သံယောဇဉ်အိမ်
သံယောဇဉ်အိမ်
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်လေးက တစ်ချိန်တုန်းကတော့ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ မြေနီလမ်းလေးရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ခြံကျယ်ကြီးထဲက နှစ်ထပ်တိုက်ပုလေးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးပေါ့။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံထဲက ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာတွေကို ပြန်ကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ ဆူးနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ စဝ်ခွန်ဂျာရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဇနီး၊ သူ မြတ်နိုးရတဲ့ ‘မာ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
ကျွန်မနဲ့ မောင်ဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ရှမ်းပြည်နယ်ရဲ့ အေးမြတဲ့ တောင်တန်းတွေကြားမှာ မောင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အမြဲဆုပ်ကိုင်ထားလေ့ရှိတယ်။ “မာ့ကို မောင် ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး” လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ မောင်က စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး ပန်းချီဆွဲတာ ဝါသနာပါသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လက်တွေ့ဆန်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ကြားက ခြားနားချက်ဖြစ်သလို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ အားသာချက်လို့လည်း ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ သံယောဇဉ်တွေ အက်ကြောင်းထလာတာက မောင်ရဲ့ မိသားစုလုပ်ငန်းတွေကို ကျွန်မ ဝင်ရောက်စီမံခန့်ခွဲရာကနေ စတာပါ။ မောင်က စီးပွားရေးထက် အနုပညာကို ပိုမက်မောတယ်၊ ကျွန်မကတော့ မောင် ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာတွေ တစ်ခုမှ မဆုံးရှုံးစေချင်ဘူး။ အဲဒီ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျွန်မ ခက်ထန်ပြခဲ့တယ်၊ လောဘကြီးပြခဲ့တယ်။ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မောင့်မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မဟာ အရင်က ‘မာ’ မဟုတ်တော့ဘဲ ငွေကြေးနဲ့ အာဏာကိုပဲ မက်မောတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပုံရိပ်လွဲသွားခဲ့တယ်။
ညတိုင်း မောင်နဲ့ ကျွန်မကြားမှာ စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့တယ်။ အတူတူ ထမင်းစားသောက်ကြပေမဲ့ ရင်ချင်းကတော့ ဝေးသထက် ဝေးလာခဲ့တာ ကျွန်မ သိနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းရေးမှူး နန်းမိုးကတော့ ကျွန်မရဲ့ အနားမှာ အမြဲရှိနေပြီး မောင့်ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကို ကျွန်မဆီ လာပြောလေ့ရှိတယ်။ နန်းမိုးက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်သလို ယုံကြည်ရဆုံး လက်ရုံးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မရဲ့ ‘သံယောဇဉ်အိမ်’ ကို ပြိုလဲစေမယ့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
မကြာသေးခင်ကမှ မောင့်မိသားစုပိုင်တဲ့ တောင်ကြီးက မြေကွက်တွေကို ကျွန်မ ရောင်းထုတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက မောင့်ဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အမှန်တော့ အဲဒီမြေကွက်တွေက အရှုံးပေါ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေအတွက် အကြွေးဆပ်ဖို့ မဖြစ်မနေ ရောင်းလိုက်ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မောင် သိသွားတာကတော့ ကျွန်မက အဲဒီငွေတွေကို ကိုယ်ပိုင်ဘဏ်အကောင့်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘယ်သူက မောင့်ကို ဒီလို သတင်းအမှားတွေ ပေးနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ ရိပ်မိနေခဲ့ပေမဲ့ အထောက်အထား မရှိသေးလို့ ငြိမ်နေခဲ့ရတယ်။
