အပျော်မယ်များရဲ့ ဘဝ

 မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်တွေက ရန်ကုန်ညရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ အလိပ်လိုက် အလိပ်လိုက် ပိတ်ဖုံးနေကြတယ်။ လမ်းမထက်က ရောင်စုံနီယွန်မီးတန်းတွေကတော့ မိုးရေစိုနေတဲ့ ကတ္တရာလမ်းပေါ်မှာ အရောင်အမျိုးမျိုးနဲ့ ကခုန်နေကြလေရဲ့။ ကျွန်မကတော့ မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းတွေကို ငေးကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲကို လိမ်းခြယ်နေမိတယ်။ ဒီနေရာကတော့ “နှင်းဆီဖြူ” လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ ကာရာအိုကေနဲ့ နှိပ်နယ်ရေးစင်တာတစ်ခုပေါ့။ နာမည်က ဖြူစင်ပေမဲ့ ဒီထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကျွန်မတို့လို မိန်းကလေးတွေရဲ့ ဘဝကတော့ အညစ်အကြေးတွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ဒီလောကထဲမှာတော့ ကျွန်မကို “နှင်း” လို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မမှာ အတိတ်ရှိတယ်၊ နာကျင်မှုတွေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖွင့်မပြောဖြစ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က ကျွန်မရဲ့ဘဝထဲကို “ကိုသက်” ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက တခြားဧည့်သည်တွေလို မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို နှာခေါင်းရှုံ့တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တဏှာရူးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ သူ ပထမဆုံး ကျွန်မရှိတဲ့ အခန်းထဲကို ရောက်လာတဲ့နေ့က သူဟာ အဝေးပြေးကားဒရိုင်ဘာ တစ်ယောက်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး “ပင်ပန်းနေပြီလား နှင်း” လို့ မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကျောက်ခဲလို မာကျောနေတဲ့ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်ကျသွားစေခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေအတွက် “ဘယ်လောက်လဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းထက် “ပင်ပန်းနေပြီလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူ သိခဲ့ပုံရပါတယ်။

အခန်း () — ဆုံစည်းခြင်းနှင့် နှောင်ကြိုး

ကိုသက်နဲ့ ဆုံရတဲ့ ညတိုင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အမှောင်ထဲက လရောင်တစ်ခုလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို တွေ့ဖို့အတွက် နယ်ကပြန်လာတိုင်း ဒီဆိုင်ကိုပဲ တန်းလာတတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ထိုင်ဖြစ်ကြတဲ့အခါ သူက သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်းတွေ၊ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေအကြောင်း ပြောပြတတ်တယ်။ သူက တစ်နေ့မှာ ရွာကိုပြန်ပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်းလုပ်ရင်း အေးအေးချမ်းချမ်း နေချင်တာတဲ့။ “နှင်းသာ လိုက်ခဲ့ရင် ကိုယ် နှင်းကို ရွာမှာ အိမ်လေးတစ်လုံးနဲ့ ထားမှာ” လို့ သူပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရယ်မိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရယ်သံနောက်ကွယ်မှာတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးချင်စိတ်ကို အောင့်ထားခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ လက်ထပ်ချင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနိုင်ပါ့မလား။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အားနည်းချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ ကျွန်မဟာ လူတွေကို ယုံလွယ်တတ်တယ်။ အထူးသဖြင့် နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်တဲ့သူဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အရာရာကို ပုံအောပေးပစ်တတ်တာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။ ကိုသက်က ကျွန်မရဲ့ အဲဒီအားနည်းချက်ကို သိနေသလားတော့ မသိဘူး။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းဂရုစိုက်ပြတယ်။ ဆိုင်ကို လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မအတွက် အားဆေးတွေ၊ စားစရာတွေ ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်မှာ သူက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီပြီး “နှင်းရယ်... ကိုယ်တို့ ဒီဘဝကနေ မြန်မြန်ရုန်းထွက်ကြရအောင်နော်” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထပ်သွားပြီး “ကျွန်မကို တကယ် ခေါ်သွားမှာလားဟင်” လို့ ပြန်မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းကစလို့ ကျွန်မဟာ ကိုသက်နဲ့အတူ အသစ်စမယ့် ဘဝတစ်ခုအတွက် ငွေတွေကို စုဆောင်းလာခဲ့တယ်။ ဧည့်သည်တွေဆီက ရသမျှ မုန့်ဖိုးတွေ၊ လစာတွေကို တစ်ပြားမကျန် စုခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကိုသက်နဲ့အတူ ဒီငရဲခန်းကနေ ထွက်သွားဖို့ပါပဲ။

