အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု

 အရိပ်တစ္ဆေတို့ ကြီးစိုးသော အိမ်ဂေဟာ

မနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်မ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း နွေးထွေးမှုကို မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ချောမွေ့နေသော စကျင်ကျောက်ပြားတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဝင်းပသည်၊ ပြောင်လက်သည်၊ သို့သော် ထိတွေ့လိုက်လျှင် အသည်းခိုက်အောင် အေးစက်လှသည်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း "ကိုသက်" သည် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေးစားဖွယ်ကောင်းသော၊ ဇနီးအပေါ် ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ သို့သော် ထိုအမည်နာမများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေသည့် အမှောင်ထုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်သာ သိခဲ့သည်။

"မေ... ဒီနေ့ ဘယ်သွားဖို့ ရှိလဲ"

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကော်ဖီဖျော်နေသော ကျွန်မ၏ ပခုံးပေါ်သို့ သူ့လက်တစ်ဖက် ရောက်လာသည်။ ယုယမှုဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုလက်ဖဝါး၏ ဖိအားသည် ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တက်သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးပြသည်။

"မသွားပါဘူး ကိုသက်... အိမ်မှာပဲ နေမှာပါ"

ကျွန်မ အသံက တိုးညှင်းလွန်း၍ ကိုယ့်နားထဲမှာပင် မသဲကွဲချင်။ ကိုသက်က ကျွန်မ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲမကာ သူ့မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်စေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

"ကောင်းတယ်... အပြင်မှာက လူတွေက မကောင်းဘူး။ မင်းက အရမ်းဖြူစင်လွန်းတော့ သူတပါး လှည့်စားတာ ခံရလိမ့်မယ်။ ငါ့အနားမှာပဲ နေတာက မင်းအတွက် အလုံခြုံဆုံးပဲ မဟုတ်လား"

သူ့စကားများသည် ဂရုစိုက်မှုအသွင်ဆောင်သော်လည်း ကျွန်မအတွက်မူ ခြေကျဉ်းခတ်ခံထားရသည့် အကျဉ်းသားတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ဆက်သွယ်မှုအားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ကိုသက်က ကျွန်မ၏ ဖုန်းကို အချိန်မရွေး စစ်ဆေးသည်၊ ကျွန်မ၏ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်များကို သူကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲသည်။ အစပိုင်းတွင် "ချစ်လွန်းလို့" ဟု ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ထိုအရာများသည် ချစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် ထိန်းချုပ်လိုစိတ်သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့ပြီ။

သူ အလုပ်သွားတော့မည်ဆိုလျှင် ကျွန်မကို နဖူးကို နမ်းတတ်သည်။ ထိုအနမ်းသည် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း တစ်မျိုးပင်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်ကြီးသည် ကျွန်မအတွက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတတ်သည်။ တစ်နေ့လုံး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဘယ်သူ့ကို ဆက်သွယ်ရမှန်းမသိဘဲ နံရံတွေကို ငေးကြည့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေရသည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာသည် ခြံစည်းရိုးအတွင်း၌သာ ချုပ်ငြိမ်းခဲ့ရသည်။ ကျွန်မတွင် ရှိသမျှမှာ သူပေးသော ငွေကြေးနှင့် သူသတ်မှတ်ပေးသော ဘောင်တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

အရာအားလုံးသည် ထိုနေ့ညက စတင်ခဲ့သည်။ ကိုသက် အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ့ဖုန်းဆီသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။ အိပ်ရာဘေး စားပွဲတင်ခုံပေါ်တွင် တုန်ခါနေသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်က မှောင်မည်းနေသော 

ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မကို အပြင်မထွက်ရ၊ ဘယ်သူနဲ့မှ မစကားမပြောရဟု ကန့်သတ်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်နေခဲ့သည်လား။ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ သူ့ကို အသာအယာ မေးကြည့်မိသည်။

"ကိုသက်... မနေ့ညက ဖုန်းထဲ စာဝင်တယ်နော်"

