ဝမ်းမနာသား

 ဝမ်းမနာသား

အခန်း (တစ်)

“ဆယ်သက်ဆယ်ကမ္ဘာမကပါ ခင်ရယ်” လို့ မိုးပြောဂျိုးပြောနဲ့ ပြောခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ယုံခဲ့မိတယ် ကိုလှငွေ။ အဲဒီစကားကို ယုံကြည်ခဲ့မိလို့လည်း အခုတော့ ကျွန်မနောက်မှာ အငယ်လေးတွေ တန်းစီနေတာကို အောင့်သက်သက်နဲ့ ကြည့်ပြီး မဟေသီခေါင်ချုပ် ဘွဲ့ထူးကြီးကို မလိုချင်ဘဲ လက်ခံနေရတာပေါ့။ ဧည့်ခန်းထဲက မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ဆံပင်ကို အနက်ရောင် ဆေးဆိုးနေတဲ့ ရှင့်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေမိတယ်။ ရှင့်အသက်က ခုနှစ်ဆယ် ပြည့်တော့မယ် ကိုလှငွေ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ အိုရမှန်းမသိ၊ ခေတ်မီရမှန်း သိလွန်းနေသူကြီးပါ။ ဝတ်လိုက်ရင်လည်း ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ စတိုင်ဘောင်းဘီ၊ စပို့ရှပ်ဆိုရင်လည်း အရောင်နုနုလေးမှ ရွေးဝယ်တတ်တဲ့ ရှင့်အကျင့်က ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။ အခန်းထဲမှာ တစ်ထောင်ထောင် ထွက်နေတဲ့ ရှင့်ရေမွှေးနံ့က ကျွန်မအတွက်တော့ အမွှမ်းနံ့ မဟုတ်ဘဲ အော့နှလုံးနာစရာ အနံ့အသက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။

ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ သူငယ်ချင်း ဘဝကနေ စခဲ့တာလေ။ မှတ်မိသေးရဲ့လား၊ သားကြီးကို ကိုယ်ဝန်သုံးလ ရှိမှ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ။ အဲဒီတုန်းက ရှင် ကျွန်မအပေါ် ဘယ်လောက် ကောင်းခဲ့သလဲ။ ချစ်မိုးတွေ ရွာချပြီး ကျွန်မကို ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ထားခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ရှင့်ရဲ့ အပေးအကမ်း ရက်ရောမှုတွေ၊ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာ သိလာရတယ်။ ရှင်က နယ်တကာ လှည့်ပြီး စီးပွားရေး လုပ်ရတဲ့သူဆိုတော့ တစ်နေရာသွားရင် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက် ကြာတတ်တာကိုး။ ရှင့်နောက် လိုက်ခဲ့ဖို့ ရှင် ခေါ်ခဲ့တာလည်း မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိအိုဖအိုတွေ၊ သားသမီးတွေရဲ့ ဝတ္တရားတွေ၊ အခုဆို မြေး သုံးလေးယောက်ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကြားမှာ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှင့်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နိုင်ပါ့မလဲ ကိုလှငွေရယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်မ ပီသစွာနဲ့ အိမ်ကို ထိန်းကျောင်းနေခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ စေတနာတွေကို ရှင်က အခွင့်ကောင်း ယူခဲ့တာလား။

အခု နောက်ဆုံးကြားရတဲ့ သတင်းကတော့ ကျွန်မ ရင်ကို အေးစက်သွားစေတာပဲ။ အခု ရှင် တွဲနေတဲ့ တစ်ယောက်က ရှင့်ရဲ့ အငယ်ဆုံး သမီးထက်တောင် ငယ်သေးတယ်ဆိုပဲ။ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ အသက်ကို လိမ်လို့ မရတာကတော့ ပြောင်နေတဲ့ ဦးခေါင်းပါပဲ။ အသားဖြူဖြူ၊ အရပ် ငါးပေလေးလက်မတောင် မပြည့်ချင်တဲ့ ရှင့်ကို အဲဒီ အရွယ်မလေးတွေက ဘာလို့များ တွဲနေကြသလဲဆိုတာ ရှင် မစဉ်းစားမိဘူးလား။ ရှင့်ဆီက ငွေကိုပဲ သူတို့ မက်ကြတာလေ။ ရှင် ရှာဖွေခဲ့သမျှတွေကို ကျွန်မတောင် လုံလုံလောက်လောက် သုံးခွင့်မရခဲ့ဘဲ အခုလို အားလုံး ခက်ခဲနေတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့အတွက်ကျတော့ ရှင်က လက်ဖိတ်ဖိတ် စင်အောင် သုံးရက်တယ်နော်။ မြေးတွေက ရှင့်ကို ခေတ်စကားနဲ့ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော၊ ကျွန်မကတော့ အကုသိုလ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဘာမှ မပြောဘဲ ကြိတ်မှိတ် သည်းခံနေခဲ့တာ။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ရှင့်အတွက် နောက်ဆုံး ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ကျွန်မ ဆုတောင်းနေမိတော့တယ်။

