ယုတ်မာတဲ့ လင်ယောကျာ်း
ယုတ်မာတဲ့ လင်ယောကျာ်း
နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီကို အဲ့ဒီဧည့်သည်က ရထားအရှိန်နဲ့ ဝင်တိုက်သလို ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် မင်းသူ။ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်၊ မာနကြီးတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့... ကိုယ့်ဇနီးကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်။ လက်နက်နဲ့ သတ်တာမဟုတ်ဘဲ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဂရုမစိုက်မှုတွေနဲ့ သတ်ခဲ့တာပါ။
အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့က နှာခေါင်းထဲကို အရင်ဆုံး တိုးဝင်လာတယ်။ သီရိက စံပယ်ပန်း ကြိုက်တတ်တယ်။ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံကြီးကို သူကိုယ်တိုင် ရေလောင်းပေါင်းသင်ပြီး ဂရုစိုက်လေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း အိမ်ထဲမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ထမင်းဝိုင်းက အဆင်သင့်ရှိနေတတ်တာဟာ သူ့ရဲ့ တာဝန်တစ်ခုလို ကျွန်တော် သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီ။
"ပြန်လာပြီလား ကိုမင်း... ပင်ပန်းလာပြီလားဟင်။ ရေချိုးမလား၊ ထမင်းအရင်စားမလား"
သူ့ရဲ့ လေသံက အမြဲတမ်း အေးချမ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအေးချမ်းမှုကို ကျွန်တော်က ငြီးငွေ့စရာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ လွယ်အိတ်ကို ဆိုဖာပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။
"ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး။ နားငြိမ်ငြိမ်လေး နေပါရစေ သီရိ။ မင်းရဲ့ မေးခွန်းဟောင်းကြီးတွေကို နေ့တိုင်း ဖြေရတာ ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ"
သူ့မျက်နှာလေး ညှိုးသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ငါက ငွေရှာနေတာ၊ ငါက အိမ်ကို ထောက်ပံ့နေတာ၊ ငါ့မှာ စိတ်တိုင်းကျပိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အတ္တတွေက ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာကိုး။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းကတော့ ချစ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ နောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ "ငါ" ဆိုတဲ့ စိတ်က ပိုကြီးထွားလာပြီး "ငါတို့" ဆိုတဲ့ စိတ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
"ဟို... ကိုမင်း။ သီရိ ပြောစရာရှိလို့"
"မနက်ဖြန်မှ ပြော။ အခု ငါ ပင်ပန်းနေပြီ"
ကျွန်တော် အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဘာပြောမလို့လဲဆိုတာကို သိဖို့ ကျွန်တော် မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီညက သူ တစ်ညလုံး အိပ်ခန်းအပြင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တာကိုလည်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ သူဟာ အိမ်မှာရှိနေရမယ့် အသုံးအဆောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ပျက်စီးသွားမှ တန်ဖိုးသိရမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အမှားပဲ။
ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို နွေဦးဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ရောက်လာတယ်။ သူက ငယ်တယ်၊ လှတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ အိမ်က သီရိလို ငြိမ်ကုပ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ တက်ကြွလွန်းတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို သဘောကျမိသွားတယ်။ အမှန်တော့ အဲ့ဒါက အချစ်မဟုတ်ဘဲ အသစ်အဆန်းကို မက်မောတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ယုတ်မာမှုသက်သက်ပါ။
အိမ်ကို ပြန်လာတဲ့အချိန်တွေ နည်းလာတယ်။ ပြန်လာရင်လည်း ဖုန်းကိုပဲ ကြည့်နေတတ်ပြီး သီရိနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တော့ဘူး။ သီရိကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စောင့်နေတတ်ဆဲပဲ။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတော့ သီရိက ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်စောင့်နေရင်း ငိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ကျွန်တော် ကြိုက်တတ်တဲ့ ငါးရံ့ဒိုင်ဗျက်ဟင်းက အေးစက်နေပြီ။
"ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ။ ငါ အပြင်မှာ စားလာမယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံက ကျယ်သွားတော့ သူ လန့်နိုးသွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း နီနေသလိုပဲ။
