နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့မိန်းမ
အမုန်းတရားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ တံတိုင်းတွေကြားမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အကျဉ်းကျနေခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် မြင်နေရတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်း အလှအပတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရောင်အဆင်းမဲ့နေတဲ့ ရုပ်ရှင်ကားဟောင်းတစ်ကားလိုပါပဲ။ လမ်းမပေါ်မှာ သွားလာနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် ရှာဖွေနေမိတာက တစ်ယောက်တည်းသောသူ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီလူကတော့ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော်မွေ့နေပြီဆိုတာကို တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို စူးအောင့်သွားရပါတယ်။ သူမနာမည်က 'နွေ'။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နွေဦးရက်စွဲတွေကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီးမှ၊ ကျွန်တော့်ကိုတော့ အေးစက်လှတဲ့ ဆောင်းညတွေထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမ။
ကျွန်တော်တို့ စတင်ခဲ့ကြတာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက လက်ချင်းတွဲခဲ့ကြတာ။ သူမက ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုက လာပေမဲ့ ပညာတော်တယ်၊ လှပတယ်၊ ပြီးတော့ ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို မြတ်နိုးလွန်းလို့ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ကိုတောင် သူမရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပုံပေးထားခဲ့တဲ့သူ။ ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်လုပ်ကြတော့လည်း ကျွန်တော်က ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်မှန်သမျှ လုပ်ပြီး သူမကို အေးအေးဆေးဆေး နေစေခဲ့တယ်။ "ကိုကို ပင်ပန်းနေမှာပေါ့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့်လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ပေးတတ်တဲ့ သူမရဲ့ နူးညံ့မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခွန်အားတွေပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ငှားထားတဲ့
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ ထင်သလို ရိုးသားမနေခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်ထဲမှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားတဲ့အချိန်ကစလို့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲကုန်တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဆေးဖိုးတွေ၊ အိမ်လခတွေက တောင်လိုပုံလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နွေက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရသွားတယ်။ သူမက ပိုလှလာတယ်၊ ပိုပြီး စတိုင်ကျလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ထဲမှာပဲ ခြေထောက်တစ်ဖက်နဲ့ ချိုင်းထောက်ကို အားကိုးပြီး သူမ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ယောင်္ကန်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းတွေမှာ စကားဝှက်တွေ ပါလာတယ်၊ သူမ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရင်လို နွေးထွေးမနေတော့ဘဲ အေးစက်စပြုလာတယ်။ ကျွန်တော် သိနေခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေက သူမကို ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခဲ့မိတယ်။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ နွေက အိမ်ကို ကားအကောင်းစားကြီးတစ်စီးနဲ့ ပြန်လာတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ သူမကို လိုက်ပို့တဲ့သူက ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်။ အဲဒီလူက သူမရဲ့ ခါးကို ဖက်ပြီး နှုတ်ဆက်တာကို ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ စကားများခဲ့ကြတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး "ကိုကို့မှာ ဘာရှိလဲ? ဒီလို အခြေအနေနဲ့ နွေက ဘယ်လောက်အထိ သည်းခံရမှာလဲ? နွေလည်း လူပဲ၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေချင်တာပေါ့" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် ဘာတွေ စတေးခဲ့လဲဆိုတာ သူမ ခဏလေးတောင် မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမက အိမ်ကို မပြန်တော့ဘူး။ တစ်ပတ်တစ်ခါလောက်ပဲ ပြန်လာပြီး အဝတ်အစားတွေ လာယူတယ်၊ ပြီးရင် ချက်ချင်းပြန်ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဲဒီ '' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ကျွန်တော့်အတွက် သေမိန့်တစ်ခုလိုပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်က ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမက နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်တဲ့။ သူမ ယူမယ့်သူက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် သူဌေးသားတစ်ယောက်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်တွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူမကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ သူမ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်သွားဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီ
ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ အောက်ခြေကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ အလုပ်မရှိ၊ အချစ်မရှိ၊ မျှော်လင့်ချက်မရှိ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် လမ်းဘေးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုန်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နွေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပြီး စကားလာပြောတယ်။ စကားပြောရင်းနဲ့ သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး "နွေကတော့ သနားပါတယ်၊ သူ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ "ဘာကို ပြောတာလဲ?" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတော့ သူမက ခဏလောက် တွေဝေနေပြီးမှ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြတယ်။ အဲဒါက ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ နွေ့ရဲ့ ပုံ။ သူမက အရမ်းပိန်သွားပြီး ဆံပင်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ "နွေက ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ ရှေ့ဆောင်။ နင့်ရဲ့ ခြေထောက်ခွဲစိတ်ဖို့နဲ့ အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့အတွက် သူက အဲဒီသူဌေးနဲ့ သဘောတူညီချက် တစ်ခုလုပ်ခဲ့တာ။ နင့်ကိုလည်း မသိစေချင်လို့၊ နင့်ဘဝ နောင်ရေး စိတ်အေးရအောင် သူက လူဆိုးလုပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာ။ အခု သူက နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေပြီ" တဲ့။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ လေတွေ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်သွားသလိုပဲ။ ဘာကိုမှ မကြားရတော့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တဲ့ 'နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့ မိန်းမ' ဆိုတာ ဒါလား? သူမက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အားလုံးကို ရင်းခဲ့တာလား? ကျွန်တော် ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ မိုက်မဲခဲ့ရတာလဲ? ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူမရှိတဲ့ ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ခြေထောက်က မသန်ပေမဲ့လည်း ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘူး။ ဆေးရုံခန်းထဲကို ရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေတဲ့ နွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။ "ကိုကို... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ?" တဲ့။ သူမရဲ့ အသံက အရမ်းကို တိုးညှင်းလွန်းလို့ သေချာနားထောင်မှ ကြားရတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ဘာလို့လဲ နွေ? ဘာလို့ ကိုကို့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ? ကိုကိုက နွေ့ကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းခဲ့ရလဲ သိလား?" လို့ ပြောတော့ သူမက ခေါင်းခါပြတယ်။ "နွေက... ကိုကို့ကို နွေ့အတွက်နဲ့ မပင်ပန်းစေချင်တော့လို့ပါ။ နွေ မရှိတော့ရင်တောင် ကိုကိုက နွေ့ကို မုန်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေသွားနိုင်အောင်လို့... အခုတော့ ကိုကို သိသွားပြီဆိုတော့ နွေ စိတ်မကောင်းဘူး" တဲ့။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဘေးမှာ တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူမနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ သူမ ပေးခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို ပြန်တွေးရင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက
အခုတော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို အမုန်းတရားတွေနဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောင်တတွေ၊ လွမ်းမောမှုတွေနဲ့ပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ပေးသွားခဲ့ပေမဲ့၊ အဲဒီဘဝထဲမှာ သူမ မရှိတော့ဘူးဆိုတာက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲပါပဲ။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်တိုင်း၊ အသက်ရှူတိုင်း သူမရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို သတိရနေမိတယ်။ လူတွေကတော့ အခုထိ ပြောနေကြတုန်းပါပဲ၊ "နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ ပျော်ပါးပြီးမှ သေသွားတဲ့ မိန်းမ" တဲ့။ အမှန်တရားကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိပြီး၊ အဲဒီအသိကပဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတော့မှာပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အတူနေထိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဖက်လူအတွက် အမုန်းခံပြီး ထွက်ခွာသွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုသည်မှာ မိမိချစ်သူ ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို စတေးပြီး အမုန်းခံရဲခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အထင်လွဲမှုများဖြင့် ပြီးဆုံးသွားသော အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် တစ်သက်စာ နောင်တကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။