မိဘကိုစော်ကားတဲ့ သားမိုက်ရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

 မိဘကိုစော်ကားတဲ့ သားမိုက်ရဲ့ အဖြစ်ဆိုး

နောင်တဟူသည်မှာ နောက်မှရတတ်သောအရာဟု လူတိုင်းပြောလေ့ရှိကြသော်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိုစကားသည် နူးညံ့လွန်းလှပါသည်။ ကျွန်တော့်အတွက် နောင်တဆိုသည်မှာ အဆိပ်လူးထားသော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို တဖျဉ်းဖျဉ်းချင်း လှီးဖြတ်နေသည့် ဝေဒနာသာ ဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်း နေဝင်ဆည်းဆာသည် လှပသည်ဟု လူများက ဆိုကြသော်လည်း ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ထိုအနီရောင်သည် ကျွန်တော့်ကြောင့် စီးကျခဲ့ရသော အမေ့မျက်ရည်များနှင့် အမေ့ရင်ဘတ်ထဲက သွေးများကဲ့သို့ပင် ရဲရဲနီနေပါတော့သည်။

ကျွန်တော့်အမည်မှာ ကောင်းထက် ဖြစ်သည်။ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ ရန်ကုန်သို့ တက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ မန်နေဂျာရာထူးကို ရရှိခဲ့သောအခါ ကျွန်တော့်အတိတ်ကို ကျွန်တော် မေ့ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲလွန်းလှသော၊ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ဈေးဗန်းရွက်ကာ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့သည့် အမေ့ကို ကျွန်တော် ရှက်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော် အရူးအမူး ချစ်မိသွားသည့်၊ မြို့ကြီးသူ အထက်တန်းစားဆန်လှသော ဖူးဖူးနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုအရှက်တရားသည် အမေ့အပေါ် ထားရှိသည့် သံယောဇဉ်ထက် ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။ ကျွန်တော့်၏ တိုက်ခန်းအသစ်ကလေးထဲတွင် ဖူးဖူးနှင့်အတူ ကော်ဖီသောက်ရင်း အေးချမ်းသာယာနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အမေ ရောက်နေသည်။

အမေ့၏ လက်ထဲတွင် နယ်မှ သယ်လာသော ဟင်းထုတ်အိတ်များနှင့် ငပိရည်ဗူးများ။ အမေ့အဝတ်အစားများမှာ မိုးရေစိုနေပြီး နွမ်းဖတ်နေသည်။ အမေ့၏ ဖနောင့်ကွဲနေသော ခြေထောက်များက ကျွန်တော့်အိမ်၏ ဈေးကြီးပေးဝယ်ထားသော ကြွေပြားပေါ်တွင် ရွှံ့ကွက်များ ထင်ကျန်စေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ထက် အရင် တုံ့ပြန်လိုက်သူမှာ ဖူးဖူး ဖြစ်သည်။ သူမက နှာခေါင်းကို လက်ပုဝါဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။

"ကိုကို... ဒါ ဘယ်သူလဲ" ဟု ဖူးဖူးက မေးသည်။

ကျွန်တော့် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသည်။ "အမေပါ..." ဟု ပြောရမည့်အစား ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်က "အော်... နယ်က ကျွန်တော့် အိမ်နီးချင်း အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ခဏလာလည်တာထင်တယ်" ဟူသော စကားပင် ဖြစ်သည်။

အမေ့မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ လက်ထဲက အိတ်ကလေး လက်မှ လွတ်ကျလုနီးပါး တုန်ရင်သွားသည်။ အမေသည် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောရှာပေ။ ကျွန်တော်သည် အမေ့ကို အိမ်ထဲသို့ပင် မဝင်ခိုင်းဘဲ 

