ယောကျာ်းရဲ့ နောက်ချစ်သူ
ယောကျာ်းရဲ့ နောက်ချစ်သူ
ခုနှစ်ရဲ့ နိုဝင်ဘာလဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားရတဲ့ လတစ်လဖြစ်ခဲ့တယ်။ မြောက်အရပ်က တိုက်ခတ်လာတဲ့ ဆောင်းလေအေးတွေက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ပူလောင်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ နာမည်က ယွန်း။ အသက် နှစ်အရွယ် သားဖွားမီးယပ် အထူးကု ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပေါ့။ လူတွေက ကျွန်မကို "ဝတ်စုံဖြူဝတ် နတ်သမီး" လို့ တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြပေမဲ့ အဲဒီနတ်သမီးရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကတော့ ပြာပုံအတိ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြပါဘူး။
ဆေးရုံရဲ့ အနံ့အသက်က ကျွန်မအတွက်တော့ အသားကျနေတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ညမှာတော့ အီသာနောနံ့တွေက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ခါးသက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကတည်းက တရားဝင်မဟုတ်တဲ့ လမ်းခွဲခြင်းနဲ့ နိဂုံးချုပ်ခဲ့တာပါ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုမျိုးက ကျွန်မကို "နင့်ဆီမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး၊ နင့်ဘဝက ဆေးရုံနဲ့ လူနာတွေကြားမှာပဲ ကုန်ဆုံးနေတာ" လို့ အကြောင်းပြပြီး ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အဲဒါက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပါပဲ။ သူ့မှာ နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်မ သိခဲ့ရတယ်။
အဲဒီမိန်းမ...။ သူ့နာမည်က မေ တဲ့။ ကျွန်မထက် ဆယ်နှစ်လောက် ငယ်ပြီး နုပျိုလန်းဆန်းနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ကိုမျိုးက သူ့ကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီမိန်းမကို ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် မုန်းခဲ့သလဲဆိုတာ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ညစဉ် မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အားလုံးကို သူတို့နှစ်ယောက်က ပေါင်းပြီး နင်းခြေခဲ့ကြတာ။
ဒီညမှာတော့ ဆောင်းရဲ့ ပထမဆုံး နှင်းတွေ ကျနေတယ်။ ဆေးရုံဝင်းထဲက သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ နှင်းမှုန်လေးတွေ တင်နေတာကို မှန်ပြတင်းကတစ်ဆင့် ကျွန်မ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကလည်း အဲဒီနှင်းတွေလိုပဲ အေးစက်နေပြီလား။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကိုမျိုးဆီက ဘာသတင်းစကားမှ မရှိတာ ကြာခဲ့ပြီ။ "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းတောင် ကျွန်မအတွက် မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်တွေကို သူက အမှိုက်လို သဘောထားပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီအမှိုက်ပုံထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေတုန်းပဲ။ အလုပ်ကသာ ကျွန်မကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားတာပါ။ လူနာတွေကို ကယ်တင်နေရတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နာကျင်မှုတွေကို ခဏတာ မေ့လျော့ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် ကျီစားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
"ဒေါက်တာယွန်း... အရေးပေါ်လူနာ ရောက်လာပြီရှင်။ က အခုလေးတင် ပို့လိုက်တာ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လှေကားပေါ်က ပြုတ်ကျလာလို့တဲ့။ အခြေအနေ တော်တော် စိုးရိမ်ရတယ် ဒေါက်တာ"
နာ့စ်မလေးရဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ဆရာဝန်ဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဝတ်ပြီး အရေးပေါ်ဌာနဆီကို ပြေးထွက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်တာဝန်က လူနာကို ကယ်တင်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုတွေကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို မြန်မြန်လှမ်းလိုက်တယ်။
အရေးပေါ်ခန်းထဲကို ရောက်တဲ့အခါ ဆူညံသံတွေနဲ့အတူ လူနာရဲ့ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ လူနာက သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ ကိုယ်ဝန်က ခုနစ်လလောက် ရှိနေပြီ။ ဗိုက်ကို ဒဏ်ရာရထားတာကြောင့် မိခင်ရော ကလေးပါ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်နေရတဲ့ အခြေအနေပါ။ ကျွန်မ လူနာရဲ့ အနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။ လူနာရဲ့ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
