မိန်းကလေးတွေအပေါ်ရက်စက်တဲ့ သူဌေး
မိန်းကလေးတွေအပေါ်ရက်စက်တဲ့ သူဌေး
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငွေကသာ ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး အာဏာကသာ တရားမျှတမှုဖြစ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အချက်အခြာကျတဲ့ နေရာမှာ ဝင့်ဝင့်ထည်ထည် မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ဒီကုမ္ပဏီကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်ပွဲခံနယ်မြေပေါ့။ ကျွန်တော့်အမည်က မင်းမြတ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ‘သူဌေးမင်း’ လို့ ခေါ်ကြသလို၊ ကွယ်ရာမှာတော့ ‘မိန်းကလေးတွေအပေါ် ရက်စက်တဲ့ ဘီလူး’ လို့ ကင်ပွန်းတပ်ကြတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် မိန်းကလေးဆိုတာ စျေးကြီးတဲ့ ကားတစ်စီး ဒါမှမဟုတ် တံဆိပ်အသစ်စက်စက် ဝတ်စုံတစ်ထည်လိုပဲ။ လိုချင်ရင် ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်တယ်၊ ရိုးသွားရင် အသစ်လဲပစ်လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်ရည်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စျေးပေါတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။
“ဦးမင်းမြတ်... ဒီနေ့အတွက် အစည်းအဝေးမှတ်တမ်းတွေပါ”
တိုးညင်းပေမဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အသံလေးကြောင့် ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်ကနေ မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးမလေး မြတ်နိုး။ သူမဟာ ကျွန်တော့်နားမှာ သုံးနှစ်နီးပါး ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးပါ။ တခြားမိန်းကလေးတွေလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို မက်မောတဲ့ အရိပ်အယောင် သူမဆီမှာ မတွေ့ရဘူး။ သူမဟာ အမြဲတမ်း ဖြူစင်တဲ့ ဝတ်စုံလေးတွေနဲ့၊ မျက်ဝန်းတွေကတော့ ဆောင်းဦးပေါက် ကောင်းကင်လို အေးစက်စက်နဲ့ ငြိမ်သက်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အကြိမ်ကြိမ် နှိမ်ချခဲ့ဖူးတယ်၊ အလုပ်တွေ အလွန်အကျွံ ခိုင်းခဲ့ဖူးတယ်၊ လူပုံအလယ်မှာ အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ‘ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦး’ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကလွဲလို့ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။
အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ ပါတီပွဲတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်မိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ငွေစက္ကူတွေနဲ့ ကစားပြီး နှင်ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြတ်နိုးကပဲ ကျွန်တော့်ကို ကားပေါ်အထိ တွဲပို့ပေးခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက သင်းပျံ့နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယစ်မူးနေတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက နိုးထလာခဲ့တယ်။ ကားထဲမှာတင် သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျွန်တော် အတင်းဆွဲညှစ်လိုက်မိတယ်။
“မင်းလည်း သူတို့လိုပဲ မဟုတ်လား မြတ်နိုး... ပိုက်ဆံဘယ်လောက်လိုချင်လဲ ပြောစမ်းပါ”
ကျွန်တော် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ရယ်မောရင်း သူမကို စော်ကားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေထက် ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်လျှံနေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ရက်စက်တတ်တဲ့သူဌေးပဲလေ။ သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာတာကို ကျွန်တော် လက်နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူမကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ အရာတစ်ခုလို ဆက်ဆံခဲ့မိတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးသော ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီည ပြီးကတည်းက မြတ်နိုးဟာ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရှောင်ဖယ်လာခဲ့တယ်။ အလုပ်ကိစ္စကလွဲရင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း နောင်တရရမယ့်အစား ‘သူမဟာလည်း တခြားမိန်းကလေးတွေလိုပဲ’ လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး ပိုလို့တောင် ရက်စက်ပြလိုက်သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကုမ္ပဏီက အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ရတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ကုမ္ပဏီရဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို ခိုးယူပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် အမှုဆင်ခဲ့တာပါ။ ရှေ့နေတွေက ပြောတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ယူမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ထောင်ကျတော့မယ်လို့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေ ပြိုလဲမယ့်အရေးမှာ ကျွန်တော်ဟာ အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ မြတ်နိုးကို အသုံးချဖို့ပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ရုံးခန်းထဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ အရင်လို ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး နူးညံ့ပြလိုက်တယ်။
