အိမ်တွင်းကယုတ်မာသူ
အိမ်တွင်းကယုတ်မာသူ
နေခြည်နုနုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့်
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးက အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သာယာလွန်းလှသည်။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလုပ်ကြိုးစားပြီး အိမ်ကို ထောက်ပံ့သည်။ ဇာနည်ကတော့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုကို ခပ်အေးအေးပဲ လုပ်ကိုင်သည်။ ညီမလေး မြတ်နိုးကတော့ တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူလေး။ အိမ်မှာ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ဆုံကြသည့်အချိန်တိုင်း ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရယ်မောသံတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမှောင်ထုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
"မမ... နိုးပြီလား"
တံခါးဝကနေ ချိုသာတဲ့ အသံလေးနဲ့အတူ မြတ်နိုး ဝင်လာသည်။ သူမလက်ထဲမှာ ကော်ဖီနှစ်ခွက် ပါလာသည်။ တစ်ခွက်ကို ကျွန်မကို ပေးပြီး နောက်တစ်ခွက်ကို ဇာနည် နိုးလာရင် သောက်ဖို့ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။ မြတ်နိုးက ကျွန်မထက် ဆယ်နှစ်ခန့် ငယ်သော်လည်း အိမ်မှုကိစ္စတွေမှာ အရမ်းကျွမ်းကျင်သည်။ သူမ၏ အသားအရေက စိုပြည်ပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုက တောက်ပနေသည်။ ကျွန်မ သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။
"မြတ်နိုး... ညက အိပ်ရေးပျက်တယ် ထင်တယ်၊ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း ညိုနေသလိုပဲ" ဟု ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီး မေးမိသည်။
မြတ်နိုးက ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးမှ "အော်... ဟုတ်ကဲ့ မမ၊ စာမေးပွဲအတွက် စာကြည့်နေလို့ပါ" ဟု ဖြေရင်း မျက်လုံးချင်း မဆုံအောင် ရှောင်ဖယ်သွားသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဇာနည် နိုးလာသည်။ သူက မြတ်နိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို ပြုံးပြကာ "မိန်းမ... စောစောစီးစီး ဘာတွေ စကားများနေကြတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ကျွန်မတို့ သုံးယောက်၏ နံနက်ခင်းသည် ထုံးစံအတိုင်း အေးချမ်းစွာ စတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုသည် မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေခြင်းမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ဟုသာ ခံယူထားခဲ့မိသည်။ ချစ်ရသူ ခင်ပွန်းနှင့် သွေးသားအရင်းအချာ ညီမလေးတို့နှင့်အတူ နွေးထွေးသော အိမ်ဂေဟာလေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုယုံကြည်မှုသည်ပင် ကျွန်မအတွက် အဆိပ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မတွေးမိခဲ့သည့် ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်က "အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ခြင်း" ပင် ဖြစ်သည်။
လအနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ အိမ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ကျွန်မ သတိထားမိလာသည်။ ဇာနည်သည် အရင်ကထက် ဖုန်းပိုကြည့်လာသည်။ ဖုန်းကိုလည်း ခဏခဏ ပြောင်းတတ်လာပြီး ကျွန်မ အနားလာလျှင် ဖုန်းကို မှောက်ထားတတ်သည်။ မြတ်နိုးကလည်း အရင်လို ကျွန်မကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မရှိတော့ဘဲ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားရသည်။
တစ်နေ့ညနေ ကျွန်မ အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိ။ အပေါ်ထပ်ကနေ တိုးတိုးလေး ရယ်မောသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ခြေသံကို မှတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားမိသည်။ မြတ်နိုး၏
"ကိုဇာ... မမ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" မြတ်နိုး၏ အသံက စိုးရိမ်မှုထက် တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသည့် ပုံစံမျိုး။
"မသိစေရပါဘူး မြတ်နိုးရယ်... အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ သွားမှာပါ။ မင်း မမက အလုပ်ပဲ သိတာ၊ ကျန်တာ ဘာမှ မသိဘူး" ဇာနည်၏ အသံက ကျွန်မ သိခဲ့သော ကြင်နာတတ်သည့် အသံမဟုတ်ဘဲ အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော အသံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆို့တက်လာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ သို့သော် ကျွန်မ
