သမီးကို ပိုက်ဆံနဲ့ရောင်းစားတဲ့ အဖေ
သမီးကို ပိုက်ဆံနဲ့ရောင်းစားတဲ့ အဖေ
ကျွန်တော့်နာမည်က ဦးသက်ဖေ။ အသက် ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေက တောင်တစ်လုံးထက် ပိုလေးနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အင်တိုင်းရွာလေးရဲ့ အစွန်အဖျား၊ ဝါးထရံစုတ်လေးတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော့်ဘဝကို မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ။ မိရိုးဖလာ တောင်သူအလုပ်ဆိုပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာမပေးခဲ့ဘူး။ အိမ်ရှင်မ မခင်သိန်းက နာတာရှည်ရောဂါသည်၊ ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့တင် ရှာသမျှက အငွေ့ပျံကုန်တာ။ သားသမီး လေးယောက်ရှိတဲ့အနက် အကြီးဆုံးသား ဘခက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရုံးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပဲ အင်မတန်လိမ္မာတဲ့ အဲဒီသားလေးကို မြေမြှုပ်ခဲ့ရတယ်။
လမ်းလုပ်သားလေး ဘခက်၊ ကျောက်ခွဲ၊ ကပ်တရာလောင်းတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေလုပ်ပြီး မိဘကို လုပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ကောင်လေး။ ဆိုင်ကယ်လေးတစ်စီးနဲ့ အလုပ်သွားရင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အက်ဆီးဒင့်က ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲသွားသလိုပဲ။ ဘခက် မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာက အိပ်ရာပေါ်မှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတဲ့ မခင်သိန်းနဲ့၊ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းထက် အကိုဖြစ်သူရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ပိုရခဲ့တဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေး ထွေးငယ်။ ဘခက် မသေခင်က ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတာတစ်ခု ရှိတယ်။ "အဖေ၊ သမီးလေး ထွေးငယ်ကို နားသအလှူလေး တစ်ခုတော့ ခမ်းခမ်းနားနား လုပ်ပေးချင်တယ်ဗျာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်နေခဲ့တယ်။
သားဖြစ်သူရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တဲ့ စိတ်၊ မခင်သိန်းရဲ့ ဆေးဖိုးအတွက် ပူပန်ရတဲ့ စိတ်တွေက ကျွန်တော့်ကို လူစိတ်ပျောက်အောင် တွန်းပို့နေသလိုပဲ။ ထွေးငယ်လေးက အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အိမ်မှုကိစ္စ အဝဝကို နိုင်နင်းတယ်။ သူ့အကို ဆုံးသွားကတည်းက သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးဆိုတာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထွေးငယ်မှာ ကျွန်တော် မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ ရွာထဲက ကောင်လေး ကျော်စွာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်ပေါ့။ ကျော်စွာကလည်း ဆင်းရဲသား မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပါ။ သူတို့ချင်း ချစ်နေကြတာကို ကျွန်တော် ရိပ်မိပေမဲ့ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအချစ်က ကျွန်တော့်အတွက် စျေးဆစ်စရာ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
မိုးက စွေနေတယ်။ အိမ်ခေါင်မိုးက ယိုနေတဲ့ ရေစက်တွေက ခွက်ထဲကို ကျသံက ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေသလိုပဲ။ မခင်သိန်းက တအုန်းအုန်း ချောင်းဆိုးနေရင်း "ကိုသက်ဖေ... ကျုပ် ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်လိုက်တာ" လို့ ညည်းတယ်။ ဆေးဖိုးက မရှိ၊ သားအကြီးဆုံးရဲ့ ရက်လည်တုန်းက ချေးထားတဲ့ အကြွေးတွေကလည်း ဝိုင်းနေပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရွာက ပွဲစားမကြီး ဒေါ်မြစိန် အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့စကားတွေက ပျားရည်နဲ့ လူးထားတဲ့ ဓားသွားတွေလိုပဲ။
"ကိုသက်ဖေရယ်... ရှင်တို့ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ကျမဖြင့် ရင်ထဲ မကောင်းလိုက်တာ။ ဒီမှာကြည့်... မြို့က သူဌေးကြီး ဦးဘကျော်က ရှင့်သမီး ထွေးငယ်လေးကို သဘောကျလို့တဲ့။ သူက ဇနီးဆုံးထားတာ ကြာပြီ၊ အဖော်ရချင်လို့ပေါ့။ သမီးလေးကို သူ့ဆီ ထည့်ပေးလိုက်ရင် ရှင့်မိန်းမ ဆေးဖိုးတင်မကဘူး၊ ရှင့်သားလေး ဖြစ်ချင်တဲ့ အလှူကိုပါ ခမ်းခမ်းနားနား လုပ်နိုင်အောင် ငွေထုပ်ကြီး ပေးလိုက်မယ်တဲ့"
ဒေါ်မြစိန် ချပေးလိုက်တဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ သမီးကို ရောင်းစားတာလား? မဟုတ်ဘူး... ဒါက သမီးလေးကို ချမ်းသာတဲ့ဆီ ပို့ပေးတာပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ ဦးဘကျော်ဆိုတာ အသက် ခြောက်ဆယ်နား နီးနေပြီ။ ထွေးငယ်ထက် အသက် လေးဆယ်ကျော်ကြီးတဲ့လူ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲ မြင်နေတာက သေအံ့ဆဲဆဲ မခင်သိန်းရဲ့ မျက်နှာနဲ့၊ ဘခက်ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒ။ ကျွန်တော် ငြိမ်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်နောက်ဖေးကနေ ရေခပ်လာတဲ့ ထွေးငယ်က အားလုံးကို ကြားသွားခဲ့ပုံရတယ်။