မျက်စိရှေ့က အမျိုးသမီးဟာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ "မေ" ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်မရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းတွေက ငယ်ထိပ်အထိ တိုးတက်လာတယ်။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားပြီး နှလုံးတစ်ခုလုံး ဆုတ်နယ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်သွားတယ်။ "ဒါ... ဒါ မေ မဟုတ်လား" လို့ စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြင်မှာ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက သူက ကိုမျိုးရဲ့ လက်ကို ချိတ်ပြီး ကျွန်မရှေ့မှာ လှောင်ပြုံးပြုံးခဲ့တဲ့ မိန်းမ။ အခုတော့ သူက ကျွန်မရှေ့မှာ သွေးအိုင်ထဲ လဲလျောင်းပြီး အသက်လုနေရပြီ။
သူ့ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဗရပွ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "ဘုရားသခင်... ဒါဟာ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိန်းမအတွက် ဒဏ်ခတ်တာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာဝန်တွေက ကျွန်မကို ကြည့်နေကြပြီ။ "ဒေါက်တာယွန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ခွဲစိတ်ဖို့ အမြန်ပြင်ရမယ်လေ" လို့ တစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်မှ ကျွန်မ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။
ဒီမိန်းမက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ သူ့ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကိုမျိုးရဲ့ ကလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကိုမျိုး ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီး သူနဲ့ ယူခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပေါ့။ အဲဒီကလေးသာ မရှိရင် ကိုမျိုး ငါ့ဆီ ပြန်လာနိုင်မလား။ ဒီမိန်းမသာ သေသွားရင် ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပြေပျောက်သွားမလား။ စိတ်ရိုင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ နေရာယူလာတယ်။ ကျွန်မ ရပ်နေတဲ့ နေရာကနေ တစ်လှမ်းမှ မရွှေ့နိုင်ဘဲ မေရဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို နားထောင်နေမိတယ်။ ဒါဟာ လက်စားချေဖို့ ကံကြမ္မာက ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးလား။
ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ မီးရောင်တွေက စူးရှနေတယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းနေတယ်။ မေကတော့ မေ့ဆေးရှိန်ကြောင့် ငြိမ်သက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သွေးဖိအားက တရိပ်ရိပ် ကျဆင်းနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ထားရင်း တုံ့ဆိုင်းနေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေတာပါ။
"သူ့ကို ငါ ဘာလို့ ကယ်ရမှာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ ကျွန်မ မျက်စိမှိတ်လိုက်ရင် ကိုမျိုးက သူ့ကို ဖက်ထားတဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊ ကျွန်မကို မုန်းတီးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ခဲ့တာတွေကို မြင်ယောင်လာတယ်။ ကျွန်မ ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ဘဲ ငိုခဲ့ရတာတွေ၊ ဆေးရုံက အိမ်အပြန် လမ်းဘေးမှာ ယောင်လည်လည် ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေ... အားလုံးက ဒီမိန်းမကြောင့်ပဲ။ အခုတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ။ သူ့အသက်က ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။
"ဒေါက်တာ... လူနာရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း ကျနေပြီ။ ကလေးကို အမြန်ထုတ်မှ ရမယ်" လက်ထောက်ဆရာဝန်ရဲ့ အသံက စိုးရိမ်တကြီး ထွက်လာတယ်။
ကျွန်မ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မေ့ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသက်ကလေးတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုမျိုးရဲ့ သွေးသား မဟုတ်လား။ ကိုမျိုးက ကျွန်မကို ကလေးမရနိုင်ဘူးဆိုပြီး အမြဲ အပြစ်တင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက တခြားမိန်းမနဲ့ ကလေးရနေပြီ။ ဒီအသိက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ "ကလေးသေသွားရင်... ကိုမျိုး အရမ်းခံစားရမှာပဲ။ သူ ခံစားရတာကို ငါ မြင်ချင်တယ်" ဆိုတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်က ကျွန်မကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။
