပေါ်ထပ်မှ ကြားနေရကျ အသံဗလံများပင် ဖြစ်သည်။ ဝုန်းခနဲ၊ ဒုန်းခနဲ အသံများနောက်တွင် ခွက်များ၊ ပုလင်းများ ကွဲအက်သွားသည့်အသံက နားထဲဝယ် စူးခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံထားမိသော်လည်း ထိုအသံများက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေဆဲ။
“နာတော့မယ်နော်ရှင် ညတိုင်းအရက်သောက်လာပြီးမူးတိုင်းရမ်းမနေနဲ့”
ကျွန်မညီမ အဝေ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံက လေထဲတွင် တုန်ခါသွားသည်။ သူမ၏ အသံတွင် နာကျင်မှုထက် ခါးသီးမှုနှင့် အံတုမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။
“ဘယ်သူ့ဂရုစိုက်ရမှာလဲကွ... ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်သောက်တာ... ပြောတဲ့သူက... ပဲကွာ”
သူ့ယောက်ကျား ကိုကျော်စွာ၏ ဗလုံးဗထွေးနှင့် ရမ်းကားသော အသံကလည်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ “ဖြန်း” ခနဲ ရိုက်နှက်သံ၊ “အား” ခနဲ အော်ဟစ်သံတို့က အိမ်အိုကြီး၏ သစ်သားကြမ်းပြင်များကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း ထိုတုန်ခါမှုက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ကျွန်မ နွယ်... ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အောက်ထပ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ခိုလှုံနေရသူ။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမသုံးယောက်စလုံးက မိဘတွေရဲ့ အောင်မြင်မှု အရိပ်အောက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရပေမယ့်၊ လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ အဆင်မပြေမှုတွေနဲ့ နပန်းလုံးနေရသူတွေပါ။ ကျွန်မတို့ မိဘတွေက တက္ကသိုလ်လောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပါမောက္ခတွေ။ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက မြင့်မားလွန်းတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျရှုံးမှုတွေကို သူတို့ မမြင်ချင်ကြဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အခုလို အိမ်ငှားစရိတ် မတတ်နိုင်တဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို သူတို့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်အိုကြီးမှာ အပေါ်ထပ်၊ အောက်ထပ် ခွဲနေခိုင်းထားတာ။
“ဟီး... မေမေ... ဟင့်ဟင့်...”
တူလေး၏ ငိုသံလေး ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ပါ။ အိပ်ရာပေါ်က ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ ယောက်ကျားက နယ်ဘက်ကို ကားမောင်းထွက်သွားတာမို့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ကလေးတွေပဲ ရှိသည်။ အပေါ်ထပ်က အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် ကျွန်မကလေးနှစ်ယောက်လည်း လန့်နိုးပြီး ကျွန်မကို ဖက်ထားကြသည်။
“တော်ကြပါတော့ဟာ... ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း အားနာဦးမှပေါ့”
ကျွန်မ စိတ်ထဲကပဲ ရေရွတ်နေမိသည်။ ညီမဖြစ်သူကို သနားရမလား၊ စိတ်ပျက်ရမလား မဝေခွဲနိုင်တော့။ မိဘတွေကတော့ အဝေကို အငယ်ဆုံးမို့ သိပ်ချစ်ကြသည်။ သူမ ယောက်ကျားက လက်ပါတတ်မှန်း သိကတည်းက “မပေါင်းချင်ရင် ကွာလိုက်တော့၊ အမေတို့ ကျွေးထားမယ်” လို့ ပြောခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အဝေက ကျွန်မတို့ရှေ့မှာတော့ ယောက်ကျားအကြောင်း မကောင်းပြောပြီး၊ သူ့ယောက်ကျား ရှေ့ရောက်ရင်တော့ “အစ်ကို... အစ်ကို” နဲ့ တမ်းတမ်းစွဲ ဖြစ်နေတတ်သူ။ သူမရဲ့ ထိုနှစ်ခွဘဝက ကျွန်မကို စိတ်ကုန်စေသည်။
