အိမ်ထောင်ဦးစီး
အိမ်ထောင်ဦးစီး
အခန်း (တစ်)
အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတာ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ မိုးကောင်းကင်လို့ ကျွန်မ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိုးရွာရင် အမိုးအကာဖြစ်ပေးမယ်၊ နေပူရင် အရိပ်အာဝါသပေးမယ်၊ လေပြင်းတိုက်ရင် ကြံ့ကြံ့ခံကာကွယ်ပေးမယ့် မိုးကောင်းကင်ကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ မိုးကောင်းကင်ကြီးကတော့ တစ်နေ့တခြား မည်းမှောင်လာပြီး မုန်တိုင်းတွေပဲ ဆက်တိုက်ရွာသွန်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ညနေစောင်းလို့ နေဝင်ရီတရောအချိန်ရောက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ ကြောက်စိတ်တွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ ခြံရှေ့က သံတံခါးသံ "ဂျိန်း" ကနဲ မြည်သွားတာနဲ့ ကျွန်မ လက်ဖျားခြေဖျားတွေ အလိုလို အေးစက်သွားရတယ်။ အဲ့ဒီအသံက ကျွန်မတို့သားအမိအတွက် ငရဲတံခါး ပွင့်သွားတဲ့အသံလိုပါပဲ။
“ကိုသိန်း... ပြန်လာပြီလား”
ကျွန်မ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ပုံမှန်ဖြစ်အောင် ထိန်းပြီး မေးလိုက်ပေမဲ့ နှလုံးခုန်သံကတော့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒုန်းဒုန်းနဲ့ မြည်နေတယ်။ ကိုသိန်းဆီက ပြန်ကြားရတာက အဖြေစကားမဟုတ်ဘူး။ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့အတူ ကပ်ပါလာတဲ့ အရက်နံ့အပုပ်တွေရယ်၊ ပြီးတော့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေရယ်ပါပဲ။ သူဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်မ အရမ်းအားကိုးခဲ့ရတဲ့၊ ဘွဲ့ရပညာတတ်၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ အဲ့ဒီလူဟာ ဘယ်ဆီကို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီလဲ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။
“သားရော... ဟိုကောင် ဖြိုးဇင် ဘယ်မှာလဲ”
သူ့အသံက ခပ်အက်အက်နဲ့ ဒေါသသံ ပါနေပြီ။ ကျွန်မ ရင်ထဲ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ သားကြီး ဖြိုးဇင်က အခုမှ နှစ်ထဲ ရောက်ခါစ၊ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်။ သူ့မှာလည်း သူ့ဝါသနာ၊ သူ့ခံယူချက်နဲ့သူ ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသိန်းကတော့ သူ့စကားက အမိန့်၊ သူ့ဆန္ဒက ပညတ်ချက်လို့ပဲ မှတ်ယူထားပုံရတယ်။
“သားက သူ့အခန်းထဲမှာ စာဖတ်နေတယ် ကိုသိန်း။ ရှင် သောက်လာပြန်ပြီလား။ လာပါ... ထမင်းစားဖို့ ပြင်ထားတယ်၊ ထမင်းစားပြီး နားလိုက်ပါတော့နော်”
