လင်ယောကျာ်းရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု
လင်ယောကျာ်းရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု
“သက်ထား... မျက်နှာလည်း မကောင်းပါလား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမလေး၊ နေမကောင်းဘူးလား”
ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိတယ်။ “ကောင်းပါတယ် မမအေးရယ်၊ စိတ်ထဲ မကောင်းလို့ပါ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲအေ့၊ ပြောစမ်းပါဦး”
ကျွန်မမှာ ရင်ဖွင့်စရာဆိုလို့ ဒီမမအေးပဲ ရှိတာပါ။ “အိမ်ကလူလေ... ကိုကျော်စွာ အလုပ်ပြုတ်သွားလို့ မမရယ်”
မမအေးက အံ့ဩသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ “ဟေ... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ၊ ညည်းယောကျ်ားက စာရေးမဟုတ်လား” လို့ ပြန်မေးတယ်။
“ဟုတ်တယ် မမရယ်၊ ပွဲရုံမှာ ကုန်တွေအဝင်နည်းသွားလို့တဲ့၊ လူလျှော့တဲ့အထဲ သူပါသွားတာ၊ စိတ်ညစ်ပါတယ် မမရယ်”
ကျွန်မစကားကို ကြားတော့ မမအေးက သူ့ယောကျ်ားအကြောင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး နှစ်သိမ့်ရှာပါတယ်။ “အေးဟယ်... ညီမလေးရယ်၊ ငါတို့အိမ်ကဟာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဖြုတ်မယ့်သူမရှိဘူး၊ ဆိုက်ကားနင်းချင်ရင် နင်းတယ်၊ မနင်းချင်ရင် တစ်နေကုန် သောက်ပြီး အိပ်နေတယ်၊ နားအေးရော” တဲ့။ ကျွန်မလည်း မချိပြုံးလေး ပြုံးလိုက်မိပြီး “ဟုတ်ပါ့နော် မမ၊ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ပဲ ကောင်းပါတယ်လေ” လို့ ပြန်ပြောမိတယ်။
တကယ်တော့ ကိုကျော်စွာက အိမ်မှာ ချက်ကြီး၊ ပြုတ်ကြီး ဖြစ်နေရှာတာပါ။ ကျွန်မ ဈေးကပြန်လာရင် ထမင်းအဆင်သင့်၊ ဟင်းအဆင်သင့် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးထားတတ်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အလုပ်မရှိတော့ မနေတတ်မထိုင်တတ်နဲ့ ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်နေတာ မြင်ရတော့ သနားမိတာ အမှန်ပဲ။ အရင်က သူ အလုပ်ရှိတုန်းကဆို သူ့လစာ နှစ်သိန်းကျော်ရယ်၊ ကျွန်မ ဈေးရောင်းတာလေးရယ်ပေါင်းရင် ကျွန်မတို့ ဘဝလေးက မပူမပင် မကြောင့်ကြရဘူး။ လက်ထဲမှာတောင် နည်းနည်းပါးပါး စုမိသေးတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ ဈေးရောင်းတဲ့ ငွေလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ လည်ပတ်နေရတာဆိုတော့ အရင်လို အဆင်မပြေချင်တော့ဘူး။ ဒါတောင် သားသမီး မရှိသေးလို့ တော်သေးတာပေါ့လို့ တွေးပြီး ဖြေသာရပါတယ်။
ညနေစောင်းလို့ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကိုကျော်စွာက အိမ်ရှေ့က ဆီးကြိုနေပါတယ်။ “ဟော... မိန်းမ ပြန်လာပြီလား” တဲ့။ သူ့အသံလေးက နူးညံ့နေတုန်းပါပဲ။
“ဟုတ်... အစ်ကို” လို့ ကျွန်မ မောမောနဲ့ ပြန်ထူးလိုက်မိတယ်။
“ထမင်းစားတော့မလား မိန်းမ၊ အကုန်ကျက်ပြီ” လို့ သူက ထမင်းဝိုင်းဆီ ခြေဦးလှည့်ရင်း မေးရှာတယ်။ ကျွန်မကတော့ နွမ်းလျနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရင်း “မဆာသေးပါဘူး အစ်ကိုရယ်၊ မောလို့ ခဏနားဦးမယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
သူက ကျွန်မနားကို ကပ်လာပြီး “ညောင်းလို့လား မိန်းမ၊ ကိုယ် နှိပ်ပေးမယ်လေ” လို့ အလိုက်တသိ ပြောပြန်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အားနာတာရော၊ စိတ်ပန်းတာရောကြောင့် “မညောင်းပါဘူး အစ်ကိုရယ်၊ နေပါ ရပါတယ်” လို့ပဲ ငြင်းလိုက်မိတယ်။