အပေါ်ထပ်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ်သံတွေက တစ်နာရီနီးပါး ကြာမှ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ညစဉ် ဓလေ့တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင်တော့ အဝေက ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး မျက်နှာကို မိတ်ကပ်တွေနဲ့ ဖုံးဖိပြီး ဈေးသွားလိမ့်မည်။ ကျွန်မကတော့ ထိုညစဉ် ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေအောက်မှာ စိတ်ဓာတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကြွေလွင့်နေရသည်။ ကျွန်မတို့ ဘဝတွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်ထိ နိမ့်ပါးသွားကြတာလဲ။
မနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်က အိမ်ရှေ့က ဝရံတာလေးထဲကို ကျရောက်နေသည်။ ကျွန်မ ကလေးတွေကို ကျောင်းပို့ပြီး ပြန်လာတော့ ဘေးအိမ်က ချစ်စုနဲ့ တိုးသည်။ ချစ်စုက ကျွန်မတို့နဲ့ ရွယ်တူလောက်ရှိပြီး စကားပြောပွင့်လင်းသူ။
“မနွယ်... နေကောင်းရဲ့လား”
ချစ်စုက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အေး... ချစ်စု၊ ကောင်းပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မနေ့ညက အပေါ်ထပ်က အသံတွေကြောင့် မနွယ်တို့ အိပ်ရော အိပ်ရရဲ့လားလို့ မေးမလို့ပါ။ ကျွန်မတို့တောင် ဟိုဘက်အိမ်ကနေ အတိုင်းသား ကြားနေရတာ”
ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ ရှက်လည်း ရှက်မိသည်။ ပါမောက္ခချုပ်ရဲ့ သမီးတွေက ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး နာမည်ပျက်နေတာကို မိဘတွေ သိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးလိုက်မလဲ။
“အေးပါဟာ... သူတို့လည်း ညတိုင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာပဲ၊ ငါလည်း ပြောရမှာ အားနာလာပြီ။ အဝေကလည်း သူ့ယောက်ကျားကို မပြတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ”
ချစ်စုက ကျွန်မကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်ပြီး ခဏတိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ကျွန်မနား တိုးကပ်လာသည်။
“မနွယ်... တစ်ခုတော့ ပြောပြရဦးမယ်။ မနွယ်ကတော့ အဝေတို့ ရန်ဖြစ်တာလို့ သိပေမယ့် ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ မနွယ်တို့ လင်မယား ရန်ဖြစ်နေတာလို့ ထင်နေကြတာနော်”
ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျောက်ရုပ်လို တောင့်တင်းသွားသည်။ “ဟင်... ဘာလို့လဲ၊ ငါတို့က အောက်ထပ်မှာလေ၊ ရန်လည်း မဖြစ်ဖူးဘူး”
“အဲဒါက ဒီလိုရှိတယ် မနွယ်ရဲ့။ မနွယ်က ဆံပင်တိုတို၊ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ လူကလည်း ဝဝ ဒေါင်းတိမောင်းတိလေ။ ဆိုင်ကယ်တဝီဝီနဲ့ သွားလာနေတော့ လူတွေက မနွယ်ကို ပုံစံကြည့်ပြီး ခပ်ရမ်းရမ်းလို့ ထင်နေကြတာ။ အဝေကကျတော့ ဆံပင်အရှည်လေးနဲ့၊ အမြဲ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် ဝတ်တတ်တော့ သူတို့က အဝေကို သနားစရာ မိန်းကလေးလို့ မြင်ကြတာ။ ညဘက် အော်သံတွေ ကြားရင် ‘ဟို ဝဝတုတ်တုတ် မနွယ်တစ်ယောက် အော်ပြန်ပြီ’ လို့ ပြောနေကြတာ”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ အံ့ဩလွန်းလို့ စကားတောင် မထွက်နိုင်တော့။ ကျွန်မက မိသားစုအတွက်၊ ကလေးတွေအတွက် ကျားကုတ်ကျားခဲ ရုန်းကန်နေရသူ။ အဝေကတော့ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး ညဘက်ကျမှ သောင်းကျန်းတတ်သူ။ ဒါကို ပတ်ဝန်းကျင်က အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ကျွန်မကို အောက်တန်းစား တစ်ယောက်လို သတ်မှတ်နေကြတာလား။
“ငါ့ဖြင့် သူတို့အစား ရှက်လွန်းလို့ အီးပေါက်တာတောင် ကျယ်ကျယ်မပေါက်ရဲတဲ့ဘဝ... အခုတော့ ငါကပဲ တရားခံ ဖြစ်နေတာပေါ့လေ”
