မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေမှ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်းသိတဲ့အခါ
မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေမှ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်းသိတဲ့အခါ
နွေဦးရဲ့ လေရူးတွေ ဝေ့သီနေတဲ့ မတ်လရဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားစေမယ့် အစပြုခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း အလှပြင်ဆရာမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ဆံနွယ်တွေကို စနစ်တကျ ပြုပြင်နေကြတယ်။ ပိုးပုဆိုးအနီရောင်ရဲ့ အအေးဓာတ်က ကျွန်မရဲ့ အသားအရေပေါ်မှာ စိမ့်ဝင်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်မှုတစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေသလိုပဲ။ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရတာ ဂုဏ်ယူစရာထက် အသက်ရှူရကျပ်စရာ ကောင်းနေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။
"သတို့သမီးလေးက သိပ်လှတာပဲနော်၊ မင်းခန့်တော့ ကံကောင်းတာပဲ"
အလှပြင်ဆရာမရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကျွန်မ ဖျတ်ကနဲ ပြုံးပြလိုက်မိပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အင်္ကျီစကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ခံစားနေရတဲ့ မူးဝေမှုနဲ့ အော့အန်ချင်စိတ်တွေက ဒီနေ့မနက်မှာ ပိုပြီး ပြင်းထန်နေတယ်။ အစာမစားချင်တာ၊ အနံ့အသက်တွေကို မခံနိုင်တာ... ဒါတွေအားလုံးဟာ ကျွန်မ သိချင်တဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြင်းဆန်နေခဲ့တယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့။
မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ သူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လုံခြုံတဲ့ နံရံတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို သူကပဲ ဖေးမပေးခဲ့တာ။ ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝသစ်ကို စတင်ရမယ့်နေ့၊ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ မင်္ဂလာခန်းမကြီးထဲကို ကျွန်မတို့ လက်တွဲဝင်ရတော့မယ့်နေ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက နေရာယူထားတယ်။ ကျွန်မ မအောင့်နိုင်တော့တဲ့အဆုံး အလှပြင်ဆရာမကို ခဏအပြင်ထွက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားမိတယ်။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ အဖြူရောင်စစ်ဆေးတံလေးက ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးတော့မယ်။
စောင့်ဆိုင်းရတဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ဟာ ကမ္ဘာပျက်သလောက် ကြာညောင်းနေတယ်။ မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီးမှ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... မျဉ်းနီနှစ်ကြောင်း။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ မင်္ဂလာဆောင်ရမယ့်နေ့၊ မင်္ဂလာဦးညတောင် မရောက်သေးခင်မှာ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ပျော်ရွှင်ရမယ့်အစား ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို ရိုက်ခတ်လာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒီကလေးရဲ့ ဖခင်ဟာ မင်းခန့် မဖြစ်နိုင်လို့ပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မင်းခန့် နိုင်ငံခြားကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားနေတုန်း၊ ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့ညမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ကျွန်မ မှတ်မိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖျောက်ပစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီညက ကျွန်မ သတိလစ်မတတ် မူးနေခဲ့ပြီး မနက်လင်းတော့ မရင်းနှီးတဲ့ ဟိုတယ်
ကျွန်မ ခန်းမထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ လူအများရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မဆီမှာ။ အားလုံးက ပြုံးရွှင်နေကြတယ်။ ဂုဏ်ပြုစကားတွေ ပြောနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာတော့ အဲဒီအသံတွေက ဆူညံနေတဲ့ လေသံတွေလိုပဲ။ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လာတွဲတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက နွေးထွေးနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကတော့ ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။
"မင်း လက်တွေ အေးလှချည်လား မေ... နေမကောင်းဘူးလား?"
