အမုန်းနဲ့ပျိုးရသောပန်း

 အမုန်းနဲ့ပျိုးရသောပန်း

နေပူရှိန်က ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်ကနေ မြားစိပ်တွေနဲ့ ထိုးဆွနေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ပေါက်တူးက ရွှံ့နွံတွေထဲ နစ်ဝင်သွားလိုက်၊ ပြန်ရုန်းထွက်လာလိုက်နှင့်။ ဦးသာစိန်အိမ်က ရေမြောင်းဟောင်းကြီးကို ဖော်ရတာက ထင်သလောက်မလွယ်ကူလှ။ ရေပုပ်နံ့တွေ၊ ရွှံ့ပုပ်နံ့တွေက နှာခေါင်းထဲကို အတင်းတိုးဝင်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိ။ တစ်ဖက်မှာ ဌေးလွင်ကလည်း ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ မြေစာတွေကို ဂေါ်ပြားနဲ့ ခပ်ထုတ်နေသည်။

"ထွန်းမောင်... ခဏနားဦးမလား သူငယ်ချင်း၊ မင်းကြည့်ရတာ လူက သိပ်မဟန်သလိုပဲ"

ဌေးလွင်က စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းမေးသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း နဖူးကချွေးတွေကို ပုဆိုးစနဲ့ သုတ်လိုက်မိသည်။ မနားရဲဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် နားချိန်ဆိုတာ ထမင်းအိုးဟင်းအိုးတွေ ငတ်ပြတ်သွားမယ့် အချိန်ပဲ။ ကျွန်တော်က ယောင်လို့တောင် ဖျားခွင့်မရှိတဲ့ လူစားမျိုး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်မှာ အသက်သုံးချောင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို တင်ထားရတာ မဟုတ်လား။ 

"မနားတော့ပါဘူး ဌေးလွင်ရာ... ညနေကျရင် ဒေါ်အေးပုအိမ်မှာ မြက်ရှင်းဖို့ ရှိသေးတယ်မလား။ အပြီးသတ်နိုင်မှ ပိုက်ဆံက အဖတ်တင်မှာ"

ကျွန်တော့်စကားထဲမှာ အမောတွေ ပါနေတာကို ဌေးလွင် သိပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ဒီလိုပါပဲ။ မနက်ဖြန်အတွက် ကြိုတင်စီစဉ်စရာဆိုလို့ ဘယ်အိမ်မှာ ရေမြောင်းဖော်ရမလဲ၊ ဘယ်ခြံမှာ မြက်ရှင်းရမလဲဆိုတာကလွဲလို့ ဘာမှမရှိခဲ့။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဆီးကြိုမယ့် သမီးကြီး စန္ဒာရဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်ရင်း အားတင်းလိုက်ရသည်။ သမီးကြီးက မိခင်မရှိတော့ကတည်းက ကျောင်းထွက်ပြီး အိမ်မှုကို နိုင်နိုင်နင်းနင်း လုပ်ပေးရှာသည်။ သားငယ်လေးကတော့ ရှစ်တန်း။ ပညာထူးချွန်ပြီး လိမ္မာလွန်းလို့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ရွှံ့နွံထဲက ပွင့်လာတဲ့ ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့... သားလတ် စိုးရန်နိုင်ကို တွေးမိရင်တော့ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်လုံး ပိတ်နေသလို ခံစားရသည်။ ဆယ်တန်းမှာ ကျောင်းထွက်ပြီးကတည်းက အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ အရက်ကလေး တမြမြ၊ ဖဲဝိုင်းတွေနဲ့ အချိန်ကုန်နေခဲ့တာ အခုဆို အသက်နှစ်ဆယ်တောင် ရှိပြီ။ ကျွန်တော် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေထဲက သူခိုးသလို နှိုက်ယူတာမျိုး၊ အစ်မဖြစ်သူကို အနိုင်ကျင့်တာမျိုးတွေက နေ့စဉ်လိုလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စတွေ။

"ထွန်းမောင်... မင်းသားကိစ္စကိုလည်း စဉ်းစားဦး။ မနေ့က ငါကြားတာတော့ သူတင်စိုးသားနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတယ်ဆိုပဲ။ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးနော်"