“မာ... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အတ္တကြီးနေရတာလဲ” လို့ မောင်က တစ်ရက်မှာ ကျွန်မကို အော်ဟစ်မေးဖူးတယ်။
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုက မောင့်အတွက်တော့ ဝန်ခံမှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့မှာပေါ့။ မောင့်ကို ကျွန်မ မရှင်းပြချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင်းပြရင် မောင်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း နန်းမိုးကို မုန်းသွားလိမ့်မယ်။ နန်းမိုးက မောင့်ရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲလို ဖြစ်နေတော့ မောင် စိတ်ထိခိုက်မှာကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး။ ပြီးတော့ နန်းမိုးက ကျွန်မကို ပြောထားတာက “မောင့်ကို မပြောပါနဲ့ မာရယ်၊ မောင်က အနုပညာသမားဆိုတော့ စိတ်ထိခိုက်လွယ်တယ်၊ ငါပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားချပေးပါ့မယ်” တဲ့။
ကျွန်မ နန်းမိုးကို ယုံခဲ့မိတယ်။ နန်းမိုးဟာ ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံကြားမှာ တံတားတစ်စင်းဖြစ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နန်းမိုးကတော့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် တူးနေခဲ့တာပါ။ မောင်နဲ့ ကျွန်မ ရန်ဖြစ်တိုင်း နန်းမိုးက မောင့်အနားမှာ ရှိနေပြီး ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို ချဲ့ကားပြောပြတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။
အိမ်ထဲမှာ လေထုက လေးလံလာတယ်။ မောင်ဟာ အိမ်ကို ပြန်မလာတာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနက မောင့်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အမှန်တရားကို ရှင်းပြဖို့ တားဆီးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မက မောင့်မျက်လုံးထဲမှာ အမြဲတမ်း အားကိုးထိုက်တဲ့၊ ခိုင်မာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။
ဒီနေ့တော့ မောင် အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင် ပြန်လာတာက ကျွန်မနဲ့ အတူနေဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လာသိမ်းတာပါ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ရင်ဆိုင်တွေ့ကြတဲ့အခါ လေထုက အေးစက်လို့နေတယ်။ မောင့်မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ရွံရှာမှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်။
” မောင် တစ်ကယ်ပဲဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီလား”
ခြောက်ကပ်ကပ် ထွက်လာသော ကျွန်မ၏အသံက နှစ်ဦးသားတိတ်ဆိတ်နေမှုအား ဖြိုခွဲလိုက်သည်။
” ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ မာ၊ ကျွန်တော်သေချာဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ”
ကျွန်မ၏ တင်းစေ့နေသော နှုတ်ခမ်းက ပြုံးမိသည်လား မဲ့မိသည်လားမပြောတတ်၊ သို့သော်သေချာသည်က ကျွန်မ၏မျက်န်းက ရစ်ဝေ့တက်လာသော မျက်ရည်များကြောင့် မောင့်ကိုကြည့်နေရင်း အမြင်အာရုံက ဝေဝါးလာခဲ့သည်။
ကျွန်မ၏မျက်န်းကို အလျှင်စလိုပုတ်ခတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဟုတ်သည်လေ ကျွန်မ၊ မောင့်ရှေ့မှာ မျက်ရည်ကျလို့မဖြစ်၊ ကျွန်မမျက်ရည်ကျလျှင် မောင့်ကို ရှုံးနိမ့်သွားမည်။
အို ..မဖြစ်ဘူး၊ ရင်တစ်ခုလုံး ပေါက်ထွက်သွားပါစေ မောင့်ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှမရှုံးနိမ့်စေရဘူး။
ကျွန်မအတွေးကြောင့် မျက်နှာကိုမော့ကာ လှိုင်းတွန့်နေသော ကျွန်မ၏ဆံပင်များကြား လက်ချောင်းများထိုးသွင်းကာ သပ်တင်လိုက်ပြီး
” မာကြိုတွေးပြီးသားပါ၊ တစ်နေ့ မောင်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ မာ့ကို ထားခဲ့မယ်ဆိုတာ၊ ဒါပေမဲ့ မာဆိုတဲ့ ကျွန်မဟာ အနားမှာ မနေလိုသူတစ်ယောက်ကို အတင်းဆွဲထားမယ့်မိန်းမတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မောင်သိထားပါ”