"ကိုမင်း... ဖုန်းဆက်တာ မကိုင်လို့ပါ။ သီရိ ဒီနေ့ ဆေးခန်းသွားခဲ့တယ်"
"ဆေးခန်းသွားတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ ခေါင်းကိုက်ရင် အားဆေးသောက်ပြီး အိပ်လိုက်ပေါ့။ ငါ့ကို ဒါတွေ လိုက်ပြောနေဖို့ လိုလို့လား။ ငါ့မှာ အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့တင် ခေါင်းရှုပ်နေရတာ"
ကျွန်တော်က သူ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ သူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ တုန်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပေမဲ့ 'အပိုတွေလုပ်နေပြန်ပြီ' လို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ကို ယုတ်မာတဲ့ လင်ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပါ။ ကိုယ့်ဇနီးရဲ့ ဝေဒနာကို မြင်နေပါလျက်နဲ့ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ထားခဲ့မိတယ်။
"နွေဦးနဲ့ ငါ မနက်ဖြန် ခရီးသွားစရာရှိတယ်။ အဝတ်အစားတွေ ထည့်ပေးထားလိုက်"
သူ့ရှေ့မှာတင် တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်တာဟာ သူ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူက ဘာမှမငြင်းဘူး။
ခရီးကနေ ပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်ထဲမှာ စံပယ်ပန်းနံ့တွေ မရတော့ဘူး။ အိမ်က တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလိုပဲ။
"သီရိ... သီရိ"
ကျွန်တော် အော်ခေါ်ပေမဲ့ ဘာအသံမှ ပြန်မကြားရဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းအိုးတွေက ဒီအတိုင်းပဲ။ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ပင်တွေကလည်း ရေမလောင်းရလို့ ညှိုးခြောက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသက အရင်ဦးဆုံး ထွက်လာတယ်။
"ဒီမိန်းမ ငါ့ကို ပညာပြနေတာလား။ အိမ်ကို ပစ်ထားပြီး ဘယ်ထွက်သွားတာလဲ"
ကျွန်တော် သူ့ဖုန်းကို ဆက်ကြည့်တယ်။ မကိုင်ဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်ပေမဲ့ '' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဒေါသ ရောပြွမ်းနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ သီရိရဲ့ အကိုဆီကပါ။
"မင်းသူ... မင်း အခုချက်ချင်း ဆေးရုံကို လာခဲ့ပါ"
ဆေးရုံကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အဖြူရောင် နံရံတွေကြားမှာ သီရိကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေနဲ့။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မခိုင်ချင်တော့ဘူး။
"သူ ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တော့ သီရိရဲ့ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အားရပါးရ ထိုးချလိုက်တယ်။
"မင်း လူယုတ်မာ! မင်း သူ့ကို ဒီလောက် နှိပ်စက်ထားတာတောင် သူက မင်းကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဖုံးထားခဲ့တာ။ သူ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာ မင်း သိရဲ့လား။ မင်း ခရီးသွားနေတဲ့အချိန်မှာ သူ တစ်ယောက်တည်း သွေးအန်ပြီး လဲနေတာကို အိမ်နီးချင်းတွေ တွေ့လို့ ပို့ပေးခဲ့တာ"
ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတယ်။ ကင်ဆာ? နောက်ဆုံးအဆင့်? ကျွန်တော် သူ့ကို ဆေးခန်းသွားခဲ့တယ်လို့ ပြောတုန်းက "အားဆေးသောက်လိုက်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပြန်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အမြဲတမ်း ပိတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ လင်ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ရုံတင်မကဘူး၊ လူကောင်းတစ်ယောက်တောင် မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အသည်းထဲအထိ သိလိုက်ရတယ်။
ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သီရိက ခဏလောက် မျက်လုံးပွင့်လာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့လက်ကို တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"သီရိ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် တကယ် မသိခဲ့လို့ပါ။ ကိုယ် မင်းကို ဆေးကုပေးမယ်။ မင်း ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး"
သီရိက အားနည်းလွန်းတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခုကို ပြုံးပြတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက အိတ်ထဲက စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ကို ပေးတယ်။ စကားပြောဖို့ အားမရှိတော့လို့ မျက်လုံးနဲ့ပဲ ကြည့်နေရှာတယ်။
"မ... မ... မုန်း... ဘူး..."
