ပထွေးဆိုးရောင်းစားတဲ့ ကျွန်မသမီး
ပထွေးဆိုးရောင်းစားတဲ့ ကျွန်မသမီး
အခန်း (တစ်)
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံး ညို့မှိုင်းနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးက စတင်ပြီး ပြိုလဲဖို့ အရှိန်ယူနေခဲ့တာကို အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မနာမည်က မေသက်။ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်မှာတင် မုဆိုးမဘဝနဲ့ သမီးလေး နှင်းနုကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်လာခဲ့တာပါ။ နှင်းနုက ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေးပေါ့။ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေ၊ ကျောင်းကပြန်လာရင် ပြောပြတတ်တဲ့ ပုံပြင်လိုလို အကြောင်းအရာလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားကိုးရာ ရှာချင်မိတာပါပဲ။ အထီးကျန်တဲ့ ညတွေကို ကြောက်ရွံ့တတ်တာ၊ တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်ရတဲ့ ဘဝကို ငြီးငွေ့လာတာတွေက ကျွန်မကို ကိုကျော်စွာဆိုတဲ့ လူနဲ့ ဆုံစည်းစေခဲ့ပါတယ်။
ကိုကျော်စွာက အစပိုင်းမှာတော့ လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ "မင်းသမီးလေးကို ငါ့သမီးအရင်းလို ချစ်ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ခိုင်မာလှပါတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်တံတိုင်းတွေ ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ထပ်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ အစောပိုင်း ကာလတွေမှာတော့ အရာအားလုံးက ပန်းခင်းလမ်းလိုပါပဲ။ ကိုကျော်စွာက နှင်းနုကို မုန့်ဝယ်ပေးတယ်၊ ကျောင်းလိုက်ပို့ပေးတယ်။ ကျွန်မကလည်း စက်ရုံမှာ အလုပ်ကြိုးစားရင်း သူတို့နှစ်ယောက် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရှိနေတာကို ကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ နှင်းနုလေးကတော့ ခေါ်ရခက်ခက်နဲ့ "ဖေဖေ" လို့ ခေါ်လာနိုင်တဲ့အထိ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးက စည်းလုံးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက ရေမြှုပ်ပူဖောင်းလေးတွေလိုပါပဲ။ လှပပေမဲ့ ခိုင်မြဲမှု မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုကျော်စွာရဲ့ နောက်ကွယ်က အမှောင်ထုကို မမြင်ခဲ့မိတာက ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ရတယ်လို့ ပြောလာတဲ့ နေ့ကစပြီး အိမ်ထဲကို လောင်းကစားဆိုတဲ့ အနိဋ္ဌာရုံတွေ စိမ့်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို သနားနေတုန်း။ "ခဏပါပဲ... နောက်အလုပ်တစ်ခု ရမှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ရသမျှ လုပ်ခလစာတွေကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နှင်းနုလေးရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သမီးက ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အိမ်ထောင်ရေး သာယာဖို့ကိုပဲ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဆန့်ထားခဲ့မိတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက် ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးကို ကာကွယ်ပေးရမယ့်အစား ကျွန်မက အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကိုပဲ ဖက်တွယ်နေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (နှစ်)
ခြောက်လခန့် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ထဲမှာ ရယ်သံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုကျော်စွာက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာတတ်ပြီး အရက်နံ့ တထောင်ထောင်နဲ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတာတွေက နေ့စဉ်အလုပ်လို ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေတင်မကဘဲ အိမ်က အဖိုးတန် ပစ္စည်းလေးတွေပါ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ဆုံးလာခဲ့တယ်။ နှင်းနုက အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူမက ပိုပြီး သိတတ်လာတယ်။ အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတတ်ပြီး ပထွေးဖြစ်သူ အိမ်ပြန်လာရင် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရပေမဲ့ "သမီးရယ်... နင့်အဖေက စိတ်ညစ်လို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ပဲ ဖုံးဖိခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ အလုပ်က စောစောပြန်လာတော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူစိမ်းနှစ်ယောက်နဲ့ ကိုကျော်စွာ စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ရင့်သီးပြီး တစ်ခုခုကို ဈေးဆစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူတို့ စကားကို ဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ကိုကျော်စွာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပျာယာခတ်နေပြီး ကျွန်မကို တွန်းထုတ်သလို အိမ်ထဲဝင်ခိုင်းတယ်။ အဲဒီညမှာ ကိုကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မ အကြီးအကျယ် စကားများကြတယ်။ "ရှင် ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာ ဖြုန်းနေတာလဲ၊ သမီး ကျောင်းလစာတောင် မပေးနိုင်တော့ဘူး" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတော့ သူက ကျွန်မကို ပါးရိုက်လိုက်တယ်။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျွန်မကို လက်ပါတာပဲ။ ကျွန်မ နာကျင်တာထက် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ နှင်းနုလေးက အခန်းဝကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း ငိုနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်သွားခဲ့တယ်။