မောင်က ကျွန်မကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
” သိပ်သိတာပေါ့မာ၊ မင်းဟာ အချစ်ထက်မာနကိုကိုးကွယ်သူ၊ မေတ္တာထက်ဥစ္စာကို တပ်မက်သူ၊ နားလည်မှုရှိတဲ့အိမ်ထောင်ရေးထက် မင်းလိုရာပုံသွင်းနိုင်တဲ့လက်တွဲဖော်ကိုပိုင်ဆိုင်ချင်သူ၊မင်းဟာ အင်မတန်အတ္တကြီးတဲ့မိန်းမပဲ၊ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ဒီဘဒီမျှပဲ ၊ နောင်ဘများရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းလိုမိန်းမနဲ့ တစ်နိုင်ငံထဲမှာ လူမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းမယ်၊ မာရီယာ”
မောင်ဟာ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ ကျွန်မအားကျောခိုင်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ စဝ်ခွန်ဂျာ ဆိုသောမောင့်၏ ကျောပြင်အားကြည့်ကာ ကျွန်မရပ်တည်ခြင်းငှာ မစွမ်းသာတော့၊ ကုတင်ပေါ်ပစ်ထိုင်ချလိုက်၏။ မောင်များလှည့်ကြည့်လေမလားဆိုသော အတွေးဖြင့် မောင့်နောက်ကျောအားမျက်တောင်မခတ်ကြည့်ရှုနေမိသော်လည်း မောင်က တစ်ချက်လေးမျှငဲ့မကြည့်၊ မောင်၏ ကားမောင်းထွက်သွားသံကြားမှ ကျွန်မအားရပါးရရှိုက်ငိုလိုက်မိ၏။
” မောင်ရယ် မာ့ရင်တွေကွဲကြေနေပါပြီ၊ မောင်သိလား ၊ အင်းပေါ့လေ တစ်နေတော့ မောင်သိလာမှာပါ၊ မောင်သိတဲ့တစ်နေ့ မာ့ကို နားလည်ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာပါ ၊ မောင်ရယ် ပျော်ရွှင်ပါစေကွယ်”
မောင်ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မဟာ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီက စာရင်းတွေကို ပြန်စစ်ဆေးတဲ့အခါမှာ နန်းမိုးဟာ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုထိုးပြီး ငွေအမြောက်အမြားကို ခိုးထုတ်သွားခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ မောင့်ဆီကို ပို့ထားတဲ့ အီးမေးလ်တွေ၊ ဓာတ်ပုံအတုတွေကိုလည်း နန်းမိုးကပဲ ဖန်တီးခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ နန်းမိုးကို ရုံးခန်းထဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ နန်းမိုးက အရင်လိုပဲ ပြုံးပြုံးလေး ဝင်လာပေမဲ့ ကျွန်မ စားပွဲပေါ်ကို တင်လိုက်တဲ့ အထောက်အထားတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့တယ်။
“နန်းမိုး... နင် ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ငါ နင့်ကို အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းလို ယုံခဲ့တာလေ” လို့ ကျွန်မ အေးစက်စက် မေးလိုက်တယ်။
နန်းမိုးက ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အရေခွံလဲလိုက်တယ်။ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း “နင်က အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှာပဲ မာရီယာ။ နင်က လှတယ်၊ ချမ်းသာတယ်၊ ပြီးတော့ စဝ်ခွန်ဂျာလို ယောက်ျားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ငါကတော့ နင့်အရိပ်အောက်မှာပဲ အမြဲနေခဲ့ရတာ။ ငါလည်း နင့်လို နေရာမျိုး ရချင်တယ်။ စဝ်ခွန်ဂျာကိုလည်း ငါ ချစ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက နင့်ကိုပဲ မြင်တယ်။ အခုတော့ ကြည့်စမ်း... နင်တို့ နှစ်ယောက် ကွဲသွားပြီ။ သူက နင့်ကို သေမလောက် မုန်းသွားပြီ။ အဲဒါ ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အောင်ပွဲပဲ”
ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ ကျွန်မ အနားမှာ ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ နန်းမိုးက မောင့်ဆီကို သွားပြီး ကျွန်မကို ထပ်ပြီး အပုပ်ချဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါ။ နန်းမိုးက မောင့်ကို သူကိုယ်တိုင် နှစ်သိမ့်ပေးရင်း မောင့်ရဲ့ နှလုံးသားကို အရယူဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။
“နင် မှားသွားပြီ နန်းမိုး။ မောင်က နင့်လို မိန်းမမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ချစ်မှာမဟုတ်ဘူး” လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။