အမေက ထိုငွေများကို မယူခဲ့ပါ။ "သား... အမေ သားကို လွမ်းလို့..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။ ထိုစကားကို ဖူးဖူး မကြားအောင် ကျွန်တော် အမြန်တံခါးပိတ်လိုက်မိသည်။ တံခါးနောက်ကွယ်မှာ ကျန်ခဲ့မည့် အမေ့၏ ရှိုက်သံကို ကျွန်တော် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဖူးဖူးက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြရင်း "ကိုကို့မှာ အသိတွေကလည်း ညစ်ပတ်လိုက်တာ၊ နောက်ဆို အိမ်ထဲပေးမဝင်နဲ့နော်" ဟု ပြောသောအခါ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြမိသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အမေ့ကို စော်ကားမိပြီဟူသော အသိထက်၊ ဖူးဖူး၏ အရှေ့တွင် အရှက်မကွဲတော့ဘူးဟူသော သက်ပြင်းချနိုင်မှုက ပိုမို အားကောင်းနေခဲ့သည်။

လအချို့ ကြာသွားသောအခါ ဖူးဖူးက ကျွန်တော့်ကို အကြံတစ်ခု ပေးလာသည်။ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်သည့် ကွန်ဒိုခန်းကို ရောင်းပြီး စီးပွားရေးအသစ်တစ်ခု လုပ်ရန်နှင့် ရန်ကုန်မြို့လယ်တွင် ပိုမိုကြီးကျယ်သော အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ငွေမလောက်ပေ။

"ကိုကို့ အမျိုးတွေဆီမှာ အမွေရစရာ မြေတွေ ဘာတွေ မရှိဘူးလား" ဟု ဖူးဖူးက ချိုချိုသာသာ မေးလာသည်။

ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲသို့ နယ်က အမေတို့၏ ဘိုးဘွားပိုင် ခြံကျယ်ကြီးကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုခြံသည် အမေ့အတွက်တော့ တစ်သက်လုံး လုပ်ကိုင်စားသောက်လာသော၊ အဖေ ချန်ထားခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် နယ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုရှာသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျွန်တော် စော်ကားခဲ့သည်များကို အမေက စိတ်ထဲမထားသကဲ့သို့ပင်။

"အမေ... သား အလုပ်ထဲမှာ အခက်အခဲဖြစ်နေလို့၊ ဒီခြံကို ရောင်းမှ ရတော့မယ်"

အမေ့မျက်နှာ ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။ "သားရယ်... ဒါက အမေတို့ မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံး အသက်ရှူပေါက်ပဲ၊ ဒီမှာပဲ အမေက သေချင်တာပါ"

ကျွန်တော့် ဒေါသများက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်။ "အမေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ၊ ကျွန်တော့်ဘဝ တိုးတက်မှာကို မကြည့်ဘူး။ အမေ့မြေကြီးကို ဖက်ပြီး ဒီရွာမှာပဲ သေချင်နေတာလား။ ကျွန်တော်က မြို့မှာ လူတောတိုးအောင် ကြိုးစားနေတာကို အမေက နောက်ဆွဲဆွဲနေတာပဲ"

ကျွန်တော် အမေ့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ အမေသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်။ ကျွန်တော်သည် အမေ့ကို စကားဖြင့်သာမက၊ အမေ ချစ်မြတ်နိုးလှသော အဖေ့ဓာတ်ပုံကိုပင် ဒေါသတကြီး ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့သည်။ "အမေ မလက်မှတ်ထိုးပေးရင် ကျွန်တော် အမေ့ကို ဒီနေ့ကစပြီး အမေလို့ မခေါ်တော့ဘူး" ဟူသော ရက်စက်လှသော စကားကို ကျွန်တော် အလွယ်တကူ ပြောထွက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမေသည် သားဖြစ်သူ၏ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ငဲ့ကွက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့ရှာသည်။ ကျွန်တော်သည် မြေပုံနှင့် စာချုပ်များကို ယူပြီး အမေ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း အမေ့၏ ငိုသံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပါးကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို သတိမမူမိခဲ့ပေ။

