အစွဲကြီးသူ
အစွဲကြီးသူ
ပြည့်နှစ်ဝန်းကျင်၏ ညနေခင်းတစ်ခုသည် ပဲခူးတိုင်း၊ ရွှေကျင်မြို့နယ်အတွင်းရှိ မြယာကုန်းရွာလေးပေါ်သို့ ပျပျလေး ကျရောက်နေသည်။ စစ်တောင်းမြစ်ဝှမ်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော ဤရွာငယ်လေးသည် လူဦးရေ တစ်ရာကျော်မျှသာရှိသော်လည်း စိမ်းစိုသော လယ်ကွင်းများ၊ အေးချမ်းသော တံငါလုပ်ငန်းများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတတ်သည်။ ရွာလယ်လမ်းမထက်တွင် လယ်ပြန်လာသူများ၊ မြစ်ဆိပ်မှ တက်လာသူများဖြင့် စည်ကားနေချိန်တွင် လမ်းထိပ်မှ ဟိန်းထွက်လာသော သီချင်းသံတစ်ခုက ရွာသားများအတွက်တော့ ရိုးအီနေသည့် ပြကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
“ဂုဏ်… ဂုဏ်… ဂုဏ်… ဂုဏ်ဆိုတာ ငွေကိုခေါ်တယ်… ငွေကိုသာ ရေလိုသုံးရင် တစ်ပြည်လုံးမှာ လုပ်သမျှ တင့်တယ်…”
ပခုံးတွင် လွယ်ထားသော ရေဒီယိုအိုကြီးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် တေးသံနှင့်အတူ ညာဘက်လက်က ကန်စွန်းရွက်စည်းကြီးကို ကိုင်၊ ဘယ်ဘက်လက်က လှော်တက်ကို ထမ်းကာ လမ်းလျှောက်လာသူမှာ ဖိုးတေပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများက သွက်လက်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ကြည်နူးမှုများ အထင်းသား ရှိနေသည်။
“ဖိုးတေ… အလုပ်က ပြန်လာပြီလား” လမ်းဘေး အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ထိုင်နေသော ကိုရင်ကျော်သောင်းက လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။
“ဟုတ်ပ… ကိုရင်ကျော်သောင်းရေ… ဒီနေ့ စောစောသိမ်းလာတယ်ဗျ” ဟု ဖိုးတေက သွားဖြဲပြရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“အော်… ဒါနဲ့ မင်းလက်ထဲက ကန်စွန်းရွက်တွေ များလှချည်းလား”
“ဟုတ်ပဗျာ… ကျုပ်မိန်းမက ကန်စွန်းရွက်ဆို သိပ်ကြိုက်သဗျ။ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးတွေ ရွေးခူးလာတာ။ သွားပြီ ကိုရင်ကျော်သောင်းရေ”
ကိုရင်ကျော်သောင်းက ဖိုးတေ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဖိုးတေဆိုသည်မှာ ဤရွာတွင် ဇနီးသည်ကို အချစ်ဆုံး၊ အစွဲအလမ်း အကြီးဆုံးလူအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ့ဇနီး နှင်းမြသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှဆုံးသော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး သူမ၏ လိုအင်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရခြင်းသည်ပင် သူ၏ ဘဝအဓိပ္ပာယ် ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဖိုးတေပါ။ မိဘတွေဆီက အမွေရတဲ့ လယ်ကို နှစ်သီးစား လုပ်ကိုင်ရင်း ကျန်တဲ့အချိန်မှာ တံငါအလုပ်၊ ကြုံရာကျပန်း အကုန်လုပ်တယ်။ ဘဝက ပင်ပန်းပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ နှင်းမြရဲ့ မျက်နှာလေး မြင်လိုက်ရရင် အမောတွေ အကုန်ပြေသွားတာမျိုးဗျ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သားသမီး သုံးယောက်ရှိတယ်။ သမီးကြီးက ငါးတန်း၊ သားလတ်က သုံးတန်း၊ အငယ်ဆုံး သမီးလေးက သုံးနှစ်သမီး။ ကျွန်တော့်ဘဝက ဒီလောက်ဆို ပြည့်စုံနေပါပြီလို့ အမြဲတွေးမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီအစွဲအလမ်းကြီးမှုဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘဝကို ဘယ်လောက်ထိ နာကျင်စေမလဲဆိုတာပါပဲ။
မိုးရာသီကုန်၍ ဆောင်းအကူး၊ မြယာကုန်းရွာလေးတွင် မြူနှင်းများ ဝေနေတတ်သည်။ ထိုကာလမှစတင်၍ ကျွန်တော့်ဘဝထဲသို့ မုန်တိုင်းအစပျိုးသော အရိပ်အယောင်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နှင်းမြတစ်ယောက် အရင်လို မဟုတ်တော့။ တစ်ခါတရံ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာလျှင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ငိုထားသလို ရဲနေတတ်သည်။ ပြီးတော့ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများတွင်လည်း မကြာခဏ အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်လာသည်။