ကျွန်မ သူ့လက်ကို သွားဆွဲမိတော့ သူက ရုန်းဖယ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပေါက်ကွဲဖို့ ရှာဖွေနေသလိုမျိုး။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို သူက အာဏာပြဖို့ လက်နက်တစ်ခုလို သုံးနေတာလား။ ကျွန်မတို့ မိသားစုကြားမှာ နွေးထွေးမှုဆိုတာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ နှစ်ချီနေပါပြီ။ နံရံပေါ်က မိသားစုဓာတ်ပုံဟောင်းလေးထဲမှာ ပြုံးနေကြတဲ့ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သက်ပြင်းကို ခိုးချလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကိုသိန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မေတ္တာရိပ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ အိမ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
အခန်း (နှစ်)
“တော်ပါတော့ ကိုသိန်းရယ်။ ရှင်တော်တော်လွန်နေပြီနော်။ ခင်လေး မပြောဘဲနေခဲ့တာကြာပြီ။ ခင်လေး သားသမီးတွေကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်ရိုက်နှက်ပြီး မဆုံးမပါနဲ့လို့ ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ။ ရှင့်ကို ခင်လေး တောင်းပန်နေတာပါ ကိုသိန်း။ ဒီအရွယ်တွေက ပြောပြ သင်ပြရင်နားလည်တတ်တဲ့အရွယ်ရောက်နေပြီ။ ငါအဖေ ငါခိုင်းတာလုပ်ဆိုတာမျိုးတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ပြီးတော့ ရှင် သောက်စားလာပြီး သားသမီးတွေ မဆုံးမပါနဲ့။”
အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ဆူညံသံတွေက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီ။ ကိုသိန်းက သားရဲ့ ပန်းချီဆွဲတဲ့ စုတ်တံတွေ၊ ဆေးဘူးတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ရိုက်ခွဲပစ်နေတာ။ သားက သူ့ရှေ့မှာ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလို့။
“တော်တော့ ခင်လေး။ မင်းသားသမီးတွေ မင်းနိုင်လား ဟင်... မင်းသား အဲ့လိုတွေဖြစ်နေတာ မင်းကြောင့်နားလည်လား။ ငါ့စကားနားမထောင်ရင် ငါ့အိမ်မှာမနေကြနဲ့။ ကျောင်းလဲဆက်တက်မနေနဲ့။ စာအုပ်တွေအကုန် မီးရှို့ပစ်မယ်။ အလကား ခွေးဖြစ်ချင်နေတဲ့ကောင်။ သူတောင်းစားသာသာလောက်ရှိတဲ့အလုပ်လုပ်ချင်နေတာ။ ကြီးပွားမယ်မထင်နဲ့။ မင်းသားဖက်လိုက်နေရင် မင်းပါ အိမ်ပေါ်ကဆင်းတော့။”
ကိုသိန်းရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကိုယ့်အသွေးအသားကိုမှ မစာနာ၊ ကိုယ့်ဇနီးမယားကိုမှ မငဲ့ကွက်ဘဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေ။ "အိမ်ပေါ်က ဆင်း" ဆိုတဲ့ စကားက သူ့ပါးစပ်ကနေ ထွက်ဖို့ ဘယ်လောက်လွယ်နေသလဲ။
“အဲ့လိုလဲမဟုတ်သေးပါဘူး ကိုသိန်းရယ်။ သားသမီးတွေ ကိုယ့်အရိပ်မှာရှိနေတဲ့အချိန်လေး မှန်ကန်တဲ့ ဆိုဆုံးမမှုလေးတွေနဲ့ သွန်သင်လမ်းပြပေးစေချင်တာပါ ။ အကိုသိန်းသောက်ထားတာဆိုတော့ ခဏလေးအိပ်လိုက်နော်။ ကိုသိန်းအိပ်ယာကနိုးမှ ခင်လေးတို့ဆက်စကားပြောကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ ကလေးတွေကို အိမ်ပေါ်ကနှင်ချတဲ့အလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှမလုပ်ပါနဲ့ ကိုသိန်း”
