မိန်းမပျက်ကို ကြည့်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကမျက်လုံးများ

 မိန်းမပျက်ကို ကြည့်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကမျက်လုံးများ

မိုးအုံ့အုံ့ညနေခင်းတစ်ခု၏ မှိုင်းညို့မှုက ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးပေါ်မှာ လွှမ်းခြုံထားသည်။ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံလေးသည် ပွင့်ဖတ်ကလေးများ ကြွေကျနေပြီး အိမ်ထဲတွင်တော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်စုလေးမှာ အစ်မ သုံးယောက်ရှိသည်။ အစ်မကြီး မအေး၊ အစ်မလတ် မထက် နှင့် အငယ်ဆုံး ကျွန်မ သီရိ။ အစ်မကြီးသည် မိခင်ကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ပြီး ခဲအို ကိုမျိုးနှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ သမီးလေး နန္ဒာကို ရရှိထားသည်။ အစ်မလတ်ကတော့ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်၊ ဘွဲ့ရပညာတတ်၊ လှပကျော့ရှင်းပြီး မာန်တက်တတ်သူတစ်ယောက်ပေါ့။

"သီရိ... နန္ဒာလေးက အဖျားက မကျသေးဘူးအေ။ သွေးလွန်တုပ်ကွေးဆိုတော့ ဆေးရုံမှာပဲ ရက်ရှည်နေရမယ်ထင်တယ်။ အဖေနဲ့အမေလည်း ဒီည ဆေးရုံမှာပဲ အိပ်လိမ့်မယ်"

အစ်မကြီးက ဖုန်းထဲကနေ တုန်တုန်ရီရီ အသံဖြင့် ပြောရှာသည်။ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး ဆေးရုံတင်ထားရသဖြင့် စိတ်ပူနေရှာသူ။ အစ်မကြီးသည် သိပ်ကိုရိုးသားပြီး အနစ်နာခံတတ်လွန်းသူ ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနှင့် အစ်မလတ် နှစ်ယောက်တည်းမို့ စိတ်မချနိုင်ဘဲ သူမ၏ ယောက်ျားဖြစ်သူ ခဲအိုကို အိမ်မှာ ပြန်နေခိုင်းခဲ့သည်။

"ကိုမျိုးကို အိမ်ပြန်လွှတ်လိုက်မယ်နော် ညီမလေး။ မိန်းမသားတွေချည်းပဲဆိုတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိမှ အားရှိမှာ။ မင်းခဲအိုကလည်း သူကိုယ်တိုင် အိမ်ပြန်စောင့်ပေးမယ်ဆိုလို့"

ထိုစကားသည် အစ်မကြီး၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမည့် သေမိန့်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မတို့ မသိခဲ့ကြပါ။ အစ်မကြီးကတော့ သူမကို အမြဲဂရုစိုက်ဟန်ပြတတ်သော သူမယောက်ျားကို ကြည်ညိုမြတ်နိုးစွာဖြင့် အိမ်သို့ လွှတ်လိုက်လေသည်။ အစ်မလတ်ကတော့ ထိုအချိန်တွင် မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း နှုတ်ခမ်းနီကို အသာအယာ ဆိုးနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ကျွန်မ၏ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲနီးနေသဖြင့် စာအုပ်ကြားတွင်သာ ခေါင်းနစ်နေခဲ့သောကြောင့် မိသားစုအတွင်း အက်ကြောင်းကလေးတစ်ခု စတင်နေသည်ကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုမိခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ကျောင်းကနေ ရီပို့ကတ် ပေးလိုက်သည်။ အဖေနှင့်အမေက ဆေးရုံမှာမို့ အိမ်မှာ လူကြီးဆိုလို့ အစ်မလတ် တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်။ အစ်မလတ်သည် ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်၍ သူမကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရန် ကျွန်မ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များကို တိတ်တိတ်ကလေး နင်းရင်း အစ်မလတ်၏ 

ကျွန်မ လက်ချောင်းကလေးတွေ တုန်ရီနေရင်း တံခါးအဟလေးကနေ ချောင်းကြည့်မိသည်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက ကမ္ဘာပျက်သလိုပင်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လုံးထွေးနေကြသော လူနှစ်ယောက်။ အစ်မလတ်နှင့် အစ်မကြီး၏ လင်ယောက်ျား ကိုမျိုး။ ကျွန်မ၏ အစ်မလတ်၊ ပညာတတ် ဘွဲ့ရ၊ ရွေးစရာ ယောက်ျားတွေ ပေါလွန်းသည့် မထက်သည် မိမိ၏ အစ်မရင်းခေါက်ခေါက်၏ ယောက်ျားနှင့် ဖောက်ပြန်နေခြင်းပင်။