“အေးပါ... ရော့၊ ရေအေးအေးလေး သောက်လိုက်ဦး” ဆိုပြီး သူကမ်းပေးတဲ့ ရေခွက်လေးကို ယူသောက်ရင်း ကျွန်မ တွေးနေမိတာက... ‘ဒီလို လင်ယောကျ်ားမျိုး ရထားတာ ငါ ကံကောင်းပါတယ်၊ အလုပ်မရှိပေမဲ့ ငါ့အပေါ်မှာတော့ သစ္စာရှိရှိနဲ့ ဂရုစိုက်ရှာသားပဲ’ ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေက မကြာခင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့မိပါဘူး။
ကိုကျော်စွာ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေတာ သုံးလထဲကို ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အဆင်ပြေနေသလို ထင်ရပေမဲ့ ကြာလာတော့ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုက စကားများစရာတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ နေပူမရှောင်၊ မိုးရွာမရှောင် ဈေးထဲမှာ ရုန်းကန်နေရပေမဲ့ သူကတော့ အိမ်မှာပဲ အချိန်ကုန်နေရတာကို အားနာပုံရပါတယ်။
“မိန်းမ... အစ်ကို ဒီနေ့ အပြင်ခဏ ထွက်ဦးမယ်နော်၊ အလုပ်အကိုင်လေး ဘာလေး စုံစမ်းရအောင်လို့”
ဒီစကားကို ကြားရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝမ်းသာစရာပါ။ “အေးပါ အစ်ကိုရယ်၊ ဂရုစိုက်သွားဦးနော်၊ အဆင်ပြေပါစေ” လို့ ကျွန်မက ဆုတောင်းပေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုကျော်စွာဟာ နေ့တိုင်းလိုလို အပြင်ထွက်တတ်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ညနေ ကျွန်မ ဈေးကပြန်လာတဲ့အထိ သူ အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူး။ ပြန်ရောက်လာရင်လည်း အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းလျနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ “အလုပ်က ရှာရတာ ခက်လိုက်တာ မိန်းမရယ်၊ လူတွေက အတွေ့အကြုံရှိမှ ခေါ်ချင်ကြတာ” လို့ ညည်းတွားတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခု ထူးခြားလာတာက ကိုကျော်စွာရဲ့ ပုံစံပါ။ အရင်က အိမ်မှာနေရင် ပုဆိုးစုတ်လေးနဲ့ နေတတ်တဲ့သူက အခု အပြင်ထွက်ရင် အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်လာတယ်။ ရေမွှေးနံ့ သင်းသင်းလေးတောင် ရနေတတ်သေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ ‘အလုပ်သွားလျှောက်တာဆိုတော့လည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိရမှာပေါ့’ လို့ပဲ တွေးခဲ့မိတာ။
တစ်ရက်တော့ ကျွန်မ အဝတ်လျှော်ဖို့အတွက် ကိုကျော်စွာရဲ့ ပုဆိုးတွေကို သိမ်းရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှာ စာရွက်ခေါက်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ကော်ဖီဆိုင် တစ်ခုက ဘောက်ချာလေးပါ။ စျေးကြီးတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ လူနှစ်ယောက်စာ သောက်ထားတဲ့ မှတ်တမ်း။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အလုပ်မရှိလို့ ပိုက်ဆံချွေတာနေရတဲ့ အချိန်မှာ သူက ဘယ်ကပိုက်ဆံနဲ့ ဒီလိုဆိုင်မျိုးမှာ သွားသောက်တာလဲ။ နောက်ပြီး ဘယ်သူနဲ့ သွားသောက်တာလဲ။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က အမြစ်တွယ်စပြုလာပါတယ်။ ကိုကျော်စွာ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ခိုးကြည့်မိတယ်။ ဖုန်းမှာ လော့ခ်ချထားတာကြောင့် ဘာမှ ကြည့်လို့မရဘူး။ အရင်က သူ ဖုန်းကို ပစ်ထားတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ ရေချိုးရင်တောင် အိမ်သာထဲအထိ ယူသွားတတ်တာကို သတိထားမိလာတယ်။
“အစ်ကို... ဒီနေ့ အလုပ်အဆင်ပြေလား” လို့ ကျွန်မ ထမင်းစားရင်း တိုးတိုးလေး မေးကြည့်မိတယ်။
သူက ထမင်းကို ငုံ့စားရင်း “မပြေသေးဘူး မိန်းမ၊ ဒီကြားထဲတော့ အစ်ကို့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က ကူညီမယ် ပြောထားတယ်၊ ခဏတော့ စောင့်ရဦးမှာပေါ့” လို့ ပြန်ပြောတယ်။
