တန်ဖိုးမသိသော ကြယ်ပွင့်
"တန်ဖိုးမသိသော ကြယ်ပွင့်"
အိမ်မက်များကို လောင်စာလုပ်ခြင်း
ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း သဇင်တစ်ယောက် အနားမရသေးပေ။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မုန့်ဖုတ်စက်မှ ထွက်လာသော အပူဟပ်ဒဏ်ကြောင့် နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပေါက်နေသည်။ မနက်ဖြန် မနက်အစောပိုင်း ပို့ရမည့် အော်ဒါများအတွက် ကိတ်မုန့်များကို အလှဆင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ သဇင်က အွန်လိုင်းမှနေ၍ အိမ်လုပ်ကိတ်မုန့်နှင့် မုန့်မျိုးစုံရောင်းချသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးသည် မီးဖိုချောင်နှင့် မုန့်ဖုတ်စက်ကြားတွင်သာ လည်ပတ်နေသော်လည်း၊ သူမတွင် ကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုအရာကတော့ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ 'မင်းခန့်' ကို လူတကာအလယ်မှာ တင့်တင့်တယ်တယ် ထားနိုင်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ဒေါက်... ဒေါက်..."
တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးမန်နေဂျာ အဖြစ် အလုပ်လုပ်သူဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်တတ်ပြီး စမတ်ကျသူတစ်ယောက်ပေါ့။ သဇင်က လက်မှ ဂျုံမှုန့်များကို ခါချရင်း တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ကို.. ပြန်လာပြီလား။ ဒီနေ့ အလုပ်တွေ အရမ်းများသွားလားဟင်။ ညစာရော စားခဲ့ပြီလား"
သဇင်က ပြုံးကာဆီးကြိုသော်လည်း မင်းခန့်က သူမကို တစ်ချက်သာ စွေကြည့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"စားခဲ့ပြီ။ ကုမ္ပဏီက လူတွေနဲ့ သွားစားတာ။ နင်ကလည်းကွာ အိမ်ထဲဝင်လာတာနဲ့ ထောပတ်နံ့တွေ၊ ကြက်ဥညှီနံ့တွေက နံဟောင်နေတာပဲ။ ဧည့်သည်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ နင့်ပုံစံကိုလည်း မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်ဦး။ အိမ်ဖော်မကျနေတာပဲ"
မင်းခန့်၏ စကားကြောင့် သဇင်၏ အပြုံးများ ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်နေ့ကုန် ပင်ပန်းထားသမျှသည် ဤစကားတစ်ခွန်းအောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကိုရာ... မနက်ဖြန် အော်ဒါတွေက များလို့ပါ။ ဒါနဲ့ ကို.. ခုနက ဖုန်းဆက်သေးတယ်နော်။ ပိုက်ဆံကိစ္စဆိုတာ..."
"အေး... ဟုတ်တယ်။ ငါ့အကောင့်ထဲကို ခြောက်သိန်းလောက် လွှဲပေးထားဦး။ နောက်အပတ် ကုမ္ပဏီကလူတွေနဲ့ အပန်းဖြေခရီးသွားဖို့ရှိတယ်။ ငါက မန်နေဂျာဆိုတော့ ကိုယ့်လက်အောက်က ကလေးတွေကို အကုန်ခံပြီး ရှင်းပေးရမယ့်
သဇင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုးချလိုက်သည်။ ဒီလ အိမ်လခနဲ့ မုန့်ဖုတ်ပစ္စည်းဖိုးတွေ ပေးစရာရှိသေးသည်။ သို့သော် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မျက်နှာငယ်ရမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် သူမ စုထားသော ငွေလေးထဲမှ ထုတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "အင်းပါ ကို.. မနက်ဖြန် သဇင် လွှဲပေးလိုက်ပါ့မယ်"
မင်းခန့်က ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတော့သည်။ သဇင်တစ်ယောက်တည်းသာ မီးဖိုချောင်ထဲပြန်ဝင်ကာ သူမ၏ ပင်ပန်းမှုများကို မြိုသိပ်ရင်း မုန့်ဆက်ဖုတ်နေခဲ့တော့သည်။
ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်တုများ
နောက်တစ်နေ့လည်ခင်း။ ရန်ကုန်မြို့၏ ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် သဇင်တစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီ တစ်စီးဖြင့် အော်ဒါများကို လိုက်ပို့နေရသည်။ နေပူဒဏ်ကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲနေပြီး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသည်။ ကားတစ်စီး ဝယ်နိုင်ရန် သူမ အလုပ်တွေကို နှစ်ဆတိုး လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မင်းခန့်ကတော့ ရာထူးကြီးသော်လည်း ကုမ္ပဏီက ပေးသောလစာမှာ အပြင်အဆင်နှင့် လူမှုရေးအသုံးစရိတ်များကြောင့် အိမ်သို့ တစ်ပြားမှ မပါတတ်ပေ။