“နှင်းမြ… မင်း နေမကောင်းဘူးလား” ဟု ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတိုင်း သူမက ခေါင်းခါပြတတ်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ကိုဖိုးတေရယ်… အိပ်ရေးပျက်လို့ နေမှာပါ” ဟု ဆိုကာ ပြုံးပြသော်လည်း ထိုအပြုံးက ခြောက်သွေ့လွန်းနေသည်။
တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော် မထင်မှတ်ဘဲ အိမ်ကို စောပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲဝင်လိုက်ချိန်တွင် နှင်းမြသည် ဆန်အိုးထဲ၌ တစ်ခုခုကို ဝှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာဝှက်လိုက်တာလဲ နှင်းမြ”
သူမ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် “ဘာ… ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောသော်လည်း ကျွန်တော်က ဇွတ်အတင်း သွားကြည့်မိသည်။ ဆန်အိုးထဲတွင် ဆေးပုလင်း အချို့နှင့် စာအိတ်တစ်အိတ်။ စာအိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ ရေးထားသည်ကို ကျွန်တော် မသိရသေးခင်မှာပင် သူမက စာအိတ်ကို ပြန်လုယူကာ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားသည်။
“ကိုဖိုးတေ… ကျွန်မကို ဘာမှ မမေးပါနဲ့ဦး… နောက်မှ… နောက်မှ အားလုံး ပြောပြမယ်” ဟု ဆိုကာ သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့သည်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် သံသယတွေ တိမ်လိုလိပ်တက်လာသည်။ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်နေပြီ။ ငါ့အပေါ် သစ္စာပျက်နေပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းတော့ ထိုအစွဲက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပါ။ နှင်းမြကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်လာပြီး ညဖက်ဆိုလျှင်လည်း တိတ်တိတ်လေး ထိုင်ငိုနေတတ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စိတ်ထဲက မလုံခြုံမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေသည်။
“မင်း ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား နှင်းမြ… မင်းမှာ တခြားသူ ရှိနေတာလား” ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမိသည့် ညများလည်း ရှိလာခဲ့သည်။ သူမကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ မျက်ရည်များဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက နွေးထွေးခဲ့သော ဆက်ဆံရေးသည် ဆောင်းတွင်းနှင်းများထက် ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ အခြေအနေများက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ နှင်းမြသည် အိမ်မှ မကြာခဏ ပျောက်သွားတတ်သည်။ ရွာဦးကျောင်းက ဆရာတော်ဆီ သွားသည်ဟု ပြောသော်လည်း သူမ ပြန်လာသည့်အခါ တကိုယ်လုံး နွမ်းနယ်နေတတ်သည်။ ရွာထဲက လူအချို့ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကွယ်ရာမှာ တီးတိုးပြောလာကြသည်။
“ဖိုးတေ… မင်းမိန်းမကို ကြည့်ဦး… မြို့ပေါ်က လူတစ်ယောက်နဲ့ ခဏခဏ တွေ့နေတယ်လို့ ကြားတယ်နော်” ဟု ကိုရင်ကျော်သောင်းက စေတနာနှင့် သတိပေးလာသည့်အခါ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော်သည် နှင်းမြကို အစွဲကြီးသူပီပီ သူမကို ဆုံးရှုံးရမှာကို သေမတတ် ကြောက်သည်။ ထိုကြောက်စိတ်ကပင် ကျွန်တော့်ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလာစေသည်။ တစ်ညတွင် နှင်းမြ အပြင်က ပြန်လာချိန်တွင် ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့သည်။
“ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ”
