ဗိုက်တစ်လုံးကြောင့် လက်စားချေသူ

 ဗိုက်တစ်လုံးကြောင့် လက်စားချေသူ

မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် သားနားလှသော ဆိုဖာကြီးပေါ်၌ ကျွန်တော်နှင့် ဖိုးကျော်တို့သည် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ထိုင်နေကြသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် သင်းပျံ့နေသော အမွှေးနံ့သာနံ့များက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲ၌ ပုပ်စပ်စပ် အနံ့တစ်ခုလို ခံစားနေရ၏။ 

"ဒို့တော့ ဒီတချီ ‘အီ’ သွားတာဘဲဟေ့"

ဖိုးကျော်က သက်ပြင်းကို အားပါးတရ ချရင်း ညည်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် မချိုမပြုံး အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲ၌မူ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးနေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောမိ။ လွန်ခဲ့သော နာရီပိုင်းက ထွန်းစိန်တို့ အိမ်ပေါ်၌ ကျွန်တော်တို့ ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။

ထွန်းစိန်... ကျွန်တော်တို့၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီး။ - ခုနှစ်များက ဂျပ်ဆင်ကောလိပ်တွင် အတူနေခဲ့စဉ်က သူသည် ကျွန်တော်တို့ထက် ပညာရေးတွင် နိမ့်ကျခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် စက်သူဌေးသမီးနှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေသူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က တပ်မတော်မှ ဆရာဝန်၊ ဖိုးကျော်က ပြည်သူ့ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်။ ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစားထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထွန်းစိန်၏ ကြွယ်ဝမှုအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် သူခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးရသော 'တက္ကစီ' များသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။

"မင်းသတိထားမိလား ဖိုးကျော်... ခင်သန်းစိန်ရဲ့ ဗိုက်က ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးနေသလိုပဲ"

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဖိုးကျော်က ကျွန်တော့်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်သည်။ "အင်း... ငါလည်း အဲဒါကို စဉ်းစားနေတာ။ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ဆိုပေမယ့် ဒီလောက်အထိ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေတာဟာ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ"

ထိုစဉ် ထွန်းစိန် 

"အိုး ဟိုး ဟိုး….မိုင်းဂေါ့ဒ်... ကျွန်ုပ် အရောက်မြန်ပေလို့။ အလားလား…..ဒါညှပ်ဆွဲရမယ်၊ ညှပ်ဆွဲမှဖြစ်မယ်"

ဖိုးကျော်က ဇီဝကကြီး အသံဖြင့် ဟန်လုပ်ကာ အော်ဟစ်ရင်း 

"သူငယ်ချင်း... မင်းတို့အပေါ် ငါ အမြဲ ယုံကြည်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား။ ဒီကလေးဟာ ငါ့အတွက် သိပ်အရေးကြီးတယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါ"

ထွန်းစိန်၏ စကားသံက အေးစက်လှသည်။ ကျွန်တော် ဖိုးကျော်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖိုးကျော်က ကျွန်တော့်ကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ ငြိမ်နေရန် အချက်ပြသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် ခင်သန်းစိန်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရောက်သွားကြသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက ကျွန်တော်တို့၏ ဆေးပညာ ဗဟုသုတများကို စိန်ခေါ်နေသည်။

ခင်သန်းစိန်၏ ဗိုက်သည် ပုံမှန် ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ဦး၏ ဗိုက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အဆမတန် ဖောင်းကားနေကာ အကြောပြိုင်ပြိုင်များ ထနေသည်။ ခင်သန်းစိန်ကတော့ သတိတစ်ချက်၊ မေ့တစ်ချက်ဖြင့် ညည်းညူနေ၏။ ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ရရှိလာသော ကိုယ်ဝန် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားသော 'ဗိုက်' ဖြစ်နေသည်။

