မေတ္တာဖြင့် စွန့်လွတ်ခဲ့သော

 မေတ္တာဖြင့် စွန့်လွှတ်ခဲ့သော

ညဉ့်ဦးယံ၏ လေထုသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ကျွန်တော့်

“အဖေရေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် လက်ပ်တော့အသစ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးပါလား” ဟု ကျွန်တော် 

အဖေသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေးချကာ ကျွန်တော့်

အဖေ၏ စကားက ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ဆင်ခြေများအဖြစ်သာ ကြားနေရသည်။ “အဖေကလည်း အကြောင်းပြချက်တွေချည်းပဲ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်လက်ပ်တော့တွေရှိနေကြပြီ။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ မရှိသေးဘူး။ အတန်းထဲမှာ ဘယ်လောက် မျက်နှာပျက်ရတယ်ထင်လဲ။ အဖေတို့လို မိဘမျိုးနဲ့ ကံဆိုးလိုက်တာ”

ကျွန်တော့်စကားအဆုံးတွင် အဖေ့မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကျွန်တော်မြင်သော်လည်း မသိကျိုးကျွန်ပြုခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်လောဘက ကျွန်တော့်အသိစိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီ။

“ဟင်… ဘယ်လိုများပြောလိုက်တာလဲ သားရေ။ အဖေတို့လို မိဘမျိုးနဲ့ကံဆိုးတယ်ဆိုတာ တကယ်လား။ အဖေတို့က သားလိုချင်တာကို အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဖေတို့ဘဝက အဆင်မှမပြေနေတာ သားသိပါတယ်။ စိတ်ပဲရှိပြီး နောက်ကလိုက်မယ့်ငွေက မရှိတာ” ဟု အဖေက တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောရှာသည်။

“ဟား… မသိဘူး။ အခုမှ ဆင်းရဲတာပြောပြီး မျက်ရည်ခံမထိုးပါနဲ့။ မဝယ်ပေးနိုင်ရင် ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားမှာပဲ” ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်ကာ စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလိုက်သည်။ အဖေ့၏ “အဲဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ သားရေ” ဆိုသော အသံကိုလည်း ကျွန်တော် မကြားချင်တော့။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ ကျွန်တော့်ဂုဏ်သိက္ခာက မိဘတွေရဲ့ သောကထက် ပိုအရေးကြီးနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အိမ်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေသည်။ အမေသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တစ်ချက်တစ်ချက် ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ ထွက်နေသည်ကို ကျွန်တော်ကြားရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် ကျောင်းသွားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သည်။ “သား… လာဦး၊ အဖေနဲ့ လိုက်ခဲ့။ သားလိုချင်တာ ဝယ်ပေးဖို့ အဖေ စီစဉ်ထားပြီးပြီ”

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုတို့ ဒီရေလို တိုးလာသည်။ သို့သော် အဖေ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူသည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ထားသကဲ့သို့ မျက်တွင်းများ ချောင်ကျနေသည်။ လမ်းခရီးတွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားမပြောဖြစ်ကြ။ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်ထဲတွင် လက်ပ်တော့အသစ်၏ ပုံစံကိုသာ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

သို့သော် အဖေသည် လက်ပ်တော့ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ မြို့ထဲက နာမည်ကြီး ရွှေဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ “အဖေ၊ လက်ပ်တော့ဆိုင်သွားမယ်ဆိုပြီး ရွှေဆိုင်ကို ဘာလို့ဝင်မှာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မကျေမနပ် မေးမိသည်။

“အဖေ့မှာ ရွှေလေးရောင်းစရာရှိလို့ပါသား။ ငွေရရင် သားလိုချင်တဲ့ လက်ပ်တော့ဝယ်ပေးမယ်”

ဆိုင်ထဲရောက်တော့ အဖေသည် အိတ်ထဲမှ အဝတ်အိတ်အစုတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် ရွှေလက်စွပ် နှစ်ကွင်းရှိသည်။ အဖေနှင့်အမေတို့ လက်ထပ်ကတည်းက တစ်ဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေအောင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော၊ သူတို့ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသောအဖိုးတန် အမှတ်တရ လက်ထပ်လက်စွပ်လေးများဖြစ်သည်။ အဖေ့လက်ချောင်းများက တဖျစ်ဖျစ်တုန်နေသည်။ သူသည် ထိုလက်စွပ်များကို ဆိုင်မန်နေဂျာထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီဆင်တူလက်စွပ်လေးကို ရောင်းချင်လို့ပါဗျာ”

မန်နေဂျာက လက်စွပ်ကို သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် “ဦးကြီး၊ ဒီဆင်တူလက်စွပ်လေးက ရွှေသားကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် အလေးချိန်နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ဒီဇိုင်းကလည်း ရိုးရိုးပါပဲ။ သိန်းနှစ်ဆယ်ပဲ တတ်နိုင်ပါတယ်ဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖေသည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူ့မျက်ဝန်းများက လက်စွပ်လေးများဆီမှ မခွာနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ “အမှန်တော့ ဒီဆင်တူလက်စွပ်လေးက ကျွန်တော့်အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးဗျ။ ဒါပေမယ့် သားက လက်ပ်တော့ဝယ်ချင်လွန်းလို့… ကောင်းပါပြီ။ သိန်းနှစ်ဆယ်ပေါ့”