ဇာနည်ကို ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်လျှင် သူက မအားဘူးဟု ပြောကာ ချက်ချင်း ချပစ်တတ်သည်။ ပို့လျှင်လည်း "" ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်စာ မလာတတ်တော့ပါ။ ကျွန်မတို့၏ အိပ်ခန်းထဲမှာ ဇာနည်သည် ကျောခိုင်းပြီး အိပ်ပျော်နေတတ်သည်။ တစ်အိမ်တည်း နေသော်လည်း ကျွန်မက လူပိုတစ်ယောက်လို ခံစားလာရသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဖောက်ပြန်နေကြပြီဟုသာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဖောက်ပြန်မှုထက် ပို၍ ယုတ်မာသော အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို ကျွန်မ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ပေ။
တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်မ၏ ရုံးက ငွေစာရင်းအင်းဌာနက ဖုန်းဆက်လာသည်။ ကုမ္ပဏီ၏ အရေးကြီးသော ပရောဂျက်တစ်ခုအတွက် လျာထားသော ရန်ပုံငွေများထဲမှ သိန်းပေါင်း ထောင်ချီကာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုငွေထုတ်ယူမှုများအားလုံးတွင် ကျွန်မ၏ ဒီဂျစ်တယ် လက်မှတ်နှင့် တံဆိပ်တုံးများ ပါဝင်နေခြင်းပင်။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိဘဲနှင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။
ကျွန်မ ချက်ချင်း အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်တော့ ဇာနည်နှင့် မြတ်နိုးက ဧည့်ခန်းမှာ စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို ကြည့်နေကြသည်။ ကျွန်မ ဝင်လာသည်ကို မြင်တော့ သူတို့ ချက်ချင်း ပျာပျာသလဲ ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။
"ကိုဇာ... ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်း ပြောပါ။ ရုံးက ငွေတွေ ဘာဖြစ်လို့ ပျောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ကြံစည်နေကြတာလဲ" ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေသော်လည်း တင်းခံထားသည်။
ဇာနည်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်လိုက်သည်။ "ငြိမ်... မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရတာပေါ့။ ငါတို့က ဒီအိမ်နဲ့ ဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းပြီး တခြားနိုင်ငံကို ထွက်သွားတော့မလို့။ မင်းကတော့ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ရမှာပေါ့"
"ဘာ... ဘာပြောတယ်" ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါ ကျွန်မ ရှာထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလေ။ ပြီးတော့ မြတ်နိုး... နင်က ငါ့ညီမအရင်းလေ၊ နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့အပေါ် ဒီလို လုပ်ရက်တာလဲ"
မြတ်နိုးက မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ "မမ... မမက အရမ်း တုံးတာပဲ။ မမက ကျွန်မကို ညီမအရင်းလို ချစ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မမရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ နေရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ။ ကိုဇာက ကျွန်မကို ပိုချစ်တာ။ ပြီးတော့ ဒီငွေတွေက မမရဲ့ လက်မှတ်နဲ့ ထုတ်ထားတာဆိုတော့ ရဲက မမကိုပဲ ဖမ်းမှာလေ။ ကျွန်မတို့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေး သွားကြရုံပဲ"
ကျွန်မ ခြေမခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် အမွှန်းခံရသလို နာကျင်မှုက တနင့်တပိုး။ အနီးဆုံးလူ နှစ်ယောက်၊ ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရသူ နှစ်ယောက်က ကျွန်မကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ယုံကြည်မှုသည် ယုတ်မာရက်စက်မှုများအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ထိုညမှာပင် ရဲများ အိမ်ကို ရောက်လာကြသည်။ ကုမ္ပဏီက တရားစွဲဆိုထားသဖြင့် ကျွန်မကို ဖမ်းဆီးရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာနည်နှင့် မြတ်နိုးကတော့ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသား။ သူတို့က ကျွန်မကို သနားဟန်ဆောင်ကာ ရဲများရှေ့တွင် ငိုပြကြသေးသည်။ "ကျွန်တော့် မိန်းမက ငွေမက်လို့ ဒါမျိုးတွေ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူးဗျာ" ဟု ဇာနည်က ပြောနေသည်ကို ကြားရသောအခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် ရွံရှာမှုက ပိုကဲလာသည်။
သို့သော် ကျွန်မ လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။ သူတို့ မသိလိုက်သည့် အချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ကျွန်မသည် မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်သကဲ့သို့ အမြဲတမ်း သတိထားတတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏
ကျွန်မကို ရဲစခန်းသို့ ခေါ်သွားသောအခါ ကျွန်မက အေးအေးဆေးဆေးပင် လိုက်သွားခဲ့သည်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲတွင် ကျွန်မက ထိုဗီဒီယို အထောက်အထားကို တင်ပြလိုက်သည်။ ရဲအရာရှိများ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ထို့ထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ရဲစခန်း၏ စစ်ဆေးချက်များအရ သိလိုက်ရသည်။
"မငြိမ်... ခင်ဗျားရဲ့ ခင်ပွန်း ဇာနည်ဆိုတဲ့ လူက နာမည်အရင်း မဟုတ်ဘူး။ သူက အရင်ကလည်း ဒီလိုမျိုး မိန်းမတွေကို လိမ်လည်ပြီး ငွေညှစ်ခဲ့တဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့... ခင်ဗျားရဲ့ ညီမဆိုတဲ့ မြတ်နိုးက ခင်ဗျားနဲ့ သွေးမတော်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ မိဘတွေက သူမကို မွေးစားခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာက မြတ်နိုးနဲ့ ဇာနည်က အရင်ကတည်းက ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အကွက်ချပြီး ယူဖို့အတွက် ခင်ဗျားအနားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်ခဲ့ကြတာပါ"
ကျွန်မ နားထဲမှာ လောကကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျွန်မ ညီမလေးဟု ထင်ခဲ့သော မြတ်နိုးက ဇာနည်နှင့် အစကတည်းက ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မအိမ်ထဲမှာ အတူနေရင်း ကျွန်မကို အရူးလုပ်ခဲ့ကြသည်။ "အိမ်တွင်းက ယုတ်မာသူ" ဟူသည်မှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ရသည့် လူအားလုံး ဖြစ်နေသည်။
အမှုကိစ္စများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဇာနည်နှင့် မြတ်နိုးတို့ ထောင်ဒဏ် အသီးသီး ကျခံခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီက ငွေများ ပြန်လည် ရရှိခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ စိတ်ဓာတ်ကတော့ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ထိုအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ထိုင်နေမိသည်။ အရင်က ရယ်မောသံများ ပြည့်နှက်ခဲ့သော ဧည့်ခန်းသည် ယခုတော့ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်နေသည်။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားမိသည်။ ကျွန်မ ဘာတွေ မှားခဲ့သလဲ။ ကျွန်မက သူတို့ကို ချစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးတွေ ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက သူတို့အတွက်တော့ လောဘကို အစာကျွေးဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိမ်ဆိုတာ လုံခြုံရာနေရာလို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့၊ တစ်ခါတစ်လေမှာ အိမ်တွင်းကလူကပဲ အဆိပ်အပြင်းဆုံး မြွေ ဖြစ်နေတတ်သည်။
မြတ်နိုးက ထောင်ထဲကနေ ကျွန်မဆီ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။ သူမက ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်သည်။ ဇာနည်က သူမကို အသုံးချခဲ့တာပါဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ကျွန်မ ထိုစာကို မဖတ်ဘဲ မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိကိုယ်ကို ထပ်မံ အနာတရဖြစ်အောင် ခွင့်ပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကို ကျင့်ယူနေပြီ။ အထီးကျန်ခြင်းက သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းလောက် မနာကျင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘဝမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ရလိုက်သည်။
"တချို့လူတွေက သင့်ဘဝထဲကို အချစ်တွေ ယူဆောင်လာဖို့ ရောက်လာကြတာ မဟုတ်ဘူး၊ သင် ဘယ်လောက်ထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်ဖို့နဲ့ သင့်ကို အဆုံးထိ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ရောက်လာကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။"
ကျွန်မ မျက်ရည်တစ်စက်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး သတိရှိလာစေခဲ့သည်။ ကျွန်မ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူ မယုံကြည်တော့ဘူး။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးလွန်းလို့ ထိုက်တန်တဲ့ လူကိုပဲ ပေးသင့်မှန်း ကျွန်မ သိသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ။ ။ "ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ ဖန်ခွက်တစ်ခုနှင့် တူ၏။ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားလျှင် မည်မျှပင် ပြန်ဆက်ပါစေ၊ အက်ရာကတော့ ထင်ကျန်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။ အနီးဆုံးလူက ပေးသည့် ဒဏ်ရာသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်တတ်သည်။"