သွေးကွဲနေသော အိမ်ထောင်ရေး
သွေးကွဲနေသော အိမ်ထောင်ရေး
အခန်း (တစ်)
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ပြတင်းပေါက်မှန်သားကို တိုးဝှေ့ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပေမယ့် ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ မှောင်မည်းနေတုန်းပါပဲ။ ဘေးနားက အိပ်ရာနေရာလေးဟာ အေးစက်နေပြီ။ ဖြူဖြူ နိုးနေတာ ကြာပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ သူဟာ အရင်လို ကျွန်တော့်ကို နှိုးတာမျိုး၊ နဖူးကို အနမ်းဖွဖွလေး ပေးတာမျိုး မလုပ်တော့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ ခြောက်လလား၊ တစ်နှစ်လား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ခိုင်ခံ့တဲ့ တိုက်တာကြီးလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထဲက အုတ်မြစ်တွေကတော့ ဆွေးမြည့်ပြီး အက်ကြောင်းတွေ ထနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သိကြတယ်။
မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ရာက ထပြီး မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားလဲကာ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ ဖြူဖြူ ထိုင်နေတယ်။ သူက ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျွန်တော် ရောက်လာတာကိုတောင် မော့မကြည့်ဘူး။ အရင်ကဆိုရင် "မောင်... ကော်ဖီသောက်တော့မလား" လို့ ပြုံးပြုံးလေး မေးတတ်တဲ့ အသံလေးဟာ အခုတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ။ ကျွန်တော် ကော်ဖီခွက်ကို ယူပြီး သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ငုံ့သွားတယ်။ အဲဒီ အကြည့်ထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေ၊ ငြီးငွေ့မှုတွေနဲ့ စိမ်းကားမှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
"ဒီနေ့လည်း နောက်ကျမှာလား"
သူ့ရဲ့ မေးခွန်းက တိုတိုလေး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမေးခွန်းထဲမှာ စွပ်စွဲချက်တွေ အများကြီး ပါနေသလို ခံစားရတယ်။
"အေး... ပရောဂျက်အသစ်က အရေးကြီးနေလို့။ မင်းလည်း သိတာပဲ၊ ငါ အလုပ်ကြိုးစားနေတာ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ"
ကျွန်တော့်အသံက အနည်းငယ် မာသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဒီစကားကို ပြောတိုင်း သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချတတ်တယ်။ ဒီနေ့လည်း ထုံးစံအတိုင်းပါပဲ။ သူ ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ပန်းကန်တွေကို သိမ်းပြီး စင်ဆီကို ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောဆိုမှုတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ သူစိမ်းတွေနဲ့ စကားပြောရတာက ပိုလွယ်ကူပြီး ကိုယ့်ဇနီးသည်နဲ့ စကားပြောဖို့ကျတော့ အားယူနေရတဲ့ အခြေအနေဟာ တကယ့်ကို ငရဲပါပဲ။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ဖောက်သည်ချလို့ မကုန်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အခုတော့ "စားပြီးပြီလား"၊ "အိပ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး တံတားဖြစ်နေတော့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးနေရသလို ခံစားနေရပေမယ့် အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ ဖော်ပြလို့ မရခဲ့ဘူး။
အခန်း (နှစ်)
အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ မွန်းကျပ်နေတဲ့ ကြားထဲကပဲ ကျွန်တော့်စိတ်တွေက အိမ်ကိုပဲ ရောက်နေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက် နားခိုရာ မဟုတ်တော့ဘဲ စစ်တလင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ဖြူဖြူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်တော် အမှတ်မထင် မြင်လိုက်မိတယ်။ "ဒီနေ့ လာဖြစ်မှာလား" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက နာမည်မပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က အမြစ်တွယ်ခဲ့တာပဲ။ ဖြူဖြူဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အပြင်ထွက်လာတယ်။ အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ဝတ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်တော် မေးရင်လည်း "သူငယ်ချင်းနဲ့ ချိန်းထားလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြီးသွားတာပဲ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ဖြူဖြူ့ကို ကားတစ်စီးက လာချပေးတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကားမောင်းတဲ့သူက အမျိုးသားတစ်ယောက်။ ဖြူဖြူ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ပုံစံက အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပေမယ့် အဲဒီလူကိုတော့ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေက မီးတောင်လို ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ဝင်သွားပြီး ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်နေလိုက်တယ်။ ဖြူဖြူ အိမ်ထဲဝင်လာတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်ပြီး လန့်သွားပုံရတယ်။
"ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက အေးစက်ပြီး တင်းမာနေတယ်။
"အပြင်က ပြန်လာတာလေ။ မောင် စောသားပဲ"
သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေပြီး အခန်းထဲ ဝင်ဖို့ လုပ်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲလှည့်လိုက်မိတယ်။
"ဘယ်သူလဲ... ခုနက ကားနဲ့ လိုက်ပို့တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ ဖြူဖြူ။ မင်း အရင်လို မဟုတ်တော့တာ ငါ သိတယ်။ အပြင်တွေကို ခဏခဏ ထွက်နေတာ ဘာသွားလုပ်တာလဲ"
ဖြူဖြူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပေမယ့် ကျမလာအောင် ထိန်းထားပုံရတယ်။
"မောင်... မောင် ထင်ချင်သလို ထင်နေတာပဲ။ ကျွန်မ ရှင်းပြစရာ မလိုဘူးထင်တယ်"