ကျွန်တော် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်ထက် “ငါ လက်ပ်တော့ရတော့မယ်” ဆိုသည့် အတ္တက ပိုကြီးစိုးသွားခဲ့ပြန်သည်။ အဖေ့၏ အနှစ်နှစ်အလအလ စုဆောင်းထားသော မေတ္တာနှင့် သစ္စာတရားများကို သိန်းနှစ်ဆယ်ဆိုသည့် စက္ကူပိုက်ဆံများနှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။

လက်ပ်တော့ ရပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျောင်းတွင် ကျွန်တော်သည် လူရာဝင်လာသလို ခံစားရသည်။ အဖေနှင့်အမေသည် ထိုနေ့မှစ၍ အရင်ကထက် ပိုမိုချွေတာလာကြသည်။ ဟင်းကောင်းတစ်ခွက်ပင် မစားနိုင်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် လက်ပ်တော့ရရန် ရောင်းလိုက်ရသော အကြွေးများနှင့် အိမ်စရိတ်ကို ဖာထေးနေကြရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအရာများကို မြင်သော်လည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် ကျော်ဇင်ဆိုသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် ခင်မင်လာသည်။ ကျော်ဇင်က လူချမ်းသာသားဖြစ်ပြီး ကားတစ်စီးနှင့် စတိုင်ကျကျ နေထိုင်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အဖေတို့ ဝယ်ပေးထားသော လက်ပ်တော့ကို ကိုင်ကာ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့သည်။ အိမ်က မိဘများကိုလည်း ကျွန်တော် ရှက်လာသည်။ အဖေ ကျောင်းကို လာကြိုသည့်အခါတိုင်း “အဖေ နောက်ဆို မလာနဲ့တော့၊ သူငယ်ချင်းတွေ မြင်ကုန်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ငေါက်ငမ်းလွှတ်တတ်သည်။

ကျော်ဇင်က ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်ပေးသည်။ “မင်းက အရည်အချင်းရှိတာပဲ အောင်မင်းရာ။ မင်းမိဘတွေက မင်းကို ချုပ်ချယ်လွန်းတယ်။ မင်းသာ ငါနဲ့အတူတူ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်ရင် ဒီထက်မက ချမ်းသာမှာ”

ကျွန်တော်သည် ကျော်ဇင်၏ စကားများတွင် နစ်မွန်းသွားသည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အဖေနှင့်အမေသည် အတားအဆီးများသဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ညတွင် ကျော်ဇင်က ကျွန်တော့်ကို အကြံပေးသည်။ “မင်းအိမ်မှာ အဖေတို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိမှာပေါ့။ အဲဒါလေး ယူခဲ့ဗျာ။ ငါတို့ ရန်ကုန်တက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ကြမယ်။ မင်းကို ငါ အစစအရာရာ ကူညီမယ်”

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုအချို့ ရှိသော်လည်း ကျော်ဇင်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုက ပိုကြီးမားနေသည်။ အဖေတို့က ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းခဲ့ပါစေ၊ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ ကျော်ဇင်ကသာ ကျွန်တော့်ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးမည့်သူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် အနီးဆုံးရှိသော မေတ္တာတရားကို ကျောခိုင်းပြီး အဝေးက လျှပ်စစ်မီးရောင်များကို လိုက်ဖမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညတစ်ညတွင် ကျွန်တော်သည် အိမ်မှ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဖေနှင့်အမေ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် သူတို့၏ ဘီရိုအောက်ခြေက သေတ္တာလေးထဲတွင် စုဆောင်းထားသော၊ အိမ်ငှားခနှင့် အမေ့ဆေးဖိုးအတွက် ဖယ်ထားသည့် ငွေထုပ်လေးကို ကျွန်တော် ခိုးယူလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်လက်ပ်တော့ကိုလည်း လွယ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

“အဖေတို့ရယ်… ကျွန်တော် ချမ်းသာမှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်ရင်း အိမ်တံခါးကို အသာလေးပိတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

မြို့ပြင်ရှိ ကားဂိတ်တစ်ခုတွင် ကျော်ဇင်နှင့် ချိန်းထားသည်။ ကျော်ဇင်က ပြုံးလျက် ကြိုဆိုသည်။ “လာ… အောင်မင်း။ ငါတို့ ဘဝအသစ် စကြရအောင်”

ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်သို့ ရောက်ကြသည်။ ကျော်ဇင်က ကျွန်တော့်ကို ဟိုတယ်အသေးစားလေးတစ်ခုတွင် ခေတ္တနားခိုင်းသည်။ “မင်းပိုက်ဆံတွေနဲ့ လက်ပ်တော့ကို ငါ့ကို ခဏပေးထား။ ငါ သွားပြီး စာရင်းသွင်းစရာရှိတာ သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။ မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေ”

