အိမ်ပေါ်မှာ ယုတ်မာတဲ့ ပထွေး
အိမ်ပေါ်မှာ ယုတ်မာတဲ့ ပထွေး
ခြံဝင်းထဲက စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက အရင်လိုပဲ မွှေးပျံ့နေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီရနံ့တွေက အရင်လို စိတ်အေးချမ်းမှုကို မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မနာမည်က နှင်း။ ဖေဖေဆုံးသွားတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ဖေဖေဆုံးပြီးကတည်းက ကျွန်မနဲ့ အမေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးပြီး ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒက အမေ့ကို ပျော်ရွှင်စေချင်တာပဲ။ အမေက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမဖြစ်ခဲ့ရသူမို့ သူ့ဘဝရဲ့ လစ်ဟာမှုတွေကို ကျွန်မ နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့တယ်။
"နှင်း... ဦးထွန်းလင်း ရောက်နေတယ်လေ၊ သမီး ဆင်းမလာသေးဘူးလား"
အမေ့ရဲ့ အသံက ကြည်လင်နေတယ်။ အမေ အဲဒီလို ပြန်ပြုံးနိုင်ဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ဆုတောင်းခဲ့ရသလဲ။ ဦးထွန်းလင်းဆိုတာ အမေ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းတစ်ယောက်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကမှ သူတို့ ပြန်ဆုံကြပြီး အမေ့ဘဝထဲကို သူ ရောက်လာခဲ့တာ။ လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်၊ စကားပြောတာ ယဉ်ကျေးတယ်၊ အမေ့အပေါ်ကိုလည်း အလိုလိုက်တာမှ လွန်ရောပဲ။ ပထမတော့ ကျွန်မ ဝမ်းသာခဲ့မိတယ်။ "ငါ့အမေ အထီးကျန်နေတာ အဖော်ရပြီ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ သူတို့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ သဘောတူခဲ့တယ်။
အိမ်ပေါ်ကို ဦးထွန်းလင်း ပစ္စည်းတွေနဲ့တကွ တက်လာတဲ့နေ့က ကျွန်မ သူ့ကို "ဖေဖေ" လို့ ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါက နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်မျိုးမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို အကဲခတ်နေတဲ့ အကြည့်မျိုး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်မိတယ် "မင်း စိတ်စွဲနေတာပါ နှင်းရယ်... အမေ့ကို ပျော်အောင်ထားပေးတဲ့သူပဲလေ" လို့။
ညစာစားပွဲတွေမှာ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ရယ်ရယ်မောမော ရှိခဲ့ကြတယ်။ ဦးထွန်းလင်းက အမေ့ကို ဟင်းခတ်ပေးတယ်၊ အမေ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို နားထောင်ပေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ အသာလေး ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အမေ့ကို အရမ်းချစ်တာပဲ။ အမေ ပျော်နေရင် ဘာမဆို လက်ခံနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို မျက်စိကန်းစေခဲ့မှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အိမ်ထဲက လေထုက စတင်ပြီး လေးလံလာတယ်။ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ "ယဉ်ကျေးမှု" တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ "ထိန်းချုပ်မှု" တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
"နှင်း... ညဘက် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်တာ အမေ့ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်ရာကျတယ်နော်၊ သမီး အိမ်မှာပဲ နေပါ"
သူက အမေ့ရှေ့မှာ အဲဒီလို ပြောတတ်တယ်။ အမေကလည်း "ဦးထွန်းလင်း ပြောတာ မှန်တယ် သမီး၊ သမီး မိန်းကလေးလေ" ဆိုပြီး ဝင်ထောက်ခံတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းပြောနေရင်လည်း ဘယ်သူနဲ့ ပြောတာလဲဆိုတာကို သူက အမြဲစပ်စုတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး လွတ်လပ်ခွင့်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မနဲ့ အမေ့ကြားမှာ သူ အမြဲတမ်း အကန့်အသတ်တစ်ခု လုပ်ထားတာပဲ။ ကျွန်မ အမေ့နားသွားပြီး စကားပြောရင် သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကြားဖြတ်ဝင်လာတတ်တယ်။ အမေနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေမယ့် အချိန်တွေကို သူ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။ ပြီးတော့ အမေ့ကို သူ တီးတိုးပြောတတ်တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ ကြားဖြတ်နားစွင့်မိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။
"နှင်းက အခုတလော အရမ်း ခေါင်းမာလာတယ် မေ... မေ့ကို သူ သိပ်ဂရုမစိုက်တော့သလိုပဲ"
