မွေးစားသမီး နှင့် ကျမယောကျာ်း

 မွေးစားသမီး နှင့် ကျမယောကျာ်း

မိုးအုံ့မှိုင်းနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ဧည့်ခန်းထဲ၌ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲ၌ မဖော်ပြတတ်သော လေးလံမှုကို ခံစားနေရသည်။ ဘေးနားရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော မိသားစုဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မ၏ အမျိုးသား ကိုမင်းသန့်ရယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မွေးစားသမီးလေး မေမြတ်ရယ်။ ထိုစဉ်က မေမြတ်လေးမှာ ဆယ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှသည်။ ကျွန်မက သားအိမ်ရောဂါကြောင့် ကလေးမရနိုင်တော့သည့်အတွက် ကိုမင်းသန့်နှင့် တိုင်ပင်ကာ မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုမှ မေမြတ်ကို မွေးစားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုမင်းသန့်သည် မေမြတ်ကို ပထမဆုံးတွေ့ကတည်းက ထူးထူးခြားခြား သံယောဇဉ်ကြီးခဲ့သည်။ "သူ့မျက်လုံးလေးတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တူနေသလိုပဲ" ဟု သူတစ်ဦးတည်း ရေရွတ်ခဲ့ဖူးသည်ကို ကျွန်မ အမှတ်ရနေဆဲ။

ကျွန်မသည် မေမြတ်ကို ကိုယ်တိုင်မွေးသည့် သမီးရင်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ချစ်ခဲ့ပါသည်။ သူမ စားချင်တာကို ချက်ပေးခဲ့သည်၊ သူမ လိုချင်သည့် ဝတ်စုံလေးတွေကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးသည် နွေးထွေးခဲ့ဖူးပါသည်။ ကိုမင်းသန့်သည်လည်း အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မအပေါ်တွင်ရော၊ မေမြတ်အပေါ်တွင်ပါ ဂရုစိုက်မှု အပြည့်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုနွေးထွေးမှုများကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အေးစက်မှုက စတင် အက်ကြောင်းထင်လာခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် မေမြတ်သည် အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်ငယ်ကထက် ပို၍ လှပလာပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အမျိုးသမီး ပီပီပြင်ပြင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထူးခြားသည်မှာ မေမြတ် အရွယ်ရောက်လာလေလေ ကိုမင်းသန့်၏ သူမအပေါ် ထားရှိသော အမူအရာများက ပြောင်းလဲလာလေလေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သမီးတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာထက် ပိုလွန်နေသလားဟု ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် သံသယ မီးစလေးများ စတင် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ဤသံသယသည် ကျွန်မ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်ပါစေဟု နေ့စဉ် ဆုတောင်းခဲ့မိသော်လည်း လက်တွေ့မြင်ကွင်းများက ကျွန်မကို လောင်မြိုက်စေခဲ့သည်။

ပြဿနာများ၏ အစသည် ဖုန်းမက်ဆေ့ခ်ျလေး တစ်စောင်မှ စတင်ခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် ကိုမင်းသန့် ရေချိုးနေစဉ် သူ့ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ "အဖေ... သမီး ဗိုက်အောင့်လို့၊ လာကြည့်ပေးပါဦး" ဆိုသည့် မေမြတ်ဆီမှ စာဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မေမြတ်သည် အိမ်ပေါ်ထပ်ရှိ သူမ၏ 

ကျွန်မ ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကိုမင်းသန့် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် 

"ကိုမင်းသန့်... မေမြတ်က ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးနော်၊ ရှင် သူ့အပေါ် အရမ်းကြီး ဂရုစိုက်လွန်းနေတာ မထူးဆန်းဘူးလား" ဟု ကျွန်မ တစ်ရက်တွင် မေးမိသည်။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို ခက်ထန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်း စိတ်တွေ ဖောက်ပြန်နေတာလား ဖြူ... သူက ငါတို့သမီးပဲဟာကို၊ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ" ဟု ငေါက်ငမ်းခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မနှင့် ကိုမင်းသန့်ကြားတွင် စကားပြောနည်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို လျစ်လျူရှုလာခဲ့သည်။ "" ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်စာ မလာတော့သည့် မက်ဆေ့ခ်ျများမှာ ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာပင် လူပိုတစ်ယောက်လို ခံစားလာရသည်။ မေမြတ်သည်လည်း ကျွန်မကို အရင်လို မကပ်တော့ဘဲ ရှောင်ဖယ်ရှောင်ဖယ် လုပ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျွန်မအပေါ် ထားရှိသည့် ကြောက်ရွံ့မှုထက် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်ကို ကျွန်မ သတိပြုမိသည်။

ကျွန်မ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြားလာခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် ကိုမင်းသန့် အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ ဗီရိုထဲတွင် ဝှက်ထားသော သေတ္တာလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုသေတ္တာလေးထဲတွင် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံနှင့် လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော စာတိုလေးအချို့ ရှိနေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ကိုမင်းသန့်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ အလွန်ရင်းနှီးစွာ ရိုက်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ကျွန်မ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မေမြတ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကိုမင်းသန့် နိုးလာပြီး ကျွန်မကို တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံကို ဆွဲလုယူကာ "မင်း ဒါကို ဘာလို့ လာထိတာလဲ" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ ကိုမင်းသန့်... မေမြတ်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တူနေရတာလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်မလား" ဟု ကျွန်မ ငိုယိုကာ မေးမိသည်။ ကိုမင်းသန့်သည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ကျွန်မကို ကျောခိုင်းကာ 

ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်နေသည်။ ကျွန်မ ချစ်ရသော အမျိုးသားနှင့် ကျွန်မ မွေးစားထားသော သမီးကြားတွင် ကျွန်မ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာသွားပြီ။ ကျွန်မသည် အိမ်ထဲတွင် နေရသည်မှာ ငရဲကျနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မေမြတ်ကို ကြည့်တိုင်း သူမသည် ကျွန်မ၏ သမီးမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးမည့် ရန်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မြင်လာမိသည်။ မေမြတ်က ကျွန်မကို "အမေ" ဟု ခေါ်သည့် အသံတိုင်းသည် ကျွန်မ နားထဲတွင် လှောင်ပြောင်သံများကဲ့သို့ ကြားနေရသည်။ ကျွန်မသည် သူမကို အိမ်မှ နှင်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် အရာအားလုံး၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် မှောင်မှောင်မည်းမည်းနှင့် ထိုင်နေရင်း ကိုမင်းသန့်နှင့် မေမြတ်တို့ အပေါ်ထပ်တွင် အတူရှိနေသည်ကို သိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ မေမြတ်၏ 

အထဲမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ တုတ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ကိုမင်းသန့်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ မေမြတ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ မေမြတ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြူဖျော့ကာ လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ဆေးပုလင်းများနှင့် ဆေးရုံ စာရွက်စာတမ်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

"ဖြူ... မေမြတ်က... မေမြတ်က ငါ့ရဲ့ သမီးအရင်းလေးပါ" ဟု ကိုမင်းသန့်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 

ကျွန်မ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ကိုမင်းသန့်က ရှိုက်ငိုရင်း ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ မဆုံခင်က ချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ရခဲ့တဲ့ သမီးလေးပါ။ အဲဒီမိန်းကလေးက မေမြတ်ကို မွေးပြီးတာနဲ့ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်လို့ မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး မွေးစားသမီးအဖြစ်နဲ့ပဲ ခေါ်လာခဲ့တာ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ဖြူ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

ကျွန်မ ကြောင်အမ်းကာ ရပ်နေမိသည်။ သို့သော် အမှန်တရားသည် ထိုမျှနှင့် မရပ်သေးပေ။ ကိုမင်းသန့်က မေမြတ်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "သူ့မှာ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ ရှိနေတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဆရာဝန်တွေက လက်လျှော့လိုက်ကြပြီ။ သမီးလေးက မင်းကို အရမ်းချစ်တာ၊ သူက မင်းကို အမေရင်းလိုပဲ သတ်မှတ်ထားတာမို့ သူ့အခြေအနေကို မင်းသိရင် စိတ်ပူမှာစိုးလို့ ငါ့ကို မပြောခိုင်းခဲ့တာ။ ငါတို့ မင်းကို လိမ်ခဲ့မိတာ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေတဲ့ သူ့နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းစေချင်လို့ပါ"

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် မုန်းတီးခဲ့သော ကောင်မလေးသည် ကျွန်မကို အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် ကျွန်မ၏ သမီးလေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ သေခါနီး ဝေဒနာထက် ကျွန်မ၏ စိတ်ထိခိုက်မှုကို ပို၍ ငဲ့ညှာခဲ့သည်။ 

မေမြတ်သည် ထိုညမှာပင် ကျွန်မတို့ ရင်ခွင်ထဲ၌ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ မဆုံးပါးမီ ကျွန်မကို ကြည့်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံး အကြည့်လေးထဲတွင် "အမေ့ကို သမီး ချစ်ပါတယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးများ ပါဝင်နေသည်ကို ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် သူမ၏ အေးစက်သွားသော ကိုယ်လေးကို ဖက်ကာ နောင်တပေါင်းများစွာဖြင့် ငိုကြွေးနေမိသည်။

ကိုမင်းသန့်နှင့် ကျွန်မကြားတွင်လည်း အက်ကြောင်းကြီးက ပြန်မဆက်နိုင်တော့လောက်အောင် ကြီးမားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မအပေါ် မေတ္တာပျက်သွားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်မတို့နှစ်ဦးလုံးတွင် အနာရွတ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ အတူတူ နေထိုင်ကြသော်လည်း အရင်လို ရယ်မောသံများ မရှိတော့ပေ။ အိမ်ကြီးသည် ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေပြီး မေမြတ်၏ 

ဖုန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော မေမြတ်၏ ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေရသည်။ ကျွန်မသာ သူမအပေါ် သံသယမဝင်ခဲ့လျှင်၊ ကျွန်မသာ အမှန်တရားကို စောစောသိခဲ့လျှင် သူမ၏ နောက်ဆုံးအချိန်လေးများကို ဒီထက်ပိုပြီး ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်ခဲ့မည်ဟု တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ 

ယခုတော့ ကျွန်မသည် အတိတ်၏ အရိပ်များအောက်တွင် နေထိုင်နေရသည်။ အမှန်တရားဆိုသည်မှာ တခါတရံတွင် သိလိုက်ရသည့် အချိန်၌ အရာအားလုံးကို ကုစားရန် နောက်ကျသွားတတ်သည်ကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် ယုံကြည်မှုသာမက ပွင့်လင်းမြင်သာမှုသည်လည်း အသက်သွေးကြော ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုနားလည်မှုသည် ကျွန်မအတွက်တော့ အလွန်ပင် ဈေးကြီးပေးလိုက်ရသော သင်ခန်းစာတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတော့သည်။

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချို့သော အမှန်တရားများသည် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြင့် အကာအကွယ် မပေးနိုင်ဘဲ သိလိုက်ရသည့်အခါတွင် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကိုသာ ကျန်ရစ်စေတတ်သည်။