ခြံရောင်းရသော ငွေများကို ကျွန်တော် ဖူးဖူး၏ အကောင့်ထဲသို့ အကုန်လွှဲပေးခဲ့သည်။ ဖူးဖူးက သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် ပေါင်းပြီး လုပ်ငန်းလုပ်မည်ဟု ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အလှပဆုံးသော လက်တွဲဖော်ဟု ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သီတင်းပတ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဖူးဖူး၏ အပြုအမူများ ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်လာချိန် နောက်ကျလာပြီး ဖုန်းကို အမြဲတမ်း လော့ခ်ချထားတတ်သည်။ ကျွန်တော် မေးမြန်းသည့်အခါတိုင်း "ကိုကိုကလည်း... အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ပါဆို၊ စိတ်မရှုပ်စမ်းပါနဲ့" ဟု ငေါ့တော့တော့ ပြန်ပြောတတ်သည်။

တစ်နေ့တွင် အမေ့ထံမှ ဖုန်းလာသည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပါ။ အမေက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့ထားသည်။ "သား... အမေ နေမကောင်းဘူး၊ သားအားရင် လာခဲ့ပါဦး" တဲ့။ ကျွန်တော် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီး '' ပြရုံသာ ပြုလုပ်ကာ ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ဖူးဖူး သိသွားလျှင် စိတ်ညစ်ရမည်ဟု ဆင်ခြေပေးကာ ကျွန်တော့်အမေ၏ အသနားခံမှုကို ဥပေက္ခာပြုခဲ့သည်။

ထိုညက ကျွန်တော် အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ဖူးဖူး အိမ်မှာ မရှိပါ။ သူမ၏ အဝတ်အစားများလည်း ဗီရိုထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမဆီ ဖုန်းဆက်သော်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲက စားပွဲပေါ်တွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စာအိတ်ထဲတွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း စာချုပ်နှင့်အတူ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။

"ကိုကို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကိုကို့ဆီက ရတဲ့ငွေတွေနဲ့ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူဆီ သွားတော့မယ်။ ကိုကို့လို ကိုယ့်အမေအရင်းကိုတောင် ရက်ရက်စက်စက် စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့သူမျိုးကို ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ မယုံကြည်နိုင်ဘူး။ ကိုကိုက အရမ်း မိုက်မဲလွန်းတယ်"

ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်အားကိုးခဲ့သော၊ အမေ့ကိုတောင် စတေးပြီး ရယူခဲ့သော အချစ်သည် လိမ်လည်လှည့်ဖျားမှု သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ အိမ်၊ ငွေကြေး၊ အလုပ်နှင့် သိက္ခာ... အားလုံးကို ဖူးဖူးက ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖူးဖူးကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ သူမ သွားတတ်သည့် နေရာများအားလုံးကို လိုက်စုံစမ်းသော်လည်း ဘယ်သူမှ မသိဟု ငြင်းကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော့်၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို သနားသဖြင့် လိပ်စာတစ်ခု ပေးလာသည်။

ထိုလိပ်စာအတိုင်း သွားလိုက်သောအခါ မြို့ပြင်က ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတစ်လုံးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ အိမ်ထဲမှ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော် တံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို သေလောက်အောင် နာကျင်စေခဲ့သည်။

ဖူးဖူးသည် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကျွန်တော့်ကို ဖူးဖူးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည့်၊ ကျွန်တော် လေးစားခဲ့ရသော ကျွန်တော့်၏ လုပ်ငန်းဖော် ကိုကျော်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဖူးဖူး... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ" ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမြန်းမိသည်။

ကိုကျော်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း "ကောင်းထက်... မင်းက တကယ်ကို ငတုံးပဲ။ ဖူးဖူးက ငါ့မိန်းမပါ။ မင်းဆီက ငွေတွေရဖို့ ငါတို့ နှစ်ယောက် စီစဉ်ခဲ့တာ။ မင်းကလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ အကွက်ထဲ ဆင်းပေးတာပဲ။ ကိုယ့်အမေကိုတောင် စော်ကားပြီး ငွေရှာပေးတဲ့ မင်းလိုကောင်မျိုးကို ငါတို့က သနားမယ် ထင်နေလား"

ဖူးဖူးက ကျွန်တော့်ကို အေးစက်စက်ကြည့်ရင်း "ကိုကို... ကိုကို့အမေကို ကိုကို လုပ်ခဲ့တာတွေနဲ့စာရင် ကျွန်မလုပ်တာက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ကိုကိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ချစ်တာ၊ အခုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပြန်ချစ်နေလိုက်တော့"

