ချည်မိမှားသောကြိုး
ချည်မိမှားသောကြိုး
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်တွေဟာ အင်တိုင်းရွာလေးရဲ့ ဖုန်တောတွေကြားမှာပဲ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့တာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်တဲ့အထိပါပဲ။ ကျွန်တော့်နာမည် ဦးသက်ဖေ။ လက်ဖဝါး၊ လက်ခြေတွေကတော့ လယ်လုပ်သားပီပီ ကြမ်းတမ်းခက်ထရော်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ မခင်သိန်းဆိုတဲ့ သစ္စာရှိလှတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်ရယ်၊ သားသမီးလေးယောက်ရယ်ရှိတယ်။ အကြီးဆုံးသားက ဘခက်၊ အငယ်ဆုံးကတော့ သမီးလေး ထွေးငယ်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့လို ဆင်းရဲသားမိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်စရာဆိုတာ ရှားရှားပါးပါးပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သားကြီး ဘခက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့အိမ်ရဲ့ ဆီမီးအိမ်လေးပါပဲ။
ဘခက်က အသက် နှစ်ထဲကို ရောက်လာပြီ။ သူက ကျွန်တော့်လိုပဲ ရိုးသားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီးတော့ ခွန်အားရှိတယ်။ အတန်းပညာ သိပ်မတတ်ပေမဲ့ သူ့မှာ မိဘကို လုပ်ကျွေးချင်တဲ့ စိတ်ကတော့ အပြည့်။ “အဖေ... အမေ နေမကောင်းတာလည်း ကြာပြီ၊ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ လမ်းအလုပ်ဆိုဒ်မှာ သွားလုပ်ရင် အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးရော၊ ထွေးငယ်လေးအတွက် အလှူအတန်းလေးရော လုပ်ပေးနိုင်အောင် ရှာခဲ့မယ်” လို့ သူပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ခုထိ ကြားနေမိသေးတယ်။ လမ်းလုပ်သားဆိုတာ နေပူမရှောင်၊ မိုးရွာမရှောင် ကျောက်ထမ်း၊ ကျောက်ခွဲရတဲ့ အလုပ်။ သားဖြစ်သူရဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေ ပေါက်ပြဲနေတာ မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မချိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အမြဲပြုံးနေတတ်တယ်။
“အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်မနေနဲ့၊ ကျွန်တော် လူပျိုကြီးဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဒီလောက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်” တဲ့။ သူ့အပြုံးက အင်တိုင်းရွာတစ်ရွာလုံးက ချစ်ရတဲ့အပြုံး။ လမ်းဘေးမှာ ကျောက်ထမ်းနေရင်းနဲ့တောင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်တတ်တဲ့ ကောင်လေး။ သူ့ညီဝမ်းခွဲနဲ့ ဆိုင်ကယ်စုတ်လေးတစ်စီးနဲ့ အလုပ်သွားကြတာ။ အလုပ်ဆိုဒ်က ရွာနဲ့ နည်းနည်းဝေးတော့ ညအိပ်ညနေ သွားရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့ သားအဖကြားမှာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းဆိုတဲ့ အဆိပ်အတောက်ကြိုးတစ်မျှင် စတင်ရစ်ပတ်နေပြီဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော့်မိန်းမ ခင်သိန်းက နာတာရှည်ရောဂါသည်ဆိုတော့ တစ်လတစ်လ ဆေးဖိုးက မနည်းဘူး။ ကျွန်တော် ရှာတာနဲ့တင် မလောက်ငှတော့ သားဖြစ်သူကိုပဲ အားကိုးနေရတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမှာ ဘခက်က ပိုက်ဆံကို အရင်လို အိမ်ကို အကုန်မအပ်တော့ဘူး။ အလုပ်ဆိုဒ်က ပြန်လာတိုင်း သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပါလာတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးလောက်ပဲ ပေးပြီး ကျန်တာကို ဖုံးဖုံးဖိဖိ လုပ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ ငါ့သား... လမ်းဘေးကောင်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး လောင်းကစားများ လုပ်နေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် မကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေသလားဆိုတဲ့ အကြောက်တရားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။
တစ်ရက်တော့ အင်တိုင်းရွာက ကာလသားတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လာပြောတယ်။ “ဦးသက်ဖေ... ခင်ဗျားသား ဘခက်ကို မြို့ပေါ်က ဖဲဝိုင်းတစ်ခုမှာ တွေ့လိုက်သလိုပဲဗျ၊ သူက ပိုက်ဆံတွေ အထပ်လိုက်နဲ့” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နားထဲကို သံပူနဲ့ ထိုးထည့်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ဒေါသကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်မဟုတ်ပေမဲ့ သားသမီးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အလွန်အမင်း စည်းကမ်းကြီးချင်သူပါ။ ညနေ ဘခက် အလုပ်က ပြန်လာတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ခေါ်တွေ့တယ်။
“ဘခက်... မင်း ဒီကိုလာစမ်း” ကျွန်တော့်အသံက အရင်လို မနွေးထွေးတော့ဘူး။
ဘခက်က သူ့ညီမလေး ထွေးငယ်ကို မုန့်ကျွေးနေရင်းကနေ ထလာတယ်။ “ဘာလဲ အဖေ... နေမကောင်းလို့လား” လို့ သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးတယ်။
