သားဆိုးမိခင်
သားဆိုးမိခင်
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ နေပူပူအောက်မှာ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ ပြေးလွှားနေရတဲ့ ဇာနည်ရဲ့ ဘဝက တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရတဲ့ သာမန် ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝပါပဲ။ ချွေးတွေရွှဲနေပေမယ့် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ညီမလေးရဲ့ ကျောင်းလခနဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေအတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်ရှိနေပါတယ်။ ဒီနေ့အတွက် နောက်ဆုံးပို့ရမယ့် ပါဆယ်ထုပ်လေးကတော့ မြို့လယ်ခေါင်က အဆင့်မြင့် ကွန်ဒိုကြီးတစ်ခုဆီကို ဖြစ်ပါတယ်။
ကွန်ဒိုရဲ့ ဓာတ်လှေကားထဲက ထွက်လိုက်တာနဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အဲကွန်းလေက သူ့ရဲ့ ချွေးတွေကို ခဏတာ သိမ်းဆည်းပေးသွားပါတယ်။
"ဟဲ့ ကောင်... နင် ဘယ်လို ပစ္စည်းပေးတာလဲ။ နင့်မှာ မျက်စိမပါဘူးလား" ဆိုပြီး ဒေါ်နီလာရဲ့ စူးရှတဲ့ အော်သံက ကွန်ဒိုတစ်လွှာလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားပါတယ်။ ဇာနည်က "မဟုတ်ရပါဘူး အစ်မကြီးရယ်၊ ကလေး ဝင်တိုက်လိုက်လို့ ပြုတ်ကျသွားတာပါ" လို့ ရှင်းပြပေမယ့် မာနကြီးတဲ့ ဒေါ်နီလာက လုံးဝ လက်မခံပါဘူး။ သူမရဲ့ အမှားကို ဖုံးကွယ်ချင်တာကြောင့် ဇာနည်ကပဲ ပစ္စည်းကို သေချာမပေးလို့ ကျကွဲရတာပါဆိုပြီး ကုမ္ပဏီကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက် တိုင်ကြားပါတော့တယ်။
"ဒီရေမွှေးက သိန်းဆယ်ချီ တန်တာ။ နင့်လို မွဲတေနေတဲ့ကောင် တစ်သက်လုံး ရှာဆပ်ရင်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ဇာနည်ရဲ့ သိက္ခာကို နင်းခြေလိုက်သလိုပါပဲ။ ကုမ္ပဏီဘက်ကလည်း ဖောက်သည်ကို အလိုလိုက်ရတာမို့ ဇာနည်ကို အလုပ်ကနေ ယာယီရပ်နားလိုက်ပြီး လျော်ကြေးပေးဖို့ ဖိအားပေးလာပါတယ်။ ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖျားတက်နေတဲ့ ညီမလေးကို ကြည့်ရင်း ဇာနည်တစ်ယောက် မျက်ရည်ကျခဲ့ရပါတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာလားလို့ သူ တွေးမိရင်း ယူကြုံးမရ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ဇာနည်ဟာ ကွန်ဒိုကို ပြန်သွားပြီး လုံခြုံရေးတွေကို ကြည့်ခွင့်တောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆင်းရဲသား အလုပ်သမားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ဘယ်သူကမှ အရာမသွင်းကြပါဘူး။ ဒေါ်နီလာကလည်း လုံခြုံရေးတွေကို ဇာနည်ကို အပေါ်ပေးမတက်ဖို့ တင်းကျပ်စွာ မှာထားပြီးဖြစ်ပါတယ်။
ဇာနည်တစ်ယောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာနဲ့ ကွန်ဒိုရှေ့က ခုံတန်းလေးမှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေချိန်မှာတော့ သူ့နားကို အသက် အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်။ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဲ့ဒီအဘိုးအိုကတော့ ဦးမျိုးဆွေ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီကွန်ဒိုမှာပဲ နေထိုင်တဲ့ တရားသူကြီးဟောင်း တစ်ယောက်ပါ။