အခန်း (နှစ်)

ကိုလှငွေ နယ်ကို ထွက်သွားပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ မုတ္တမဘက်မှာ ငါးပိ၊ ငါးခြောက် ဒိုင်တွေနဲ့ စကားပြောဖို့လို့ အကြောင်းပြချက် ပေးသွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိတာပေါ့၊ အဲဒီမှာ ဟိုမိန်းကလေး ရှိနေတယ်ဆိုတာ။ အိမ်မှာ ကျန်ရစ်တဲ့ ကျွန်မကတော့ နေ့စဉ် မြေးလေးတွေ ကျောင်းပို့၊ ကျောင်းကြို၊ အိမ်အလုပ်တွေနဲ့တင် လုံးချာလည် လိုက်နေရတုန်း။ တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်တွေးပြီး ဝမ်းနည်းမိတယ်။ ငယ်ငယ်က မိဘတွေက ကိုလှငွေနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ပြောခဲ့ကြသေးတယ်။ "ညည်းကို မလေးစားတဲ့ ယောကျာ်းမျိုးကို ဘာလို့ ဖက်တွယ်ထားတာလဲ" တဲ့။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မမှာ "တစ်ခုလပ်" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကြီးကို မခံယူချင်တဲ့ မာနက ရှိခဲ့တာကိုး။ ပြီးတော့ သားသမီးတွေ မျက်နှာငယ်မှာလည်း ကြောက်ခဲ့မိတယ်။

ဖုန်းသံ မြည်လာလို့ ကြည့်လိုက်တော့ မုတ္တမက သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ယောက်ဆီက။ "ခင့်ယောကျာ်း ကိုလှငွေကို တွေ့တယ်အေ့၊ ကားပေါ်မှာ ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့။ အသားဖြူဖြူ နုနုထွတ်ထွတ်လေး။ ကြည့်ရတာ မြေးအဖိုးများလားလို့တောင် ထင်ရတယ်" တဲ့။ ဖုန်းကို ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်နေမိတယ်။ ရှင်ကတော့ ပျော်နေမှာပေါ့ ကိုလှငွေ။ ရှင့်ရဲ့ နုပျိုမှု မာယာတွေကြားမှာ ရှင်ကိုယ်ရှင် ဆယ်ကျော်သက်လေး တစ်ယောက်လို ထင်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်နောက်က အမျိုးသမီး အများစုက ရှင့်ကို မေတ္တာစစ်နဲ့ ချစ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင် မသိလေသလား။ အချိန်တန်လို့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ရသွားရင် ရှင့်ကို ထားခဲ့ကြမှာပဲလေ။

ညဘက်တွေဆိုရင် ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်ချင်ပေမဲ့ တစ်ဖက်က "မအားသေးပါ" ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားရမှာ ကြောက်လို့ လက်မရဲခဲ့ဘူး။ "ကိုလှငွေ... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ခဲ့ရဲ့လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ရင်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် မေးနေမိတယ်။ ရှင်ကတော့ စိတ်ပျော့လွယ်၊ ယိုင်လဲလွယ်တဲ့သူဆိုတော့ အမှားတွေကို အမှားမှန်းသိရက်နဲ့ ဆက်ကျူးလွန်နေတာပေါ့။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အေးရိပ်ကို ရှင် မရှာနိုင်သေးဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ဘဝက ရေပွက်ပမာပါပဲ ကိုလှငွေရယ်။ ခဏတာ လှပမှုနောက်မှာ ပုပ်စပ်နေတဲ့ အမှန်တရားတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ရှင် တစ်နေ့တော့ သိလာမှာပါ။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်အတွက် မျက်ရည်ကျရတာတောင် ပင်ပန်းနေပါပြီ။