"ဖိုးကျော်... ဒါ... ဒါက..." ကျွန်တော့်စကား မဆုံးခင်မှာပင် ဖိုးကျော်က ကျွန်တော့်ကို တတောင်ဆစ်ဖြင့် တွက်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ ရဲဘော်ရာ။ ငါတို့ ဒီလှေပေါ် ရောက်နေပြီ။ ဆင်းလို့ မရတော့ဘူး"

ထိုညက ကျွန်တော်တို့သည် မီးဖွားပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ကြရသည်။ ထွန်းစိန်၏ စီးပွားရေး လောကတွင် နာမည်ပျက်နိုင်သည့်၊ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့၏ လက်ဖြင့်ပင် သုတ်သင်ပေးခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် သူငယ်ချင်းအပေါ် ထားသော သံယောဇဉ်နှင့် ဆေးပညာကျင့်ဝတ်ကြားတွင် လမ်းပျောက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုညပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျွန်တော့်ထံသို့ စစ်ဌာနချုပ်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့များ ရောက်လာသည်။ ဖိုးကျော်လည်း ပြည်သူ့ဆေးရုံမှ အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ မီးဖွားစဉ် ဆေးပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါ့လျော့မှုနှင့် တရားမဝင်သော ခွဲစိတ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှသည် ထွန်းစိန်ကို ကူညီရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း သက်သေအထောက်အထားများအားလုံးက ကျွန်တော်တို့ကို ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများအဖြစ် ညွှန်ပြနေသည်။ ခင်သန်းစိန်သည် ထိုညက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကျန်းမာရေး လုံးဝ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီး ထွန်းစိန်ကမူ ကျွန်တော်တို့အပေါ် 'ယုံကြည်မှု အလွဲသုံးစားလုပ်သူများ' ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် တရားစွဲဆိုခဲ့သည်။

"သူငယ်ချင်းချင်း ဒီလိုလုပ်ရက်လေသလား ထွန်းစိန်ရာ"

ကျွန်တော် ထွန်းစိန်၏ အိမ်ရှေ့သို့ သွားကာ အော်ဟစ်မိသည်။ သို့သော် သူက အိမ်ထဲမှပင် ထွက်မလာခဲ့။ ကျွန်တော့်ကို ရဲများက ဆွဲခေါ်သွားစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်နေသော ထွန်းစိန်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမျက်နှာသည် နာကျည်းမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော မျက်နှာမျိုး ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ဘဝသည် ခဏချင်းအတွင်း ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ တပ်မတော်မှ ထုတ်ပယ်ခံရခြင်း၊ ဆရာဝန်လက်မှတ် ရုပ်သိမ်းခံရခြင်းတို့နှင့်အတူ ကျွန်တော့်၏ မိသားစုသည်လည်း ကျွန်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဖိုးကျော်မှာမူ စိတ်ဝေဒနာ ခံစားရပြီး အရက်ထဲတွင်သာ ဘဝကို မြှုပ်နှံထားတော့သည်။

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ထို 'ဗိုက်တစ်လုံး' ကြောင့် ဘဝပျက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုဗိုက်ထဲတွင် ဘာရှိနေခဲ့သနည်း၊ ထွန်းစိန် ဘာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် လက်စားချေရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ ကျွန်တော် စဉ်းစား၍ မရသေးခဲ့ပေ။

တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် လမ်းဘေးမှ လူမွဲတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ် ထွန်းစိန်ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။

"သူငယ်ချင်းတို့... မင်းတို့ ငါ့ကို မှတ်မိဦးမှာပါ။ ဂျပ်ဆင်ကောလိပ်တုန်းက မင်းတို့ ငါ့ကို 'မစွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ကောင်' လို့ ကင်ပွန်းတပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ချစ်သူရှေ့မှာ သိက္ခာချခဲ့တာလေ။ အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ ခင်ဗျားတို့က ဆရာဝန်လောင်းလျာတွေ ဆိုပြီး ငါ့ကို လူရာမသွင်းခဲ့ကြဘူး။ အခုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ ဘယ်မှာလဲ"