ကျွန်တော်သည် ကျော်ဇင်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်၏ အဖိုးတန်ဆုံးအရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားချိန်တွင် ကျွန်တော်ကတော့ အနာဂတ်အတွက် အိပ်မက်ယဉ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ ကျော်ဇင် ပြန်မလာတော့ပေ။ သူပေးထားသော ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်သွယ်သော်လည်း “လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်” ဟူသော အသံသာ ကြားနေရသည်။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတို့ စတင်စိမ့်ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော်သည် ဟိုတယ်ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကြည့်သော်လည်း ကျော်ဇင်၏ ကားကို မတွေ့ရတော့။ ကျွန်တော် အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော့်အနီးဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့ရသူက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်သွားပြီ။ အဖေတို့၏ အသက်သွေးချွေးများ၊ သူတို့၏ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ရောင်းပြီး ဝယ်ပေးထားသော လက်ပ်တော့၊ သူတို့၏ နောက်ဆုံးစုငွေများ အားလုံး ပါသွားပြီ။

ကျွန်တော်သည် လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လွန်း၍ စွန့်လွှတ်ခဲ့သော မိဘများ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာသည်။ ကျွန်တော်သည် သစ္စာရှိသော မေတ္တာကို စွန့်ပစ်ပြီး သစ္စာမရှိသော အပေါ်ယံ သူငယ်ချင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့မိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။ ကျွန်တော့်တွင် ဘာမှမရှိတော့။ အားကိုးရာမဲ့သော၊ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနှင့် လူလိမ်ခံလိုက်ရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ကျွန်တော် ငိုကြွေးနေမိသည်။

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အသွင်အပြင်က ဖရိုဖရဲနှင့် ပိန်ချောင်နေပြီ။ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သော်လည်း ဝင်ရန် သတ္တိမရှိဘဲ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေမိသည်။ အိမ်ထဲမှ အမေ့၏ ရှိုက်သံကို ကြားရသည်။

“ဖေကြီးရာ… သားလေး ဘယ်မှာ ဒုက္ခရောက်နေမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံတွေ ပါသွားတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ သားလေး ဘေးကင်းဖို့ပဲ အရေးကြီးတာပါ”

ကျွန်တော်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အဖေ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်သည်။ “အဖေ… ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော် မှားခဲ့ပြီ။ အဖေတို့ရဲ့ လက်စွပ်လေးတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ လက်ပ်တော့လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့မိပြီ”

အဖေသည် ကျွန်တော့်ကို ထူမပေးရှာပါ။ သူသည် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း “သားရယ်… အဖေတို့အတွက် လက်စွပ်ဆိုတာ ရွှေသားသက်သက်ပါပဲ။ သားကသာ အဖေတို့အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာပါ။ သား ပြန်လာတာနဲ့တင် အဖေတို့ ကျေနပ်ပါပြီ” ဟု အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။

ကျွန်တော် အဖေ့လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဖေ့၏ လက်သူကြွယ်တွင် လက်စွပ်မရှိတော့ဘဲ ဖြူလျော်လျော် အမှတ်အသားလေးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ထိုအမှတ်အသားသည် ကျွန်တော့်၏ အတ္တကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာတစ်ခုလို ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် လက်ပ်တော့တစ်လုံးအတွက်နှင့် မိဘတို့၏ တစ်သက်တာ သစ္စာတရားကို ရောင်းစားခဲ့မိသည်။

ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် ပြန်လည် ဆုံစည်းခဲ့ကြသော်လည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ပေ။ အဖေသည် ထိုနေ့မှစ၍ ပို၍ အိုမင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျောင်းဆက်မတက်တော့ဘဲ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ကာ အဖေတို့ ရောင်းလိုက်ရသော လက်စွပ်လေးများကို ပြန်ဝယ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပင် ကြိုးစားပတ်သက်ပါစေ၊ ထိုအချိန်က ရောင်းလိုက်ရသော “အမှတ်တရ” နှင့် “ကြည်လင်သော မေတ္တာ” ကိုတော့ မည်သည့်ရွှေဆိုင်တွင်မှ ပြန်ဝယ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း နာကျင်စွာ သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ တစ်ကြိမ် ကွဲအက်သွားလျှင် မည်မျှပင် ပြန်ဆက်စပ်ပါစေ အက်ကြောင်းများကတော့ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သင်ခန်းစာ - အပေါ်ယံ ရုပ်ဝတ္ထုများအတွက်နှင့် သင့်အပေါ် တကယ်စေတနာရှိသူများကို သစ္စာမဖောက်ပါနှင့်။ အရာဝတ္ထုများကို ပြန်ဝယ်၍ ရနိုင်သော်လည်း ဆုံးရှုံးသွားသော မေတ္တာနှင့် ယုံကြည်မှုကိုတော့ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ အစားထိုး၍ မရနိုင်ပါ။