သူက လက်ကို ရုန်းထွက်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အခုတော့ သွေးတွေ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ယုံချင်ပေမယ့် မြင်တွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေတွေက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေတယ်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုမှာ အယုံအကြည် မရှိတော့ဘူးဆိုရင် အဲဒီအိမ်ဟာ အုတ်ပုံတစ်ခုထက် မပိုတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်လာရတယ်။
အခန်း (သုံး)
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်တော်တို့ကြားက ကွာဟချက်က ပိုကြီးလာလေလေပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်နောက်ကျအောင် တမင် လုပ်လာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ဖြူဖြူနဲ့ စကားမပြောဖြစ်အောင် ရှောင်တယ်။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ လာမပြောတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင်လည်း "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာ မလာဘူး။ ဒီလိုမျိုး လျစ်လျူရှုခံရတာဟာ ရိုက်နှက်ခံရတာထက် ပိုပြီး နာကျင်ရမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ဖြူဖြူဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ပိန်ချုံးလာသလိုပဲ။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုလာပြီး မျက်နှာကလည်း သွေးမရှိသလို ဖြူဖျော့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဒေါသနဲ့ မာန်မာနတွေက သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ တားဆီးထားတယ်။ "သူ ဖောက်ပြန်နေလို့ စိတ်ဆင်းရဲပြီး ပိန်နေတာနေမှာပေါ့" လို့ပဲ ကျွန်တော် ယိုးမယ်ဖွဲ့ခဲ့မိတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ဖြူဖြူ အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတာကို ကျွန်တော် တံခါးကြားကနေ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးချင်ပေမယ့် ခြေလှမ်းတွေက တန့်နေခဲ့တယ်။ "သူ့ဘာသာသူ ငိုပါစေပေါ့၊ သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တရနေတာနေမှာ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာပဲ အိပ်ခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ ဖြူဖြူ အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်နေပြန်တယ်။ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။
"ဒီနေ့လည်း သွားဦးမှာလား"
"အင်း... သွားရမယ်"
သူ့အသံက တိုးလွန်းလို့ မကြားတကြားပဲ။
"မင်းမှာ ငါ့ကို ပြောစရာ စကား တစ်ခွန်းမှ မရှိတော့ဘူးလား။ ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးက ဒီအတိုင်းပဲ သေဆုံးသွားတော့မှာလား"
ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ရတဲ့ အကြည့်က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ အဲဒါဟာ နာကျင်မှု၊ အားငယ်မှုနဲ့ နှုတ်ဆက်ခြင်း အကြည့်မျိုးပဲ။
"မောင်... တစ်နေ့ကျရင် မောင် အားလုံးကို နားလည်သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မကို အရမ်းတော့ မမုန်းပါနဲ့"
သူက အဲဒီစကားကို ပြောပြီး အိမ်ထဲက ထွက်သွားတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ သမားရိုးကျ စကားပြောဆိုခြင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့ရင်း သူ့ရဲ့ ဗီရိုတွေကို လိုက်ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ သူ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတာက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (လေး)
ဗီရိုရဲ့ အောက်ဆုံးအထပ်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီဖိုင်တွဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါတွေက ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ။ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးက ထုတ်ပေးထားတဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု မှတ်တမ်းတွေ။ ဖြူဖြူ့မှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာ ခြောက်လကျော်ပြီတဲ့။ ကျွန်တော် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလောင်ဆူသွားတယ်။ ဇေယျာဆိုတဲ့ အမျိုးသားဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ပြန်ဖတ်ကြည့်တော့မှ အဲဒီလူဟာ ကင်ဆာအထူးကု ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
ဖြူဖြူ အပြင်ထွက်နေတာတွေဟာ သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဖောက်ပြန်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံတက်ပြီး ဆေးသွင်းဖို့ သွားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေနဲ့ လုံးပန်းနေချိန်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သံသယစိတ်နဲ့ နှိပ်စက်နေချိန်မှာ သူဟာ သေမင်းနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေခဲ့တာ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့တာက ကျွန်တော် အလုပ်ထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာစိုးလို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို မဖျက်ဆီးချင်လို့တဲ့။ ဆေးစစ်ချက်တွေကြားထဲမှာ သူ ရေးထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။
"ဒီနေ့ ဆေးသွင်းတာ အရမ်းနာတယ်။ မောင့်ကို ဖက်ပြီး ငိုချင်ပေမယ့် မောင်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ စိတ်တိုနေတော့ ကျွန်မ မပြောရက်တော့ဘူး။ မောင် ကျွန်မကို သံသယဝင်နေတာ သိပေမယ့် မောင့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်မက အပြစ်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မ သေသွားတဲ့အခါ မောင် အရမ်းကြီး ဝမ်းမနည်းရအောင်ပေါ့..."