ကိုသက်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်သွားသည်။ သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူက ဒေါသတကြီး ပြန်တုံ့ပြန်သည်။

"မင်း ငါ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်တာလား မေ? ငါ မင်းကို ဘယ်လောက် ယုံကြည်ထားလဲ။ အခု မင်းက ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား။ မင်း စိတ်တွေ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူးထင်တယ်"

သူ့အသံက အိမ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်မိသည်။ သူက ကျွန်မကို အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မဟုတ်ဘူး ကိုသက်... ကျွန်မ မရည်ရွယ်ဘဲ..."

"တော်စမ်း! မင်းက အိမ်မှာ တစ်နေကုန်နေပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာ။ မင်း စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရပြီ။ ငါက မင်းကို အကောင်းဆုံး ထားထားတာတောင် မင်းက ငါ့ကို ဒီလို စွပ်စွဲရလား"

သူက ကျွန်မကို တောင်းပန်ခိုင်းသည်။ ကျွန်မ ငိုယိုကာ တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။ အမှန်တကယ် နာကျင်နေရသူမှာ ကျွန်မဖြစ်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် သစ္စာဖောက်ခံထားရသူမှာ ကျွန်မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကျွန်မကသာ အပြစ်သား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် ကျွန်မကို ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်။ ဖုန်းကို လုံးဝ ကိုင်ခွင့်မပေးတော့ဘဲ အိမ်ပြင်ထွက်လျှင်ပင် 

"မင်း စိတ်တွေ ငြိမ်သက်သွားအောင် ဒီလို လုပ်ရတာပါ" ဟု သူက ဆိုသည်။

ကျွန်မ၏ ညများသည် ငိုရှိုက်သံများဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ သူက အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတတ်သည်။ သူ့အင်္ကျီများတွင် မိန်းမသုံး ရေမွှေးနံ့များ ပါလာတတ်သည်။ ကျွန်မ သိနေသော်လည်း မမေးရဲတော့ပါ။ မေးလိုက်တိုင်း သူက ကျွန်မကို "ရူးနေသူ" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုများ အားလုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ သူ မရှိလျှင် ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်တတ်တော့သော၊ ဘာမှ မသိတော့သော အရုပ်မတစ်ရုပ် ဖြစ်အောင် သူက စနစ်တကျ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် မှောင်မိုက်နေသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကိုသက်၏ ဖောက်ပြန်မှုကို ကျွန်မ အထောက်အထားများစွာဖြင့် သိလာရသော်လည်း သူကတော့ ငြင်းဆန်နေဆဲ၊ ကျွန်မကိုသာ ရူးသွပ်နေသည်ဟု ပုံဖော်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရိုက်နှက်ခြင်းထက် ပိုနာကျင်သည်မှာ "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါကလွဲရင် ဘယ်သူကမှ အနားမှာ ထားမှာမဟုတ်ဘူး" ဆိုသည့် စကားလုံးများ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် ကိုသက် အပြင်မှ ပြန်လာစဉ် အရက်နံ့များ လှိုင်နေသည်။ သူက ကျွန်မကို အိပ်ရာပေါ်မှ ဆွဲထူကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒီလို မျက်နှာမျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ။ ငါ့ကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ကျွန်မ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေပုံရသည်။ သူက ကျွန်မ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ မှန်တင်ခုံရှေ့သို့ ခေါ်သွားသည်။

"ကြည့်စမ်း... မှန်ထဲက မင်းမျက်နှာကို ကြည့်။ မင်းက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရူးမနဲ့ တူနေပြီ။ မင်းကို ဘယ်သူက ချစ်မှာလဲ။ ငါ ဖောက်ပြန်တယ်ပဲ ထားဦး... မင်းမှာ ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားနိုင်တဲ့ သတ္တိရှိလား။ မင်းမှာ ဘာရှိလဲ။ ပိုက်ဆံရှိလား၊ အားကိုးရမယ့်သူ ရှိလား"