ဒါက သူ အမေ့ကို သွေးထိုးပေးနေကျ စကားတွေ။ အမေကလည်း သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်နေတော့ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် အပြစ်မြင်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခု ပြန်ပြောရင် "ဦးထွန်းလင်းကို ရိုသေစမ်းပါ နှင်းရယ်၊ သူက သမီးကောင်းဖို့ ပြောနေတာ" လို့ အမေက ငေါက်တတ်လာပြီ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာတော့ ဦးထွန်းလင်းနဲ့ ပက်ပင်းတိုးတယ်။ သူက ကျွန်မကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီး နားနားကပ်ပြောသွားတယ်။ "ဒီအိမ်မှာ ငါက သခင်ပဲ... မင်း အမေက ငါ့စကားကိုပဲ နားထောင်မှာ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရိပ်အယောင်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ယုတ်မာလွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ အမေ့ကို သွားပြောတော့ အမေက "သမီး အိပ်မက်ယောင်နေတာလား၊ ဦးထွန်းလင်းက အဲဒီလို ပြောမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဆိုပြီး ကျွန်မကိုတောင် ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ အိမ်ဟာ ကျွန်မအတွက် အကျဉ်းထောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အမေက ကျွန်မကို မယုံတော့ဘူး။ ဦးထွန်းလင်းက အမေ့ကို လက်မှတ်တစ်ခုခု ထိုးခိုင်းနေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့က ပြဿနာက အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားတယ်။
"အမေ... အဲဒါ ဘာလက်မှတ်ထိုးတာလဲ၊ မထိုးနဲ့ဦး"
ကျွန်မ ပြေးတားတော့ အမေက ကျွန်မကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်တယ်။ ဦးထွန်းလင်းကတော့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ "သမီးက ဦးကို မယုံဘူးထင်တယ်... ဦးက အိမ်ခြံမြေကိစ္စတွေ ကူညီပေးမလို့ပါ" လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီနေ့က အမေ ကျွန်မကို ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။
"သမီး... တော်စမ်း၊ ဦးထွန်းလင်းက သမီးအတွက်ရော အမေ့အတွက်ရော အပင်ပန်းခံနေတာ၊ သမီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲ"
ကျွန်မ ပါးပြင်က နာကျင်မှုထက် ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြင်းထန်တယ်။ အမေက ကျွန်မထက် အဲဒီလူစိမ်းကို ပိုယုံကြည်သွားပြီ။ ကျွန်မ
ကျွန်မ စတင် စုံစမ်းမိတယ်။ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ နောက်ကြောင်းကို။ သူက အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ မုဆိုးမတွေကို လိုက်လံဖြားယောင်းပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လိမ်ညာယူတတ်တဲ့သူဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းပြီး အမေ့ကို ပြဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက ဦးထွန်းလင်းက ကျွန်မထက် ခြေတစ်လှမ်း စောနေခဲ့တာပဲ။
ညဘက်တွေမှာ အိမ်အောက်ထပ်ကနေ အမေ့ရဲ့ ငိုသံသဲ့သဲ့ကို ကြားရတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သွားကြည့်ရင် တံခါးက အတွင်းက ပိတ်ထားမြဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်နေပြီ။ အမေ့ကို ကယ်ချင်ပေမဲ့ အမေက ကျွန်မဆီကို လက်မကမ်းပေးတော့ဘူး။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်နေတာကို သိသိကြီးနဲ့ ဘာမှ လုပ်မရတဲ့ ခံစားချက်က လူကို အစိမ်းလိုက် သတ်နေသလိုပဲ။
မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျနေတဲ့ ညတစ်ည။ အိမ်ထဲမှာ မီးတွေ မှောင်နေတယ်။ ကျွန်မ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အမေနဲ့ ဦးထွန်းလင်း စကားများနေတဲ့ အသံကို ကြားရတယ်။
"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာလား၊ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရှင့်နာမည် ပြောင်းလိုက်ပြီ ဟုတ်လား"
အမေ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်မ ဝင်သွားဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီရယ်သံက တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်။
"မေ... မင်းက အရမ်းအအေးမိတာပဲ၊ မင်းသမီးက မင်းကို သတိပေးခဲ့တာပဲလေ၊ မင်းမှ မယုံတာ"
ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲကို ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားလိုက်တယ်။ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ ဦးထွန်းလင်းကတော့ လက်ထဲမှာ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ။
