သူနဲ့ကိုယ်နဲ့ ချည်တဲ့ကြိုး
သူနဲ့ကိုယ်နဲ့ ချည်တဲ့ကြိုး
(
စက်ဘီးခြေနင်းကို အားစိုက်နင်းနေမိပေမယ့် ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက လေးလံနေသလိုပဲ။ ညနေခင်းရဲ့ လေပြေက အေးမြနေပါလျက်နဲ့ ကျွန်တော့်နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေ ပြန်နေတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ “ငါ့ကို မသေစေချင်ရင် မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့” ဆိုတဲ့ စာသားတိုတိုလေးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒီစာသားဟာ ခြိမ်းခြောက်မှုလား၊ တောင်းဆိုမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို လက်ခုပ်ထဲကရေလို အမြဲဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ သူမရဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုလားဆိုတာ ကျွန်တော် မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ အခုလို အဖြစ်အပျက်မျိုးတွေက အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ထူးခြားနေတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ရန်ဖြစ်တိုင်း သူမက အိမ်တံခါးကို ကျောနဲ့ကပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးတတ်ဘူး။ “ရှင် ဘယ်ကိုမှ မသွားရဘူး၊ ကျွန်မ ရှေ့မှာပဲ ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်၊ ရှင် ထွက်သွားတာကို မလိုချင်ဘူး” လို့ အော်ဟစ်တတ်တဲ့ သူမက ဒီနေ့တော့ “သွား... သွားချင်တဲ့နေရာ သွားစမ်း” ဆိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ အဲဒီ လွတ်လပ်ခွင့်နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမှောင်ထုတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ကြိုမတွေးခဲ့မိဘူး။
ပန်းခြံထဲမှာ စာအုပ်ဖတ်နေတုန်းက ရခဲ့တဲ့ ခဏတာ ငြိမ်းချမ်းမှုဟာ အခုတော့ အဆိပ်ငွေ့တွေလို ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ချည်ထားတဲ့ကြိုးဟာ အချစ်ကြိုးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီကြိုးကပဲ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပြီး အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ။ စက်ဘီးက အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အိမ်ထဲက မီးရောင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့လေးပဲ လင်းနေတယ်။ တံခါးကတော့ ဟဟလေး ပွင့်နေတယ်။
ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ခြေသံဖွဖွနဲ့ ဝင်သွားမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ဘာအသံမှ မကြားရဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ရိုက်ခွဲသံ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေကို ကြားရစမြဲ။ အခုတော့ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်နေတယ်။ “နှင်း... နှင်း” လို့ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်ကြည့်ပေမယ့် ဘာထူးသံမှ ထွက်မလာဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှုတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားတော့မလားလို့ စိုးရိမ်စိတ်က ဝင်လာမိတယ်။
(
အိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို မှင်တက်သွားစေတယ်။ နှင်းက ကုတင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံကို ကိုင်ထားပြီး ဓားဦးချွန်တစ်ခုနဲ့ ပုံထဲက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ခြစ်နေတာ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး အမူအရာကတော့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေတယ်။
“ပြန်လာပြီလား ကိုကျော်ဝေ... ကျွန်မက ရှင့်ကို မလာတော့ဘူး ထင်နေတာ”
သူမရဲ့ အသံက အေးစက်စက်နဲ့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ဘာမှ မဖြစ်သေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမလို။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ပုံစံက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ဆေးလုံးအချို့ ပြန့်ကျဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“နှင်း... မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ ဟိုစာက ဘာသဘောလဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အကြည့်တွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့အတူ ဆန်းကြယ်တဲ့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုး ရောယှက်နေတယ်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို မရရင် ဘယ်သူမှ မရစေရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ရှင့်ရဲ့ စေတနာဆိုတဲ့ ဆုံးမစကားတွေကို ကျွန်မ နားမလည်ချင်ဘူး။ ကျွန်မ သိတာက ရှင် ကျွန်မကို ထားခဲ့ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ” လို့ သူမက ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူမနားကို တိုးသွားပြီး လက်ထဲက ဓားကို လုယူဖို့ ကြိုးစားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ဓားကို သူမရဲ့ လည်ပင်းနားမှာ ကပ်လိုက်တယ်။ “မလာနဲ့... တိုးမလာနဲ့။ ရှင် နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးရင် ကျွန်မ တကယ်လုပ်မှာ။ ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြရမယ်။ အခု ချက်ချင်း ရှင့်ဖုန်းထဲက အဆက်အသွယ်တွေ အကုန်လုံးကို ဖျက်ပစ်၊ ရှင့် မိဘတွေဆီကိုလည်း နောက်ကို ဖုန်းမဆက်တော့ဘူးလို့ မတ်ဆေ့ပို့လိုက်” တဲ့။
ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဟာ တစ်ဖက်သတ် ချုပ်ကိုင်မှု၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းမှုသက်သက်ပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝ၊ ကိုယ်ပိုင်လူမှုရေးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူမ လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူမအတွက်ကတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ကစားစရာအရုပ်တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်နေရမယ်။ ဒီကြိုးက ပိုပြီး တင်းကျပ်လာလေလေ ကျွန်တော် ရုန်းထွက်ချင်စိတ်တွေ ပိုပြင်းထန်လာလေလေပါပဲ။
(
ညဉ့်နက်လာတာနဲ့အမျှ
“ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ကိုကျော်ဝေ... ရှင့်ရဲ့ ဟို မိန်းမအကြောင်းလား” လို့ သူမက ထပ်ပြီး ရန်စစကား ပြောလာတယ်။ အမှန်တော့ အဲဒီ ‘ဟိုမိန်းမ’ ဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ပါပဲ။ အလုပ်ကိစ္စ ဖုန်းပြောတာကိုတောင် သူမက သဝန်တိုပြီး ပြဿနာရှာတတ်တာ။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ လှိုက်တက်လာတယ်။ “နှင်းရယ်... ကိုယ်တို့ ဘဝတွေက ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ။ ကိုယ် မင်းကို ချစ်ခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အခုလို ပြုမူမှုတွေက ကိုယ့်ကို သေအောင် သတ်နေသလိုပဲ။ ကိုယ် မင်းနားမှာ နေရတာ ပျော်ရွှင်မှုထက် ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ပိုများနေပြီ” လို့ ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော့်စကားက သူမကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေပုံရတယ်။ သူမက ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို အားနဲ့ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ “ကြောက်တယ် ဟုတ်လား... ရှင် ကျွန်မကို ကြောက်တယ်ပေါ့။ အေး... ကြောက်ရမှာပေါ့။ ရှင် ကျွန်မကို ထားသွားဖို့ ကြံစည်နေတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ကွန်ပျူတာထဲက ဖိုင်တွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်မ ဒီနေ့ပဲ ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီ။ ရှင့်ရဲ့ အလုပ်ရှင်ဆီကိုလည်း ရှင့်ကိုယ်စား ကျွန်မ အလုပ်ထွက်စာ ပို့လိုက်ပြီ။ အခု ရှင် ဘယ်ကိုမှ သွားလို့ မရတော့ဘူး။ ရှင့်မှာ ကျွန်မပဲ ရှိတော့တယ်”
ကျွန်တော့် နားထဲမှာ အသံတွေ အူသွားတယ်။ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရတဲ့ အလုပ်တွေ၊ ပရောဂျက်တွေ အကုန်လုံးကို သူမက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီတဲ့လား။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနာဂတ်ကို သူမက သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ချေဖျက်ပစ်လိုက်တာပဲ။ ဒါဟာ တကယ်တော့ နာကျင်တဲ့ ချစ်ခြင်းထက် ပိုတဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
(
ကျွန်တော်
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲကို မတ်ဆေ့တစ်ခု ထပ်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကပါ။ “ကျော်ဝေ... မင်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း အလုပ်ထွက်စာ တင်လိုက်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်အကောင့်ကနေ မင်းမိဘတွေကို ဆဲဆိုထားတဲ့ ပို့စ်တွေ တက်နေတယ်။ မင်း အကောင့် အဟက်ခံရတာလား” တဲ့။
ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နှင်းဟာ ကျွန်တော် မသိအောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အကောင့်တွေကို ဝင်ရောက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူအားလုံးနဲ့ ကျွန်တော် လမ်းခွဲသွားအောင် ဖန်တီးထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို လောကကြီးထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်မဲ့သူ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး သူမဆီမှာပဲ ဒူးထောက်နေရအောင် စီစဉ်ထားတာပဲ။
ဒါဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်အတောက် တစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော် မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေက ရောယှက်နေတယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားတဲ့အခါ နှင်းက မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးနေတယ်။ သူမက မှန်ထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။
“အခုတော့ ရှင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ရတော့မယ် ကိုကျော်ဝေ။ ရှင့်မှာ တခြား ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ဒီကြိုးနဲ့ ချည်ထားတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲမှာ နေကြမယ်လေ”
ကျွန်တော် သူမနားကို သွားပြီး သူမရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အားနဲ့ လှုပ်ခါလိုက်တယ်။ “မင်း... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရတာလဲ။ ငါ့ဘဝကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးတာလဲ။ ဒါကို အချစ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး နှင်း... ဒါဟာ ရူးသွပ်မှုပဲ။ မင်း ငါ့ကို ချည်ထားတဲ့ ဒီကြိုးကို ငါ အခု ချက်ချင်း ဖြတ်ပစ်မယ်”
နှင်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ရယ်သံက တစ်ခန်းလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ “ဖြတ်ကြည့်လေ... ရှင် ဖြတ်ရဲရင် ဖြတ်ကြည့်။ ရှင် ဒီက ထွက်သွားတာနဲ့ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း သေပြလိုက်မယ်။ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ သေရတာဆိုတဲ့ စာကိုလည်း ရေးထားပြီးပြီ။ ရှင် တစ်သက်လုံး လူသတ်သမားဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ရှင်သန်သွားချင်လား”
ကျွန်တော် အကြပ်ရိုက်သွားတယ်။ သူမက သူမရဲ့ အသက်ကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ။ ကျွန်တော် ရှေ့တိုးမရ၊ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်မိတယ်။
(
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။ “ကောင်းပြီလေ နှင်း... မင်း သေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သေလိုက်တော့။ ငါ မင်းကို တားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်း ငါ့ကို လူသတ်သမားလို့ ခေါ်ချင်လည်း ခေါ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ မင်းဆီမှာ ထောင်ချခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်း ချည်ထားတဲ့ ဒီကြိုးက မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ရစ်ပတ်ပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ပြောပြီးတာနဲ့
ကျွန်တော် အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အနောက်ကနေ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်ထုထဲက လွတ်မြောက်သွားတဲ့ အသံလိုပဲ။ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ အရှိန်နဲ့ ပြေးနေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျနေပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ခံစားနေရတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြမသွားစေခဲ့ဘူး။ နှင်းက ဆေးတွေ အများကြီးသောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အချိန်မီ ရောက်လာလို့ မသေခဲ့ဘူးတဲ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သူမဆီကို ပြန်မသွားခဲ့ဘူး။ သူမ မျှော်လင့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှု၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနာမှုတွေကို သူမ ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ချည်ထားတဲ့ကြိုးဟာ တကယ်တော့ အစကတည်းက အဆိပ်တွေနဲ့ လိမ်းကျံထားတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းပါပဲ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်ကြောက်ရိုသေမှု မရှိဘဲ ချုပ်ကိုင်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘဝဟာ ကြာလေလေ ပိုပြီး နာကျင်ရလေလေပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိဘတွေနဲ့လည်း အဆင်မပြေဖြစ်နေရတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ လွတ်လပ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိလာပြီ။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကို ခေါင်းငုံ့ခံနေမိတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီကြိုးက သင့်ရဲ့ လူသားဆန်မှုကိုပါ ဝါးမြိုလာပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီကြိုးကို ပြတ်တောက်အောင် ဖြတ်ပစ်ဖို့ ဝန်မလေးသင့်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သင့်ရဲ့ ဘဝဟာ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကစားစရာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - “မိမိကိုယ်မိမိ ဖျက်ဆီးပြီးမှ ရယူရမည့် ချစ်ခြင်းသည် အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်သည်။”