လမ်းထောင့်ရှိ အရိပ်ရသော နေရာတစ်ခုတွင် ဆိုင်ကယ်ခဏရပ်ကာ ရေသောက်ရင်း သဇင် သူမ၏ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကို ဆွဲချလိုက်စဉ် မြင်လိုက်ရသော ပို့စ်တစ်ခုကြောင့် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
မင်းခန့်၏ အကောင့်မှ တင်ထားသော ပုံဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်မြို့ရှိ အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ကော်ဖီသောက်နေသော ပုံဖြစ်ပြီး တွင် " . " ဟု ရေးထားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဈေးကြီးသော ကိတ်မုန့်နှင့် ကော်ဖီခွက် နှစ်ခွက်ကို တွေ့ရသည်။
သဇင် ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မနက်က သူမကို ပြောသွားသည်မှာ 'အရေးကြီး ရှိလို့ ရုံးသွားမယ်' ဆိုပြီး ယခုတော့ အဆင့်မြင့်ဆိုင်တွင် အေးဆေးစွာ အနားယူနေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ သဇင်ကို စဉ်းစားစရာဖြစ်စေသည်မှာ ထိုပုံထဲတွင် မတော်တဆ ပါလာသော မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြစ်သည်။
"ငါကတော့ နေပူကျဲကျဲထဲမှာ ပိုက်ဆံတစ်ထောင် နှစ်ထောင်ရဖို့ အပင်ပန်းခံနေရတယ်။ သူကတော့... ထားပါလေ အလုပ်က ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့တာနေမှာပါ"
သဇင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းခန့်၏ အင်္ကျီမှ ရနေကျမဟုတ်သော ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်ချိန်တွင်တော့ သူမ၏ သံသယစိတ်များ စတင်နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူမ မေးကြည့်တော့လည်း "အလုပ်ကလူတွေနဲ့ ဓာတ်လှေကားထဲ အတူစီးလာလို့ ကူးလာတာနေမှာပေါ့" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ဖြေခဲ့သည်။ သဇင်သည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသိဉာဏ်ကမူ အရာအားလုံးကို သတိထား စောင့်ကြည့်ရန် သတိပေးနေပြီဖြစ်သည်။
ကွဲအက်လာသော ယုံကြည်မှု
လဝက်ခန့် ကြာသောအခါ သဇင်၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မီမီက သူမကို ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုသို့ ချိန်းဆိုခဲ့သည်။ မီမီသည် အမြဲတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်သူဖြစ်ရာ ယနေ့ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အတော်လေး လေးနက်နေသည်။
"သဇင်... နင့်ယောကျာ်း မင်းခန့် အကြောင်း နင် သေချာဂရုစိုက်ရဲ့လား" မီမီက စကားကို တိုက်ရိုက်ပင် စတင်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ မီမီရဲ့။ သူက ရုံးအလုပ်တွေနဲ့ အမြဲရှုပ်နေတာပဲလေ"
"အေး... အဲ့ဒီ ရုံးကိစ္စဆိုတာကို ပြောမလို့ပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ငါ ဘက်သွားရင်း နင့်ယောကျာ်းကို ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်။ ရိုးရိုး အလုပ်ကလူတွေလို မဟုတ်ဘူးနော်။ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြတာ။ ကောင်မလေးက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ အဝတ်အစားတွေကလည်း အလန်းစားပဲ"
သဇင်၏ ရင်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမက အတတ်နိုင်ဆုံး ဟန်ဆောင်ကာ "သြော်... အဲ့ဒါ သူ့ရုံးက ဂျူနီယာလေး ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့က အစ်ကို ညီမလို ခင်ကြတာလေ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မီမီက သက်ပြင်းချကာ "နင်ကတော့ အမြဲတမ်း သူ့ဘက်က ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ။ သေချာတော့ စုံစမ်းကြည့်ဦး။ ယောက်ျားတွေက အိမ်မှာ ရွှေပုံထားလည်း အပြင်က အသစ်အဆန်းဆိုရင် လိုချင်ကြတာပဲ" ဟု သတိပေးခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သဇင် တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သဇင်က မေးခွန်းထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကို... ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ရုံးဆင်းတော့ ဘယ်တွေသွားသေးလဲ"