အခန်း () — ပဋိပက္ခနှင့် အလှည့်အပြောင်း

ကိုသက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ကြီးထွားလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အပေါ်မှာ ငြီးငွေ့လာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဆိုင်ရှင် မန်နေဂျာ ဦးဟိန်းက ကျွန်မရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိလာတယ်။ “နှင်း... မင်း နောက်ပိုင်း ဧည့်သည်တွေကို သိပ်ပြီး ဧည့်မခံတော့ဘူးနော်။ အဲဒီ ကားဒရိုင်ဘာကောင်ကြောင့်လား” လို့ သူက မေးတတ်တယ်။ ဦးဟိန်းက လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပဲ။ သူ့လက်အောက်က မိန်းကလေးတွေက သူ့အတွက်တော့ ငွေထုတ်စက်တွေပဲပေါ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ငွေတွေက သိန်း နီးပါး ရှိနေပြီ။ ကိုသက်က ပြောဖူးတယ်၊ သူ သိန်း လောက် လိုနေသေးတယ်တဲ့။ အဲဒီငွေရရင် သူတို့ရွာက လယ်ကွက်တွေကို ပြန်ရွေးလို့ရမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မကို ခေါ်သွားမယ်ပေါ့။

ကျွန်မ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ သိန်း ကို ကိုသက်ကို ပေးလိုက်ရင် သူ လယ်တွေ ပြန်ရွေးလို့ ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကလည်း ကြောက်စိတ်က ဝင်လာတယ်။ တကယ်လို့ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့ရင်ကော။ ဒါပေမဲ့ ကိုသက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တိုင်း အဲဒီသံသယတွေက ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်တယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး “နှင်း... ကိုယ် အခက်တွေ့နေပြီ။ ကိုယ့်အမေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်” လို့ ပြောလာတဲ့နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခိုင်မာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ငွေအားလုံးကို ကိုသက်ကို ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

“ကိုသက်... ကျွန်မမှာ စုထားတဲ့ သိန်း ရှိတယ်။ ဒါကို ယူသွားပါ” လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကိုသက်က အံ့သြသွားပုံရတယ်။ သူက “မဖြစ်ပါဘူး နှင်းရယ်... ဒါ နှင်းရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရထားတဲ့ ငွေတွေပဲ” လို့ ငြင်းရှာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ကျွန်မကို ဖက်ထားရင်း “ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကိုယ် အမေ့ကို ကုပြီးတာနဲ့ နှင်းကို လာခေါ်မယ်။ ကျွန်မတို့ ဘဝသစ်ကို စကြမယ်” လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပျော်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်က ကိုသက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။

အခန်း () — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကိုသက် ငွေတွေကို ယူသွားပြီးတဲ့နောက် နှစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အထိ သူ ဖုန်းမဆက်လာတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းဝင်သွားပေမဲ့ သူက ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ Viber ကနေ ပို့တဲ့ စာတွေကိုတော့ Seen ပြပေမဲ့ ပြန်စာ တစ်လုံးမှ မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လာခဲ့တယ်။ “သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်နေပေမဲ့ ညဘက် ဧည့်သည်တွေနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်က ကိုသက်ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။

ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မိန်းကလေးတွေကလည်း ကျွန်မကို လှောင်ကြတယ်။ “နှင်း... မင်း အဲဒီကောင်ကို ငွေတွေ ပေးလိုက်ပြီလား။ မင်းတော့ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်” လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ တစ်လ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နည်းပါးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူ လုံးဝ မဖြေဆိုတော့ဘူး။ “ကိုသက်... ဘာလို့လဲဟင်။ ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောပါဦး” ဆိုတဲ့ စာတွေဟာ သူဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မလာတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရောင်းစားခဲ့တဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ သိက္ခာတွေအားလုံးဟာ အဲဒီ ငွေတွေထဲမှာ ပါသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ငိုနေမိတယ်။ ကိုသက်နဲ့ အတူ သွားခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာလေးတွေ၊ သူ ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ကတိတွေကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မဟာ အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်လွန်းလို့ အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေပေါ့။

အခန်း () — အမြင့်ဆုံးအချက်နှင့် အလှည့်အပြောင်း

ကိုသက် ပျောက်သွားပြီး သုံးလလောက် ကြာတဲ့နေ့မှာတော့ ကျွန်မ တစ်ခုခုကို သိချင်တာနဲ့ သူ ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ လိပ်စာအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မြို့ပြင်က ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုထဲမှာ ရှိတဲ့ အိမ်အိုလေးတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တယ်။ ကိုသက်ဟာ အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ချော့နေပြီး ဘေးမှာတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ “ကိုသက်” လို့ ကျွန်မ ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ သူ လှည့်ကြည့်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ၊ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ပြည့်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။

ကျွန်မက သူ့ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပါးရိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အိမ်အပြင်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်သွားခဲ့တယ်။ “နှင်း... ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ။ ရှင် ကျွန်မဆီက ငွေတွေကို ယူပြီး ဒီမှာ မိသားစုနဲ့ ပျော်နေတာကိုလား” လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုသက်က မျက်ရည်တွေ ကျလာပြီး တစ်ခုခုကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။