သူတို့သည် ကျွန်မကို အိမ်မှာ ရှိနေသည်ဟုပင် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြ။ အစ်မကြီးက ဆေးရုံမှာ သမီးလေးအတွက် ငိုယိုနေချိန်၊ အစားမစားဘဲ စောင့်ရှောက်နေချိန်မှာ သူတို့ကတော့ အိမ်မှာ ကာမစည်းစိမ် ခံစားနေကြသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ထဲက ရီပို့ကတ်ကလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျသွားသည်။ သူတို့ဆီက ထွက်လာသော သာယာသံများသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲပြည်မှ လာသော အသံများကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်မ ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွံရှာလွန်း၍ ရင်ထဲမှာ အန်ချချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာသည်။ ထိုနေ့က ကျွန်မ၏ ရီပို့ကတ်ကို ကျွန်မဘာသာ ဟန်ဆောင်လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရသည်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လိမ်လည်ခြင်းကို ခါးသီးစွာ သင်ယူလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။

ခုနစ်ရက်။ အစ်မကြီးနှင့် မိဘများ ဆေးရုံမှ ပြန်မလာသော ခုနစ်ရက်တာကာလသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ရုပ်ရှင်ကားဆိုးကြီးတစ်ခုကို အောင့်သက်သက် ကြည့်နေရသလိုပင်။ ခဲအို ကိုမျိုးသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ကျွန်မ၏ ရှေ့မှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်သည်။ "သီရိ စာဖတ်နော်၊ မုန့်စားဦးမလား" ဟုပင် အစ်မကြီးအရှေ့မှာ လုပ်ပြသလို ကြင်နာပြသေးသည်။ အစ်မလတ်ကတော့ ပို၍ပင် ပါးနပ်သေးသည်။ သူမက ကျွန်မကို ကျောင်းကိစ္စတွေ မေးရင်း၊ ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝတ်ရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

သို့သော် ညဉ့်နက်လာလျှင်တော့ ခဲအို၏ ခြေသံက ကျွန်မ၏ 

ဖုန်းမြည်လာတိုင်း အစ်မကြီး၏ အသံကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။

"ယောက်ျားရေ... နန္ဒာလေး သွေးစစ်တာ အခြေအနေကောင်းတယ်တဲ့။ နောက်နှစ်ရက်ဆို ဆင်းရတော့မယ်။ အိမ်မှာ မီးတွေ ဘာတွေ ဂရုစိုက်နော်။ ဂက်စ်မီးဖိုကို မဖွင့်တတ်ရင် အလတ်မကို ဖွင့်ခိုင်း။ အငယ်မ ထမင်းချိုင့်အတွက်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား"

အစ်မကြီးက ဖုန်းထဲကနေ သူ့ယောက်ျားကို တဖွဖွ မှာနေရှာသည်။ သူမ၏ ယောက်ျားသည် ဂက်စ်မီးဖို ဖွင့်နည်းကိုသာမက၊ သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်တံခါးကိုပါ ဖွင့်နေသည်ကို သူမ မသိရှာခဲ့ပေ။ ကျွန်မ၏ အစ်မလတ် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် တားဆေးကတ် တွေ့ခဲ့ကတည်းက ကျွန်မ သံသယဝင်ခဲ့သင့်သည်။ သူမသည် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အောက်တန်းကျရသနည်း။ သူမတွင် ရွေးစရာ ယောက်ျားတွေ မရှားပါ။ ချမ်းသာသူ၊ ပညာတတ်သူ၊ သူမကို ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသော အမျိုးသားများစွာ ရှိပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့်မှ ခဲအိုကိုမှ ရွေးရသနည်း။ ဤမေးခွန်းသည် ကျွန်မ၏ ခေါင်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။

နန္ဒာလေး ဆေးရုံက ဆင်းလာသောနေ့သည် ကျွန်မတို့အိမ်အတွက် ပျော်စရာနေ့ဖြစ်သင့်သော်လည်း ကျွန်မအတွက်တော့ ရင်လေးစရာနေ့ပင်။ အစ်မကြီးက အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်၊ ချက်ပြုတ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း မိသားစုစုံစုံလင်လင် ရှိနေခြင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေရှာသည်။

"အလတ်မ... နင့်အသားတွေ ဝင်းပနေပါလား။ အိမ်မှာ အနားရလို့ ထင်တယ်"

အစ်မကြီးက အစ်မလတ်ကို ရိုးရိုးသားသား ချီးမွမ်းသည်။ အစ်မလတ်ကတော့ အေးစက်စက် အပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်သည်။ ထိုညတွင် ကျွန်မ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အစ်မလတ် 

"မထက်... ရှင့်ကို ကျွန်မ အကုန်သိတယ်"

ကျွန်မ၏ စကားကြောင့် အစ်မလတ်က မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ခေါင်းဖြီးနေရာမှ ရပ်သွားသည်။ သူမက ကျွန်မကို မှန်ထဲကနေ စိုက်ကြည့်ရင်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"သိတော့ ဘာဖြစ်လဲ သီရိ။ နင် အမေတို့၊ အစ်မကြီးတို့ကို ပြောမလို့လား။ ပြောလိုက်လေ။ အစ်မကြီး ရင်ကွဲပြီး သေသွားမှာကို နင် တကယ် မြင်ချင်လို့လား"