ဌေးလွင်ရဲ့ သတိပေးစကားကြောင့် ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်သွားသည်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပျိုးထောင်နေတဲ့ ဒီမိသားစုဆိုတဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ စိုးရန်နိုင်ကတော့ ပေါင်းပင်တစ်ပင်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဖယ်ရှားပစ်ဖို့လည်း လက်မရဲ၊ ဒီအတိုင်း ထားရင်လည်း အပင်ကောင်းတွေကို ဝါးမြိုတော့မယ့် ပေါင်းပင်မျိုးပေါ့။ နေဝင်ရီတရောအချိန်မှာ ဒေါ်အေးပုအိမ်က မြက်တွေကို ရှင်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေသည်။ အိမ်မှာ စိုးရန်နိုင် ရှိနေမလား၊ ပြဿနာတစ်ခုခု ထပ်လုပ်ထားမလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သမီးကြီး စန္ဒာက ထမင်းဝိုင်းပြင်ထားပြီးသား။ သားငယ်လေးကတော့ မီးခွက်အောက်မှာ စာကြည့်နေသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စိတ်အေးရတဲ့ မြင်ကွင်းလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ စိုးရန်နိုင် ပါမလာခဲ့။

"စန္ဒာ... မင်းမောင်လေးရော"

ကျွန်တော့်အမေးကို စန္ဒာက ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖြေသည်။ "အပြင်သွားတယ် အဖေ။ ပြန်မလာသေးဘူး။ အဖေ့အတွက် ထမင်းဟင်းတွေ ခပ်ထားပြီးပြီ။ စားလိုက်ပါဦး"

သမီးရဲ့ အသံမှာ တုန်ယင်မှုတွေ ပါနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိသည်။ စိုးရန်နိုင် တစ်ခုခု လုပ်သွားပြန်ပြီလား။ ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပေမဲ့ မြက်ခောက်တွေ ဝါးနေရသလိုပဲ။ ဘယ်လိုမှ မျိုမကျ။ ခဏအကြာမှာတော့ အိမ်ရှေ့ကနေ ယိမ်းထိုးပြီး ဝင်လာတဲ့ စိုးရန်နိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အရက်နံ့က ဟောင်ခနဲ။

"ဟေ့လူကြီး... ပြန်လာပြီလား။ ဒီနေ့ရော ဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ"

သူ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြောအဆိုကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ လှိုက်တက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိန်းလိုက်ရသည်။ "သားလတ်... မင်း အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ပါလားကွာ။ အဖေ ရှာပေးမယ်။ ဒီလို အရက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာ မကောင်းဘူး"

"မလုပ်ချင်ပါဘူး အဖေရာ။ အဖေ့တို့လို ရေမြောင်းထဲမှာ ရွှံ့လူးရမယ့် အလုပ်မျိုးလား။ ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးနဲ့။ ကျွန်တော်က တစ်နေ့ကျရင် ချမ်းသာအောင် လုပ်ပြမှာ"

သူ့စကားကြောင့် စန္ဒာက ကြားဝင်ပြောရှာသည်။ "မပင်ပန်းဘဲ အချောင်ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရမှာလဲ မောင်လေးရယ်။ အဖေလည်း သနားဦး။ တို့ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေ ဒီလိုပဲ ရှာကျွေးခဲ့တာ။ အဖေ့ကို တစ်ခါတလေမှ ကူညီဖို့ မတွေးဘူးလား"

"နင်ကတော့ ပြောတာပေါ့ စန္ဒာ။ နင်က အိမ်မှာ ထိုင်စားနေရတာပဲ။ ငါကတော့ အပြင်မှာ လူတောတိုးအောင် ကြိုးစားနေရတာ"

အဲ့ဒီညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့။ ကျွန်တော့်ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို စမ်းကြည့်မိသည်။ အဲ့ဒီထဲမှာ သားငယ်လေးရဲ့ ကျောင်းလခနဲ့ အဆောင်ခအတွက် လပေါင်းများစွာ ချွေးနှဲစာ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေ ရှိသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ပန်းတိုင်လေးပေါ့။ စိုးရန်နိုင် သိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ သိသွားရင် အကုန်ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ကြောက်နေတဲ့ အရာက တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့ အလုပ်က ပြန်လာတော့ အိမ်ထဲမှာ စန္ဒာ ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားငယ်လေးကတော့ ဘေးမှာ မှိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ထိုင်နေရှာသည်။

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ သမီး"