ကျွန်မ စိတ်နာနာနဲ့ ရယ်လိုက်မိသည်။ ချစ်စုကတော့ စာနာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေသည်။ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတစ်စ တောက်လောင်နေသလို ခံစားရသည်။ အဝေက မိဘတွေဆီမှာလည်း ကျွန်မကို အပြစ်တင်စကားတွေ ပြောလေ့ရှိတာကို သတိရသွားသည်။ သူမက ရှေ့မှာ အကောင်း၊ ကွယ်ရာမှာ အဆိုး။
ကျွန်မ အပေါ်ထပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဝေက ဝရံတာမှာ အဝတ်လှန်းရင်း ကျွန်မကို ပြုံးပြနေသည်။ ထိုအပြုံးက ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုလို ခါးသီးနေသည်။ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ သည်းခံနေရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ငါ့ရဲ့ ဘဝကို ဘာလို့ တခြားသူရဲ့ အမှားတွေအတွက် အဆုံးရှုံးခံနေရတာလဲ။
ထိုနေ့ ညနေမှာတော့ ကျွန်မ စိတ်ကို တင်းတင်းထားလိုက်သည်။ ညစာစားပြီးချိန်မှာ အဝေ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာသည်။ မျက်လုံးအောက်မှာ ညိုမည်းနေတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုက မနေ့ညက တိုက်ပွဲရဲ့ အကြွင်းအကျန်။
“မမ... သကြားလေး ရှိလား၊ အပေါ်မှာ ကုန်နေလို့”
သူမက အသံချိုချိုလေးနဲ့ မေးသည်။ ကျွန်မကတော့ သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
“အဝေ... နင် ငါ့ကို ပြောစရာ မရှိဘူးလား”
အဝေက ကြောင်သွားပြီး “ဘာကိုလဲ မမရဲ့” လို့ ပြန်မေးသည်။
“ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက နင်တို့ ညတိုင်း ရန်ဖြစ်နေတာကို ငါတို့ လင်မယား ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတာ နင်သိလား။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘယ်လောက်ထိ ကျဆင်းနေပြီလဲဆိုတာ နင် စဉ်းစားဖူးလား”
အဝေရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအတွင်းမှာပဲ သူမက ဟန်ကိုယ့်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။ “အို... မမကလည်း၊ လူတွေက ပါးစပ်ရှိတိုင်း ပြောကြတာပဲ။ အဲဒါကို မမက ဂရုစိုက်နေတာလား။ ညီမလည်း ခံစားနေရတာပဲဟာ”
“နင် ခံစားရတာက နင် ရွေးချယ်တဲ့ လမ်းလေ။ နင် သူ့ကို မကွာဘဲ တွဲနေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ နင်တို့ရဲ့ အမှိုက်ပုံထဲမှာ အတူ နစ်နေရမှာလဲ။ မိဘတွေရှေ့ကျရင်လည်း နင်က ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောတယ် မဟုတ်လား”
ကျွန်မရဲ့ စကားတွေက တဖျပ်ဖျပ် ထွက်လာသည်။ အဝေက မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ “မမ... ညီမကို မယုံဘူးလား။ ညီမ ဘယ်တုန်းက မမအကြောင်း မကောင်းပြောဖူးလို့လဲ။ ညီမမှာလည်း အခက်အခဲတွေ ရှိပါတယ်”
“အခက်အခဲလား... နင့်ရဲ့ အခက်အခဲက နင် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာ။ နင်က အပြင်မှာတော့ ရိုးယဉ်ပြပြီး ညဘက်ကျမှ အရူးမလို အော်နေတာ။ လူတွေက ငါ့ကို အထင်သေးနေကြပြီ။ နင် ဒီအိမ်ကနေ ပြောင်းသွားရင် ကောင်းမယ်”
ကျွန်မ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ပြင်းထန်သွားမှန်း သိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မတားဆီးနိုင်တော့။ အဝေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်သွားသည်။ ထိုညက အပေါ်ထပ်က ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့ပါ။ တိတ်ဆိတ်လွန်းတာကြောင့် ကျွန်မတောင် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မတို့ ညီမနှစ်ယောက် စကားမပြောဖြစ်ကြတော့။ အဝေက ကျွန်မကို မြင်ရင် ရှောင်သွားတတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ သူမကို စိတ်နာနေဆဲ။ ငါကပဲ မှားနေတာလား၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုစိတ်က လွန်ကဲသွားတာလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကလည်း အရေးကြီးတာပဲ မဟုတ်လား။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မ ယောက်ကျား ခရီးက ပြန်လာသည်။ အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကို သူက ရိပ်မိပုံရပေမယ့် ဘာမှတော့ မပြော။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို ခံစားချက်ကြီးက ကြီးစိုးနေသည်။ အဝေရဲ့ မျက်နှာလေးက ပိန်ချောင်သွားပြီး သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အရင်လို မသွက်လက်တော့တာကို သတိပြုမိသည်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ည...