“အနည်းဆုံးတော့ သူ နင့်ကို မုန်းသွားတာ သေချာတယ်လေ။ နင် သူ့ကို သွားရှင်းပြလည်း သူ ယုံမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ နင်ပဲ အတ္တကြီးတဲ့ မိန်းမအဖြစ် သူ့ရင်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာ” လို့ နန်းမိုးက ပြောပြီး ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အမှန်တရားက ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ မောင့်ဆီကို သွားဖို့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေတယ်။ မောင်က ကျွန်မကို နောင်ဘဝမှာတောင် မတွေ့ချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ကျွန်မရဲ့ သံယောဇဉ်အိမ်လေးဟာ အပြင်ပန်းကတော့ လှပနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ပိုးထိုးနေတဲ့ သစ်သားအိမ်အိုကြီးလို ပြိုလဲနေခဲ့ပြီ။
ခြောက်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နန်းမိုးကို တရားစွဲခဲ့ပြီး သူ ခိုးယူထားတဲ့ ငွေတွေကို ပြန်သိမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ကိုတော့ ကျွန်မ သွားမတွေ့ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မောင်က ရှမ်းပြည်က မြို့လေးတစ်မြို့မှာ ပန်းချီပြန်ဆွဲနေတယ်လို့ ကြားရတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မဆီကို ပါဆယ်ထုတ်လေးတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အထဲမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ‘သံယောဇဉ်အိမ်’ လေးကို ဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားပါ။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားထဲက အိမ်လေးက မှောင်မည်းနေပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အပြင်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ပုံပါ။ ပန်းချီကားရဲ့ နောက်ကျောမှာ စာတစ်ကြောင်း ရေးထားတယ်။
“အမှန်တရားကို ငါ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေချင်လောက်အောင် နာကျင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မာ... မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မရှင်းပြခဲ့တာလဲ။ မင်းရဲ့ မာနက ငါတို့ရဲ့ အချစ်ထက် ပိုအရေးကြီးနေခဲ့တာလား။ အခုတော့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပြန်တွေ့ဖို့တော့ ငါ့မှာ သတ္တိမရှိတော့ဘူး” တဲ့။
ကျွန်မ ပန်းချီကားကို ဖက်ပြီး အိမ်ဦးခန်းမှာ ထိုင်ငိုမိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ မာနက ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မက မောင့်ကို ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တယ်၊ မောင့်ကို ကျွန်မရဲ့ ခိုင်မာမှုကိုပဲ ပြချင်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အချစ်ဆိုတာ အားနည်းချက်တွေကို အတူတူ ဝေမျှတာဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘူး။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ စိန်ရွှေရတနာတွေ၊ ငွေကြေးတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေရပြီ။ မောင် မရှိတော့တဲ့ ဒီအိမ်ဟာ ‘သံယောဇဉ်အိမ်’ မဟုတ်တော့ဘဲ ‘နောင်တအိမ်’ သာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
လမ်းခွဲခြင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက အချိန်ကြာလာရင် ကျက်သွားနိုင်ပေမဲ့၊ မယုံကြည်မှုနဲ့ မာနကြောင့် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ အချစ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ထာဝရ အမည်းစက်တစ်ခုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ မာနနဲ့ တည်ဆောက်ရတာမဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့သာ ခိုင်မြဲနိုင်တာဖြစ်ပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဖန်တီးလိုက်တဲ့ မာနတံတိုင်းဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကိုပါ အပြင်ထုတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။