အဖေမသိခင် မှားမိတဲ့သမီး
အဖေမသိခင် မှားမိတဲ့သမီး
ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးက မြို့ကလေးရဲ့ ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။ သစ်ပင်ရိပ်တွေ အုပ်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ အေးချမ်းလှပါတယ်လို့ သူများတွေ ထင်မြင်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီအိမ်ဟာ နံရံမရှိတဲ့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဖေဖေဆွဲပေးတဲ့ စက်ဝိုင်းလေးထဲမှာပဲ လည်ပတ်ခဲ့ရတာပါ။ အသက် နှစ်အရွယ်မှာ သူများတွေလို ဘောင်းဘီရှည်လေး ဝတ်ချင်တာကို "မိန်းကလေးဆိုတာ မလုံ့တလုံ မဝတ်ရဘူး၊ ဖေဖေ မကြိုက်ဘူး" ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့ တားမြစ်ချက်နဲ့ စခဲ့တာ။ နှစ်အရွယ်မှာ မောင်လေး လဲကျတာကို "ဒဏ်ရာမရဘဲ စက်ဘီးမတတ်ဘူး" လို့ အားပေးခဲ့တဲ့ ဖေဖေဟာ ကျွန်မ စက်ဘီးစီးချင်တယ်ဆိုတော့ကျမှ "မိန်းကလေးက ဘာလို့ စီးရမှာလဲ၊ လဲကျလို့ ကျိုးပဲ့ကုန်မယ်" ဆိုပြီး ပိတ်ပင်ခဲ့ပြန်တယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတွေ၊ ဝါသနာတွေဟာ ဖေဖေဆိုတဲ့ အရိပ်ကြီးအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ညှိုးနွမ်းခဲ့ရပါတယ်။ တန်းအောင်တော့လည်း ရန်ကုန်မှာ ပညာရေးတက္ကသိုလ် သွားတက်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ကို "အိုးမကွာ အိမ်မကွာ နေရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖေဖေ ရိုက်ချိုးခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ဖေဖေ စိတ်တိုင်းကျ စီစဉ်ပေးတဲ့အတိုင်း ဒေသကောလိပ်မှာပဲ ဘွဲ့ယူခဲ့ရပြီး ဖေဖေ ရှာပေးတဲ့ မြို့ပေါ်က ဘဏ်တစ်ခုမှာပဲ အလုပ်ဝင်ခဲ့ရတယ်။ ရာထူးတိုးလို့ နယ်ပြောင်းရမယ့် အခွင့်အရေးကိုလည်း ဖေဖေကပဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြန်တယ်။ "ငါတို့ ကျွေးထားနိုင်ပါတယ်၊ သမီး အဝေးကြီးမှာ သွားမနေရဘူး" တဲ့။
ဖေဖေ့မေတ္တာတွေကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမေတ္တာတွေက ကျွန်မကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့တာ ဖေဖေ မသိခဲ့ဘူး။ မောင်လေးကျတော့ ရန်ကုန်မှာ အင်ဂျင်နီယာကျောင်း တက်ခွင့်ရတယ်၊ နယ်တွေဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခွင့်ရတယ်။ ဖေဖေက မောင်လေးကိုကျတော့ "ယောက်ျားလေးဆိုတာ လောကဓံကို ရင်ဆိုင်ရမယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကိုကျတော့ ဖန်ပေါင်းချောင်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက် နှစ်အရွယ်မှာတော့ အဲဒီဖိနှိပ်ထားတဲ့ စိတ်အခံတွေက ပေါက်ကွဲဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့ပါတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မောင်လေး အိမ်ကို အဆောတလျင် ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပျက်ယွင်းနေပြီး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေကတော့ သားဖြစ်သူ ပြန်လာတာကိုပဲ ဝမ်းသာနေကြပြီး ဘာကိုမှ ရိပ်မိပုံမရဘူး။ အဲဒီညက မောင်လေး ကျွန်မ
"မမ … ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး"
မောင်လေးရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ်။ သူပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မောင်လေးဟာ သူအလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီက ငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်မိထားတယ်တဲ့။ အပေါင်းအသင်းမှားပြီး လောင်းကစားလုပ်ရင်းကနေ အကြွေးတွေတင်ပြီး ကုမ္ပဏီငွေတွေကို လက်လှမ်းမိသွားတာ။ အခု ကုမ္ပဏီက သိသွားတော့မယ်၊ တရားစွဲတော့မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေပြီ။ လိုနေတဲ့ငွေက သိန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီနေတယ်။
"ဖေဖေ သိရင် ရင်ကျိုးသွားလိမ့်မယ် မမ။ ဖေဖေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက် မျှော်လင့်ထားလဲ မမ သိသားပဲ။ ဖေဖေ သိသွားရင် သွေးတိုးပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်"
မောင်လေးက ကျွန်မခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မူးနောက်သွားတယ်။ ဖေဖေဟာ မောင်လေးကို သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ သားရတနာအဖြစ် တစ်မြို့လုံးကို ကြွားထားတာ။ ဖေဖေ့မှာ နှလုံးရောဂါအခံ ရှိတာကိုလည်း ကျွန်မတို့ သိနေကြတယ်။ ဒီသတင်းကိုသာ ဖေဖေ သိသွားရင် ဖေဖေ့ဘဝ တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေး၊ ဖေဖေ အချစ်ဆုံး သားလေး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။