“ငါ့ကို လိမ်မနေနဲ့၊ မင်း မြို့ပေါ်က ဖဲဝိုင်းမှာ ဘာသွားလုပ်တာလဲ။ မင်း အလုပ်ဆိုဒ်မှာ မရှိဘဲ ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ။ အိမ်က အမေက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာကို မင်းက ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးနေတာလား” လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
ဘခက်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားတယ်။ သူက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ “မင်းက မိဘကို လုပ်ကျွေးနေတယ် ဆိုပြီး ဘဝင်မြင့်နေတာလား။ ငါတို့က ဆင်းရဲပေမဲ့ သိက္ခာရှိတဲ့သူတွေကွ။ မင်းရှာတဲ့ မကောင်းတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ငါတို့ မလိုချင်ဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်မိတဲ့ စကားက အင်မတန် ရိုင်းစိုင်းသွားခဲ့မှန်း အခုမှ နောင်တရမိတော့တယ်။ ဘခက်က မျက်ရည်ဝဲရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ “အဖေ... ကျွန်တော် မကောင်းတာ ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ကျွန်တော် မရှင်းပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အချိန်တန်ရင် အဖေ သိမှာပါ” တဲ့။
သူက အဲဒီလို ပြောပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့နောက်ကနေ “သွား... မင်းလိုသားမျိုး ငါတို့မှာ မရှိဘူး” လို့တောင် အမိုက်မှောင်ဖုံးပြီး အော်လိုက်မိသေးတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ဘခက် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ့ညီဝမ်းခွဲဆီက ကြားရတာကတော့ သူ အလုပ်ဆိုဒ်မှာပဲ ညအိပ်ညနေ အလုပ်တွေ ဆက်တိုက် လုပ်နေတယ်တဲ့။ ခင်သိန်းကတော့ တအိအိနဲ့ ငိုနေရှာတယ်။ သားကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော့်မာနက ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ချည်လိုက်တဲ့ အမုန်းကြိုးက ကျွန်တော်တို့ သားအဖကြားမှာ ပိုပြီး တင်းကျပ်လာခဲ့တယ်။
ရက်သတ္တပတ် တစ်ပတ်လောက် ကြာသွားတဲ့အခါမှာတော့ ရွာထဲကို သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ လမ်းလုပ်သားတွေ ကျောက်မိုင်းခွဲတဲ့နေရာမှာ မတော်တဆမှု ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်း။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ “ငါ့သားတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ ဘခက်ရဲ့ ညီဝမ်းခွဲက ဆိုင်ကယ်ကို အသည်းအသန် မောင်းလာပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့မှာ ဘရိတ်အုပ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖုန်တွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပေပွနေတယ်။
“ကြီးတော်... ကြီးတော်... ကိုဘခက်... ကိုဘခက် ဆုံးပြီဗျ”
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေတယ်။ ခင်သိန်းကတော့ အသံတောင် မထွက်နိုင်ဘဲ မေ့လဲသွားရှာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိတယ်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါ့သားက ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ ကျွန်တော် အော်မေးမိတယ်။ ဘခက်က ကျောက်မိုင်းခွဲတဲ့နေရာမှာ တခြားသူတွေ မလုပ်ချင်တဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်ကို အပိုကြေးရအောင်ဆိုပြီး ဝင်လုပ်ခဲ့တာတဲ့။ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုက သူ့အပေါ်ကို ပြိုကျသွားတာ... သူ ပွဲချင်းပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အလုပ်ဆိုဒ်ကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သားဖြစ်သူရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို အဝတ်စုတ်တစ်ခုနဲ့ အုပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီအဝတ်ကို ဖယ်လိုက်တဲ့အခါ... ဘခက်ရဲ့ မျက်နှာလေး။ အမြဲပြုံးနေတတ်တဲ့ အဲဒီမျက်နှာလေးက အခုတော့ ဖုန်တွေ၊ သွေးတွေနဲ့။ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေက ကျောက်ခဲတွေကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့လို့လားမသိဘူး၊ ပေါက်ပြဲနေတာ မြင်ရတာ ရင်ကွဲမတတ်ပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့အလောင်းကို ဖက်ပြီး အော်ငိုမိတယ်။ “သားကြီး... အဖေ မှားသွားပြီ၊ အဖေ မင်းကို အထင်လွဲခဲ့တာပါ၊ ပြန်လာပါဦး သားရဲ့” လို့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ခေါ်ပါစေ၊ သူကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းစကားတွေကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး ထာဝရ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့ပြီ။