ကျွန်မရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နှေးကွေးနေခဲ့တယ်။ ဘေးက ဆရာဝန်တွေက ကျွန်မကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေကြပြီ။ အမြဲတမ်း ပြတ်သားတဲ့ ဒေါက်တာယွန်းက ဒီနေ့မှ ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ သူတို့ တွေးနေကြမှာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အထဲမှာတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မုန်းတီးမှုနဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်တို့ လွန်ဆွဲနေခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်ကနေ ဆူညံသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုမျိုး ရောက်လာတာလား။ ဟုတ်တယ်... အဲဒါ ကိုမျိုးရဲ့ အသံပဲ။ သူ ဇောချွေးတွေနဲ့ အော်ဟစ်နေတာကို ကျွန်မ ကြားနေရတယ်။ "မေ... မေ... ဘာမှမဖြစ်စေနဲ့နော်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်မနဲ့ နေခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သူ ဒီလိုအသံမျိုးနဲ့ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးရဲ့လား။ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ဖျားနာနေချိန်မှာတောင် သူက "ဆေးရုံမှာ ဆရာဝန်တွေ ရှိတာပဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ကုလိုက်ပေါ့" လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူ။ အခုတော့ ဒီမိန်းမအတွက် သူ ရူးမတတ် ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်မ ရဲ့ လက်တွေ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒေါသက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ "ကောင်းပြီလေ... ကိုမျိုး၊ ရှင် ဘယ်လောက်အထိ နာကျင်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ပြပေးမယ်" လို့ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးလိုက်မိတယ်။
ခွဲစိတ်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ မိခင်ရဲ့ အခြေအနေက အတော်လေး ဆိုးရွားနေတယ်။ ကျွန်မ ကလေးကို ထုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ကလေးက အပြင်ကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အသက်မရှူဘူး။ ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီး ငြိမ်သက်နေတယ်။ ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
"ကလေးက အသက်မပါတော့ဘူးထင်တယ် ဒေါက်တာ" နာ့စ်မလေးက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ခံစားချက်မျိုး ခဏလေး ဝင်လာတယ်။ "တွေ့လား ကိုမျိုး... ရှင်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ခဏလေးပဲ" လို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက မေ့ရဲ့ မျက်နှာဆီကို ရောက်သွားတယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ မျက်ရည်တစ်စက်က မေ့ဆေးရှိန်ကြားကနေ စီးကျလာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ အသိစိတ်မရှိပေမဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ သူ သိနေတာလား။
ရုတ်တရက် ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းက ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်မှာ ထားခဲ့တဲ့ အိတ်ထဲကနေ မြည်လာတာကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ အဲဒါ ကိုမျိုးဆီက ဖုန်းလား။ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကလေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သေးငယ်လွန်းတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေး။ ဒီကလေးက ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ သူက မိဘတွေရဲ့ အမှားအတွက် အသက်ပေးရမှာလား။
ကျွန်မရဲ့ ဆရာဝန်ကျင့်ဝတ်က ဒေါသကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တယ်။ "မဟုတ်ဘူး... ငါ လူသတ်သမား မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ကလေးကို အရေးပေါ် ပြုစုဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်အလုပ်မှာပဲ... ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက် ပြေးဝင်လာတယ်။
"ဒေါက်တာယွန်း... ခဏလေး၊ လူနာရှင် အမျိုးသားက ခွဲစိတ်မှုကို ရပ်တန့်ဖို့ ပြောနေတယ်"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ "ဘာ... ဘာပြောတယ်"
"လူနာရှင်က ပြောတယ်... ကလေးရော မိခင်ရောကို မကယ်ပါနဲ့တော့တဲ့။ အခြေအနေ မကောင်းရင် လက်လွှတ်လိုက်ပါလို့ သူက လက်မှတ်ထိုးပေးနေတယ်"
ကျွန်မ အံ့ဩလွန်းလို့ မှင်တက်သွားမိတယ်။ ကိုမျိုးက မေနဲ့ ကလေးကို မကယ်ခိုင်းဘူးလား။ သူ မေကို အရမ်းချစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မ ခွဲစိတ်ခန်းကနေ ခဏထွက်ပြီး အပြင်က ကိုမျိုးဆီကို ပြေးသွားလိုက်တယ်။ ကိုမျိုးက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေရင်း တုန်ယင်နေတယ်။