သူ့စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ ကျွန်မ၏ မိဘများကလည်း သူ့ကို လူကောင်းဟု ထင်နေကြသည်။ ကျွန်မက အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှုအကြောင်း သွားပြောလျှင်ပင် ကျွန်မ၏ "စိတ်မမှန်မှု" ကြောင့်ဟု သူက ကြိုတင် လမ်းခင်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူက ကျွန်မကို လူတောမတိုးနိုင်အောင် စနစ်တကျ ချောင်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုညက သူ ကျွန်မကို အဓမ္မပြုကျင့်သကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမပါသော၊ ပိုင်ဆိုင်စိုးမိုးလိုစိတ် သက်သက်သာရှိသော အပြုအမူများကြားတွင် ကျွန်မသည် သက်မဲ့ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခဲ့မိသည်။ ကျွန်မ၏ မျက်ရည်များသည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် စိုရွှဲနေသော်လည်း သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောခိုင်းအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် ကျွန်မ၏ သင်္ချိုင်းဂူ ဖြစ်နေပြီလား။ ကျွန်မ၏ ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးနေပြီလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် အခုတော့ ထိုအချစ်များသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထွက်ပြေးဖို့ လမ်းစကိုမူ ကျွန်မ ရှာမတွေ့သေးပါ။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ကိုသက် ခရီးတစ်ခု သွားစရာ ရှိသည်ဟု ဆိုကာ အိမ်မှ ထွက်သွားသည်။ သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျွန်မကို 

ကျွန်မ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လက်များဖြင့် ထိုဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဖုန်းတွင် ကုဒ်နံပါတ် ခံထားသော်လည်း ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ရက်စွဲကို ရိုက်ထည့်ကြည့်သောအခါ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ သိချင်နေသော အမှန်တရားများကို ရှာဖွေမိသည်။ သို့သော် ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသော အရာများက ကျွန်မ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

ဖုန်းထဲတွင် မက်ဆေ့ခ်ျများ၊ ဓာတ်ပုံများ ရှိသည်။ သူ ဖောက်ပြန်နေသော အမျိုးသမီးနှင့် ပုံများဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုထက် ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏ "မှတ်စုများ" ထဲတွင် ရေးထားသော အရာများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို စိတ်ဝေဒနာရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ရန် ဆရာဝန်တစ်ဦးနှင့် တိုင်ပင်ထားသည့် အထောက်အထားများ၊ ကျွန်မကို နေ့စဉ် တိုက်ကျွေးနေသော အားဆေးဟု ဆိုသည့် ဆေးလုံးများသည် တကယ်တော့ စိတ်ငြိမ်ဆေးနှင့် လူကို ထိုင်းမှိုင်းစေသော ဆေးများဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါတင် မကသေးပါ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရသော အကြီးမားဆုံး အမှန်တရားမှာ— ကိုသက် ဖောက်ပြန်နေသော အမျိုးသမီးသည် အခြားသူမဟုတ်၊ ကျွန်မ၏ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး "မိုး" ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ရဆုံးသော လူနှစ်ယောက်သည် ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လှည့်စားကာ၊ ကျွန်မ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရယူရန်နှင့် ကျွန်မကို လူညွှန့်တုံးစေရန် ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းထဲက မိုး၏ အသံဖိုင်တစ်ခုကို ကျွန်မ ဖွင့်နားထောင်မိသည်။

"ကိုသက်... အမေ့ကို အမြန်ဆုံး စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ ပို့လိုက်တော့။ ကျွန်မတို့ ဒီလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နေရတာ ပင်ပန်းလှပြီ။ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေရရင် ကျွန်မတို့ နိုင်ငံခြား ထွက်သွားကြမယ်လေ"