မင်းခန့်က အင်္ကျီချွတ်နေရင်း "ဘယ်မှမသွားပါဘူး။ ရုံးကနေ အိမ်တန်းပြန်လာတာပဲလေ။ ဘာလို့လဲ"
"မီမီ က ကိုယ့်ကို ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်ဆိုလို့"
ထိုစကားလည်း ကြားရော မင်းခန့်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်လေတော့သည်။
"အဲ့ဒီ မီမီဆိုတဲ့ မိန်းမစကားကို နင်က ယုံနေတာလား။ ငါက ကုမ္ပဏီက မားကတ်တင်းပိုင်းကို ကိုင်နေတာ။ လူပေါင်းစုံနဲ့ ဆက်ဆံနေရတာ။ ရုံးက ကလေးမလေးတစ်ယောက် အကူအညီတောင်းလို့ လိုက်ပို့ပေးတာကို အဆန်းလုပ်ပြီး ပြောနေတာ။ နင်တို့လို အိမ်ထဲမှာနေပြီး ဘာမှနားမလည်တဲ့ မိန်းမတွေက ဒီလိုပဲ သံသယဝင်နေကြတာ။ ငါ့ကို မယုံရင်လည်း ကွာရှင်းလိုက်လေ!"
စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ဒေါသထွက်ပြပြီး အပြစ်ကို သူမအပေါ် ပုံချသွားသော မင်းခန့်၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း သဇင် လုံးဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အမှန်တရားသည် စကားလုံးများတွင် မရှိဘဲ အပြုအမူများတွင်သာ ရှိသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။
ဖုံးကွယ်မရသော အမှန်တရား
သဇင်သည် အရင်လို ငိုယိုပြီး ပြဿနာမရှာတော့ပေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်နေ့တွင် မင်းခန့် ရေချိုးနေခိုက် သူ၏ ဖုန်းမှ အသံမြည်လာသည်။ သဇင် အမြန်သွားကြည့်လိုက်ရာ ' ' ဆိုသော နာမည်ဖြင့် တစ်ခု ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။
"ကို... ဒီညနေ မကြာခင် တွေ့မယ်နော်။ ကိုဝယ်ပေးထားတဲ့ ဆွဲကြိုးလေး ဝတ်လာခဲ့မယ် ချစ်တယ်"
စာတိုလေးက သဇင်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သလိုပင်။ သူမ ချွေးနှဲစာဖြင့် ရှာဖွေပေးထားသော ငွေများသည် အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လည်ပင်းတွင် ရွှေဆွဲကြိုး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သဇင် ဖုန်းကို မူလအတိုင်း ပြန်ထားလိုက်ပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် မင်းခန့်က "အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ညစာစားစရာရှိတယ်" ဟုဆိုကာ အိမ်မှ ထွက်သွားသည်။ သဇင်လည်း သူသွားမည့် နေရာကို တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ရောက်သွားသော နေရာမှာ မြို့ထဲရှိ နာမည်ကြီး ဈေးကြီးသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သဇင် အပြင်ဘက်ကားပေါ်မှနေ၍ မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
မင်းခန့်သည် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် သဇင်နှင့် ရှိနေချိန်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အပြုံးများ၊ ဂရုစိုက်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ ကောင်မလေး၏ ဆံပင်ကို သပ်တင်ပေးခြင်း၊ အစားအစာများကို ခွံ့ကျွေးခြင်းတို့ကို ကြည့်ရင်း သဇင်၏ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုမျက်ရည်များသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ကျသော မျက်ရည်များ မဟုတ်တော့ပေ။ မိမိ၏ တန်ဖိုးကို မသိသော လူတစ်ယောက်အတွက် အချိန်တွေ၊ ငွေတွေ၊ လုပ်အားတွေ ပေးဆပ်ခဲ့ရမှုကို နှမြောတသဖြစ်မိသော ဒေါသမျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အထဲသို့ ဝင်ပြီး ရန်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ရန်ဖြစ်ခြင်းသည် မိမိ၏ သိက္ခာကို ကျစေရုံသာမက ထိုကဲ့သို့သော ယောကျာ်းမျိုးအတွက် မတန်ဟု သူမ ခံယူလိုက်သည်။ သဇင် ကားကို အိမ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူမ လုပ်ရမည့် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း