စာထဲတွင် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်မှာ ခင်သန်းစိန်၏ ထိုညက ကိုယ်ဝန်သည် အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်မဟုတ်ဘဲ ထွန်းစိန် ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားသော ကျန်းမာရေး ဖောက်ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို အသုံးချ၍ ခင်သန်းစိန်၏ အမွေများကို သိမ်းပိုက်ရန်နှင့် ကျွန်တော်တို့ကို တစ်သက်လုံး နာမည်ဖျက်ရန် သူ စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အဲဒီဗိုက်ထဲက ထွက်လာတာ ကလေး မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နာကျည်းမှုတွေပဲ။ မင်းတို့က အဲဒီနာကျည်းမှုတွေကို မင်းတို့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် ထုတ်ယူပေးခဲ့ကြတာ"

ကျွန်တော် ဖိုးကျော်ရှိရာသို့ ပြေးသွားမိသည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ဖိုးကျော်သည် သူ၏ 

ကျွန်တော်သည် ထွန်းစိန်၏ ကားကလေး လမ်းပေါ်တွင် တရကြမ်း မောင်းနှင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေယိုင်ကျသွားမိသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ ပညာ၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝ... အားလုံးသည် ထိုညက ခင်သန်းစိန်၏ ဗိုက်တစ်လုံးအတွင်း၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုမူ ကျွန်တော်သည် မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းတွင် ဝေယျာဝစ္စ လုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို ကုန်လွန်စေနေသည်။ ကျွန်တော့်လက်များက တစ်ချိန်က ခွဲစိတ်ဓားကို ကိုင်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ပြောလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထွန်းစိန်သည်တော့ ယခုတိုင်အောင် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် မြို့ထဲတွင် ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်စားချေမှုသည် ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှ၏။ သူသည် ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သေတာထက် ပိုဆိုးသော ဘဝပျက်ခြင်းကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ညဘက်များတွင် အိပ်မပျော်နိုင်သေးပါ။ အိပ်စက်လိုက်တိုင်း ဖိုးကျော်၏ "ဒို့တော့ ဒီတချီ ‘အီ’ သွားတာဘဲဟေ့" ဆိုသော အသံကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုညက ခင်သန်းစိန်၏ ဗိုက်ကို စမ်းသပ်စဉ်က ကျွန်တော်တို့ ဘာကြောင့် မရိပ်မိခဲ့ကြသနည်း။ သူငယ်ချင်းဟူသော မျက်ကွယ်က ကျွန်တော်တို့၏ ပညာဉာဏ်ကို ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့ရသနည်း။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်ကြည့်မိသည်။ ထွန်းစိန်၏ 'အင်ဂျင်' နောက်က ကားကလေးကို မြင်ရနိုးဖြင့်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုကားသည် ကျွန်တော်တို့အတွက် တက္ကစီ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ ဘဝကို နင်းချေသွားသော စက်ဆုပ်ဖွယ် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤဇာတ်လမ်းမှ ရရှိသော သင်ခန်းစာမှာ... "ယုံကြည်မှုသည် အနုမြူဗုံးထက် ပို၍ ပြင်းထန်သော ဖျက်အားရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုယုံကြည်မှုကို နာကျည်းမှုဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သည့် ခိုင်မာသော ဘဝမျိုးမဆို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်" ဟူ၍သာ။

အဆုံးသတ်မှာတော့ လက်စားချေခြင်းဆိုတာ ပူလောင်တဲ့ မီးတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီမီးကို မွေးမြူထားသူကတော့ အေးစက်စက်နဲ့ ပြုံးနေနိုင်စွမ်း ရှိကြတာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲဒီအပြုံးရဲ့ သားကောင်တွေပေါ့။

သင်ခန်းစာ - အတိတ်က ဒဏ်ရာကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် အနာဂတ်တွင် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဝါးမြိုမည့် သားရဲတစ်ကောင်ကို မွေးမြူထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။