မယားငယ် ပိုင်းလုံးမ
မယားငယ် ပိုင်းလုံးမ
ကြယ်စင်ခခ၏ အလှတရားနောက်ကွယ်က ကံကြမ္မာ
ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်တိုင်း တစ်ခါတလေ ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ခံစားရတတ်သည်။ ကျွန်မအဖေက ပြည်ကြီးပေါက်တရုတ်စစ်စစ်၊ အမေကတော့ မွန်သူလေး။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမလေးယောက်လုံးဟာ တရုတ်သွေး ငါးမူးပါတဲ့ တရုတ်မွန်မလေးတွေမို့ အသားအရေကတော့ ပြောစရာမလိုအောင် ဖြူဝင်းဥနေတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်မပေါ့။ မောင်နှမ လေးယောက်ထဲမှာ ကျွန်မက အလှဆုံးလို့ လူတကာက ဝိုင်းပြောကြသလို၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း သိနေခဲ့တာပါ။ မျက်ခုံးကောင်းကောင်း၊ နှာတံစင်းစင်းနဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကလည်း ဆိုးစရာမလိုအောင် နီမြန်းနေတတ်တာ။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေဆိုရင်လည်း ရှေးစာဆိုတွေ ဖွဲ့နွဲ့သလို ခိုခြေအသွေးလို နီမြန်းနေပြီး၊ ရေသောက်လိုက်ရင်တောင် ရှိန်းမြမြ သွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေ ပေါ်လာတတ်တဲ့အထိ အသားအရေက ပါးလွှာကြည်လင်လွန်းလှပါတယ်။
ငယ်ငယ်က မိဘတွေနဲ့ လမ်းထိပ်ထွက်ရင်တောင် "ကော်ပတ်ရုပ်လေးလား၊ ဘိုမလေးလား" ဆိုပြီး တစိမ်းတရံစာတွေကအစ ချစ်မဝဖြစ်ခဲ့ကြတာ။ စားသောက်ဆိုင်သွားရင်တောင် ကျွန်မကို ချစ်လို့ဆိုပြီး အလကားကျွေးတဲ့အထိ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားက မှော်ဆန်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျောင်းတက်တော့လည်း "ကြယ်စင်ခခ" ဆိုရင် တစ်ကျောင်းလုံးမှာ မသိသူမရှိပါဘူး။ ဆရာမတွေရော၊ ကျောင်းသားတွေရောရဲ့ အသည်းကျော်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အလှနတ်ဘုရားမက ကျွန်မကို ရူပါရုံပဲ ပေးသနားခဲ့ပုံရပါတယ်။ ဉာဏ်ပညာကျတော့ ကျွန်မကို ကျောခိုင်းခဲ့တယ်။
ငါးတန်းနှစ်မှာတင် ကျွန်မက အပျိုဖော်စဝင်ခဲ့ပြီး တခြားမိန်းကလေးတွေထက် ပိုပြီး ဖွံ့ထွားစွင့်ကားလာခဲ့တယ်။ ခြောက်တန်းရောက်တော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပိုးပန်းမှုကို တပြုံတမကြီး ခံခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်က သင်္ချာဂဏန်းတွေကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ သင်္ချာအရှုံးသမား ကျွန်မဟာ ခြောက်တန်းမှာတင် နှစ်နှစ်ဆက်တိုက် စာမေးပွဲကျပြီး ကျောင်းထွက်လိုက်ရပါတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစလို့ ကျွန်မရဲ့ဘဝဟာ အလှတရားကို ရောင်းစားရတော့မယ့် လမ်းဟောင်းကြီးပေါ်ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မလို စာမတတ်ပေမတတ်၊ ဒါပေမဲ့ နတ်မိမယ်လိုလှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် လောကကြီးက ခင်းပေးထားတဲ့ လမ်းကတော့ ဖြောင့်ဖြူးသလိုနဲ့ ဆူးခက်တွေ ပြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်းထွက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ အလှအပဟာ ရပ်ကွက်ထဲမှာတင် မကတော့ဘဲ နယ်ပယ်စုံကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ မိဘတွေက ဆင်းရဲတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ မောင်နှမတွေ အများကြီးမို့ ကျွန်မကပဲ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဦးသာဓုဆိုတဲ့ လူကြီးနဲ့ ဆုံခဲ့တာပါ။ သူက လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ယောက်၊ အသက်ကတော့ ကျွန်မအဖေနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပေါ့။ သူက ကျွန်မကို မြင်မြင်ချင်း စွဲလမ်းသွားခဲ့တာ။ သူ့မှာ အိမ်ထောင်ရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့၊ "မင်းကို ငါ ရွှေပုံပေါ်မှာ ထားမယ်၊ မင်းမိသားစုကိုလည်း ငါ ကြည့်ရှုမယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ တိုက်ခန်းအကောင်းစားကြီးတစ်ခုမှာ နေထိုင်နေတဲ့ "မယားငယ်" တစ်ယောက်ပေါ့။ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်မကို "ပိုင်းလုံးမ" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ပြီး ပိုက်ဆံညှစ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် သူတို့က သတ်မှတ်ကြတာ။ အပြင်ထွက်ရင် ကားကောင်းကောင်း စီးနိုင်တယ်၊ အဝတ်အစား အကောင်းစားတွေ ဝတ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု စွဲထင်နေတတ်တယ်။ အဲဒါကတော့ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာခြင်းပါပဲ။