မင်းခန့်က တိုးတိုးလေး မေးလာတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းခါပြလိုက်ပေမဲ့ မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲဘူး။ စင်ပေါ်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ရင်း၊ ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ရင်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ရောက်နေသလိုပဲ။ ဗိုက်ထဲက အကောင်လေးက ကျွန်မကို လှောင်ရယ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဒီဝတ်စုံကြီးအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ။
မင်္ဂလာပွဲ ပြီးဆုံးခါနီးအချိန်မှာ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ခန်းမနောက်ဘက်က နားနေခန်းထဲ ခဏခေါ်သွားတယ်။ "မေ... ကိုယ် မင်းကို ပေးစရာ ရှိတယ်" တဲ့။ သူက အိတ်ကပ်ထဲကနေ ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်လာတယ်။ သူ ဘာကို သိသွားတာလဲ? သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကလို နွေးထွေးမနေတော့ဘဲ တည်ငြိမ်လွန်းနေတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေတယ်။
သူ ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီဗီဒီယိုထဲမှာ မြင်နေရတာက... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မွေးနေ့ည။ ဟိုတယ်
"မင်း သိချင်နေမှာပေါ့... အဲဒီညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ"
မင်းခန့်ရဲ့ အသံက အေးစက်စက်နဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပါဝင်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို တွဲမထူဘူး။ သူက ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေပဲ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။
"ကိုယ် မင်းကို သိက္ခာရှိရှိ လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာ မေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်နောက်ကွယ်မှာ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းနဲ့..."
"မဟုတ်ဘူး... မင်းခန့်! အဲဒါ ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မူးနေခဲ့တာ... ကျွန်မ ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး" ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက မပြောင်းလဲဘူး။
"မင်း မသိခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာ မေ။ အဲဒီညက မင်းကို ကျော်စွာနဲ့ ဖြစ်အောင် စီစဉ်ခဲ့တာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ"
ကျွန်မရဲ့ နားကိုတောင် ကိုယ်တိုင်မယုံနိုင်တော့ဘူး။ မင်းခန့်က ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ကျွန်မကို သူကိုယ်တိုင် တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးခဲ့တာလား? ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့၊ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးပါမယ်ဆိုတဲ့ လူသားက ကျွန်မကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ခဲ့တာလား?
ကျွန်မရဲ့ တစ်လောကလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသလိုပဲ။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိပေမဲ့ မင်းခန့်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မတ်တပ်ရပ်နေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အမုန်းတရားတွေနဲ့ အောင်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့နေရတယ်။
"ဘာလို့လဲ မင်းခန့်... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ?"
မင်းခန့်က ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ မေးစေ့ကို ခပ်တင်းတင်း ဆွဲမလိုက်တယ်။ "ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား? မင်း မှတ်မိလား မေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က မင်း ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်အကြောင်း။ မင်းကြောင့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ညီလေးအကြောင်းကိုရော မင်း မှတ်မိသေးရဲ့လား?"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်... ကျွန်မ ကျောင်းတက်တုန်းက ကျွန်မကို အသည်းအသန် ချစ်ပြခဲ့တဲ့ ညီမင်းဆိုတဲ့ ကောင်လေး။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြတ်အသတ် ငြင်းခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီကိစ္စကို ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ မင်းခန့်က ညီမင်းရဲ့ အစ်ကိုပေါ့။ အခုမှ အစအနတွေက ပေါ်လာတော့တယ်။
"မင်းကြောင့် ငါ့ညီ သေခဲ့ရတာ မေ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါ မင်းကို ဖျက်ဆီးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ မင်းကို ငါ့ကို ချစ်လာအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးမှ မင်း အားအကိုးရဆုံး အချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဘဝကို နင်းခြေပစ်မယ်လို့ ငါ စီစဉ်ခဲ့တာ။ အဲဒီညက ကျော်စွာနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာကလည်း အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်
မင်းခန့်ရဲ့ စကားလုံးတွေက အဆိပ်လူးထားတဲ့ မြှားတွေလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်ချက်ချင်း စိုက်ဝင်နေတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေအားလုံးဟာ ကလဲ့စားချေမှုရဲ့ လက်နက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြန်စမ်းမိတယ်။ ဒီကလေး... ဒီကလေးဟာ ကလဲ့စားချေမှုရဲ့ ရလဒ်တစ်ခုလား?
