အမအရင်းကို ကြံစည်တဲ့မောင်အရင်း
အမအရင်းကို ကြံစည်တဲ့မောင်အရင်း
သွေးမတော်သားမစပ်တဲ့ သူစိမ်းတွေဆီက ရတဲ့ဒဏ်ရာက ဆေးထည့်လို့ရပေမဲ့ ကိုယ့်ဝမ်းထဲက ထွက်လာတဲ့၊ ကိုယ်နဲ့သွေးချင်းနီးစပ်တဲ့သူဆီက ရတဲ့ဒဏ်ရာကတော့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတင် ပြည်တည်ပြီး အမြစ်တွယ်ကျန်ရစ်ခဲ့တာမျိုးပါ။ ကျွန်မနာမည်က သူဇာ။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ရှိခဲ့တာက မောင်လေး 'ထက်မြက်' တစ်ယောက်တည်းပါ။ ကျွန်မက သူ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက် ကြီးတာမို့ အမဆိုတာထက် မိခင်တစ်ယောက်လိုပဲ သူ့ကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကျပ်ညပ်လှတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲမှာ ကျွန်မတို့မောင်နှမနှစ်ယောက် ရုန်းကန်ခဲ့ရပုံတွေက အခုပြန်တွေးရင်တောင် မျက်ရည်ဝဲချင်စရာ။ ထမင်းတစ်နပ်ကို နှစ်ယောက်ခွဲစားခဲ့ရတဲ့နေ့တွေ၊ မိုးယိုတဲ့အိမ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်အိပ်ခဲ့ရတဲ့ ညတွေ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က ထက်မြက်လေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ဖို့၊ သူများတကာလို ဂုဏ်တင့်တင့်နဲ့ နေနိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကျောင်းထွက်ပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့တယ်။ ညဆိုင်းတွေ ဆင်းခဲ့ရတယ်။ အချိန်ပိုတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ လက်ချောင်းလေးတွေ အပ်စိုက်လို့ သွေးထွက်တိုင်း 'ငါ့မောင်လေးတော့ စာကျက်နေမှာပဲ' ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကျွန်မ ပြုံးနိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ အသက် နှစ်ရှိပြီ။ အထည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေး အသင့်အတင့် အခြေကျလာခဲ့သလို၊ လက်ထပ်ဖို့ စေ့စပ်ထားတဲ့ ချစ်သူ 'ကိုမင်းခန့်' လည်း ရှိနေပြီ။ ဘဝက ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေက သတိမထားမိခင်မှာတင် စတင်ခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ထက်မြက်ရဲ့ အမူအရာတွေက တစ်မျိုးဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အရင်ကဆို အမဖြစ်သူရဲ့ စကားကို တစ်ခွန်းမပယ်ခဲ့တဲ့ မောင်လေးက အခုတော့ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်၊ ဖုန်းကို တစာစာကြည့်ပြီး တပြုံးပြုံး ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့ ရည်းစားရနေတာပဲလို့ ရိုးရိုးသားသား ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ကို အကြွေးတောင်းတဲ့ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ လာတော့မှ ကျွန်မ ထိတ်ခန့်သွားခဲ့တယ်။ ထက်မြက်က အွန်လိုင်းလောင်းကစားတွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာတဲ့။ ဆိုင်ရဲ့ အရှုံးအမြတ်စာရင်းတွေကို စစ်ကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်မ မသိဘဲ ဘဏ်ထဲကနေ ထုတ်သွားတဲ့ ငွေက သိန်းရာချီနေပြီ။ "မောင်လေး... နင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ ငိုပြီးမေးတော့ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို ကြင်နာမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ "အမမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းပါးပါး ပေးသုံးတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရင်ဘတ်ကို အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မကို အမြဲသတိပေးတယ်။ "သူဇာ... ထက်မြက်ကို အရမ်းအလိုမလိုက်နဲ့၊ သူ လမ်းမှားနေပြီ" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ 'ငါ့မောင်လေးပဲ၊ သူ ပြင်မှာပါ' ဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ ကိုမင်းခန့်နဲ့တောင် ခဏခဏ စကားများခဲ့ရတယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကျိုးပျက်ခြင်းရဲ့ အစ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့မိဘူး။
ပြိုလဲခြင်းရဲ့ အရှိန်က မြန်ဆန်လွန်းလှပါတယ်။ တစ်လအတွင်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အထည်ဆိုင်လေးက ပစ္စည်းတွေဟာ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ သိမ်းဆည်းခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ထက်မြက်က ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုထိုးပြီး ဆိုင်ကို အပေါင်ဆုံးစာချုပ်နဲ့ ငွေချေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။ "မောင်လေး... နင် ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်ရတာလဲ" လို့ မေးဖို့ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ '' ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတဲ့ လေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ တစ်ညလုံး ထိုင်ငိုခဲ့ရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကိုမင်းခန့်နဲ့ ကိစ္စပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အကြွေးတွေကြောင့်၊ ပြီးတော့ ထက်မြက်က ကိုမင်းခန့်ရဲ့ မိသားစုဆီမှာပါ လိမ်လည်ပြီး ငွေချေးခဲ့တာကြောင့် ကိုမင်းခန့်ရဲ့ မိဘတွေက ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကန့်ကွက်လိုက်ကြတယ်။ ကိုမင်းခန့်က ကျွန်မကို ချစ်ပေမဲ့ သူ့မိသားစု သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး ကျွန်မကို ထားခဲ့ရတော့မယ်လို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ အိမ်မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နေစရာမရှိလို့ ဘုန်းကြီးကျောင်း နားက ဇရပ်တစ်ခုမှာ ခဏကပ်နေရင်း ထက်မြက်ကို ရှာခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး။
ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အနိမ့်ဆုံး အခြေအနေမှာ ရောက်နေတုန်း ထက်မြက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာပါတယ်။ "အမ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို သူတို့ သတ်တော့မယ်" တဲ့။ အသံက တုန်ရီနေပြီး နောက်ကနေ လူဆိုးတွေရဲ့ ကြိမ်းမောင်းသံတွေကို ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အမေတစ်ယောက်လို စိုးရိမ်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ ပြောတဲ့ နေရာကို ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မြို့ပြင်က လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ဂိုဒေါင်ပျက်ကြီးတစ်ခုဆီကိုပေါ့။ အဲဒီရောက်တော့ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက ထက်မြက်ဟာ ကုလားထိုင်မှာ ချည်နှောင်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘဲ လူတစ်စုနဲ့အတူ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတာကိုပါ။ ကျွန်မ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ "မောင်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ မေးလိုက်တဲ့အချိန် ထက်မြက်က လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့ ထလာတယ်။ "အမ... ကျွန်တော်က အမဆီမှာ ရှိသေးတဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှုလေးကို လိုချင်လို့ ခေါ်လိုက်တာ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ခင်မှာပဲ သူက စာချုပ်အချို့ကို ထုတ်ပြတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ မိဘတွေဆီက အမွေရခဲ့တဲ့၊ ရွာက လယ်ကွက်လေးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ပါ။ ကျွန်မက မောင်လေး အိမ်ထောင်ကျရင် ပေးမယ်ဆိုပြီး သိမ်းထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန်လေး။ "ဒါလေးတော့ မလုပ်ပါနဲ့ မောင်လေးရယ်၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပါ" လို့ ကျွန်မ ဒူးထောက်တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်မြက်က ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး "အမက အမြဲတမ်း အမေကြီးလို လာချုပ်ကိုင်နေတာ ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လှပြီ။ အခု ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးရင် အမကို ကျွန်တော် လစဉ် ပိုက်ဆံပေးမယ်" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးနေတာဟာ လောင်းကစားတင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ မနာလိုမှုနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေဆိုတာပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် မမြင်ချင်ဘဲ သူ့အောက်မှာ ပြိုလဲနေတာကို မြင်ချင်နေခဲ့တာ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရပါတယ်။ ပစ္စည်းဥစ္စာထက် ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သွေးသားရင်းနှီးမှုက ပိုပြီး အဖိုးတန်ခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ထက်မြက်က ကျွန်မကို လစဉ် ထောက်ပံ့ဖို့နေနေသာသာ အဲဒီနေရာမှာတင် ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အခုတော့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ လမ်းဘေးက ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ပုံရိပ်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိတယ်။ "အမ... ကျွန်တော်ကြီးလာရင် အမကို စံအိမ်ကြီးနဲ့ ထားမှာ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်ဆီရောက်သွားပြီလဲ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အပ်နဲ့ထိုးတာထက် ဆိုးတယ်။ အဆိပ်မိထားသလိုမျိုး တစိမ့်စိမ့်နဲ့ သေနေရတာ။ အခု ကျွန်မ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမထက်မှာ လွင့်စင်နေတဲ့ သစ်ရွက်ခြောက်လေးတစ်ရွက်လိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး 'အရူးမ' လို့ ခေါ်ကြမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သနားကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို သတ်လိုက်တာက ဆင်းရဲမွဲတေမှု မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ မောင်အရင်းရဲ့ ရက်စက်တဲ့ အကြံအစည်တွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုမင်းခန့်ဆီက စာတိုလေးတစ်စောင် ဝင်နေတယ်။ 'သူဇာ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ့်မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ' တဲ့။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ လောကကြီးမှာ 'သွေးသား' ဆိုတာကတောင် ကိုယ့်ကို သတ်နိုင်ရင် 'အချစ်' ဆိုတာက ဘာပြောကောင်းပါ့မလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့တဲ့ ဖန်ကွဲစတွေလိုပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကလည်း
သင်ခန်းစာ- သွေးသားဆိုတာ ယုံကြည်မှုရဲ့ အာမခံချက် မဟုတ်သလို၊ အလိုလိုက်လွန်းတဲ့ ချစ်ခြင်းကလည်း တစ်ဖက်လူအတွက် ဓားသွားဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။