အဒေါ်အရင်းကို ယုတ်မာတဲ့ တူအရင်း
အဒေါ်အရင်းကို ယုတ်မာတဲ့ တူအရင်း
အမှောင်ရိပ်ကျစပြုနေတဲ့ ခြံဝင်းကြီးထဲမှာ ညနေခင်းလေပြေက အေးစက်စက် တိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို နားထောင်နေမိတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မရဲ့ တူအရင်းဖြစ်တဲ့ ကျော်ဇေယျရယ် နှစ်ယောက်ထဲ နေခဲ့ကြတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျော်ဇေယျဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးရဲ့ သား။ မောင်လေးတို့ ဇနီးမောင်နှံ ကားအက်စီးဒင့်နဲ့ ဆုံးသွားကတည်းက ခြောက်နှစ်သား အရွယ်ပဲရှိသေးတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ ရင်ဝယ်သားလေးလို အကုန်အစင် ပုံအောပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ အိမ်ထောင်မရှိဘူး၊ သားသမီးမရှိဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ကျော်ဇေယျဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူ့ကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင်၊ လူတောတိုးအောင် ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ၊ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေကို အကုန်အသုံးချခဲ့တယ်။ ကျော်ဇေယျကလည်း ငယ်ငယ်ကတည်းက လိမ္မာတယ်။ "အဒေါ်... ကျွန်တော်ကြီးလာရင် အဒေါ့်ကို စည်းစိမ်တွေထဲမှာ ထားမှာ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ကလေးဘဝ စကားသံလေးတွေက ခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ သူ တက္ကသိုလ်တက်တော့လည်း ထူးချွန်တယ်။ ဘွဲ့ရတော့လည်း ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို ကူညီပေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လုံးဝယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်သလဲဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တွေ၊ မြေကွက်အမည်ပေါက်တွေနဲ့ လုပ်ငန်းသုံး တံဆိပ်တုံးတွေအထိ သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးထားခဲ့တာ။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ သစ္စာအရှိဆုံး လူသားတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒီနေ့ညနေ သူ အလုပ်ကအပြန် နောက်ကျနေတယ်။ ကျွန်မ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းလေးတွေကတော့ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ အေးစက်လို့နေပြီ။ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း အဝင်မခံဘူး။ အရင်ကဆို သူ ဘယ်သွားသွား၊ ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်မကို အမြဲ အသိပေးတတ်သူပါ။ ခုတလော သူ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲလို့ ကျွန်မ ခံစားနေရပေမဲ့ "ပင်ပန်းလို့နေမှာပါလေ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေမိတယ်။ သွေးသားရင်းချာပဲလေ... သူ ကျွန်မအပေါ် ဘယ်တော့မှ မယုတ်မာနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ အစွဲက ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံတွေကို ကွယ်စေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။
လပေါင်းများစွာ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းအချို့ ကျွန်မဆီ လာတိုင်ကြတယ်။ ငွေစာရင်းတွေ မကိုက်တာတွေ၊ လုပ်ငန်းရှင်အချို့နဲ့ ပြဿနာတက်နေတာတွေကို သူတို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပြကြတယ်။ ကျွန်မ မယုံချင်ဘူး။ ကျော်ဇေယျကို ခေါ်မေးတော့လည်း သူက "အဒေါ်ကလည်း... ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား၊ လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်နေလို့ ခဏတဖြုတ် ငွေကြပ်နေတာပါ" လို့ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အလွန်အမင်း ချစ်တာပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ဘဏ်ကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ နေနေတဲ့ အိမ်ကြီးကို ပေါင်နှံထားတဲ့အတွက် လစဉ်ပေးသွင်းရမယ့် အတိုးတွေ ပျက်ကွက်နေပြီတဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ကျော်ဇေယျ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတော့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "အဒေါ်... ကျွန်တော် အသစ်စမယ့် ပရောဂျက်အတွက် ငွေလိုလို့ ခဏပေါင်ထားတာပါ၊ မကြာခင် ပြန်ရွေးမှာပေါ့" တဲ့။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ အေးစက်စက်နဲ့ စိမ်းကားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပဲ တွေ့နေရတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေ စတင်စိမ့်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်မိတော့လည်း အထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အတုတွေနဲ့ အစားထိုးခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တူအရင်း၊ ကျွန်မရဲ့ သားအရင်းလို ချစ်ရသူက ကျွန်မကို တိတ်တဆိတ် ဝါးမျိုနေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်တယ်၊ မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့တယ်၊ သူ ကြည့်တယ် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ အိမ်ပြန်လာရင်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့