အဲ့ဒီစကားလုံးလေး သုံးလုံးကို ပြောဖို့ သူ တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်ကျသွားတယ်။ စက်ထဲက အချက်ပေးသံက တောက်လျှောက် မြည်လာတယ်။ ဆရာဝန်တွေ၊ သူနာပြုတွေ ပြေးဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထုတ်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော် ဆေးရုံစင်္ကြံမှာ ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော် သီရိပေးတဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတာက ဆေးမှတ်တမ်းတွေတင် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု ရှုံးနိမ့်သွားတုန်းက ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ရောက်လာတဲ့ ငွေကျပ်သိန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အရင်းအမြစ်။ သီရိက သူ့အမေဆီက အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်ကို ကျွန်တော် မသိအောင် ရောင်းပြီး ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းကို ကယ်ခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ နွေဦးနဲ့ ကျွန်တော် ပတ်သက်နေတာကိုလည်း သူ အစကတည်းက သိနေခဲ့တယ်။
စာအိတ်ထဲက စာရွက်လေးမှာ သူ လက်ရေးတုန်တုန်လေးနဲ့ ရေးထားတာက -
"ကိုမင်း... သီရိ မရှိတော့တဲ့အခါ ကိုမင်းကို ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ ရှိနေလို့ သီရိ စိတ်အေးရပါတယ်။ ကိုမင်းကို သီရိ တစ်ခါမှ မမုန်းခဲ့ပါဘူး။ အမြဲတမ်း အောင်မြင်ပါစေ"
ကျွန်တော် အံကြိတ်ပြီး ငိုမိတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာခဲ့လဲ မင်းသူရာ။ မင်းကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို မင်းက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လဲခဲ့တာလား။ မင်းကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ လက်ကို မင်းက ရိုက်ချခဲ့တာလား။
နာရီဝက်လောက်အကြာမှာ ဆရာဝန် ထွက်လာပြီး ခေါင်းခါပြတယ်။ သီရိ ကျွန်တော့်ကို ထားသွားပြီ။ သူ သေဆုံးချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ပူသွားခဲ့သေးတာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို သေတွင်းထဲအထိ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့ လင်ယောကျာ်း။
အခုဆိုရင် သီရိ မရှိတော့တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ အိမ်ကြီးကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတူတော့ဘူး။ စံပယ်ရုံကြီးကတော့ ခြောက်သွေ့ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ရေလောင်းလောင်း ပြန်ရှင်မလာတော့ဘူး။ သီရိလိုပေါ့။
နွေဦးကတော့ သီရိ သေပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဆီက ငွေတွေကို ယူပြီး တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို မချစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တကယ် အရေးကြီးတဲ့သူကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တာကိုး။
ညတိုင်း ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာရင် အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ သီရိရဲ့ အသံလေးကို ကြားချင်မိတယ်။ "ပြန်လာပြီလား ကိုမင်း" ဆိုတဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အသံလေး။ ကျွန်တော် သူ့ကို တောင်းပန်ချင်တယ်။ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတာက အေးစက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးပဲ။
ကျွန်တော် အခု စီးပွားရေးတွေ အရင်ကထက် ပိုအောင်မြင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအောင်မြင်မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ ငွေတွေရှိရှိ၊ သီရိရဲ့ အပြုံးတစ်ချက်ကို ကျွန်တော် ပြန်မဝယ်နိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်စကားတွေ ဆိုဆို၊ သီရိရဲ့ နားထဲကို မရောက်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မှန်ထဲက လူကို ရွံရှာမိတယ်။ ကိုယ့်ကို ချစ်တဲ့သူကို နှိပ်စက်ပြီး၊ ကိုယ့်ကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူကို အလိုလိုက်ခဲ့တဲ့ လူမိုက်။ ကျွန်တော်ဟာ ယုတ်မာတဲ့ လင်ယောကျာ်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်တွေကို နောင်တမီးနဲ့ လောင်မြိုက်ရင်း ဖြတ်သန်းသွားရတော့မှာပါ။
သီရိ... မင်းရှိတဲ့နေရာမှာ အေးချမ်းပါစေ။ ကိုယ်ကတော့ မင်းပေးခဲ့တဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတွေအောက်မှာ တစ်သက်လုံး အပြစ်သားတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးနေပါ့မယ်။
နောင်တဆိုတာ အချိန်မနှောင်းခင်မှာ ပြင်ဆင်နိုင်မှသာ တန်ဖိုးရှိတာပါ။ အချိန်လွန်သွားတဲ့ နောင်တဆိုတာ သေလူကို ဆေးကျွေးသလိုပဲ၊ ဘာမှ ထူးခြားမလာတော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်နေတဲ့ အဆိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို လက်ဝယ်ရှိနေတုန်းမှာ မစောင့်ရှောက်ခဲ့ရင်၊ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အခါ ရရှိလာမယ့် နောင်တက သင့်ဘဝကို တစ်သက်လုံး အမှောင်ချသွားပါလိမ့်မယ်။