ဘခက်ရဲ့ နာရေးကို ရွာက ဝိုင်းကူကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ လူသေလိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘခက်နဲ့ အတူအလုပ်လုပ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီကို လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ အဝတ်ထုတ်လေး တစ်ထုတ်ပါတယ်။ “ဦးလေး... ဒါ ကိုဘခက်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ သူက ဒါကို သေချာ သိမ်းထားဖို့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲမှာတယ်” တဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီအဝတ်ထုတ်ကို ဖြည်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော့်နှလုံးသားက သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အထဲမှာ ပါတာက ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ရယ်၊ ပြီးတော့ မှတ်စုစာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်ရယ်။ စာအုပ်ထဲမှာ ဘခက်က သူ့လက်ရေးစုတ်စုတ်လေးနဲ့ ရေးထားတယ်။
“အဖေ ထားတဲ့ ကိုကံဆီက အကြွေး သိန်း အကျေပေးပြီးပြီ။ ကိုကံကိုတော့ အဖေ့ကို မပြောဖို့ မှာထားရတယ်။ အဖေ သိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့။ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးကတော့ ဒီလအတွက် လုံလောက်ပြီ။ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံကတော့ ထွေးငယ်လေးရဲ့ နားသအလှူအတွက်။ အဖေ အထင်လွဲနေတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြွေးတွေ ကျေပြီး အလှူလေး လုပ်နိုင်တဲ့နေ့ကျမှ အဖေ့ကို ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ။ အဖေ... ကျွန်တော့်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဗျာ” တဲ့။
ကျွန်တော် ငုတ်တုတ်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ခိုးပြီး ချေးထားတဲ့ အကြွေးတွေကို သားဖြစ်သူက သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ဖဲကစားနေတယ်၊ မကောင်းတာ လုပ်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ညပေါင်းများစွာ အိပ်ရေးပျက်ခံ၊ အသက်အန္တရာယ်ကို ရင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ။ သူ မြို့ပေါ်က ဖဲဝိုင်းမှာ တွေ့တယ်ဆိုတာကလည်း အကြွေးရှင် ကိုကံက အဲဒီမှာ ရှိနေလို့ သွားပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော် ချည်လိုက်တဲ့ အမုန်းကြိုးက ကျွန်တော့်သားရဲ့ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပြီး သတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယနဲ့ မာနက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလိမ္မာဆုံးသားကို အဝေးဆုံးကို တွန်းပို့လိုက်တာ။
ဘခက် ဆုံးပြီး တစ်လအကြာမှာတော့ သူ အလိုရှိခဲ့တဲ့အတိုင်း ထွေးငယ်လေးရဲ့ နားသအလှူကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလှူက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြေဆုံး၊ အနာကျင်ရဆုံး အလှူပါပဲ။ ရွာသူရွာသားတွေက “ဦးသက်ဖေတို့ကတော့ ကံကောင်းတယ်၊ သားလိမ္မာလေး ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အလှူပေးနိုင်တယ်” လို့ ပြောကြတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အလှူမဏ္ဍပ်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ရင်း သားရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သူက ပြုံးနေတုန်းပဲ။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်တယ်လို့ ပြောနေသလို ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တော့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ဘူး။ မခင်သိန်းကတော့ သားကို လွမ်းလွန်းလို့ အိပ်ရာထဲက မထနိုင်တော့ဘူး။ ထွေးငယ်လေးကတော့ သူ့အကိုကြီး မရှိတော့တာကို နားမလည်နိုင်ရှာဘဲ “ကိုကိုကြီး ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ” လို့ မကြာခဏ မေးတတ်တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ ချည်မိမှားတဲ့ ကြိုးတစ်မျှင်ကြောင့် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသူပါ။ သားအဖကြားက သံယောဇဉ်ကြိုးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယဓားနဲ့ ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့မိတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ နောင်တတွေနဲ့အတူ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေရပြီ။ ညဘက်တွေဆိုရင် အိမ်ရှေ့က လမ်းလေးကို ကြည့်ပြီး ဘခက်ရဲ့ ဆိုင်ကယ်သံလေး ကြားမလားဆိုပြီး မျှော်နေမိတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ နားလည်မှု လွဲမှားခြင်းဆိုတာ ဘဝမှာ အစောဆုံး ဖြည်ရမယ့် ကြိုးတစ်မျှင် ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီကြိုးကို ပိုတင်းအောင် ဆွဲလိုက်မိခဲ့တာကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ အမှားကြီး တစ်ခုပါပဲ။
စာကြွင်း။ ။ ဘဝမှာ နားလည်မှုလွဲခြင်းဆိုတဲ့ ကြိုးတစ်မျှင်ဟာ ချည်ရလွယ်သလောက် ဖြည်ရခက်တတ်ပါတယ်။ အချိန်မီ မဖြည်နိုင်ခဲ့ရင် အဲဒီကြိုးဟာ သင့်နှလုံးသားကို တစ်သက်လုံး ရစ်ပတ်ညှဉ်းပန်းနေပါလိမ့်မယ်။ အချစ်ရှိတဲ့နေရာမှာ ယုံကြည်မှုကို အရင်ဆုံး တည်ဆောက်ပါ။ နောက်ကျမှ ရတဲ့ နောင်တဟာ အခါးဆုံး ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။