စန္ဒာက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း "အဖေ... သားလတ်လေ... အဖေ့ခေါင်းအုံးအောက်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူသွားပြီ။ သမီး တားတာကို သမီးကိုလည်း တွန်းထုတ်ပြီး ထွက်သွားတာ"

ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားရသည်။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက သားငယ်လေးရဲ့ ရှစ်တန်းစာမေးပွဲကြေးနဲ့ နောက်နှစ်အတွက် ကြိုစုထားတာတွေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးတွေ။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခုက ဆို့တက်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာသည်။

"အဖေ... သား ကျောင်းမတက်တော့လည်း ရပါတယ်။ သား အဖေနဲ့အတူ အလုပ်လိုက်လုပ်မယ်လေနော်"

သားငယ်လေးရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ "မဟုတ်ဘူးသား... မင်း ပညာတတ်မှ ဖြစ်မယ်။ အဖေ ထပ်ရှာမယ်... အဖေ ထပ်ရှာမှာပေါ့"

ကျွန်တော့်အသံတွေက တုန်ယင်နေသည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကို လူအုပ်စုတစ်စု ရောက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှာတော့ ဌေးလွင် ပါလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဌေးလွင်ရဲ့ မျက်နှာက ပျက်နေသည်။

"ထွန်းမောင်... မင်းသား စိုးရန်နိုင်... သူ... သူ ပြဿနာတက်ပြီ"

ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်မိသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ဌေးလွင်။ ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ"

"သူ တင်စိုးသားကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်လို့ အခု ရဲစခန်းမှာ ဖမ်းထားပြီ။ ပြီးတော့... သူက ပြောတယ်... အဲ့ဒီဓားက မင်း ပေးထားတာတဲ့။ မင်းကပဲ ခိုင်းတာလို့ သူက ထွက်ဆိုနေတယ် ထွန်းမောင်!"

ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တော့။ ကိုယ့်သားက ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး သစ္စာဖောက်ရက်လေသလား။ ကျွန်တော့်ကို အမုန်းတွေနဲ့ ပြန်တုံ့ပြန်တာလား။ ကျွန်တော် ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ စိုးရန်နိုင်က သူခိုးရာပါ ပစ္စည်းတွေနဲ့ မိသွားချိန်မှာ အပြစ်က လွတ်အောင် ကျွန်တော့်အပေါ်ကို ပုံချလိုက်တာ ဖြစ်မည်။ ဌေးလွင်က ကျွန်တော့်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေသည်။

"ထွန်းမောင်... သူက မင်းကို အငြိုးရှိနေတာလား။ ရဲတွေက မင်းကိုပါ လာခေါ်တော့မယ်။ မင်း ပြေးမှ ဖြစ်မယ်"

ကျွန်တော် ဘယ်ကို ပြေးရမှာလဲ။ ကျွန်တော် ပြေးရင် ကျန်ခဲ့တဲ့ သားနဲ့သမီးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ စိုးရန်နိုင်အပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာတွေကနေ ပြင်းထန်တဲ့ အမုန်းတရားတွေ အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ သားလား။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်သွေးလား။

ရဲစခန်းရဲ့ အချုပ်ခန်းထဲမှာ ကျွန်တော် ထိုင်နေရသည်။ စိုးရန်နိုင်ကတော့ တစ်ဖက် အချုပ်ခန်းထဲမှာ။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အေးစက်လွန်းသည်။ နောင်တဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိ။ 

"ဘာလို့လဲ သား... ဘာလို့ အဖေ့ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ"

ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။ စိုးရန်နိုင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ အသိအမှတ် မပြုခဲ့ဘူးလေ။ အဖေ့မျက်လုံးထဲမှာ ဟိုသားငယ်ပဲ ရှိတာ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လုပ် အဖေက အမြဲ အပြစ်တင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဖေလည်း ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ ဒီထဲမှာ နေရပြီပေါ့။ အဖေ ရေမြောင်းဖော်စရာ မလိုတော့ဘူး"

သူ့စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမလဲ။ ဒါပေမဲ့ က အဲ့ဒီမှာတင် မဆုံးသေး။ ဌေးလွင်က ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာသည်။ ဌေးလွင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာသည်။

"ထွန်းမောင်... ငါ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်။ ဒါက စိုးရန်နိုင်ရဲ့ အိတ်ထဲက တွေ့တဲ့ စာ"