အခန်း (သုံး)

ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ သတင်းဆိုးက ကျွန်မကို ထူပူသွားစေတယ်။ ကိုလှငွေ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်တဲ့။ မုတ္တမက ဆေးရုံမှာ။ သွေးတိုးပြီး လဲကျသွားတာလို့ ဆိုတယ်။ ကျွန်မ သားကြီးနဲ့အတူ ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ လူနာကုတင်ပေါ်မှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေတဲ့ ကိုလှငွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ဟန်ပန်တွေ၊ ဂျင်းဘောင်းဘီတွေ၊ ရေမွှေးနံ့တွေ အခုတော့ ဘယ်ပျောက်ကုန်ပြီလဲ။ အောက်ဆီဂျင် ပိုက်တန်းလန်းနဲ့ ရှင့်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် သနားစိတ်က ပိုကြီးစိုးလာတယ်။

"ကိုလှငွေ... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးမိတော့ ရှင့်မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တွေ လိမ့်ဆင်းလာတယ်။ ရှင် စကားမပြောနိုင်ရှာတော့ဘူး။ လေဖြတ်သွားတာတဲ့။ စိတ်မကောင်းစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ရှင့်ဘေးမှာ ရှင့်ရဲ့ "အငယ်လေး" ရှိမနေတာပါပဲ။ သိရသလောက်တော့ ရှင် လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီမိန်းကလေးက ရှင့်ဆီက ရွှေထည်တွေနဲ့ ငွေသားတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ ရှင့်ရဲ့ မဟေသီခေါင်ချုပ်ကြီးပဲ ရှင့်ဘေးကို ပြန်ရောက်လာရတာပေါ့ ကိုလှငွေရယ်။

ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြုစုတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်တွေကို မရွံမရှာ လုပ်ပေးတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေက ဆေးမဆိုးရတော့တာကြောင့် အရင်းကနေ ဖြူထွက်နေပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ပါးရေနားရေတွေကလည်း အသက်အရွယ်ကို မဖုံးနိုင်တော့ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်မိတယ်။ ရှင် ပိုက်ဆံမပေးနိုင်တော့တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီ "အငယ်လေးတွေ" ဆီက လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားတွေ၊ ဆဲဆိုတဲ့ စကားတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ "ရှင်က အဖိုးကြီးပဲ၊ ရှင့်ကို ဘယ်သူက တကယ်ချစ်မှာလဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးတွေကို မြင်ရတော့ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ရင်နာလိုက်တာ။ ရှင် ဘယ်လောက်တောင် အထီးကျန်ခဲ့မလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ ခံစားမိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အမှားတွေက ကျွန်မကိုလည်း သံမဏိနံရံကြီးတစ်ခုလို အေးစက်သွားစေခဲ့တာ ရှင် သိပါသလား။

အခန်း (လေး)

ဆေးရုံက ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာပဲ အံ့သြစရာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ အသက် ဝန်းကျင်လောက်ရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ကိုလှငွေနဲ့ တထေရာတည်း တူလွန်းနေတာကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးတယ်။

"ကျွန်တော်... အဖေ့ကို လာတွေ့တာပါ" တဲ့။

ကျွန်မ သားကြီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ "မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့အဖေမှာ ငါတို့ မောင်နှမတွေပဲ ရှိတယ်" လို့ အော်ငေါက်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အသာလေး တားလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သိနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကိုလှငွေ နယ်သွားတိုင်း ရခဲ့တဲ့ "ဝမ်းမနာသား" တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကတော့ ထူးခြားနေတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ အိတ်တစ်အိတ် ပါလာတယ်။

"ဒါ အဖေ ကျွန်တော့်အမေကို ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ အမေက ဆုံးခါနီးမှာ မှာသွားတယ်... 'နင့်အဖေ ဒုက္ခရောက်နေပြီလို့ ကြားရင် ဒါတွေ သွားပေးလိုက်ပါ၊ ငါတို့က သူ့ဆီက မေတ္တာပဲ လိုချင်ခဲ့တာ၊ ပစ္စည်းတွေကို မမက်ခဲ့ဘူး' တဲ့။ အဖေ လေဖြတ်နေပြီဆိုတာ ကြားလို့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာပါ"

အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကုတင်ပေါ်က ကိုလှငွေကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ ရှင် အပယ်ခံခဲ့တဲ့၊ ရှင် ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ "ဝမ်းမနာသား" တစ်ယောက်က ရှင့်ကို ဒုက္ခရောက်ချိန်မှာ လာကယ်တင်တာပဲ ကိုလှငွေ။ ရှင့်ရဲ့ တရားမဝင်တဲ့ သားလေးက ရှင့်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ရှင့်အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေက ခန်းခြောက်သွားခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ ရှင် နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားက ရှင့်အတွက်တော့ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းနေမှာပေါ့။

ကျွန်မ အဲဒီကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း သနားမိတယ်။ သူက ရှင့်ရဲ့ အသွေးအသား ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ "ဝမ်းမနာသား" ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ရှင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး လူပီသနေခဲ့တယ်။ ရှင် ရှာကျွေးခဲ့တဲ့ အငယ်လေးတွေက ရှင့်ကို စွန့်ခွာသွားချိန်မှာ ရှင် မေ့ထားခဲ့တဲ့ သားက ရှင့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးတယ်။ ဒါဟာ ရှင့်အတွက် နောင်တဆိုတဲ့ ဆုလာဘ်ကြီးပဲ မဟုတ်လား။

အခန်း (ငါး)

လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ကိုလှငွေကတော့ စကားလည်း မပြောနိုင်၊ လမ်းလည်း မလျှောက်နိုင်တဲ့ ဘဝနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေတော့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဝတ္တရားမပျက် ပြုစုနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ချစ်ချစ်ခင်ခင် စကားပြောတာမျိုး၊ နွေးနွေးထွေးထွေး ကြည့်တာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

တစ်နေ့မှာတော့ ကိုလှငွေက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အားယူပြီး ဆွဲတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တောင်းပန်ခြင်းတွေ၊ နောင်တရခြင်းတွေ အပြည့်နဲ့။ သူ ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အားယူပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက "ခင်... ငါ... မှား... တယ်" တဲ့။

ကျွန်မ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ရှင် မှားခဲ့တာတွေက အခုမှ သိတာလား ကိုလှငွေ။ "ဆယ်သက်ဆယ်ကမ္ဘာ" ဆိုတဲ့ ကတိတွေက အခုတော့ လေထဲက အိမ်မက်တွေလို ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ရှင့်ရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ အဆောင်အယောင်တွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချိန်ကျမှ ကျွန်မကို သတိရတာလား။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ် ကိုလှငွေ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ ပြန်မချစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ခံစားချက်ဆိုတာထက် ဝတ္တရားဆိုတဲ့ အရာပဲ ကျန်တော့တာလေ။

ရှင့်ရဲ့ "ဝမ်းမနာသား" လေးကတော့ အိမ်မှာပဲ နေပြီး ရှင့်ကို ကူပြုစုပေးနေတယ်။ သူက ရှင့်အတွက်တော့ နောက်ဆုံးကျန်ခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပေါ့။ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကိုတော့ အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ ဖြတ်သန်းချင်တော့တယ်။ ရှင့်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ လူဆိုတာ အောင်မြင်နေချိန်၊ နုပျိုနေချိန်မှာ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေထက်၊ ဒုက္ခရောက်ချိန်မှာ ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးမယ့်သူကို ပိုတန်ဖိုးထားသင့်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

ရှင်ကတော့ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ရှင့်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ နောင်တတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရတော့မှာပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ရဲ့ "မဟေသီခေါင်ချုပ်" အဖြစ်ကနေ အနားယူပြီး၊ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် အေးချမ်းအောင်ပဲ ကြိုးစားတော့မယ်။ ကိုလှငွေ... ရှင့်ရဲ့ အမှားတွေအတွက် ရှင် ပေးဆပ်လိုက်ရတာကတော့ ရှင့်ကို တကယ်ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားပါပဲ။ အဲဒီ နှလုံးသားကို ရှင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။

သင်ခန်းစာ။ ။ တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုကို လက်လွတ်မခံမိစေရန် ထိုအရာ ရှိနေစဉ်တွင်ပင် ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပါ။ ဆုံးရှုံးသွားပြီးမှ ရရှိသော နောင်တသည် မည်သည့်အခါမျှ အစားထိုး၍ မရနိုင်သော အနာတရ ဖြစ်တတ်ပါသည်။