သူ့လက်ထဲက ရေပုံး ပြုတ်ကျသွားတဲ့အသံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဖြတ်ခနဲ ခွဲလိုက်သလိုပဲ။ သမီးလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှု၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "အဖေ... အဖေ အဲဒီလို မလုပ်ဘူး မဟုတ်လားဟင်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ ကျွန်တော် သမီးရဲ့ မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိသလို ခံစားနေရတယ်။ "သမီးလေးရယ်... အမေ့ကို ကယ်ချင်ရင်၊ အကို့ဆန္ဒကို ဖြည့်ချင်ရင်..." လို့ ပြောထွက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်လျှာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးထဲမှာ လေထုက အေးစက်ပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။
ထွေးငယ် တစ်ညလုံး ငိုနေခဲ့တာ ကျွန်တော် သိတယ်။ နောက်နေ့ မနက်မှာ ကျော်စွာ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ "ဦးလေးရယ်... ထွေးငယ်လေးကို အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကြိုးစားရှာပါ့မယ်။ ထွေးငယ်ကို ဦးဘကျော်ဆီ မပို့ပါနဲ့ဗျာ" တဲ့။ သူ့မျက်ရည်တွေက ကျွန်တော့်ခြေဖမိုးပေါ် ကျလာပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ကျောက်တုံးလို မာကျောနေခဲ့ပြီ။ ငွေက လူကို ဘီလူးသရဲ စီးစေတာပဲ။
"မင်းမှာ ဘာရှိလို့လဲ ကျော်စွာ။ မင်းမှာ ငါ့မိန်းမကို ကုပေးဖို့ ငွေရှိလား၊ ငါ့သားအတွက် အလှူလုပ်ပေးဖို့ ငွေရှိလား။ မင်း ထွေးငယ်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဆင်းရဲတွင်းထဲမှာပဲ ထားချင်တာလား" လို့ ကျွန်တော် ခါးခါးသီးသီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ကျော်စွာရဲ့ မျက်နှာက လူသေတစ်ယောက်လို ဖြူလျော့သွားတယ်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်စကားကိုယ် ပြန်ကြားပြီး ရင်ထဲမှာ အန်ချင်စိတ် ပေါက်နေခဲ့တာပါ။ ထွေးငယ်ကတော့ အိမ်ခန်းထဲကနေ တစ်ချက်မှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။
ဦးဘကျော်ဆီက ငွေတွေ ကြိုရောက်လာတယ်။ ငွေထုပ်ကြီးကို မြင်တော့ မခင်သိန်းက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "ကိုသက်ဖေ... ဒါ ဘယ်ကရတာလဲ" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း မပြောရဲဘူး။ "သားကြီး ဘခက်ရဲ့ အလုပ်က အာမခံကြေး ရတာပါ" လို့ လိမ်ညာလိုက်ရတယ်။ အဲဒီငွေတွေနဲ့ မခင်သိန်းကို ဆေးရုံတင်ပေးလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ငရဲမီးက တောက်လောင်နေပြီ။ ထွေးငယ်ကတော့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လိုပဲ။ စားဆိုစား၊ အိပ်ဆိုအိပ်။ ကျော်စွာနဲ့လည်း မတွေ့တော့ဘူး။ ကျွန်တော် သမီးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ဝေးလံတဲ့ တစ်နေရာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတတ်ပြီး၊ အဲဒီအကြည့်တွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် မေတ္တာဆိုတာ အစအနတောင် ရှာမရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သမီးကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းစားလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။
ဘခက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ထွေးငယ်ရဲ့ နားသအလှူပွဲကို ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပခဲ့တယ်။ ရွာတစ်ရွာလုံး လာကြတယ်။ ဆိုင်းဝိုင်းသံတွေ၊ ရယ်မောသံတွေနဲ့ စည်ကားနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါဟာ ဈာပနပွဲတစ်ခုထက် မပိုဘူး။ ထွေးငယ်ကို လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဆင်ပေးထားတယ်။ နားသမယ့်အချိန်မှာ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာက ကျောက်ရုပ်လိုပဲ။ သူ့ရဲ့ နားပေါက်လေးထဲကို အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သမီးလေးဆီက အသံတစ်ချက်မှ ထွက်မလာဘူး။ မျက်ရည်တစ်စက်ကတော့ ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ အဲဒီမျက်ရည်က နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးသွားရလို့ ကျလာတဲ့ မျက်ရည်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေခဲ့တယ်။