"ရှင်... ထွက်သွား အခုချက်ချင်း၊ ရှင် အမေ့ကို ဘာလုပ်တာလဲ" ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ဆီ ပြေးသွားပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"နှင်း... မင်းလည်း မင်းအမေလိုပဲ မိုက်မဲတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ ချန်ထားပေးမလို့ပါ၊ မင်းအမေကသာ မင်းကို ဒီအိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာလေ"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်သလို အမေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အမေက မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။ အဲဒီမှာတင် ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်မှန်က ရင်နင့်စရာ။ အမေက ဦးထွန်းလင်းနဲ့ အတူနေဖို့အတွက် ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်ချင်ခဲ့တာ။ ဦးထွန်းလင်းက အမေ့ကို အဲဒီလိုဖြစ်အောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ခြောက်လှန့်ခဲ့တာ။ အမေက သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့ သမီးအရင်းကိုတောင် စွန့်လွှတ်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အကြီးမားဆုံး အလှည့်အပြောင်းက အခုမှ။
ဦးထွန်းလင်းက အမေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မေ... မင်း မှားသွားပြီ၊ ငါက မင်းသမီးကို မောင်းထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဒီအိမ်ကို ရောင်းပြီး မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မှာ၊ ပြီးတော့... မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အဆိပ်တွေက အခု မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေပြီလေ"
ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ အမေက ဦးထွန်းလင်းကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ မဟုတ်ဘူး... ဦးထွန်းလင်းက အမေ့ကို လှည့်တိုက်ခဲ့တာ။ အမေက ဦးထွန်းလင်းကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးတွေက အမေ့ရဲ့ ဟင်းခွက်ထဲကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားခဲ့တာ။ အမေဟာ ကိုယ်တူးတဲ့ကျင်းထဲ ကိုယ်ပြန်ကျနေပြီ။
ကျွန်မ အမေ့ဆီ ပြေးသွားပြီး ပွေ့ဖက်ထားမိတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ ထွက်လာတယ်။ "သမီး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... အမေ... အမေ မှားသွားတယ်"
ဦးထွန်းလင်းကတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် လှောင်ရယ်ရင်း အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ယူသွားတာက အိမ်ဂရန်တင်မကဘူး၊ ကျွန်မတို့ သားအမိရဲ့ ဘဝတွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာ။
ဆေးရုံအိပ်ရာပေါ်မှာ အမေ အသက်လုနေရတယ်။ အဆိပ်က ပြင်းလွန်းတော့ အမေ့ရဲ့ အင်္ဂါအစိတ်
ကျွန်မ အမေ့လက်ကို ကိုင်ထားမိတယ်။ အမေက စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တတွေ အပြည့်။ အနီးဆုံးလူကို ယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ အမေဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရှာဖွေရင်းနဲ့ သမီးအရင်းရဲ့ မေတ္တာကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့မိတယ်။
ဦးထွန်းလင်းကို ရဲက ဖမ်းမိတယ်လို့ ကြားရပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေကတော့ ပြန်မရတော့ဘူး။ သူက အကွက်ကျကျ စီစဉ်ခဲ့တာ။ သူ ယုတ်မာခဲ့တာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ သားအမိရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကိုပါ အစိမ်းလိုက် ခွဲစိတ်ပစ်ခဲ့တာ။
အခုတော့ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြုစုရင်း အငှားအိမ်လေးတစ်ခုမှာ နေထိုင်နေရတယ်။ အမေက တစ်ခါတလေ သတိရလာရင် ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ငိုတတ်တယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ယုံကြည်မှုမျိုး၊ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးမျိုးကိုတော့ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
အိမ်ဆိုတာ အုတ်နံရံတွေနဲ့ ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ဆောက်ထားတာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုက တစ်ခါ ပြိုလဲသွားပြီဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ပြင်ပြင် အက်ကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေဦးမှာပဲ။
ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင်နေရတာ မဟုတ်ဘဲ အမေ့ရဲ့ နောင်တတွေကိုပဲ မြင်နေရသလို ခံစားရတယ်။ "ယုတ်မာတဲ့ ပထွေး" ဆိုတာထက် ပိုနာကျင်ရတာက "အယုံလွယ်ခဲ့တဲ့ မိခင်" နဲ့ "ကာကွယ်ခွင့်မရခဲ့တဲ့ သမီး" ဆိုတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်က မျက်စိကန်းစေနိုင်ပေမဲ့၊ ယုံကြည်မှုကတော့ နှလုံးသားကိုပါ ကန်းစေတတ်တယ်။ ကိုယ့်ဘဝထဲကို လူစိမ်းတစ်ယောက် ခေါ်မသွင်းခင်၊ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို အရင်ဆုံး တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ လူယုတ်မာဆိုတာ အဝေးမှာ ရှိတာမဟုတ်ဘဲ၊ ငါတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အခွင့်ကောင်းယူမယ့်သူ အဖြစ်နဲ့ ငါတို့ရဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတတ်တာပါ။