ကျွန်တော် အဲဒီစာသားကို ဖတ်ပြီး လူသေတစ်ယောက်လို မှင်သက်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ ကိုယ့်ဇနီးသည် အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာကို တောင် မသိဘဲ စွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ငရဲဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ဆေးရုံကို ဖုန်းဆက်ပြီး စုံစမ်းလိုက်တယ်။ ဖြူဖြူ အခု ဆေးရုံမှာ အရေးပေါ် တင်ထားရတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ကားကို ရူးသွပ်စွာ မောင်းပြီး ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ဖြူဖျော့ပြီး အသက်ရှူစက် တပ်ထားရတဲ့ ဖြူဖြူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့် ဒူးတွေ ညွှတ်ခွေကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် သူ့လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ "ဖြူ... မောင် တောင်းပန်ပါတယ်။ မောင် မှားသွားပြီ။ မောင် ဘာမှမသိခဲ့ဘူး။ ထပါဦး ဖြူရယ်..." လို့ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေပေမယ့် သူကတော့ မျက်လုံးပွင့်မလာတော့ဘူး။ သူဟာ အားလုံးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ရင်ဆိုင်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ သံသယတွေက ကျွန်တော်တို့ကြားက နောက်ဆုံးရှိတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကြိုးလေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါပဲ။
အခန်း (ငါး)
ဖြူဖြူ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ အခုတော့ တကယ့်ကို သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာမှ သူ လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အသေးအဖွဲလေးတွေကအစ ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေတော့တယ်။ မနက်ခင်းမှာ ကော်ဖီဖျော်ပေးမယ့်သူ မရှိဘူး။ အလုပ်က ပြန်လာရင် ဆီးကြိုမယ့်သူ မရှိဘူး။ ဖုန်းထဲမှာ "Seen" ပြပြီး ပြန်စာမလာတော့မယ့် သူ့ရဲ့ အကောင့်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ငိုနေမိတယ်။
အမှန်တရားဆိုတာ တချို့အချိန်တွေမှာ သိခွင့်ရတာထက် မသိဘဲ နေခဲ့တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါရဲ့။ အခုတော့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ စိမ်းကားမှုတွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တပါပဲ။ လူတွေဟာ အနားမှာ ရှိနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှသာ လိုက်လံတမ်းတနေတတ်ကြတာ သဘာဝပဲလား။
ကျွန်တော် အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဖြူဖြူ့ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သိမ်းဆည်းရင်း သူ ရေးခဲ့တဲ့ စာလေးတစ်စောင်ကို တွေ့မိတယ်။ "မောင်... မောင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ မောင်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးသူရဲကောင်းပါပဲ။ ကျွန်မ မရှိတော့ရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ အရမ်းလည်း အလုပ်တွေပဲ ဖိမလုပ်ပါနဲ့။ နားနားနေနေ နေပါ" တဲ့။ အဲဒီစာသားလေးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားစေတယ်။ သူဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ စဉ်းစားသွားခဲ့တာ။
ဒီအိမ်ထောင်ရေးမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သွေးထွက်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဝေဒနာကြောင့် သွေးထွက်ခဲ့တာဆိုရင် ကျွန်တော်ကတော့ နောင်တတွေနဲ့ နှလုံးသားက သွေးထွက်နေရတာပါ။ အခုတော့ အက်ကြောင်းထနေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတံတိုင်းကြီးဟာ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အကြွင်းအကျန်တွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူတူရှိနေပေးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကိုပါ နားထောင်ပေးနိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သံသယနဲ့ မာန်မာနဟာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အဆိပ်တွေပါပဲ။ နောက်ကျမှ သိရတဲ့ အမှန်တရားဟာ သက်သာရာ မရစေဘဲ တစ်သက်စာ နောင်တကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။