သူမက မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ဘဲ “မြို့ပေါ်ကပါ… အလုပ်ကိစ္စလေး ရှိလို့” ဟု ဖြေသည်။
“အလုပ်ကိစ္စ? ငါ့ကို လိမ်နေတာလား နှင်းမြ… မင်း မြို့ပေါ်က ဘယ်သူနဲ့ သွားတွေ့တာလဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်နေတာလဲ” ကျွန်တော် သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ရမ်းခါလိုက်မိသည်။
“ကိုဖိုးတေ… လွှတ်ပါ… ကျွန်မ… ကျွန်မ တကယ် မခံနိုင်တော့လို့ပါ” သူမ အသံက တိုးဝင်သွားသည်။
“မခံနိုင်ရင် ပြောလေ… ဘာလို့ လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား”
ထိုညက ကျွန်တော် သူမကို ရိုက်နှက်မိခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေက နာကျင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမအပေါ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ခုခံခြင်းမရှိဘဲ ငိုရုံသာ ငိုနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကလေးများကလည်း ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုနေကြသည်။ ကျွန်တော် ဘာတွေ လုပ်မိနေသလဲဆိုတာကို သတိမမူနိုင်လောက်အောင်ပင် ဒေါသနှင့် သံသယများက ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ ရေဒီယိုအိုကြီးကိုပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်မိသည်။ နှင်းမြက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းများတွင် နာကျင်မှုထက် သနားဂရုဏာရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ပါ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နှင်းမြ အိမ်မှာ မရှိတော့ပါ။ သူမသည် ကလေးများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး အထုပ်တစ်ထုပ်ဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ ကျွန်တော် ရွာအနှံ့ လိုက်ရှာသော်လည်း မတွေ့။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေသည်။ “သူ ထွက်သွားပြီ… သူ တခြားသူနောက်ကို လိုက်သွားပြီ” ဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်တော့်ကို အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်စေသည်။
သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် မြို့ပေါ်က ဆေးရုံတစ်ခုမှ လူတစ်ယောက် ရွာကို ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို စာတစ်စောင် ပေးသည်။ ထိုလူမှာ နှင်းမြနှင့် မြို့ပေါ်တွင် ခဏခဏ တွေ့နေသည်ဆိုသည့် လူပင် ဖြစ်သည်။ သူက ဆေးရုံက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါ။
“ခင်ဗျားက ဖိုးတေလား” ဟု သူက မေးသည်။
ကျွန်တော်က ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်းက ဘယ်သူလဲ… ငါ့မိန်းမ ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး “နှင်းမြ… ဆုံးသွားပါပြီ” ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာ… ဘာပြောတယ်… ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”
သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအိတ်တစ်အိတ်နှင့် ဆေးမှတ်တမ်းအချို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာအိတ်သည် ကျွန်တော် ဆန်အိုးထဲတွင် တွေ့ခဲ့သည့် စာအိတ်ပင် ဖြစ်သည်။
“သူ့မှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီဗျ။ သူ ခင်ဗျားကို မပြောဖို့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲ တားခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား စိတ်ဆင်းရဲမှာကို သူ သိပ်ကြောက်တာ။ သူ မြို့ကို ခဏခဏ လာတာက ဆေးကုဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ သေသွားရင် ကလေးတွေအတွက် ကျန်ခဲ့အောင် သူ တတ်နိုင်တဲ့ အလုပ်မှန်သမျှ ခိုးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံစုနေတာ။ နောက်ဆုံး သူ မခံနိုင်တော့လို့ ဆေးရုံတက်ရတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားကို ပေးဖို့ ဒီစာကို ရေးခဲ့တာ”