တစ်ညလုံး ကျွန်မ အိပ်လို့မပျော်ခဲ့ဘူး။ နံရံကပ်နာရီရဲ့ စက္ကန့်တံသံက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက် ပိုမြန်နေသလိုပဲ။ မောင်လေးကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိပ်ပျော်သွားရှာပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကုမ္ပဏီက လူတွေ ရောက်လာတော့မယ်။ ဖေဖေ သိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဖေဖေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး … အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးရမယ်။
ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဘဏ်မှာ ကျွန်မက စာရင်းကိုင်ကြီး တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ငွေစာရင်းတွေ အားလုံး ရှိနေတယ်။ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဒီအတွေးက ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲကို တွန်းပို့နိုင်မှန်း သိပေမဲ့ ဖေဖေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခိုင်မာသွားခဲ့တယ်။
"ငါကတော့ ဖေဖေ့အတွက် အမြဲတမ်း အိမ်ထဲမှာပဲ နေရတဲ့၊ ဘာမှ မလုပ်တတ်တဲ့ သမီး အညံ့စားလေးပဲလေ။ ငါ့ဘဝ ပျက်သွားလည်း ဖေဖေက သိပ်နှမြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မောင်လေးသာ ပျက်စီးသွားရင် ဖေဖေ သေသွားလိမ့်မယ်"
ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ နောက်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကို စောစောသွားခဲ့တယ်။ ရင်တွေ တုန်နေပေမဲ့ မျက်နှာကိုတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထားထားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို သုံးပြီး ဘဏ်က ငွေစာရင်းတချို့ကို လွှဲပြောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ လက်ချောင်းလေးတွေက ကွန်ပျူတာ ခလုတ်ပေါ်မှာ တုန်ရီနေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝမှာ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် မှားမိတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုပါပဲ။
ငွေတွေကို မောင်လေးရဲ့ အကြွေးဆပ်ဖို့ လွှဲပေးလိုက်နိုင်တဲ့အခါ ကျွန်မ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ မောင်လေးကတော့ ဖုန်းဆက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်နေတယ်။ သူကတော့ အခု လွတ်မြောက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်ထဲကို ခြေတစ်ဖက် လှမ်းလိုက်မိပြီဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။
ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဖေဖေက ဧည့်ခန်းမှာ သတင်းစာ ဖတ်နေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့
"သမီး … ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းလာသလား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" လို့ လှမ်းမေးတယ်။
ဖေဖေ့ရဲ့ ဂရုစိုက်တဲ့ အသံကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဖေဖေ၊ နည်းနည်း ခေါင်းကိုက်လို့ပါ" လို့ ပြန်ပြောပြီး
ကျွန်မ အိပ်ရာပေါ်မှာ မှောက်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ငိုနေမိတယ်။ ဖေဖေ ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်ခဲ့တာ၊ စက်ဘီးပေးမစီးခဲ့တာ၊ နယ်ပြောင်းခွင့် မပေးခဲ့တာတွေဟာ ကျွန်မကို ဘေးအန္တရာယ်တွေကနေ ကာကွယ်ချင်လို့ဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ ပိုပြီး နားလည်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ကြားကပဲ ကျွန်မဟာ ဖေဖေ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော အမှားကို ကိုယ်တိုင် လုပ်မိသွားခဲ့ပြီ။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ဘဏ်က စာရင်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလွဲသုံးစားလုပ်မှုကို သူတို့ သိသွားကြပြီ။ ကျွန်မကို ရုံးခန်းထဲ ခေါ်ပြီး စစ်မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ မငြင်းခဲ့ဘူး။ အားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် လုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဖေဖေ မသိစေဖို့ပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမှာလဲ။ မကြာခင်မှာပဲ ရဲတွေ အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖေဖေက ခြံထဲမှာ သစ်ပင်ရေလောင်းနေတာ။ ရဲကားသံ ကြားတော့ ဖေဖေက အံ့သြတကြီးနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။ ကျွန်မ လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဖေဖေ့လက်ထဲက ရေပုံးလေး မြေကြီးပေါ်ကို လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