ည ဆယ်နာရီခွဲခန့်တွင် မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ရန် သော့ကို လှည့်လိုက်သော်လည်း ပွင့်မလာပေ။ သော့ခလောက် အသစ်လဲထားခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟေ့... သဇင် တံခါးဖွင့်စမ်း" သူ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာပြီး သဇင် ထွက်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် အရင်လို ခေါင်းငုံ့ခံတတ်သော သဇင် မဟုတ်တော့ပေ။ မျက်နှာထား တည်ကြည်နေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် မင်းခန့်၏ အဝတ်အစားများ၊ ပစ္စည်းများ ထည့်ထားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီး နှစ်လုံး ချထားသည်။
"ဒါ... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ သဇင်" မင်းခန့် အံ့သြသွားသည်။
"ရှင်နဲ့ ကျွန်မ အခုချိန်ကစပြီး လမ်းခွဲလိုက်ပြီ ကိုမင်းခန့်။ ရှင့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန် ဒီအိတ်ထဲမှာ ပါပြီးပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေ၊ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ရှင့်ရဲ့ တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ ရုံးကိစ္စတွေအတွက် ရှင့်ရဲ့ ကောင်မလေးဆီမှာပဲ သွားနေလိုက်တော့"
မင်းခန့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "နင်... နင် ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ဘာတွေ ကြောင်နေတာလဲ။ ငါက..."
"တော်ပါတော့ မင်းခန့်။ ရှင် ဒီညနေ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘယ်သူနဲ့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ အကုန်မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ရှင်လိုချင်တဲ့ အဆင့်အတန်း၊ ရှင်လိုချင်တဲ့ ဘဝကို ရှင်ဘာသာ ရှာဖွေပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ချွေးနှဲစာတွေက ရှင့်ရဲ့ ဇိမ်ခံစရာ အသုံးစရိတ် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်တွေ အကုန်လုံးလည်း ပတ်စ်ဝတ် ပြောင်းပြီးသွားပြီ"
မင်းခန့် ချက်ချင်း မျက်နှာငယ်သွားကာ လေသံပျော့သွားသည်။ "သဇင်... ကို့ကို နားလည်ပေးပါ။ ကို မှားသွားပါတယ်။ တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါကွာ။ ကို အဲ့ဒီ ကောင်မလေးနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပါ့မယ်"
သဇင်က လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နေရတဲ့ မိန်းမဆိုပေမယ့် ကိုယ့်တန်ဖိုးကိုတော့ ကိုယ်သိတယ်။ ကျွန်မကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ထပ်ပြီး အချိန်မဖြုန်းနိုင်တော့ဘူး။ ထွက်သွားလိုက်ပါ"
သဇင် တံခါးကို ဂျက်ချကာ ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မင်းခန့်၏ တောင်းပန်သံများ၊ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ဆူညံနေသော်လည်း သဇင်၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အလွန်အေးချမ်းနေသည်။ သူမ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန် ပို့ရမည့် အော်ဒါများအတွက် မုန့်ဖုတ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် မုန့်ဖုတ်ရခြင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ လုပ်ကျွေးရန် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ တောက်ပသော အနာဂတ်နှင့် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး အင်ပါယာတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ခြေလှမ်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။