"ကိုမျိုး... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ မေနဲ့ ကလေးကို မကယ်နဲ့လို့ ရှင် ပြောလိုက်တာလား" ကျွန်မ အော်မေးလိုက်မိတယ်။
ကိုမျိုးက မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်မှု မရှိဘူး။ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စက်ဆုပ်မှုတွေပဲ ရှိတယ်။ "ယွန်း... ကိုယ်... ကိုယ် မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ မေက လှေကားပေါ်က ပြုတ်ကျတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်နဲ့ ရန်ဖြစ်ရင်း ကိုယ် တွန်းလိုက်တာ။ သူသာ သေသွားရင်... ကိုယ့်အတွက် အေးဆေးဖြစ်သွားမယ်။ ကလေးကလည်း ကိုယ့်ကလေး မဟုတ်ဘူး ယွန်း။ သူက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ရခဲ့တာ။ သူက ကိုယ့်ကို အဲဒီကလေးနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ငွေညှစ်နေတာ။ အဲဒါကြောင့်... အဲဒါကြောင့် သူတို့ကို မကယ်ပါနဲ့တော့။ ယွန်း... ကိုယ် မင်းဆီ ပြန်လာချင်တယ်၊ ကိုယ့်ကို ကူညီပါ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မထက် ပိုပြီး သနားဖို့ကောင်းတဲ့ သားကောင်ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းကတော့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက် ပေးတဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ကိုမျိုးရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို မြင်တွေ့စေဖို့ ကံကြမ္မာက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။
ကျွန်မ ကိုမျိုးရဲ့ မျက်နှာကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်မ ကယ်တင်နေတာက "ယောကျာ်းရဲ့ နောက်ချစ်သူ" ကို မဟုတ်ဘူး။ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ အပြစ်မဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကိုပါ။
ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှုကြောင့် နာရီပေါင်းများစွာအကြာမှာတော့ ကလေးရဲ့ ငိုသံလေးကို ကြားလိုက်ရတယ်။ တိုးညှင်းပေမဲ့ အသက်အားမာန် ပြည့်ဝတဲ့ အသံလေး။ မေလည်း အသက်အန္တရာယ်ကနေ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ခွဲစိတ်ခန်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အပြင်မှာ ရဲတွေ ရောက်နေပြီ။ ကိုမျိုးကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ခေါ်သွားတာကို ကျွန်မ အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး အကူအညီတောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။
မိုးလင်းတော့မယ်။ ဆေးရုံဝင်းထဲမှာ နှင်းတွေက ဖွေးဖွေးလှုပ်နေပြီ။ ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို ရလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မေကို သွားကြည့်မိတယ်။ သူ သတိရလာပြီ။ သူ ကျွန်မကို မြင်တဲ့အခါ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်မ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ သူလည်း ကိုမျိုးရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ပါပဲ။
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ "နားလိုက်ပါဦး... ကလေးလေး နေကောင်းပါတယ်" လို့ ပြောပေးလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ဆေးရုံအပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဆောင်းလေအေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို တိုက်ခတ်သွားတယ်။ ကျွန်မ အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ကိုမျိုးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို အပြီးအပိုင် ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆယ်နှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေးကတော့ ဒီညမှာ တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဆုံးသတ်ကနေ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။
သစ္စာဖောက်ခြင်းဆိုတာ နာကျင်စရာ ကောင်းပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုကနေ ကျွန်မတို့ဟာ ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ လူသားတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ရက်စက်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ကျွန်မကို အမှန်တရားကို မြင်အောင် ပြပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ "ယောကျာ်းရဲ့ နောက်ချစ်သူ" ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ အဲဒီအခြေအနေမှာ ကိုယ်တိုင်က ဘယ်လိုတုံ့ပြန်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ အမုန်းတရားထက် လူသားဆန်မှုကသာ သင့်ကို အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်စေမှာပါ။