ကျွန်မ သူ့ကို မနည်းချော့မော့ပြီး အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားရတယ်။ သူက ကုတင်ပေါ် ရောက်တာနဲ့ တခေါခေါနဲ့ အိပ်ပျော်သွားပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိအတွက်တော့ အဲ့ဒီညဟာ ငရဲညပါပဲ။ သားကြီး ဖြိုးဇင်က ဘာမှမပြောဘဲ သူ့လွယ်အိတ်ကို ကောက်လွယ်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ဝုန်းခနဲ ထွက်သွားတော့တယ်။ ကျွန်မ တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲက နာကျင်မှုတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ လက်တွေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။
“အမေ... သား ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေရင် ရူးသွားလိမ့်မယ်။ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
သားရဲ့ နောက်ကျောပြင်လေး မှောင်ရိပ်ထဲ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျသွားမိတယ်။ ကျွန်မတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးက အုတ်နံရံတွေပဲ ကျန်တော့ပြီး "မိသားစု" ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရကတော့ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတာ အိမ်ကို စုစည်းပေးရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ကိုသိန်းဟာ အိမ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်နေတဲ့ ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (သုံး)
ရက်တွေ၊ လတွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကိုသိန်းက အလုပ်မှာလည်း ပြဿနာတွေ တက်လာတယ်။ အရက်သောက်တာ များလာတော့ အလုပ်ကို မှန်မှန်မသွားနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူလုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီက သူ့ကို အလုပ်က ထုတ်ပစ်လိုက်တဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ နောင်တမရတဲ့အပြင် ပိုပြီးတော့တောင် သောက်စားလာခဲ့သေးတယ်။
“ဟလို သားလေး... ပြန်မလာသေးဘူးလား။ မိုးချုပ်နေပြီ ပြန်လာတော့နော်။”
ကျွန်မ သားဆီကို နေ့တိုင်းဖုန်းဆက်ရတယ်။ သားက အပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ ကပ်နေရင်း ပန်းချီတွေ ဆွဲပြီး ရုန်းကန်နေရတာ ကျွန်မ သိတယ်။
“အဖေရော အမေ။ သားစိတ်ညစ်တယ် အမေရာ။ အဖေက သူဖြစ်ချင်တာပဲ သိတယ်။ သားလုပ်ချင်တာ ဖြစ်ချင်တာတွေ ဘာမှခွင့်မပြုဘူး။ သား မဟုတ်တာလုပ်နေတာမှမဟုတ်တာ အမေရာ။ အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် ရှင်းပြလဲ အဖေလက်မခံဘူး။ သားအိမ်မှာနေရတာ အဆင်မပြေဘူးအမေ။ သား ပြန်မလာချင်ဘူး။”
သားရဲ့ အသံထဲမှာ ငိုသံတွေ ပါနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအတွက် လုံခြုံတဲ့ ဆိပ်ကမ်းဖြစ်သင့်တာပေါ့။ အခုတော့ သားအတွက် အိမ်ဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စစ်တလင်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
“သားခံစားချက်ကို အမေနားလည်ပါတယ် သားရယ်။ သားအဖေကသားအပေါ် ရည်မှန်းချက်အကြီးကြီးထား ထားတော့ သားအရွယ်မရောက်ခင် လမ်းလွဲသွားမှာစိုးရိမ်နေတာပါ။ အဖေနဲ့သား အေးအေးဆေးဆေးဆွေးနွေးလို့ရအောင် အမေ ပြောပေးပါ့မယ်။သားပြန်လာခဲ့နော်။”