အလှူပွဲပြီးတဲ့နောက် ညနေစောင်းမှာ ဦးဘကျော်ရဲ့ ကားကြီး အိမ်ရှေ့ကို ဆိုက်လာတယ်။ ထွေးငယ်ကို ခေါ်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ရွာသားတွေကတော့ "ထွေးငယ်လေးတော့ ကံကောင်းရှာတယ်၊ မြို့က သူဌေးကတော် ဖြစ်တော့မယ်" လို့ ချီးကျူးနေကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အမှန်တရားကို သိနေတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့နေခဲ့မိတယ်။ ထွေးငယ်က အထုတ်လေးဆွဲပြီး ကားပေါ်တက်ခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ "အဖေ... အဖေ အခု ပျော်ပြီလား။ အကို့ဆန္ဒလည်း ပြည့်ပြီ၊ အမေ့အတွက်လည်း ဆေးဖိုးရပြီ။ သမီးရဲ့ ဘဝကိုတော့ အဖေ သတ်ပစ်လိုက်ပြီနော်" လို့ သွေးအေးအေးနဲ့ ပြောသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မမျှော်လင့်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ ကျော်စွာက ကားရှေ့ကို ပြေးထွက်လာပြီး ကားကို တားတယ်။ "ထွေးငယ်... မသွားပါနဲ့၊ ငါတို့ အတူတူ ပြေးကြရအောင်" လို့ အော်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထွေးငယ်က ကားမှန်ကို တင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို လွှဲလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားမိတယ်။ ထွေးငယ်က ဘာလို့ ကျော်စွာကို ငြင်းလိုက်တာလဲ။ နောက်မှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက... ထွေးငယ်ဟာ ကျွန်တော့်ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။ သူက ကျော်စွာကို ဖုန်းနဲ့ စာပို့ထားခဲ့တယ်တဲ့။ "ငါ့ကို ရောင်းစားတဲ့ အဖေ့ကို ငါ မုန်းတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ဘဝကို ငါကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်။ နင် ငါ့ကို မေ့လိုက်တော့" လို့ ရေးခဲ့တာ။ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို နာကျင်စေဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ကိုပါ စတေးခဲ့တာပဲ။
ထွေးငယ် ထွက်သွားပြီး သုံးလအကြာမှာ မခင်သိန်း ဆုံးသွားတယ်။ ဆေးတွေ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ ငွေတွေ ဘယ်လောက်သုံးသုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ မခင်သိန်းကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ မသေခင်မှာ အမှန်တရားကို သိသွားခဲ့တယ်။ သမီးလေးကို ရောင်းစားထားတဲ့ ငွေနဲ့ သူ ဆေးကုခဲ့ရတာကို သိသွားတဲ့နေ့မှာပဲ သူဟာ အစာဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တာ။ အခု ကျွန်တော့်အိမ်လေးမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီ။
ဘခက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်တော် ငိုမိတယ်။ သားလေး ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ အလှူကို လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ အဲဒီအလှူက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပြိုကွဲစေခဲ့တယ်။ ထွေးငယ်ဆီက ဖုန်းတစ်ခါမှ မလာဘူး။ ကြားရသလောက်တော့ ဦးဘကျော်က သူ့ကို နှိပ်စက်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ထွေးငယ်က အိမ်ကို တစ်ခါမှ အကူအညီမတောင်းဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ စွန့်ပစ်လိုက်တာ။ ကျော်စွာလည်း ရွာက ထွက်သွားပြီ၊ သူ ဘယ်ရောက်နေမှန်း ဘယ်သူမှ မသိဘူး။
ကျွန်တော် အခုတော့ သမီးကို ရောင်းစားလို့ရတဲ့ ငွေတွေထဲက ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကိုင်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ အရူးတစ်ယောက်လို လျှောက်သွားနေမိတယ်။ ဒီစက္ကူတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အမှန်တရားမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အတ္တကြီးတဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်ပါပဲ။ သမီးရဲ့ အချစ်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ ဇနီးကိုလည်း သေတွင်းထဲ ပို့ခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ် စားမြုံ့ပြန်နေတယ်။
သမီးလေး ထွေးငယ်ရေ... အဖေ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ အဖေဟာ သမီးရဲ့ ဘဝကို ပိုက်ဆံနဲ့ လဲခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပါ။ ဒီပုံပြင်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေနဲ့ ရေးထိုးထားတဲ့ နောင်တ ကဗျာတစ်ပုဒ်ပေါ့။ အချစ်နဲ့ လူသားဆန်မှုကို ငွေနဲ့ လဲလိုက်တဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ လူသေတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - "ငွေက လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပေမဲ့၊ ပျက်စီးသွားတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ယုံကြည်မှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဝယ်ပေးနိုင်ဘူး။"