“မြတ်နိုး... ငါ အခက်တွေ့နေပြီ။ ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ မင်းလက်မှတ်ထိုးပေးရင် ငါ လွတ်မယ်။ မင်းကို ငါ ဂတိပေးတယ်၊ မင်းကို ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး။ ခဏလေးပဲ... ခဏလေးပဲ ဟန်ဆောင်ပေးပါ”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အမှန်တရား မရှိတာကို သူမ သိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူမ ဘာမှမမေးဘူး။ ‘ဘာလို့ ကျွန်မလဲ’ လို့လည်း မမေးဘူး။ ‘ဦး ကျွန်မကို ချစ်လို့လား’ လို့လည်း မမေးခဲ့ဘူး။ သူမက တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဘောပင်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အပြစ်ဝန်ခံချက် စာရွက်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။
“ဦးအတွက် အသုံးဝင်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်မ လုပ်ပေးပါ့မယ်”
သူမရဲ့ အသံက တိုးလွန်းလို့ ကျွန်တော်တောင် မနည်းနားထောင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ အတ္တစိတ်က နောင်တကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ရဲတွေ ရောက်လာပြီး မြတ်နိုးကို ဖမ်းခေါ်သွားတဲ့အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော်ဟာ အေးအေးဆေးဆေး စီးကရက်သောက်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် စတေးခံ နယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်မျှသာပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
မြတ်နိုး ထောင်ထဲရောက်သွားတဲ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ပြန်လည်ပတ်လာတယ်။ အမှုကလည်း သူမရဲ့ ဝန်ခံချက်ကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီ မရောက်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အရင်လို ပျော်ရွှင်မှုတွေ မရှိတော့တာပဲ။ ညဘက်တွေဆို အိပ်မရတော့ဘူး။ အိပ်ပျော်သွားရင်လည်း မြတ်နိုးရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကိုပဲ မြင်နေရတယ်။ သူမဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း သူမကို သွားတွေ့ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်က ‘သူမကို မေ့ပစ်လိုက်စမ်းပါ’ လို့ အော်ဟစ်နေပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။
တစ်လလောက်ကြာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ အဲဒါက မြတ်နိုးရဲ့ ရှေ့နေဆီကပါ။ စာအိတ်ထဲမှာ မြတ်နိုးရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်နဲ့အတူ ဖိုင်တွဲအချို့ ပါလာတယ်။ ကျွန်တော် လက်တွေ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဖတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
“ဦး... ဦးကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဦးရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဦးကျော်စွာ ဆိုတာ ကျွန်မ အစကတည်းက သိခဲ့ပါတယ်။ သူ ခိုးထားတဲ့ အထောက်အထားတွေကို ကျွန်မ စုဆောင်းထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးက ကျွန်မကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ နားလည်သွားတယ်... ဦးဟာ ကျွန်မကို ဘယ်တုန်းကမှ လူတစ်ယောက်လို မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဦးကို မုန်းလို့မရဘူး။ ဦးရဲ့ ပျက်စီးမှုကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ဘူး။ အခု ဒီဖိုင်ထဲမှာ ဦးကျော်စွာရဲ့ အပြစ်တွေကို သက်သေပြနိုင်တဲ့ အရာတွေ ပါပါတယ်။ ဒါကို သုံးပြီး ဦးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်ပါ။ ကျွန်မကတော့... ဦး စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက် အနားက ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။”
ကျွန်တော် စာကို ဖတ်ရင်း အသက်ရှူဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို သိနေလျက်နဲ့၊ ကျွန်တော် သူမကို လှည့်စားနေတာကို သိနေလျက်နဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အနစ်နာခံခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အသုံးမကျတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း အသုံးမကျတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိတရားပဲ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းဆိုသလို ထောင်ကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူမကို တွေ့ချင်တယ်၊ တောင်းပန်ချင်တယ်၊ အရာအားလုံးကို ပြန်ပြင်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပါပြီ။
“အကျဉ်းသား မမြတ်နိုးလား... သူ ဆေးရုံမှာ ခင်ဗျ။ နှလုံးရောဂါအခံရှိတာကို မပြောဘဲ ထောင်ထဲမှာ အလုပ်တွေ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရင်း မနေ့ကပဲ လဲကျသွားတာ”
ထောင်ဝန်ထမ်းရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆေးရုံကို ကျွန်တော် ရူးမတတ် ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ပိန်လှီပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့ မြတ်နိုးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေ၊ အာဏာတွေဟာ အမှိုက်သရိုက်တွေလို တန်ဖိုးမဲ့သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ကျွန်တော် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ အေးစက်နေတယ်။