"မင်းလေး မနေ့က လွှာမှာ ပြဿနာဖြစ်သွားတဲ့ ကလေး မဟုတ်လား။ ငါ အဲ့ဒီအချိန်က ဓာတ်လှေကားထဲကနေ ထွက်လာတော့ အကုန်လုံးကို မြင်လိုက်တယ်" လို့ ဦးမျိုးဆွေက တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဇာနည်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အသက်ပြန်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
ဦးမျိုးဆွေက ဇာနည်ကို ခေါ်ပြီး ကွန်ဒိုရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေး ရုံးခန်းကို တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ပါတယ်။ တရားသူကြီးဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ဒီကွန်ဒိုရဲ့ ရှယ်ယာရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်တဲ့ ဦးမျိုးဆွေကို ရုံးခန်းက တာဝန်ရှိသူတွေက အရိုအသေပေးကာ ကြိုဆိုကြပါတယ်။ ဦးမျိုးဆွေရဲ့ တောင်းဆိုမှုနဲ့ မနေ့က လွှာက မှတ်တမ်းကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ အမှန်တရားက နေမင်းကြီးလို လင်းလက်သွားပါတော့တယ်။
ထဲမှာ ဇာနည်က ပစ္စည်းကို သေချာကမ်းပေးနေတာ၊ ဒေါ်နီလာက ဖုန်းပြောရင်း ပေါ့ဆစွာ ယူလိုက်တာနဲ့ ကလေးဝင်တိုက်မိလို့ ပစ္စည်းပြုတ်ကျသွားတာတွေက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပါတယ်။ ဦးမျိုးဆွေက မှတ်တမ်းတင် ဗီဒီယိုကို ကူးယူစေပြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ မန်နေဂျာကိုပါ ချက်ချင်း ရုံးခန်းကို ခေါ်ယူလိုက်ပါတယ်။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို မစုံစမ်းဘဲ အလွယ်တကူ အပြစ်ပေးခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ လုပ်ရပ်ကိုလည်း ဦးမျိုးဆွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးခဲ့ပါတယ်။
အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီးနောက် ဒေါ်နီလာကို ရုံးခန်းထဲကို ခေါ်ယူလိုက်ပါတယ်။ မှတ်တမ်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဒေါ်နီလာရဲ့ မျက်နှာဟာ သွေးဆုတ်သွားပြီး အရှက်ရသွားပါတော့တယ်။ မာနထောင်လွှားနေခဲ့တဲ့ သူမဟာ ဦးမျိုးဆွေရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဥပဒေရေးရာ သတိပေးချက်တွေအောက်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဇာနည်ကို တရားဝင် တောင်းပန်ခဲ့ရပါတယ်။ လျော်ကြေးငွေ ကိစ္စလည်း ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကုမ္ပဏီကလည်း ဇာနည်ကို အလုပ်ပြန်ခန့်ရုံသာမက နစ်နာကြေးအဖြစ် လစာတစ်လစာကိုပါ ထပ်ဆောင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ ပိုပြီး ဝမ်းသာစရာကောင်းတာကတော့ ဇာနည်ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ ကြိုးစားမှုကို သဘောကျသွားတဲ့ ဦးမျိုးဆွေက ဇာနည်ရဲ့ ညီမလေးအတွက် ပညာသင်စရိတ်ကိုပါ ထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ခြင်းပါပဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ နှောင့်နှေးတတ်ပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့မရှိဘူးဆိုတာကို ဇာနည်တစ်ယောက် နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်။ နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်မှာတော့ ဆိုင်ကယ်လေးကို မောင်းနှင်ရင်း အိမ်အပြန်လမ်းဟာ ဇာနည်အတွက် အရင်ကထက် ပိုပြီး လှပနေခဲ့ပါတော့တယ်။