"ငါ အကြွေးတွေ တင်နေပြီ မေသက်... မင်း နားလည်လား။ ဒီအကြွေးတွေ မဆပ်ရင် ငါ့ကို သူတို့ သတ်လိမ့်မယ်" လို့ သူက အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ အကြွင်းအကျန်လေးတွေကို သူ ထပ်တောင်းတယ်။ ကျွန်မ မပေးတော့ဘူးလို့ ငြင်းဆန်တဲ့အခါ သူက အရူးတစ်ယောက်လို အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲတော့တာပဲ။ နှင်းနုလေးက ကျွန်မနားကို ပြေးလာပြီး ဖက်ထားတယ်။ ကျွန်မ သမီးရဲ့ ကိုယ်လေး တုန်ရီနေတာကို ခံစားနေရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုကျော်စွာရဲ့ အကြည့်တွေက နှင်းနုဆီကို ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီအကြည့်က ထူးဆန်းတယ်... ရက်စက်တယ်... ပြီးတော့ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတဲ့ အကြည့်မျိုး။ "အေးလေ... အကြွေးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းကတော့ ရှိပါသေးတယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်လေးထဲမှာ ငရဲမီးတွေ စတင် တောက်လောင်ခဲ့ပါတော့တယ်။
အခန်း (သုံး)
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ကိုကျော်စွာက ထူးထူးခြားခြား ပြန်ပြီး ယဉ်ကျေးလာတယ်။ နှင်းနုကိုလည်း "သမီး" ဆိုပြီး ချိုချိုသာသာ ခေါ်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ မိုက်မဲစွာနဲ့ပဲ သူ နောင်တရသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကလည်း အချိန်ပိုတွေ ဆင်းရတော့ အိမ်ကို ညဘက်မှ ပြန်ရောက်တာ များတယ်။ နှင်းနုကတော့ တဖြည်းဖြည်း မှိုင်တွေလာပြီး ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကိုကျော်စွာက အမြဲတမ်း အနားမှာ ရှိနေတတ်တော့ သူ မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သမီးရဲ့ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမက တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ လာနေတာကို တွေ့ရပေမဲ့ ကျွန်မ မေးတဲ့အခါ "သူငယ်ချင်းပါ မေမေ" လို့ပဲ ဖြေတတ်တယ်။
တစ်ညမှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်နောက်ကျတော့ အိမ်ထဲမှာ မီးတွေ ပိတ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ အခန်းထဲမှာ နှင်းနု မရှိဘူး။ ကိုကျော်စွာလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်လာပြီး နှင်းနုရဲ့ ဖုန်းကို ခေါ်ကြည့်တော့ စက်ပိတ်ထားတယ်။ "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့တယ်။ တစ်နာရီလောက် ကြာတော့ ကိုကျော်စွာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ အရက်ပုလင်း တစ်လုံးနဲ့။ "သမီးကော... ကိုကျော်စွာ" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက မဲ့ပြုံး ပြုံးတယ်။ "သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ အိပ်မယ် ပြောလို့ ငါ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ မသင်္ကာမှုတွေ အပြည့် ဖြစ်နေပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အိပ်ဆေး ခတ်ထားတဲ့ ရေတစ်ခွက် တိုက်လိုက်သလား မသိပါဘူး၊ ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။
မနက်နိုးလာတော့ နှင်းနုက ပြန်မလာသေးဘူး။ ကျောင်းသွားရမယ့် အချိန် ကျော်နေပြီ။ ကျွန်မ နှင်းနုရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ ဘယ်သူ့အိမ်မှာမှ မရှိဘူးလို့ သိရတယ်။ ကိုကျော်စွာကတော့ အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှင်းနုရဲ့ အခန်းထဲကို ပြေးဝင်ကြည့်တဲ့အခါ အရာအားလုံးက သပ်ရပ်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ အဝတ်အစား တချို့နဲ့ မှတ်ပုံတင် ပျောက်ဆုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဗီရိုအောက်မှာ ကျကျန်ခဲ့တဲ့ စက္ကူစလေး တစ်ခုကို ကောက်ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုနဲ့ "နယ်စပ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး... ကျွန်မရဲ့ အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ သမီးလေးကို ဒီလူယုတ်မာက တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီဆိုတာ သေချာသွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (လေး)
ကျွန်မ ရဲစခန်းကို သွားဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ကိုကျော်စွာ အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက သွေးအေးလွန်းတယ်။ "မင်း သမီးကို ရှာမနေနဲ့တော့ မေသက်... သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားပြီ။ အဲဒီမှာ သူ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှာနိုင်လိမ့်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရူးမတတ် အော်ဟစ်ပြီး သူ့ကို ထိုးကြိတ်မိတယ်။ "ရှင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ... ရှင့်သမီးအရင်းလို ချစ်ပါ့မယ်ဆို။ ရှင် ရောင်းစားလိုက်တာလား... ရှင် လူ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်နေတုန်း သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။ "ဒါက မင်းအတွက်ပဲ... မင်းလည်း ဒီလောက်ဆို အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ့အကြွေးတွေလည်း ကျေသွားပြီ" တဲ့။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ နှင်းနုဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကိုင်လိုက်တော့ တစ်ဖက်ကနေ နှင်းနုရဲ့ ရှိုက်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "မေမေ... သမီးကို ကယ်ပါဦး။ သမီးကို သူတို့ ကားပေါ် တင်သွားပြီ။ ဖေဖေက သမီးကို လိုက်ပို့တာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာ" တဲ့။ အဲဒီနောက်မှာ ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားက ကိုကျော်စွာတင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ နှင်းနုရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက "မေမေ... သမီး သိတယ်။ မေမေ့ကို သူတို့ သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာကို သမီး သိတယ်။ ဒါကြောင့် သမီး လိုက်သွားတာ။ မေမေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" တဲ့။
အမှန်တရားက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကိုကျော်စွာက အကြွေးမဆပ်နိုင်လို့ ကျွန်မကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တာကို နှင်းနုက ကြားသွားခဲ့တာ။ နှင်းနုက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ဘဝကို အမှောင်ထုထဲ အပ်နှံခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် သမီးလေးက ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုနဲ့ အားကိုးရာ ရှာမိမှုကြောင့် ငရဲခန်းထဲ ရောက်သွားခဲ့ရပြီ။ ကျွန်မ ကိုကျော်စွာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ အရက်သောက်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ရီလာတယ်။ ကျွန်မ သေလို့ မဖြစ်သေးဘူး... သမီးကို ပြန်ရှာရမယ်။
အခန်း (ငါး)
လပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့ပေမဲ့ နှင်းနုကို ကျွန်မ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကိုကျော်စွာကတော့ ရဲလက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး ဘယ်ကို ရောက်သွားလဲဆိုတာ သူ အတိအကျ မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ တစ်နေ့တစ်နေ့ သမီးရဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ထိုင်ရင်း သူမရဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေကို ဖက်ပြီး ငိုကြွေးနေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်လည်း ပျက်၊ အိမ်လည်း ပေါင်ထားရတာမို့ ဘဝက အစစအရာရာ ပျက်သုဉ်းနေခဲ့ပါပြီ။ ညဘက်တွေဆိုရင် "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်စာမလာတော့တဲ့ နှင်းနုရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လေးဆီကို ကျွန်မ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အမြဲပို့နေမိတယ်။ "သမီးလေး... မေမေ မှားခဲ့ပါတယ်၊ မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နေ့စဉ် ဝတ်ပြုခြင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မဆီကို လိပ်စာမပါတဲ့ စာအိတ်လေး တစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ အထဲမှာ နှင်းနုရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံနဲ့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပါလာတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက နှင်းနုက အရင်လို ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သေလူတစ်ယောက်လို အသက်မဲ့နေတယ်။ ဓာတ်ပုံနောက်ကျောမှာ "မေမေ... သမီးကို မရှာပါနဲ့တော့။ ဒီဘဝမှာတော့ သမီးတို့ ကံမပါတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။ မေမေ နေကောင်းအောင် နေပါ" လို့ ရေးထားတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီစာလေးကို ဖတ်ရင်း အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ ရှာမိတဲ့ အတ္တ၊ ကျွန်မရဲ့ မပြတ်သားမှုတွေက သမီးလေးကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲပို့လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ လူသေတစ်ယောက်လိုပဲ အသက်ရှင်နေပါတယ်။ ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အထီးကျန်ဆဲပါပဲ။ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ရရင် ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလူကို အိမ်ထဲ မခေါ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်မလှည့်ဘူးလေ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒီနေ့အထိ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက နှင်းနုရဲ့ နံပါတ်လေးကို ကြည့်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို ခံစားနေရဆဲပါ။ ကျွန်မဟာ သမီးကို ရောင်းစားတဲ့ ပထွေးထက် ပိုပြီး ဆိုးဝါးတဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ သမီးရဲ့ ဘဝကို အရင်းအနှီးပြုပြီး ရလာတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အသက်က ဘာတန်ဖိုး ရှိတော့မှာလဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လုံခြုံရေးကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လက်ထဲ အလွယ်တကူ ပုံမအပ်လိုက်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုက မင်းအချစ်ဆုံးလူရဲ့ ဘဝကို ထာဝရ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါတယ်။