ကိုသက်၏ ရယ်သံက တုန်ခါသွားသည်။ "ခဏလေး သည်းခံပါဦး မိုးရယ်... သူ တဖြည်းဖြည်း ရူးသွားအောင် ငါ လုပ်နေပါတယ်။ နောက်ထပ် တစ်လလောက်ဆိုရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ကျွန်မ လက်ထဲမှ ဖုန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေသည်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သော ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ညီမလေး။ သူတို့သည် ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုထက် ပိုသော၊ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်လိုစိတ်တစ်ခု စတင် အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။

ကိုသက် ခရီးမှ ပြန်လာသောအခါ ကျွန်မသည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် ငြိမ်သက်နေသော၊ ထိုင်းမှိုင်းနေသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ လက်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုဖုန်းထဲမှ အထောက်အထားများအားလုံးကို ကျွန်မ၏ လျှို့ဝှက်အီးမေးလ်တစ်ခုသို့ ပို့ထားပြီး ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မ၏ ရှေ့နေသူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးထံသို့လည်း အကူအညီတောင်းခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထိုညက ကိုသက်သည် ကျွန်မကို ဆေးတိုက်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

"မေ... ဒီဆေးလေး သောက်လိုက်ဦး။ မင်း ညကျရင် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားမှာပါ"

ကျွန်မ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် ကျွန်မ ငါးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ထဲကလာသော အပြုံးပင်။

"ကိုသက်လည်း သောက်သင့်တယ် ထင်တယ်... ကိုသက်ရဲ့ အပြစ်တွေက ညဘက် အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်ခဲစေမှာမို့လို့"

ကိုသက်၏ မျက်နှာ အေးခဲသွားသည်။ "မင်း ဘာစကား ပြောတာလဲ"

ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။ သူ ကျွန်မဆီသို့ ပြေးလာသော်လည်း ကျွန်မက နောက်သို့ ဆုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးဝတွင် ရဲအရာရှိအချို့နှင့် ကျွန်မ၏ ရှေ့နေ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ကိုသက်... ရှင် ကျွန်မကို ရူးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ လောဘက ရှင့်ကို ပြန်သတ်လိုက်တာပဲ။ ရှင်နဲ့ မိုး... ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ငရဲက စောင့်နေလိမ့်မယ်"

ကိုသက်သည် ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ လက်ထိပ်ခတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျွန်မကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ စိုးမိုးလိုစိတ်များ မရှိတော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျွန်မ ထိုအိမ်ကြီးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ပါ။ ကျွန်မ၏ ညီမလေး မိုးထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများစွာ ဝင်လာသော်လည်း ကျွန်မ '' လုပ်လိုက်သည်။ သွေးသားဆိုသော်လည်း၊ ချစ်သူဆိုသော်လည်း ကိုယ့်ကို အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေသော ဆက်ဆံရေးမှန်သမျှကို ဖြတ်တောက်ရန် ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီ။

ကျွန်မသည် လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ ညလေအေးက ကျွန်မ၏ ပါးပြင်ကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤနာကျင်မှုသည် လွတ်လပ်ခြင်း၏ အရသာပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝသစ်သည် ယခုမှ စတင်ခဲ့ပြီ။

အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် အခြားသူတစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းထက်၊ မိမိအနားရှိလူကို တန်ဖိုးမထားခြင်းနှင့် အမြတ်ထုတ်လိုခြင်းမှ စတင်တတ်သည်။ ချစ်ခြင်းဟူသည် ထိန်းချုပ်ခြင်းမဟုတ်၊ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ အသက်ဖြင့် လဲ၍ သိခဲ့ရပြီ။

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ "ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှောင်ပိတ်ထားရန်မဟုတ်ဘဲ၊ အတောင်ပံချင်းယှက်၍ ပျံသန်းနိုင်စေရန်ဖြစ်သည်။ သင့်ကို အတောင်ပံချိုးမည့် ချစ်ခြင်းထက်၊ တစ်ယောက်တည်း ပျံသန်းရခြင်းက ပို၍ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပေသည်။"