"ဒါ … ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါ့သမီးက ဘာလုပ်လို့လဲ"
ဖေဖေ့အသံက တုန်ရီနေပြီး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဖေဖေ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘူး။ ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိတယ်။
"ခင်ဗျားသမီးက ဘဏ်က ငွေတွေကို ခိုးယူထားလို့ ဖမ်းရတာပါ" လို့ ရဲအရာရှိက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဖေဖေက ကျွန်မဆီကို တုန်တုန်ချိချိနဲ့ လျှောက်လာတယ်။
"သမီး … သူတို့ပြောတာ ဟုတ်သလား။ ဖေဖေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောစမ်း။ သမီး အဲဒီလို မလုပ်ဘူးမလား"
ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ မောင်လေးကတော့ အိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သူ ထွက်လာရင် အားလုံး ပျက်စီးကုန်တော့မှာ။ ကျွန်မကပဲ အပြစ်အားလုံးကို ယူရမယ်။
"ဟုတ်တယ် ဖေဖေ … သမီး လုပ်တာ။ သမီး ပိုက်ဆံ မက်လို့ လုပ်မိတာ"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် ဖေဖေဟာ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး နောက်ကို လန်ကျသွားတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။ မေမေက ပြေးတွဲထားရတယ်။ ဖေဖေ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ စိတ်ပျက်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေဟာ ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။
"ငါ့သမီး … ငါ့သမီးက သူခိုးတဲ့လား။ ငါ ရတနာလို ထားခဲ့တဲ့ သမီးက ငါ့မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်လိုက်ပြီ"
ဖေဖေက အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောပြီး ကျွန်မဘက်ကို ကျောခိုင်းသွားတယ်။ ရဲတွေက ကျွန်မကို ကားပေါ် တင်သွားတဲ့အထိ ဖေဖေ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်တာက ဖေဖေ့ကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ စေတနာဟာ ဖေဖေ့ကို အဆိုးဆုံး သတ်လိုက်တာပဲ ဆိုတာပါပဲ။
ထောင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးရတဲ့ ရက်တွေက ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ပူနေတာက ဖေဖေ့ကျန်းမာရေးပါ။ မောင်လေးကတော့ ကျွန်မဆီကို တစ်ခေါက်မှ လာမကြည့်ဘူး။ သူလည်း ကြောက်နေမှာပေါ့။ မေမေ တစ်ယောက်ပဲ တိတ်တိတ်လေး လာကြည့်တတ်တယ်။
"ဖေဖေ သမီးကို အတော် စိတ်နာနေတာ သမီး။ သမီး နာမည်ကိုတောင် အိမ်မှာ ခေါ်ခွင့်မပြုတော့ဘူး။ သမီး ဓာတ်ပုံတွေကိုလည်း အကုန် သိမ်းခိုင်းလိုက်ပြီ" လို့ မေမေက ငိုပြီး ပြောပြတယ်။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရတယ်။ ဖေဖေ မသိခင် မှားမိတဲ့ အမှားတွေထဲမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားက ဖေဖေ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်မိတာပါပဲ။ ဖေဖေက ကျွန်မကို အရမ်း ချစ်ခဲ့တာ၊ အရမ်း ကာကွယ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်မက ဖေဖေ့ကို လူပုံအလယ်မှာ ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်မိပြီ။
အမှုစစ်ဆေးတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်မကပဲ အားလုံးကို တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ မောင်လေးရဲ့ နာမည် တစ်လုံးတောင် မထွက်စေခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မ ဖေဖေ့အတွက် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးသော ပူဇော်မှုလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မကို ထောင်ဒဏ် နှစ် ချမှတ်လိုက်တယ်။
ထောင်ထဲမှာ နေရစဉ်အတွင်း ဖေဖေ ဆေးရုံတက်နေရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတယ်။ နှလုံးရောဂါ အခြေအနေ ဆိုးနေတာတဲ့။ ကျွန်မ ဖေဖေ့ဆီကို စာတွေ ရေးခဲ့ပေမဲ့ တစ်စောင်မှ ပြန်စာမရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရေးသမျှ စာတွေကို ဖေဖေက ဖတ်တောင် မဖတ်ဘဲ မီးရှို့ပစ်တယ်လို့ မေမေက ပြောတယ်။