“ညှိလို့ရမယ်လဲမထင်ပါဘူး အမေ။ အဖေက တကယ့်တယူသန်ကြီးသူဖြစ်ချင်တာကြီးပဲ လုပ်ခိုင်းနေတော့တာ ။ သား ကျောင်းတက်ရင်း ါသနာပါတာလေး လုပ်နေတာလေ။ အဖေ ခွင့်ပြုသင့်တာပေါ့။ ပြီးတော့ အဖေက အရက်သောက်ပြီး အမြဲမူးနေတာ။ ရပ်ကွက်ထဲ ရန်ဖြစ်ရင်သားတို့အိမ်ကြီးပဲ။ ရှက်စရာကောင်းနေပြီ။ မမူးတဲ့အချိန်ကြဘာမှမပြောဘူး။ မူးလာရင်ပြဿနာစပြီ။”
သား ပြောတာတွေ အကုန်မှန်နေတော့ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မချေပနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေလည်း ပြတ်လပ်လာတယ်။ ကိုသိန်းက သူ့ဆီမှာ ရှိသမျှ စုဆောင်းငွေတွေကို အရက်ဖိုးနဲ့ လောင်းကစားဖိုးတွေထဲမှာ အကုန်သုံးပစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ လက်ဝတ်လက်စားလေးတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ရောင်းပြီး အိမ်စရိတ် ကာမိအောင် လုပ်နေရတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေ၊ သနားတဲ့ အကြည့်တွေကို ရင်ဆိုင်ရတာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပါပဲ။ "အရက်သမား မိန်းမ"၊ "အရက်သမား အိမ်" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်မတို့ နဖူးမှာ အမြဲကပ်နေသလိုပဲ။
ကိုသိန်းကတော့ တစ်နေ့တခြား ပိန်ချော်လာပြီး စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာတယ်။ သူ ရှုံးနိမ့်နေတာကို သူကိုယ်တိုင် သိနေပေမဲ့ အဲ့ဒီ ရှုံးနိမ့်မှုကို ကျွန်မတို့ သားအမိအပေါ် အာဏာပြပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ဒါဟာ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကျဆုံးခြင်းရဲ့ အစပဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (လေး)
တစ်ညမှာတော့ အရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတဲ့ည။ ကိုသိန်းက အိမ်ကို မူးရူးပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ပိုပြီး ဒေါသထွက်နေပုံရတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာလည်း ပုလင်းခွံတစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားတယ်။
“ခင်လေး... မင်း သားဆီကို ပိုက်ဆံခိုးပေးနေတယ် မဟုတ်လား။ ပြောစမ်း!”
သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး အော်ဟစ်တော့တယ်။ ကျွန်မ တုန်ရင်စွာနဲ့ ငြင်းလိုက်ပေမဲ့ သူက မယုံဘူး။ အိမ်ထဲက ပရိဘောဂတွေကို ရိုက်ခွဲတယ်၊ ကျွန်မကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး သားကြီး ဖြိုးဇင် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သားက ကျွန်မ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာကို မြင်တော့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသရိပ်တွေ လွှမ်းသွားတယ်။
“အမေ့ကို လွှတ်လိုက် အဖေ!”
သားက အော်ပြောရင်း ကိုသိန်းကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ ကိုသိန်းက ယိမ်းထိုးရင်း နံရံနဲ့ ဆောင့်မိသွားတယ်။ သူက သားကို ကြည့်ပြီး ဟားတိုက်ရယ်တယ်။
“မင်းက ငါ့ကို ပြန်တွန်းတယ်ပေါ့လေ။ ဟုတ်လား။ ငါက မင်းအဖေကွ။ ငါက ဒီအိမ်ရဲ့ ဦးစီး။ မင်းကို ငါသတ်ရင်တောင် ရတယ်!”