ကျွန်မ သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ကြည့်မလာဘူး။ လူတစ်ယောက်ဟာ လိမ်ညာနေပြီဆိုရင် မျက်လုံးချင်း ဆိုင်ဖို့ ကြောက်တတ်ကြတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဈေးထဲမှာ တစ်ပြားတစ်ချပ်ရဖို့ သူတပါးကို အောက်ကျို့ပြီး ရောင်းနေရချိန်မှာ သူကတော့ အပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ရွှေလက်စွပ်လေး တစ်ကွင်း ပျောက်သွားတာပါပဲ။ အရေးကြုံရင် ထုတ်ရောင်းဖို့ဆိုပြီး သေတ္တာထဲမှာ သေသေချာချာ သိမ်းထားတာ။ ကျွန်မ ရှာပုံတော် ဖွင့်တော့ ကိုကျော်စွာက အူကြောင်ကြောင်နဲ့ “ဟေ... မိန်းမ၊ သေချာ ပြန်ရှာကြည့်ဦးလေ၊ ခိုးမယ့်သူလည်း မရှိဘဲနဲ့” လို့ ပြောတယ်။
“အစ်ကို... အစ်ကို ယူထားတာ မဟုတ်ဘူးမလား” လို့ ကျွန်မ တဲ့တိုးပဲ မေးလိုက်မိတယ်။
သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး “ဟာ... မိန်းမ၊ မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား၊ ငါ အလုပ်မရှိလို့ မင်းအပေါ် မှီခိုနေရပေမဲ့ ခိုးစားမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိသားပဲ” လို့ ဒေါသသံနဲ့ ပြန်အော်တယ်။
သူ့ရဲ့ ဒေါသက ကျွန်မကို ပိုပြီး သံသယဖြစ်စေပါတယ်။ အပြစ်မရှိတဲ့သူက ဒေါသထွက်စရာ မလိုဘူးလေ။ ရှင်းပြရုံပဲ ရှိတာ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကျောခိုင်းပြီး အိပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ စိုရွှဲနေပေမဲ့ သူကတော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသလိုပါပဲ။
သံသယဆိုတာ လူကို အရှင်လတ်လတ် သတ်တဲ့ အရာပါ။ ကျွန်မ ဈေးရောင်းနေရပေမဲ့ စိတ်က ဈေးထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ကိုကျော်စွာ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာကိုပဲ သိချင်နေမိတယ်။ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဈေးကို စောစောသိမ်းပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ကိုကျော်စွာ မရှိတော့ဘူး။ သူ အပြင်ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မ သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ထွက်သွားတဲ့ လမ်းအတိုင်း ကျွန်မ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လိုက်လာခဲ့မိတယ်။ သူက မှတ်တိုင်မှာ ကားစောင့်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကားပေါ်တက်သွားတယ်။ ကျွန်မလည်း တက္ကစီ တစ်စီးကို အမြန်ငှားပြီး အဲဒီကားနောက်ကို လိုက်ခိုင်းလိုက်တယ်။
ကားက မြို့ထဲက ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ခြံကျယ်ကြီး တစ်ခုရှေ့မှာ ကားရပ်လိုက်တော့ ကိုကျော်စွာ ဆင်းသွားတယ်။ အဲဒီခြံကြီးက တော်တော်လေးကို ခမ်းနားပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီ။ သူ အလုပ်သွားလျှောက်တာ ဒီလိုနေရာမျိုးလား။
ကိုကျော်စွာက ခြံတံခါးကို အသာလေး တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်မလည်း တက္ကစီပေါ်က ဆင်းပြီး ခြံစည်းရိုးနားမှာ ကပ်ပြီး ချောင်းကြည့်နေမိတယ်။ ခဏနေတော့ အိမ်ထဲကနေ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရှိဦးမယ်၊ ဝတ်ထားစားထားတာက အရမ်းကို တောက်ပြောင်ပြီး လှပပါတယ်။
ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေပါတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကိုကျော်စွာရဲ့ လက်ကို လာတွဲတယ်။ ကိုကျော်စွာကလည်း ပြုံးရယ်ပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ပါးကို အသာလေး နမ်းလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထဲကို ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ဝင်သွားကြတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားမိတယ်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့... ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက ငါ့အပေါ်မှာ ဂရုစိုက်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာပေါ့လေ”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတောမသတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဈေးထဲမှာ ချွေးထွက်အောင် လုပ်ပြီး ရှာခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရွှေလက်စွပ်လေး... အားလုံးက ဒီမိန်းမအတွက် ဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်မကို အလုပ်ပြုတ်လို့ပါဆိုပြီး သနားအောင် လုပ်ပြီး သူကတော့ ဒီမှာ ပျော်ပါးနေတာလား။
ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ထဲကို ပြေးဝင်ပြီး အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါက်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ လူက နုံးချိပြီး မျက်ရည်တွေကလည်း တားမရ ဆီးမရ ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အဲဒီမှာ ထိုင်နေမိလဲ မသိဘူး။ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်လာပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ တောင် ကျလာပြီ။
ကျွန်မ အိမ်ကို ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာသလဲ မသိပါဘူး။ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်နဲ့ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တာ။ အိမ်ရောက်တော့ ကိုကျော်စွာ ပြန်မရောက်သေးဘူး။ ကျွန်မ
ကိုကျော်စွာ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အသံ ကြားရတယ်။ သူက
“ဟာ... မိန်းမ၊ မှောင်ကြီးထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မီးလည်း မဖွင့်ဘူး”
ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမျက်လုံးတွေ... ကျွန်မကို နူးညံ့စွာ ကြည့်တတ်တဲ့ အဲဒီမျက်လုံးတွေ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။
“အစ်ကို... အလုပ်အဆင်ပြေခဲ့လား” လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
သူက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ “အေး... အဆင်ပြေပါတယ် မိန်းမရယ်၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ မကြာခင် အလုပ်ရတော့မှာပါ” လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ လိမ်ပြောနေတုန်း။
ကျွန်မ ရယ်လိုက်မိတယ်။ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်သံကြီးပေါ့။ “ဘယ်သူငယ်ချင်းလဲ အစ်ကို... မြို့ထဲက ခြံကြီးနဲ့ နေတဲ့ အမျိုးသမီးလား”
ကိုကျော်စွာရဲ့ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားတယ်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။ အမှန်တရားက သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလိုပါပဲ။
“မိန်းမ... မင်း... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” ကိုကျော်စွာက အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြန်မေးရှာတယ်။
ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်ကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ အားလုံး မြင်ခဲ့ပြီးပြီ အစ်ကို၊ အစ်ကို အဲဒီအိမ်ထဲကို ဝင်သွားတာ၊ အဲဒီမိန်းမနဲ့ ပျော်နေတာ၊ ကျွန်မ အားလုံးကို မြင်ခဲ့ပြီးပြီ”
ကိုကျော်စွာက ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။
ကိုကျော်စွာက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ “မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မယ် သက်ထား... ငါ အလုပ်ပြုတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို သူတို့ အလုပ်က ထုတ်လိုက်တာ”