ကျွန်မ မှားသွားပြီလား။ မောင်လေးရဲ့ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာ မှားသွားပြီလား။ ဖေဖေသာ အမှန်တရားကို သိရင် ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီးတော့ပဲ နာကျင်သွားမလား။ ဒီမေးခွန်းတွေက ကျွန်မကို ညစဉ်ညတိုင်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။
ထောင်က လွတ်ရက်မစေ့ခင် တစ်လအလိုမှာတော့ မေမေ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ မေမေ့ဝတ်စုံက အဖြူရောင်။ မေမေ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲက အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
"ဖေဖေ … ဖေဖေ သွားပြီ သမီး"
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ မတောင်းပန်လိုက်ရသေးဘူး။ ဖေဖေ မသိခင်မှာ ကျွန်မ မှားခဲ့တာတွေကို ရှင်းပြခွင့် မရတော့ဘူး။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မကို "သူခိုးမလေး" ဆိုတဲ့ အမြင်နဲ့ပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။
ထောင်က လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းမကြားဘဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ကလေးက အရင်လိုပဲ အေးချမ်းနေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ ခြံထဲမှာ သစ်ပင်ရေလောင်းနေတဲ့ ဖေဖေ့ကိုတော့ မတွေ့ရတော့ဘူး။
မေမေက ကျွန်မကို မြင်တော့ ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ မောင်လေးကတော့ အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူက အခု ရန်ကုန်မှာ အောင်မြင်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်ကိုလည်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပို့ပေးတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ သူ ရှောင်နေတုန်းပဲ။
မေမေက ကျွန်မကို ဖေဖေ့ရဲ့
"ဒါက ဖေဖေ မဆုံးခင်က သမီးအတွက် ချန်ထားခဲ့တာ"
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ဝတ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဘောင်းဘီရှည်လေး တစ်ထည်၊ ပြီးတော့ စက်ဘီးစီးနေတဲ့ မိန်းကလေးပုံလေး ပါတဲ့ ပို့စကတ်တစ်ခု။
"သမီး … သမီး မောင်လေးအတွက် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ဖေဖေ အားလုံး သိပါတယ်။ မောင်လေးက ဖေဖေ့ကို ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။ ဖေဖေ သမီးကို စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဖေဖေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ စိတ်ဆိုးတာပါ။ သမီးကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့မိလို့ သမီးက အပြင်လောကရဲ့ ရက်စက်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ ဒီလို အမှားမျိုးကို လုပ်မိတာလို့ ဖေဖေ ထင်ပါတယ်။ သမီးကို ဖေဖေ ကာကွယ်တာတွေက သမီးအတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေခဲ့တာ ဖေဖေ မှားခဲ့ပါတယ်။ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သမီး"
စာကို ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုမိပါတော့တယ်။ ဖေဖေ သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို ဖေဖေ သိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ဝန်ခံစကား ပြောဖို့ကျတော့ သူ့ရဲ့ မာနတွေက တားဆီးနေခဲ့တာ။
ကျွန်မဟာ ဖေဖေ မသိခင် မှားမိတဲ့ သမီးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ အမှားထက် ဖေဖေ့ရဲ့ လွဲမှားတဲ့ အချစ်တွေက ပိုပြီး ကြီးမားနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ သားအဖ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်ကြပေမဲ့ အဲဒီအချစ်တွေက လွဲမှားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဖော်ပြမိခဲ့ကြတယ်။
အခုတော့ ဖေဖေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ကျန်ခဲ့တာက နောင်တတွေနဲ့ ဖေဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဘောင်းဘီရှည်လေး တစ်ထည်ပါပဲ။ ကျွန်မ အဲဒီဘောင်းဘီလေးကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေမိတယ်။ ဘဝဆိုတာ အချိန်လွန်မှ သိရတဲ့ သင်ခန်းစာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်လိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုနဲ့ ပျံသန်းခွင့်ပေးဖို့ ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး အနစ်နာခံခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချစ်ရသူကို ပိုမို နာကျင်စေတတ်သည်။