အခြေအနေတွေက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးလာတယ်။ ကုမ္ပဏီက အရှုံးပေါ်လို့ ပိတ်လိုက်ရပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ သူစိမ်းတွေဆီကနေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျော်ဇေယျကတော့ အိမ်ကို ရက်ရှည်လများ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကြောက်လန့်တကြား ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဘဏ်က လူတွေ ခဏခဏ လာတယ်။ လူမိုက်လိုလို လူစားမျိုးတွေကလည်း အိမ်ရှေ့မှာ လာအော်ဟစ်ကြတယ်။ "ကျော်ဇေယျ ကြွေးတင်ထားတာတွေ ဆပ်" တဲ့။ ကျွန်မမှာ ဆပ်စရာ ငွေပြားတစ်ချပ်မှ မရှိတော့ဘူး။ သူ အကုန်ယူသွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အိုစာမင်းစာ စုထားသမျှ၊ မောင်လေး ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေတွေအကုန် သူ လောင်းကစားဝိုင်းတွေထဲမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် အပျော်အပါးတွေထဲမှာ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မဆီကို တရားရုံးက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးကို လာမယ့်လမှာ ဖယ်ပေးရမယ်တဲ့။ ကျွန်မ ဘယ်သွားရမလဲ။ ဘယ်မှာ နေရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အသက်က ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီ။ ဒီအရွယ်မှာ အားကိုးစရာဆိုလို့ ဒီတူပဲ ရှိတာကို။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖုန်းဆက်မိတယ်။ "သား... အဒေါ့်ကို ကယ်ပါဦး၊ အဒေါ်တို့ အိမ်ကြီး ပါတော့မယ်၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ" လို့ ငိုယိုပြီး မက်ဆေ့ခ်ျပို့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့ အဖြေကတော့ အေးစက်လွန်းလှပါတယ်။ "အဒေါ်... ကျွန်တော့်ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့၊ အဒေါ့်ဆီမှာ ဘာမှမရှိတော့တာ ကျွန်တော် သိတယ်၊ အဒေါ့်ဘာသာ အဆင်ပြေသလို နေပါ" တဲ့။ အဲဒီစာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကျွေးခဲ့တဲ့ ထမင်း၊ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာ၊ ကျွန်မ စတေးခဲ့တဲ့ ဘဝ... ဒါတွေအားလုံးဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးလား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးအောင့်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေခေါက်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေကလည်း မိုးရေတွေလိုပဲ မဆုံးနိုင်အောင် စီးကျနေခဲ့တယ်။
အိမ်ပေါ်က ဆင်းပေးရမယ့် နောက်ဆုံးနေ့မှာ ကျွန်မ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အထုပ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။ ကျော်ဇေယျ တစ်ခေါက်လောက်တော့ လာကြည့်မှာပါဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရောက်လာတာက သူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းပြိုင်ဘက်ဟောင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဦးဘုန်းမြင့် ဖြစ်နေတယ်။ ဦးဘုန်းမြင့်က ကျွန်မကို လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး ကြည့်တယ်။ "ဒေါ်သီတာ... ခင်ဗျား တူကတော့ တော်တော်တော်တာပဲ၊ ဒီအိမ်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ရောင်းပြီး သူကတော့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားတယ်။ ကျော်ဇေယျက ကျွန်မ မုန်းတဲ့ လူဆီမှာ အိမ်ကို ရောင်းခဲ့တာလား။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့ သူ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးမိတော့ ဦးဘုန်းမြင့်က စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်မဆီ ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ဓာတ်ပုံဟောင်းအချို့နဲ့ စာတစ်စောင် ပါလာတယ်။ စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်သွားရတယ်။ အဲဒီစာက ကျော်ဇေယျ ရေးထားတာ။ "အဒေါ်... အဒေါ် ကျွန်တော့်အဖေကို ဘယ်လို သေအောင်လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားပြီ၊ အဖေ့ရဲ့ အမွေတွေကို အဒေါ် တစ်ယောက်ထဲ ပိုင်ချင်လို့ အဖေ့ ကားဘရိတ်ကို ဖြတ်ခိုင်းခဲ့တာ အဒေါ် မဟုတ်လား၊ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ကားပေါ်မှာ ပါမသွားတာ အဒေါ့်အတွက် ကံဆိုးတာပဲ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ထိ အဒေါ့်ကို ပြုစုခဲ့တာ၊ ချစ်ပြခဲ့တာတွေဟာ အဒေါ့်ကို တစ်နေ့မှာ အခုလို လမ်းဘေးရောက်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အမှန်တော့ အဲဒီကားအက်စီးဒင့်ဟာ မတော်တဆပါ။ ကျွန်မ မောင်လေးကို သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကောလာဟလတွေကို ကျော်ဇေယျက အမှန်လို့ ထင်သွားခဲ့တာလား။ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် ရန်ငြိုးနဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေက သူ့အတွက်တော့ လက်စားချေဖို့ လက်နက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မကို အစကတည်းက သတ်ပစ်လိုက်တာကမှ ပိုသက်သာပါဦးမယ်။ အခုတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ စည်းစိမ်နဲ့ ယုံကြည်မှု အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ဘဝကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျအောင် လုပ်သွားခဲ့တာပဲ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ဘုရားရိပ်သာတစ်ခုရဲ့
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုသူကို သင့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် လက်နက်တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သွေးသားရင်းချာ ဖြစ်သော်လည်း အကန့်အသတ်မဲ့ ယုံကြည်မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်းနှင့် တူပေသည်။