။ အပြင်မှာ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ကိုင်းတွေက အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ည နာရီလောက်မှာတော့ အပေါ်ထပ်ကနေ ထူးထူးခြားခြား အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒါဟာ ပုံမှန်ကြားနေကျ ရန်ဖြစ်သံ မဟုတ်ပါ။ သေလုမျောပါး အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ အသံမျိုး။
“မမ... ကယ်ပါဦး... မမ... အား...”
ကျွန်မ အိပ်ရာကနေ လန့်နိုးသွားသည်။ ဘေးနားက ယောက်ကျားကလည်း နိုးလာပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ နွယ်” လို့ မေးသည်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။ “အပေါ်ထပ်က အသံပဲ... ခါတိုင်းထက် ပိုဆိုးနေသလိုပဲ” လို့ ပြောရင်း ကျွန်မ အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားမိသည်။
အပေါ်ထပ် ရောက်တော့ တံခါးက အတွင်းက ပိတ်ထားသည်။ ရိုက်နှက်သံတွေနဲ့အတူ အဝေရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေကို ကြားနေရသည်။
“ကိုကျော်စွာ... တော်ပါတော့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်... အဲဒါ မမပိုက်ဆံ မဟုတ်ပါဘူး... အား...”
ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။ မမပိုက်ဆံ? ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်မ ယောက်ကျားက တံခါးကို အားနဲ့ ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ အဝေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေပြီး နှာခေါင်းကော ပါးစပ်ကပါ သွေးတွေ ထွက်နေသည်။ ကိုကျော်စွာကတော့ လက်ထဲမှာ သံတုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ သူမကို ရိုက်ဖို့ ပြင်နေဆဲ။
ကျွန်မ ယောက်ကျားက ကိုကျော်စွာကို လုံးထွေးပြီး ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။ ကျွန်မကတော့ အဝေဆီကို ပြေးသွားပြီး သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“အဝေ... ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်ရတာလဲ”
အဝေက ကျွန်မကို မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ “မမ... ညီမ... ညီမ ဖုံးထားပေးတာပါ... မမ ယောက်ကျား... သူ... သူ အကြွေးတွေ တင်နေတာ... ကိုကျော်စွာက အဲဒါကို သိနေလို့... မမကို ပြောမယ်ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်နေတာ... ညီမက မပြောဖို့ တောင်းပန်ရင်းနဲ့... အခု... အခု ပိုက်ဆံတောင်းတာ မပေးနိုင်လို့...”
ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မရဲ့ ယောက်ကျား... ကျွန်မ အားကိုးရတဲ့သူက အကြွေးတွေ တင်နေတာလား။ ပြီးတော့ အဝေက ဒါကို ကျွန်မ မသိအောင်၊ ကျွန်မ စိတ်မဆင်းရဲအောင် ကိုယ်တိုင် ခံစားပြီး ဖုံးကွယ်ပေးထားတာလား။
“နင် ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ အဝေရယ်... ဘာလို့လဲ...” ကျွန်မ အော်ငိုမိသည်။
အဝေက အားယူပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “မမက... ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတာလေ... ညီမကတော့ အောက်တန်းစားပဲ ဖြစ်ဖြစ်... မမကိုတော့ လူကြားထဲ... မျက်နှာမငယ်စေချင်ဘူး...”