ကျွန်တော် ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကိုကျော်၏ လူမိုက်များက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ပြီး အိမ်ပြင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော လမ်းမပေါ်တွင် ကျွန်တော် ခွေယိုင်လဲကျနေမိသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ နာကျင်မှုထက် နှလုံးသား၏ နာကျင်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို သတိရလိုက်သည်။ အမေသည် ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သောအခါမှ ယခုကဲ့သို့ မစွန့်ပစ်ခဲ့ဖူးပေ။ ကျွန်တော် အမှားလုပ်သည့်တိုင် အမေက အမြဲတမ်း လက်ကမ်းကြိုဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် ထိုလက်များကို ကျွန်တော့်ဘာသာ ဖြတ်တောက်ခဲ့မိပြီ။

ကျွန်တော် ဘာမှမရှိတော့သော ကိုယ်တစ်ခုဖြင့် နယ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။ အမေ့ကို ဘယ်လိုမျက်နှာဖြင့် တွေ့ရမည်နည်း။ အမေ ဆဲဆိုလျှင်လည်း ခံမည်၊ ရိုက်လျှင်လည်း ခံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်က ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးဝါးသော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့၏ ခြံကျယ်ကြီးထဲတွင် အိမ်အိုလေးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ ခြံထဲတွင် မြေတူးစက်များ ရောက်နေပြီး လူအချို့က တိုင်းတာမှုများ လုပ်နေကြသည်။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသောအခါ အိမ်ရှေ့က အဖေ့ဓာတ်ပုံကွဲလေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အမေ... အမေ..." ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခေါ်မိသည်။

ဘေးအိမ်က ဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်သည်။ "သား... မင်း အခုမှ ပြန်လာတာလား။ မင်းအမေက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကပဲ ဆုံးရှာပြီ။ မင်းဆီကို ရွာကလူတွေ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ဆက်ပေမယ့် မင်းက ဖုန်းမကိုင်ဘူးလေ"

ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ "အမေ... ဘယ်မှာလဲ..."

"သူ ဆုံးခါနီးအထိ မင်းနာမည်ကိုပဲ ခေါ်သွားတာ။ မင်း ပို့လိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း သူ တစ်ပြားမှ မသုံးဘူး၊ မင်း ဒုက္ခရောက်ရင် ပြန်ပေးဖို့ဆိုပြီး သိမ်းထားခဲ့တာ။ ဟောဒီမှာ... မင်းအတွက် သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာအိတ်"

ကျွန်တော် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ကျွန်တော် အမေ့ကို ပေးခဲ့သည့် ငွေအနည်းငယ်နှင့်အတူ တိုတောင်းလှသော စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။

"သား... အမေ့ကို စိတ်မရှိပါနဲ့။ သား လိုချင်တာမှန်သမျှ အမေ ပေးခဲ့ပါတယ်။ သား မြို့မှာ အဆင်ပြေအောင် နေပါ။ အမေကတော့ သားကို အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ"

ကျွန်တော်သည် အမေ့၏ အုတ်ဂူကလေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်တော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမိုက်မဲဆုံး၊ အရက်စက်ဆုံး သားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့သော အချစ်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်တော် စော်ကားခဲ့သော အမေ့မေတ္တာကမူ သေဆုံးသည်အထိ ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာရှိနေခဲ့သည်။

ယခု ကျွန်တော့်တွင် အရာအားလုံး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ အမေ့မျက်ရည်များဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့သော ငွေကြေးများသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်သောအခါမှ ပျောက်ကွယ်မသွားတော့မည့် အမေ့၏ အပြုံးနှင့် ကျွန်တော့်၏ နက်ရှိုင်းလှသော နောင်တများသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - လောကတွင် မိဘဟူသည် သစ္စာအရှိဆုံးသော ခိုလှုံရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုခိုလှုံရာကို ဖျက်ဆီးမိသူသည် မည်မျှပင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင် အထီးကျန်စွာဖြင့် ပျက်စီးခြင်းသို့သာ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။