ကျွန်တော် စာကို ယူဖတ်လိုက်မိသည်။ အဲ့ဒီစာက စိုးရန်နိုင် ရေးထားတာ မဟုတ်။ အဲ့ဒါက ဟိုဘက်လမ်းက တင်စိုး ရေးထားတဲ့ စာ။ တင်စိုးက ကျွန်တော့်သားကို အကြွေးတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မြေကွက်လေးကို ရအောင် ယူခိုင်းနေတာ။ ပြီးတော့... စိုးရန်နိုင်က တင်စိုးသားကို ထိုးလိုက်တာက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဖြစ်နေပြန်သည်။

စာထဲမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာအရ တင်စိုးသားက ကျွန်တော့်သမီး စန္ဒာကို အဓမ္မပြုကျင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို စိုးရန်နိုင် သိသွားပြီး သွားတားရင်းကနေ ဒီပြဿနာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ။ စိုးရန်နိုင်က ကျွန်တော့်ကို အချုပ်ထဲ ထည့်ခိုင်းလိုက်တာက တင်စိုးရဲ့ လူတွေ အပြင်မှာ ကျွန်တော့်ကို ရန်မမူနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးလိုက်တာ ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းပြန်လှန်သွားသလိုပါပဲ။

"သူက မင်းကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘူး ထွန်းမောင်။ မင်းကို ကာကွယ်ချင်လို့ သူက အပြစ်အားလုံးကို ယူပြီး မင်းကိုပါ ဒီထဲမှာ ခဏဘေးကင်းအောင် ထည့်ထားတာ" ဌေးလွင်ရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ စိုးရန်နိုင်က အချုပ်ခန်းထဲမှာပဲ သူ့ဘာသာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ သတင်းက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခဲ့တဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး အကြည့်တွေပေါ့။ သူ ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကလည်း တင်စိုးဆီကနေ စန္ဒာကို လွှတ်ပေးဖို့အတွက် ပေးခဲ့ရတဲ့ ပေးလျော်ကြေးတွေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။

ကျွန်တော် ထောင်က လွတ်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ စိုးရန်နိုင် မရှိတော့။ သားငယ်လေးကတော့ ကျောင်းပြန်တက်နေပြီ။ စန္ဒာလည်း အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်မြဲ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုလေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အေးချမ်းနေသလို ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း မိုးရွာနေခဲ့သည်။

စိုးရန်နိုင်ရဲ့ အုတ်ဂူလေး ရှေ့မှာ ကျွန်တော် ထိုင်နေမိသည်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မုန်းခဲ့ဖူးသည်။ အမှန်တရားကို မသိခင်အထိ သူ့ကို ကျွန်တော် ကျိန်ဆဲခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီအမုန်းတွေကနေ နောင်တဆိုတဲ့ ပန်းတွေ ပွင့်လာခဲ့ပြီ။ သူ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက မိသားစုအတွက် သူ့ဘဝကို ပေးဆပ်သွားခဲ့တာ။

ကျွန်တော် သူ့ကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုတွေ နောက်ကွယ်မှာ ရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ပန်းလေးဟာ အမုန်းတွေကြားမှာ ပွင့်ခဲ့ရတာပါလား။ 

"သား... အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်"

ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ဂူပေါ်က မြေကြီးထဲကို စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော် ပြုစုခဲ့တဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ပန်းတစ်ပွင့် ကြွေလွင့်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပန်းရဲ့ ရနံ့ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နာကျင်စွာနဲ့ မွှေးပျံ့နေပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော် အခုထိ ရေမြောင်းတွေ ဖော်နေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို မောပန်းတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အပြစ်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုအဖြစ်နဲ့သာ...။

ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်နဲ့ မဟုတ်ဘဲ အမုန်းတွေ၊ နားလည်မှု လွဲမှားမှုတွေနဲ့ ပျိုးထောင်ရတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲ။ အဲ့ဒီပန်း ပွင့်လာတဲ့အခါမှာတော့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိတော့တဲ့ နောင်တတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တတ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - "ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အမြဲတမ်း နူးညံ့နေတာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အမုန်းတရားဆိုတဲ့ အကာအကွယ်နောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ နောင်တဆိုတာပဲ လက်ကျန်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တတ်ပါတယ်။"