ကိုသိန်းက လဲကျနေရာက ထပြီး သားကို ထိုးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အမူးလွန်နေတော့ ခြေလှမ်းတွေက မခိုင်ဘူး။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ရင်း ကိုသိန်းက မတော်တဆ နောက်ပြန်လဲကျသွားပြီး ခေါင်းနဲ့ စားပွဲစောင်းနဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဆောင့်မိသွားတယ်။ အခန်းထဲမှာ "ခွပ်" ကနဲ အသံကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
ကိုသိန်းရဲ့ ခေါင်းကနေ သွေးတွေ အိုင်ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မနဲ့ သား ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ပို့ခဲ့ပေမဲ့ ဆရာဝန်တွေ ပြောတာကတော့ ကိုသိန်းဟာ လေဖြတ်သွားပြီတဲ့။ ဦးနှောက်ထဲမှာ သွေးကြောပေါက်သွားတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ကိုယ်တစ်ခြမ်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်လှုပ်ရှားလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ အာဏာရှင်ကြီးဟာ စကားမပြောနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ လူနာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ အဆိုးဆုံး Twist ကတော့ ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးရင်းနဲ့ သိလိုက်ရတာက ကိုသိန်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက သူ့မှာ အသည်းကင်ဆာ အဆင့် () ရှိနေတာကို သိထားခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မတို့ကို မပြောဘဲ အရက်ထဲမှာ နစ်မွန်းပြီး နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။ သူ မကြာခင် သေရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက သူ့ကို ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းစေခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ မရှိတဲ့နောက် သားကို သန်မာစေချင်လို့ ရက်စက်ပြခဲ့တာလားဆိုတာ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ သိခွင့်မရတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းမှားယွင်းမှုကတော့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ချောက်ထဲ တွန်းချခဲ့တာပါပဲ။
အခန်း (ငါး)
အခုဆိုရင် ကိုသိန်း လေဖြတ်နေတာ တစ်နှစ်ရှိသွားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ ရှိသမျှ အိမ်နဲ့ ခြံကို ရောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေအတွက် သုံးလိုက်ရတယ်။ အခုတော့ မြို့ပြင်က အိမ်ငှားလေးတစ်ခုမှာ ကျွန်မတို့ နေနေကြရတယ်။
သားကြီး ဖြိုးဇင်ကတော့ ကျောင်းနားလိုက်ရပြီး ပန်းချီကားတွေ ဆွဲရင်း၊ ဝမ်းစာအတွက် ကြုံရာအလုပ်လုပ်ရင်း ကျွန်မတို့ကို လုပ်ကျွေးနေရတယ်။ သားရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်လို တောက်ပမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ တာဝန်တွေ ပိနေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေပဲ ရှိတော့တယ်။
ကိုသိန်းကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး။ စကားမပြောနိုင်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ အမြဲဝိုင်းနေတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အစာကျွေးတိုင်း၊ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးတိုင်း သူ ကျွန်မကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်တယ်။ သူ နောင်တရနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောင်တတွေက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။
ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ဘဝဟာ အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အာဏာနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကိုသိန်းဟာ အခုတော့ ဘာအာဏာမှမရှိတဲ့၊ သူများအကူအညီမပါဘဲ ရေတစ်ခွက်တောင် မသောက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေရရှာတယ်။
ညနေခင်းတစ်ခုမှာ သားက အလုပ်က ပြန်လာပြီး အဖေ့နားမှာ ထိုင်တယ်။ သားက အဖေ့လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေမဲ့ ဘာစကားမှတော့ မပြောဘူး။ အဲ့ဒီ အေးစက်နေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ဆူညံနေတဲ့ ရန်ပွဲတွေထက် ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမပါတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုဟာ နောက်ဆုံးမှာ အမုန်းတရားနဲ့ ပျက်စီးခြင်းကိုပဲ အဖတ်တင်စေခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်က ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ မိုးကောင်းကင်ကြီးကတော့ အရင်လိုပဲ ပြာလွင်နေတုန်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အိမ်ရဲ့ မိုးကောင်းကင်ကြီးကတော့ ပြိုကျခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ပြန်ပြင်လို့ မရနိုင်တဲ့ ဘဝအပျက်အစီးတွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆက်နေကြရတယ်။
သင်ခန်းစာ- အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုသည်မှာ အကြောက်တရားဖြင့် အုပ်ချုပ်သူမဟုတ်ဘဲ၊ နားလည်မှုနှင့် မေတ္တာဖြင့် အိမ်ကို မြဲမြံအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရသူသာ ဖြစ်သည်။ အာဏာဖြင့် တည်ဆောက်သော အိမ်သည် တစ်နေ့တွင် ထိုအာဏာရှင်ကိုပင် ပြန်လည် ဝါးမျိုဖျက်ဆီးတတ်ပါသည်။