“မြတ်နိုး... ကိုယ် ရောက်လာပြီ။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် အမှားတွေကို ပြင်ပါ့မယ်။ မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်နော်။ မင်းမရှိဘဲ ကိုယ် မနေတတ်တော့ဘူး”
ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် လူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရက်စက်ခဲ့သမျှတွေဟာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဝဋ်လည်နေသလိုပဲ။ မြတ်နိုးက မျက်လုံးလေးတွေကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အမုန်းတွေ မရှိပါဘူး။ အဲဒီအစား နူးညံ့တဲ့ ဂရုဏာတွေပဲ ရှိနေတယ်။
“ဦး... နောက်ကျသွားပြီ ထင်တယ်နော်။ ကျွန်မ... အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ”
သူမရဲ့ အသံက လေတိုးသံလောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို ပိုမြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားပေမဲ့ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တစ်ဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားခဲ့တယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံက ကျွန်တော့်ရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်သံလို ဟိန်းထွက်နေတယ်။ ဆရာဝန်တွေ၊ သူနာပြုတွေ ပြေးဝင်လာပြီး သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားကြပေမဲ့ သူမကတော့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကြောင့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေကြောင့် ခဝါချခဲ့ရတဲ့ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ဟာ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာတင် ကြွေလွင့်သွားခဲ့ရပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ သူဌေးမင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူကို ကိုယ်တိုင် သတ်မိလိုက်တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လိုပဲ ခံစားနေရတယ်။
အခုဆိုရင် မြတ်နိုး မရှိတော့တာ တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ကုမ္ပဏီကတော့ အရင်လိုပဲ အောင်မြင်နေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတဲ့ ဦးမင်းမြတ် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်တဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ သူမ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ကြည့်ရင်း နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့
“လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးရှုံးရတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ကိုယ့်ကို ပြန်မချစ်တဲ့အပြင် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ နင်းခြေခဲ့ရင်တော့... အဲဒါဟာ အချစ်မဟုတ်တော့ဘဲ စတေးမှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဦးကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဘဝမှာတော့... ဦးကို မဆုံချင်တော့ဘူး။”
အဲဒီစာသားလေးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို နေ့တိုင်း ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ရှာတွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ငွေတွေ၊ တိုက်တွေ၊ ကားတွေဟာ သူမရဲ့ အသက်တစ်ရှိုက်စာလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးဆိုတာ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ရက်စက်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ အခု ကျွန်တော့်ဆီမှာ နောင်တအဖြစ် ပြန်လည် စီးဆင်းနေပြီ။
ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီရဲ့ နာမည်နဲ့ မြတ်နိုးရဲ့ အမည်ကို ပေါင်းပြီး မိန်းကလေးများ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး ဂေဟာတစ်ခု ထောင်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောဖို့ ကြိုးစားမှုတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲက အပေါက်ကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြည့်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ညတိုင်း ကျွန်တော် မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်... “တောင်းပန်ပါတယ် မြတ်နိုး... ကိုယ် တကယ် နားလည်သွားပါပြီ” လို့။ ဒါပေမဲ့ လေထုထဲမှာ ပြန်ကြားရတာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အထီးကျန်သံတွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိခဲ့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို ရက်စက်မှုနဲ့ လဲလှယ်မိတဲ့အခါ ရရှိလာမယ့် အရာကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ထာဝရ နောင်တပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေတုန်းမှာ မသိခဲ့ရင်... သူ မရှိတော့တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပေးပြီး ဝယ်ရင်တောင် အဲဒီတန်ဖိုးကို ပြန်မရနိုင်တော့ပါဘူး။