“နှင်း... ကိုယ် နှင်းကို လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် နှင်းကို မယူနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးဟောင်းပါ။ သူက ကိုယ့်ကလေးကို ခေါ်ပြီး တခြားလူနောက် လိုက်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက သူ့ကို နှိပ်စက်ပြီး ငွေတွေယူပြီး ထွက်သွားတယ်။ ကလေးက နှလုံးရောဂါ ရှိနေတာ နှင်းရဲ့။ ကိုယ် နှင်းဆီက ယူသွားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကလေးကို ခွဲစိတ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကိုယ် နှင်းကို အရမ်းချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှင်းရဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကိုယ့်ကလေးကို ကယ်လိုက်ရတဲ့အခါ ကိုယ် နှင်းကို ရင်မဆိုင်ရဲတော့ဘူး။ ကိုယ်ဟာ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပါ နှင်းရယ်။ နှင်းကို အသုံးချသလို ဖြစ်သွားခဲ့လို့ ကိုယ် နှင်းဆီကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တာပါ” လို့ သူက ပြောပြတယ်။

ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေဟာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နာကျင်မှုတွေက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို မချစ်လို့ ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ အတိတ်နဲ့ သူ့ရဲ့ တာဝန်တွေကြားမှာ ကျွန်မကို စတေးခဲ့တာပါလား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတာက သူ ကျွန်မကို “အပျော်မယ်” တစ်ယောက်ထက် မပိုဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပဲ။ “ကိုသက်... ရှင်သာ ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်း ပြောရင် ကျွန်မ ဒီငွေတွေကို ကလေးအတွက် ဝမ်းသာအားရ ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရှင်က အလိမ်အညာတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တာပဲ” လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်ပြီး အဲဒီနေရာကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နောက်ကနေ သူ လိုက်ခေါ်နေပေမဲ့ ကျွန်မ ပြန်မကြည့်တော့ဘူး။

အခန်း () — အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ ပြန်ရောက်လာတာကတော့ မူလနေရာ ဖြစ်တဲ့ “နှင်းဆီဖြူ” ဆီကိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ပြန်ဝတ်၊ မိတ်ကပ်တွေကို အရင်ထက် ပိုပြီး ထူထူလိမ်းလိုက်တယ်။ ကိုသက်ကို ပေးလိုက်ရတဲ့ ငွေတွေထက် ကျွန်မ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ “မျှော်လင့်ချက်” က ပိုပြီး ကြီးမားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ခုတော့ ဘာကိုမှ မယုံကြည်တော့တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ညတိုင်း ဧည့်သည်တွေနဲ့ အတူ ရယ်မောနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သေလူတစ်ယောက်လို အသက်မဲ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့လို မိန်းကလေးတွေရဲ့ ဘဝမှာ အချစ်ဆိုတာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မတို့နဲ့ မထိုက်တန်တဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။ ကိုသက်ဟာ ကျွန်မကို ကယ်တင်မယ့် သူရဲကောင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို အရင်းအနှီးပြုပြီး သူ့ရဲ့ လောကကြီးကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။

ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာမှာ ပေါ်နေတဲ့ အရေးအကြောင်းတွေကို မြင်နေရတယ်။ အဲဒီ အရေးအကြောင်းတွေထဲမှာ ကိုသက်ရဲ့ အလိမ်အညာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေနဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေက ကမ္ပည်းတင်ထားသလိုပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ ကိုသက်ကို မတွေ့ခဲ့ရင်၊ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ ဘဝသစ်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ရင် ကျွန်မ ခုလောက် နာကျင်ရပါ့မလားလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့ နာကျင်မှုက မျှော်လင့်ချက်ရှိခဲ့ပြီးမှ ပြိုလဲရတဲ့ နာကျင်မှုလောက် မပြင်းထန်ဘူးဆိုတာပါပဲ။

ဒီနေ့ညလည်း မိုးတွေ ရွာနေပြန်ပြီ။ ဆိုင်ထဲကို ဧည့်သည်အသစ်တစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်မက နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲတွေကြားကနေ အတုအယောင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးရင်း “ကျွန်မ နာမည် နှင်း ပါ” လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်မဟာ အခုတော့ အတိတ်မရှိ၊ အနာဂတ်မရှိတဲ့ နှင်းတစ်ပွင့်ပေါ့။ ညရဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရည်ပျော်သွားမယ့် နှင်းတစ်ပွင့်ပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ခြင်းဟာ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် လက်နက်တစ်ခု ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အနစ်နာခံခြင်း မဟုတ်ဘဲ အတ္တတွေရဲ့ အစွန်းထွက်သာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။