ကျွန်တော် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိသည်။
“ကိုဖိုးတေ… ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ကိုဖိုးတေက ကျွန်မအပေါ် အစွဲကြီးသလို ကျွန်မကလည်း ကိုဖိုးတေနဲ့ ကလေးတွေကို ခွဲမသွားချင်လို့ အစွဲကြီးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါက ကျွန်မကို ခွင့်မပြုတော့ဘူး။ ကျွန်မ သေသွားရင် ကိုဖိုးတေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာကို မမြင်ချင်လို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ခိုးစုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေ ဆန်အိုးအောက်မှာ မြှုပ်ထားခဲ့တယ်။ ကလေးတွေ ပညာရေးအတွက် သုံးပေးပါနော်။ ကျွန်မကို မုန်းလိုက်ပါ… ဒါမှ ကျွန်မမရှိတဲ့ဘဝမှာ ကိုဖိုးတေ ဆက်လျှောက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ…”
စာမျက်နှာထက်တွင် ကျွန်တော့်မျက်ရည်များ ပေါက်ခနဲ ကျသွားသည်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည့် အမှန်တရားသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့်
နှင်းမြ၏ အလောင်းကို ရွာကို ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။ ရွာသူရွာသားများ အားလုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပင်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွဲအလမ်းကြီးမှု၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ငရဲခန်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ နာကျင်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်က ထပ်ဆင့် နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိသည်။
ကျွန်တော်သည် နှင်းမြ မြှုပ်ထားခဲ့သည့် ပိုက်ဆံလေးများကို ဆန်အိုးအောက်ကနေ တူးဖော်လိုက်သည်။ တစ်ကျပ်တန်၊ ငါးကျပ်တန်လေးများကို သေသေသပ်သပ် ခေါက်ထားသည့် ထိုပိုက်ဆံလေးများတွင် နှင်းမြ၏ ချွေးနံ့များ၊ သူမ၏ မေတ္တာများ စိမ့်ဝင်နေသလိုပင်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ အလှအပကိုပဲ စွဲလမ်းခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး၏ ဘဝကို စွဲလမ်းကာ ကာကွယ်သွားခဲ့သည်။
ယခုဆိုလျှင် မြယာကုန်းရွာလေးတွင် ညနေခင်းများ ရောက်လာတိုင်း ရေဒီယိုသံကို မကြားရတော့ပါ။ လမ်းထိပ်တွင် ကန်စွန်းရွက်စည်းကြီးကို ကိုင်ကာ သီချင်းအော်ဆိုနေသည့် ဖိုးတေလည်း မရှိတော့ပါ။ ထိုအစား ဇနီးသည်၏ အုတ်ဂူလေးဘေးတွင် ငိုင်တိုင်တိုင် ထိုင်နေတတ်သော လူတစ်ယောက်ကိုသာ တွေ့ရပါလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် အခုထိ အစွဲကြီးဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ အစွဲမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နောင်တဆိုတဲ့ အစွဲကြီးနဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတာပါ။ နှင်းမြရဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်တိုင်း ကျွန်တော် ရိုက်နှက်ခဲ့မိတဲ့ ညကို သတိရပြီး ရင်ထဲမှာ အမြဲ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေရသည်။
အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ထက် နားလည်ပေးဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွဲအလမ်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - “တစ်ခါတရံမှာ အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းတဲ့ အချစ်ဟာ အတ္တတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး ကိုယ်အမြတ်နိုးဆုံးအရာကို ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးမိတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။”