“အဲဒါ ဘာထူးလို့လဲ”
“ထူးတယ်... ငါ့ကို ထုတ်လိုက်တာက အလုပ်မရှိလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပိုက်ဆံတွေ ခိုးမိလို့ ထုတ်လိုက်တာ၊ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ငါ လောင်းကစားထဲမှာ ရှုံးခဲ့တယ်၊ အဲဒီတော့ ပွဲရုံက ငါ့ကို တရားစွဲမယ် လုပ်တဲ့အချိန်မှာ အခုနက မင်းတွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ဝင်ပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာ”
ကျွန်မ အံ့ဩလွန်းလို့ ပါးစပ်တောင် မစေ့နိုင်တော့ဘူး။ “အဲဒီတော့... အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ”
“သူက ငါ့ရဲ့ အရင်က ရည်စားဟောင်းပါ၊ သူက ချမ်းသာတယ်၊ သူက ငါ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးတယ်၊ အဲဒီအတွက် ငါက သူ့ဆီမှာ အချိန်ပိုင်း ကျွန်ခံပေးနေရတာ၊ သူ ခိုင်းတာတွေ လုပ်ပေးရတယ်၊ သူနဲ့ အတူရှိပေးရတယ်၊ အဲဒါမှ ငါ ထောင်မကျမှာလေ”
ကျွန်မ နားထဲမှာ အသံတွေက ဝေဝါးကုန်တယ်။ ဒါဆို ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ကိုကျော်စွာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ အလုပ်ကြိုးစားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်လား။
“ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ရွှေလက်စွပ်ကော...”
“အဲဒါလည်း... အဲဒါလည်း သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီက အကြွေးဆပ်ဖို့ ငါ ယူလိုက်မိတာပါ၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ် မိန်းမရယ်၊ ငါ မင်းကို မပြောရဲလို့ပါ”
ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ဖောက်ပြန်မှုထက် ပိုနာကျင်ရတာက သူ ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ အယုံသွင်းပြီး လှည့်စားခဲ့တာပါပဲ။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်ပေးတာတွေ၊ ရေတိုက်တာတွေ၊ ထမင်းချက်ပေးတာတွေက အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ရှိတဲ့စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် ‘ဖျော်ဖြေရေး’ သက်သက်ပဲလား။
“အစ်ကို... အစ်ကို ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရဲ့လား” လို့ ကျွန်မ နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးလိုက်မိတယ်။
ကိုကျော်စွာက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “ချစ်ပါတယ် သက်ထား... ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘဝက အောက်ဆုံးကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကို ကယ်မယ့်သူက သူပဲ ရှိတာလေ၊ ငါ ထောင်မကျချင်ဘူး၊ မင်းကိုလည်း မခွဲနိုင်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီလို နည်းလမ်းကို ရွေးခဲ့တာပါ”
“အစ်ကို ရွေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းက ကျွန်မကို သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ အစ်ကို မသိဘူးလား”
ကျွန်မ
မိုးလင်းတော့ ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ မမအေးတို့ အိမ်မှာပဲ ခဏ ခိုကပ်နေလိုက်တယ်။ မမအေးက ကျွန်မ ဖြစ်သမျှကို ကြားတော့ ကိုကျော်စွာကို တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုနေတော့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နားထဲမှာ ဘာမှ မဝင်တော့ဘူး။
နှစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကိုကျော်စွာ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ပိန်ချောင်ပြီး ညှိုးငယ်နေတာပဲ။ “သက်ထား... အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ပါဦး၊ ငါ အားလုံးကို ပြင်ပါ့မယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့လည်း ငါ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပါပြီ”
ကျွန်မ သူ့ကို အေးစက်စက်ပဲ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ “အကြွေးတွေကော... အစ်ကို ဘယ်လို ဆပ်မလဲ”
“ငါ... ငါ တခြားအလုပ်တစ်ခု ရှာပြီး ဆပ်ပါ့မယ်၊ မင်းသာ ငါ့နားမှာ ရှိရင် ငါ အားလုံး လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ခါးသက်လွန်းပါတယ်။ “အစ်ကို့နားမှာ ကျွန်မ ရှိနေတုန်းကလည်း အစ်ကို ဒါတွေပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား၊ အခု ကျွန်မ ပြန်လိုက်သွားရင်ရော အစ်ကိုက တခြား လိမ်လည်မှု တစ်ခုကို မလုပ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ”
ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်လုံးလိုပါပဲ။ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ ရပေမဲ့ အက်ကြောင်းတွေကတော့ ထင်ကျန်နေဦးမှာပဲ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီအက်ကြောင်းတွေနဲ့ ဖန်ခွက်ကို ဆက်ပြီး မကိုင်ထားချင်တော့ဘူး။ လက်ကိုပဲ ထိခိုက်စေမှာလေ။
“အစ်ကို ပြန်သွားပါတော့၊ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်၊ ကျွန်မ ဈေးရောင်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တော့တယ်၊ အစ်ကို့ကို ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် ဘာတွေ လိမ်ဦးမလဲဆိုတာ မတွေးချင်တော့ဘူး”
ကိုကျော်စွာ မျက်ရည်တွေ ကျပြီး တောင်းပန်နေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ နာကျင်မှုတွေက အတောသတ်သွားတဲ့အခါ လူက ထုံထိုင်းသွားတတ်တာမျိုးပေါ့။
နောက်ဆုံးတော့ ကိုကျော်စွာ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ဈေးလေးမှာ ပြန်ပြီး ဈေးရောင်းဖြစ်တယ်။ မမအေးကတော့ အရင်လိုပဲ ဘေးကနေ အဖော်လုပ်ပေးတုန်း။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုကျော်စွာ့ကို ဈေးထဲမှာ တွေ့တတ်ပေမဲ့ ကျွန်မ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်မိတယ်။
ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တာကတော့... ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာပါ။ တစ်ဖက်ကနေ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်နေပါစေ၊ နောက်တစ်ဖက်က လှည့်စားနေရင် အဲဒီအချစ်က အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ဈေးရောင်းရလို့ ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ အခုမှပဲ လွတ်လပ်ပြီး သန့်ရှင်းသွားသလို ခံစားရပါတယ်။
ဘဝမှာ တစ်ခါတစ်လေ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရတတ်ပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားကပဲ ကျွန်မတို့ကို လှောင်အိမ်ထဲကနေ ကယ်ထုတ်ပေးသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ နောင်တဆိုတာမျိုးကတော့ ကျွန်မအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ရထားတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ သူ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံ နူးညံ့မှုထက်၊ စိတ်ရင်းမှန်တဲ့ ရိုးသားမှုကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားပါ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တည်ဆောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတတ်ပေမဲ့ ဖျက်ဆီးဖို့ကတော့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုအပ်တာပါ။