ဦးသာဓု လာတဲ့နေ့တွေဆိုရင် ကျွန်မက အရုပ်တစ်ရုပ်လို ပြင်ဆင်ထားရတယ်။ သူ သောက်ချင်တဲ့ ဝိုင်ကို ငှဲ့ပေးရတယ်၊ သူ နားထောင်ချင်တဲ့ စကားတွေကို ပြောပေးရတယ်။ သူ ပြန်သွားတဲ့ အခါတိုင်း ကျွန်မ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကိုယ့်မျက်နှာကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဖြူဝင်းနေတဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာရင် အဲဒီမျက်ရည်တွေက ကျွန်မရဲ့ အလှတရားကို လောင်မြိုက်နေသလိုပဲ။ "ငါ ဘာလို့ ဒီဘဝကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတိုင်း၊ နယ်မှာ ကျောင်းတက်နေတဲ့ မောင်လေးတွေ၊ ညီမလေးတွေရဲ့ ပညာရေးစရိတ်ကို ပြေးမြင်မိတယ်။ ကျွန်မကတော့ စာမတတ်လို့ ဘဝပျက်ခဲ့ပြီ၊ သူတို့ကိုတော့ ကျွန်မလို အောက်တန်းကျတဲ့ဘဝမျိုး မရောက်စေချင်ဘူး။ အဲဒီ စေတနာတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ "ပိုင်းလုံးမ" ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကို ကျွန်မ ပြုံးပြုံးကြီး ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အသားအရေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ဖြူဖျော့လာတယ်၊ ဖြူတာမှ သွေးမရှိသလိုကို ဖြစ်လာတာ။ ခြေထောက်တွေမှာလည်း အနီစက်လေးတွေ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပေါ်လာတတ်တယ်။ ဦးသာဓုကတော့ အဲဒါကို မြင်ရင် "ငါ့မိန်းမလေးက ပိုပြီး လှလာတယ်၊ အသားက တကယ့်ကို ဖြူဥနေတာပဲ" လို့ ချီးကျူးတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ တစ်ခါတလေ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နှာခေါင်းသွေးတွေ လျှံထွက်လာတတ်တယ်။
ကျွန်မ အမေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငွေလွှဲပေးတဲ့အခါတိုင်း အမေက "သမီး... ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်အများကြီး ဘယ်ကရလဲ၊ အလုပ်က အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ မေးတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ "ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တာ အဆင်ပြေပါတယ် အမေရယ်၊ ညီမလေးတို့ကိုသာ စာကြိုးစားခိုင်းပါ" လို့ လိမ်ညာ ပြောဆိုခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာသလို ခံစားရတယ်။ ဦးသာဓု ပေးတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မပျော်နိုင်တော့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲမှာ သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားခဲ့တယ်။ နိုးလာတော့ ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဦးသာဓုကို ဖုန်းဆက်တော့ သူက အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မလာနိုင်ဘူးတဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာဝန်ကြီး ဝင်လာပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အားနာရိပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ "မမလေး... မမလေးရဲ့ သွေးစစ်ချက် ရလဒ် ထွက်လာပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ "ကျွန်မ ဘာဖြစ်တာလဲ ဆရာ" လို့ မေးလိုက်တော့ ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချပြီး "သွေးကင်ဆာ... အဆင့်လေး ရောက်နေပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရား၊ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်းလုံးမ ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုအတွက် ပေးဆပ်မှုတွေ အားလုံးက ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ ဘဝကို အရှုံးပေးချင်စိတ်တွေ တဖွဖွ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးသာဓုဆီက ငွေညှစ်နေတုန်းပဲလို့ လူတွေက ထင်နေကြတုန်းပါ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ တိုက်ခန်းရှေ့ကို ကားတစ်စီး ထိုးစိုက်လာပြီး အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက် ဒေါသတကြီး ဆင်းလာတယ်။ အဲဒါ ဦးသာဓုရဲ့ ဇနီးကြီးပေါ့။ သူက ကျွန်မရဲ့
ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကလည်း တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေတာကို သူတို့ မမြင်ကြဘူး။ ဇနီးကြီးက ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "လှလှပပလေးနဲ့ သူများလင်ကို ခိုးရတာ မရှက်ဘူးလားအေ၊ နင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် လိုချင်လို့လဲ" လို့ အော်ရင်း သူမရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံအထုပ်ကို ကျွန်မ မျက်နှာပေါ် ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲက အောင့်တက်လာပြီး ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ အန်ထွက်လာပါတော့တယ်။ ဖြူဝင်းနေတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရဲရဲနီတဲ့ သွေးတွေက စီးကျသွားတယ်။ ဇနီးကြီးက လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်နေပြီး ပါးစပ်ကနေ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်... "အစ်မ... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်မ ဒီပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်မအတွက် သုံးခဲ့တာ တစ်ပြားမှ မရှိပါဘူး... ကျွန်မ မောင်လေးတွေကို ကျောင်းထားပေးချင်လို့ပါ... ကျွန်မမှာ အချိန် အများကြီး မကျန်တော့ဘူး..." လို့ ပြောရင်း ကျွန်မ လဲကျသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသာဓု ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ထူဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တယ်။ သူ့ဇနီးကိုပဲ ကြည့်ပြီး "ငါလည်း သူ့ကို သနားလို့ ထောက်ပံ့ပေးနေတာပါကွာ" လို့ လိမ်ညာပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ အမှန်တရားကတော့... ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက် ကစားစရာ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားကို သူတို့က သုံးစွဲခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိချင်ခဲ့ကြဘူး။
ကျွန်မ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ အဖေနဲ့ အမေ ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ငိုကြတယ်။ ကျွန်မ ရှာပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူတို့အတွက် ပျော်ရွှင်မှု မပေးနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိသွားကြပြီ။ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ မမ ဘယ်လို အလုပ်မျိုး လုပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မသိရှာပါဘူး။ သူတို့ သိတာကတော့ သူတို့ကို ကျောင်းထားပေးတဲ့ နတ်သမီးလေးလို လှတဲ့ မမတစ်ယောက်ပဲပေါ့။
ကျွန်မ မသေခင်မှာ ဦးသာဓုဆီက ရခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို စုပြီး ဘဏ်အကောင့်တစ်ခု ထဲမှာ ထည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအုပ်လေးကို အမေ့လက်ထဲ ထည့်ပေးရင်း "အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ... သမီး ဘဝကို အလှတရားနဲ့ လဲခဲ့ပေမဲ့... ညီမလေးတို့ကိုတော့ အသိပညာနဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ခိုင်းပါ" လို့ မှာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှတရားတွေက အခုတော့ ပိန်ချောင်ပြီး ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အရေပြားတွေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အရင်က ခိုခြေလို နီမြန်းခဲ့တဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကလည်း အခုတော့ အသက်မဲ့တဲ့ အဖြူရောင်အတိ ဖြစ်နေပါပြီ။
ကျွန်မ မျက်လုံးမှိတ်ခါနီးမှာ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ကောင်းကင်မှာ ကြယ်ကလေးတစ်ပွင့်က လင်းလက်နေတယ်။ "ပိုင်းလုံးမ" လို့ အခေါ်ခံခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မဘဝ၊ "မယားငယ်" လို့ ကင်ပွန်းတပ်ခံခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာ... အဲဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်မနဲ့အတူ မြေကြီးထဲကို ပါသွားတော့မှာပါ။ လောကကြီးက ကျွန်မကို လှပတဲ့ ရုပ်ရည် ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ခိုင်မာတဲ့ ကံကြမ္မာတော့ မပေးခဲ့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးဝင်သက်မှာ တစ်ခုပဲ တွေးမိတယ်... "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အလှတရားဆိုတာ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မထိန်းကျောင်းနိုင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်မယ့် ဓားတစ်စင်းပဲ" ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ ကြယ်စင်ခခ... လောကအလင်းကို ခဏတာ ပေးပြီး အမှောင်ထဲကို ထာဝရ တိုးဝင်သွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ- အပြင်ပန်း အလှတရားသည် ဘဝကို ခဏတာ တောက်ပစေနိုင်သော်လည်း၊ အတွင်းစိတ်ထားနှင့် အသိပညာမပါရှိပါက ထိုအလှတရားသည်ပင်လျှင် မိမိဘဝကို ပြန်လည်လောင်မြိုက်စေမည့် မီးလျှံဖြစ်သွားတတ်သည်။ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရှိခြင်းသည် နောင်တကိုသာ ဖြစ်စေတတ်သောကြောင့် အချိန်ရှိခိုက် မိမိဘဝကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ တည်ဆောက်သင့်ပါသည်။