သူမ၏ စကားက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ ဟုတ်သည်။ အစ်မကြီးသည် ခဲအိုကို သိပ်ချစ်သည်။ အကယ်၍ သိသွားလျှင် သူမဘဝ ပျက်စီးသွားပေလိမည်။ ထိုအချိန်တွင် မထက်က ထူးဆန်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

"ကိုမျိုးက အစ်မကြီးကို မချစ်ဘူး သီရိ။ သူက ငါ့ကို အရင်ကတည်းက ကြိုက်ခဲ့တာ။ အစ်မကြီးက ကြားကနေ ရအောင်ယူသွားတာ။ အခု ငါတို့က ငါတို့ပိုင်တာကို ပြန်ယူနေကြတာ။ နင်လို ကလေးက ဒါတွေကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားသည် လိမ်လည်မှုတစ်ခုဖြစ်မှန်း ကျွန်မ သိသည်။ အစ်မကြီးက ဘယ်သူ့ဆီကမှ လုယူခဲ့သူမဟုတ်။ ကိုမျိုးကိုယ်တိုင်က အစ်မကြီးကို တောင်းရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ မထက်သည် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် အစ်မကြီးကို အပြစ်ပုံချနေသည်။ ကျွန်မ အစ်မလတ်ကို ကြည့်ရင်း တုန်ရီနေမိသည်။ သူမသည် ပညာတတ်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကတော့ မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ထက်ပင် နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုညမှာပင် လူမသိနတ်မသိ လျှို့ဝှက်ချက်က ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့အိမ်၏ အလုပ်သမား ဒေါ်အေးက အိမ်နောက်ဖေးမှာ သူတို့နှစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖက်လှဲတကင်း ရှိနေသည်ကို မြင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သတင်းက လေထက်ပင် မြန်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် "အစ်မယောက်ျားကို ညီမဖြစ်သူက ခိုးစားသည်" ဟူသော သတင်းက တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့သွားသည်။ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားသော သူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျွန်မတို့အိမ်ကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချစွာ ကြည့်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် အစ်မလတ်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများ။

"ဟိုကောင်မလေးလေ... ဘွဲ့ရပညာတတ်ဆိုပြီး အစ်မယောက်ျားကိုမှ မြှူဆွယ်ရတယ်လို့။ မိန်းမပျက်ပဲ"

"သူ့အမေတို့က ဘယ်လိုဆုံးမထားလဲ မသိဘူး။ အိမ်ထဲမှာတင် ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာ"

ထိုမျက်လုံးများ၊ ထိုစကားသံများသည် ကျွန်မတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။ အစ်မကြီးကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သမီးလေးကို ပွေ့ချီကာ 

ပတ်ဝန်းကျင်က မျက်လုံးများသည် အစ်မလတ်ကို "မိန်းမပျက်" ဟု တံဆိပ်ကပ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ကျွန်မအတွက်တော့ ထိုမျက်လုံးများက အစ်မကြီးကိုပါ စာနာမှုထက် ကဲ့ရဲ့မှုဖြင့် ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ "ကိုယ့်ယောက်ျားကိုတောင် မြဲအောင်မထားနိုင်တဲ့ မိန်းမ" ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆိုကြသည်။

ကျွန်မသည် အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံလေးနားမှာ ထိုင်ရင်း ကြွေကျနေသော ပွင့်ဖတ်ကလေးတွေကို ကြည့်နေမိသည်။ မိသားစုဆိုသည့် အဆောက်အအုံလေးသည် အပြင်ပန်းတွင် လှပနေသော်လည်း အတွင်းထဲက ဖောက်စားထားသော ခြများကြောင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ အစ်မလတ်သည် သူမ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မက၊ ကျွန်မတို့ အားလုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ မီးရှို့ပစ်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က မျက်လုံးများသည် ရက်စက်တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် အမှားတစ်ခုကို တွေ့လျှင် ဝိုင်းအုံကြည့်ကြပြီး၊ ထိုအမှားကို ပြုလုပ်သူသာမက၊ ထိုသူနှင့် ပတ်သက်သူအားလုံးကိုပါ နင်းခြေပစ်တတ်ကြသည်။ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရသော သင်ခန်းစာကတော့ ခါးသီးလွန်းပါသည်။

"ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ... တစ်ကြိမ်ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အဝေးကလူဆီက လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်အချစ်ဆုံးနဲ့ အယုံကြည်ဆုံးလူဆီကပဲ လာတတ်တာမျိုးပါလား"

ပတ်ဝန်းကျင်က မျက်လုံးတွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ ခေါင်းမဖော်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ခဲ့ရတယ်။ အစ်မလတ်ကတော့ တစ်နေရာရာမှာ ဘဝအသစ်စကောင်း စပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တွေကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ နှလုံးသားမှာ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေတော့မှာပါ။

သင်ခန်းစာ - အသိပညာအတတ်ပညာသည် လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးမဟုတ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် သစ္စာတရားသာလျှင် လူတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးဖြစ်သည်။