"အခု မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ မဟုတ်လား? ငါ သိနေတာ ကြာပြီ မေ။ မင်း အလှပြင်ခန်းထဲမှာ စစ်နေတာကိုလည်း ငါ မြင်တယ်။ အခု ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ငါ ဘာလို့ လုပ်ခဲ့လဲ သိလား? ဧည့်သည်တွေ အားလုံးရှေ့မှာ၊ မင်းရဲ့ မိဘတွေရှေ့မှာ မင်းကို ဒီကလေးနဲ့ ထားရစ်ခဲ့ဖို့ပဲ။ မင်းကို လူတကာ ကဲ့ရဲ့မယ့် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ"
သူ့ရဲ့ စကားဆုံးတော့ ခန်းမထဲက သီချင်းသံတွေက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အသက်ရှူဖို့တောင် ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။
မင်းခန့်က နားနေခန်းထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲထားမိတယ်။ "မလုပ်ပါနဲ့ မင်းခန့်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ? အချစ်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်စရာ ကောင်းလို့လား? ဒီကလေးက ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ?"
မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်တယ်။ "ငါ့ညီမှာလည်း ဘာအပြစ်မှ မရှိခဲ့ဘူး မေ။ သူ မင်းကို ချစ်ခဲ့တာကလွဲလို့ ဘာမှ မမှားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲခဲ့တာလေ။ အခု မင်းလည်း အဲဒီဒဏ်ကို ခံစားရမှာပေါ့"
သူ ခန်းမထဲကို ပြန်ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်မလည်း ဝတ်စုံကြီးကို မနိုင်မနင်း ဆွဲပြီး နောက်ကနေ လိုက်သွားမိတယ်။ ခန်းမထဲမှာတော့ မင်္ဂလာကိတ်ခွဲဖို့ အားလုံးက စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ။ စင်ပေါ်ကို မင်းခန့် တက်သွားတဲ့အခါ အားလုံးက လက်ခုပ်တီးကြတယ်။ မင်းခန့်က မိုက်ကို ယူလိုက်တယ်။
"ဒီနေ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်လာတဲ့သူ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်"
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်မ စင်အောက်မှာ ရပ်နေရင်း တုန်ယင်နေမိတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီးမှ စကားကို ဆက်တယ်။
"ဒီမင်္ဂလာပွဲက အခုပဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ သတို့သမီးမှာ တခြားလူနဲ့ ရထားတဲ့ ကိုယ်ဝန် ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီလူကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်း ကျော်စွာပါပဲ။ ကျွန်တော် ဒီလို အမျိုးသမီးမျိုးကို လက်မထပ်နိုင်ပါဘူး"
ခန်းမထဲမှာ ဟိုးဟိုးကျော်သွားတဲ့ အသံတွေ၊ အံ့သြတုန်လှုပ်သံတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမေက ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး လဲကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေကတော့ မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ရှိုက်ငိုနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အံ့သြစရာတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ခန်းမနောက်ဘက်ကနေ လူတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာပြီး မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ လွှဲထိုးလိုက်တာပဲ။ အဲဒါ... ကိုကျော်စွာ။
"မင်း တော်တော်ယုတ်မာတဲ့ကောင်ပဲ မင်းခန့်!" ကိုကျော်စွာက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "မေ... မင်း သူ့စကားတွေကို မယုံနဲ့။ အဲဒီညက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မင်းခန့်က ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး မင်းကို ဟိုတယ်ကို ခေါ်သွားခိုင်းတာ။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ငါ အတူတူ အိပ်နေတဲ့ပုံစံ ဖြစ်အောင် ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ခိုင်းတာ။ ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငါ့မှာလည်း အပြစ်ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းခန့် ငါ့ကို ခိုင်းခဲ့တာတွေ အားလုံးက မင်းကို အထင်လွဲအောင် လုပ်ဖို့ပဲ"
ကျွန်မ ကြောင်အသွားမိတယ်။ အဲဒါဆို ကိုယ်ဝန်က... ကိုယ်ဝန်က ဘယ်သူ့ဆီကလဲ?