ထိုစကားအဆုံးမှာ အဝေ သတိလစ်သွားသည်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတာက သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အတ္တတွေ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ သူမကို အထင်သေးခဲ့တယ်၊ သူမကို အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ကျွန်မရဲ့ လောကလေး မပျက်စီးသွားအောင် သူမဘဝနဲ့ ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အဝေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ မပြတ်နိုင်တော့ပါ။ သူမက အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမာရွတ်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုကျော်စွာကိုတော့ ရဲက ဖမ်းသွားပြီ။ ကျွန်မ ယောက်ကျားကတော့ အကြွေးကိစ္စတွေ ပေါ်သွားပြီးနောက် အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူက လောင်းကစား လုပ်ရင်းနဲ့ မိဘတွေပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုပါ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အဝေကိုသာ အပြစ်တင်နေခဲ့မိသည်။
“မနွယ်...”
ချစ်စုက ဆေးရုံကို ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို အဝတ်ထုတ်လေး တစ်ထုပ် ပေးသည်။ “ဒါ အဝေရဲ့ ဗီရိုထဲက တွေ့တာ၊ မနွယ်ကို ပေးဖို့ ရေးထားတဲ့ စာလေးလည်း ပါတယ်”
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်လေးကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။
“မမ... မမက ညီမကို စိတ်ပျက်နေတာ ညီမ သိပါတယ်။ ညီမက ပုံစံမကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမယ့် မမကိုတော့ ပါမောက္ခချုပ်ရဲ့ သမီးပီပီ ဂုဏ်ရှိရှိ နေစေချင်တယ်။ မမ ယောက်ကျား ကိစ္စတွေကို ညီမ တတ်နိုင်သလောက် ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ညီမလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ ညတိုင်း ညီမ အော်ဟစ်နေတာက နာကျင်လို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ မမ အောက်ထပ်ကနေ ကြားပြီး သတိထားမိပါစေတော့လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မမကတော့ ညီမကိုပဲ အမုန်းကြီး မုန်းနေခဲ့တယ်နော်။ ညီမကို ခွင့်လွှတ်ပါ မမ။”
စာရွက်ကလေးက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲသွားသည်။ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်ကို ကြောက်လို့ ညီမအရင်းကို တွန်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ တကယ်တော့ အဝေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး နိမ့်ကျသူပါ။
အဝေက မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်မကို ကြည့်သည်။ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်မလက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်သည်။ ထိုအချိန်မှာ ကျွန်မ နားထဲမှာ ညစဉ်ကြားနေရတဲ့ "ဖြန်း ဖြန်း" ဆိုတဲ့ ရိုက်နှက်သံတွေ၊ "အား" ဆိုတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ထိုအသံတွေက ကျွန်မကို နာကျင်စေရုံတင် မကတော့ဘဲ နောင်တတရားရဲ့ မီးလျှံတွေလို လောင်မြိုက်နေပြီ။
ကျွန်မ အဝေရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ “အဝေရယ်... မမ မှားခဲ့ပါတယ်... မမကို ခွင့်လွှတ်ပါ...”
အဝေက ခေါင်းယမ်းပြရင်း ပြုံးသည်။ ထိုအပြုံးက ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံးနဲ့ အနာကျင်ရဆုံး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဒီနေ့တော့ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ထိုညတွေရဲ့ ပဲ့တင်ခက်သံတွေက ထာဝရ ရှင်သန်နေတော့မည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်မတို့ မြင်နေရတဲ့ အမှန်တရားဟာ တကယ့်အမှန်တရား မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဝေဒနာတွေသာ ဖြစ်နေတတ်ပါလား။
သင်ခန်းစာ။ ။ အပေါ်ယံ အမြင်တစ်ခုတည်းဖြင့် လူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်ုပ်တို့ မုန်းတီးနေသော ဆူညံသံများသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အနစ်နာခံနေသည့် ဝိညာဉ်တစ်ခု၏ ငိုရှိုက်သံများ ဖြစ်နေတတ်သည်။