ကိုကျော်စွာက ဆက်ပြောတယ်။ "မင်းခန့်... မင်း မေ့နေတာလား? လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက မင်း မေနဲ့အတူ ခရီးသွားခဲ့တုန်းက ကိစ္စကိုလေ။ မင်း မေ့ချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား? ဒီကလေးက မင်းရဲ့ ကလေးအရင်း ခေါက်ခေါက်ပဲ။ မင်း မေကို ဖျက်ဆီးချင်လွန်းလို့ မင်းရဲ့ သွေးသားကိုတောင် မင်းက လူစိမ်းရဲ့ ကလေးလို့ စွပ်စွဲနေတာလား?"
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်သွားတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှု အစီအစဉ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပိတ်မိသွားခဲ့တာပဲ။ သူက ကျွန်မကို တခြားလူနဲ့ ရတဲ့ကလေးလို့ ထင်အောင် စီစဉ်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီကလေးဟာ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ အမွေအနှစ် ဖြစ်နေခဲ့တာ။
ခန်းမထဲက လူတွေက အခုတော့ မင်းခန့်ကို ရွံရှာတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ မင်းခန့်ဟာ သူ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုအတွက် သူ့ရဲ့ ရင်သွေးကိုတောင် အသုံးချခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် ပေါ်လွင်သွားခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေ ရှိနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေကနေ ထုံကျင်မှုဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးက အခုတော့ အလောင်းလွှမ်းတဲ့ အဝတ်တစ်ခုလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ စင်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားပြီး မင်းခန့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်းခန့်... ရှင် ရှင့်ညီအတွက် ကလဲ့စားချေချင်တာကို ကျွန်မ နားလည်ပေးလို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးသားကိုတောင် ရှင့်ရဲ့ အမုန်းတရားတွေအတွက် အသုံးချခဲ့တာကတော့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်မှာ အမုန်းတရားတွေပဲ ရှိတယ်... ရှင့်မှာ နှလုံးသား မရှိဘူး"
ကျွန်မ လက်ထဲက မင်္ဂလာလက်စွပ်ကို ချွတ်ပြီး သူ့ခြေရင်းကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခန်းမထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ကနေ မင်းခန့်ရဲ့ ခေါ်သံကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။
မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိခဲ့ရသလို၊ အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့လူဟာ ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတာဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ပြက်လုံးတစ်ခုပဲ။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ်းနားတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ငြိမ်သက်နေတုန်းပဲ။ ဒီကလေးဟာ အမုန်းတရားတွေကြားက ပေါက်ဖွားလာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတရားတွေနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းစေမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကောက်သလိုပဲ၊ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ မြေမြှုပ်ထားပါစေ၊ တစ်နေ့မှာတော့ အသက်ဝင်လာပြီး ကျွန်မတို့ကို ရင်ဆိုင်ခိုင်းတတ်တာပဲ။
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်တဆိုတာ အမှန်တရားကို သိလျက်နဲ့ မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်မိတဲ့အခါ ရရှိလာတဲ့ ဆုလဒ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီနေ့ဟာ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟောင်း သေဆုံးပြီး ဘဝသစ်တစ်ခု ပြန်လည်မွေးဖွားတဲ့နေ့သာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ -
အတိတ်ရဲ့ အနာဟောင်းကို ကလဲ့စားချေမှုနဲ့ ကုသဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ အနာကို ပိုပြီး ရင်းစေရုံသာ ရှိပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ သင်ချစ်တဲ့သူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ရှိနေသလားဆိုတာကို မြင်အောင်ကြည့်ဖို့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ နှလုံးသားထက် အသိဉာဏ်ကို ပိုပြီး အသုံးချဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။