ဘုရားပျက်ကြီးက မိန်းမတစ်ယောက်အော်သံ
ဘုရားပျက်ကြီးက မိန်းမတစ်ယောက်အော်သံ
ရေကြည်ရွာကလေးရဲ့ မနက်ခင်းတွေဟာ တစ်ချိန်ကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် နတ်ဘုံနတ်နန်းလို သာယာခဲ့ဖူးပါတယ်။ ရွာဦးကျောင်းက တုံးမောင်းသံကြားတာနဲ့ အမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆွမ်းချက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဇနီးသည် နီလာ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်ရင်း အိပ်ရာထဲမှာ ခဏတာ ကပ်ချွဲနေတတ်စမြဲ။ "ထတော့ ကိုဖိုးကျော့ရယ်... အမေဆူတော့မယ်" လို့ နီလာက ပြုံးစစနဲ့ ပြောတတ်တဲ့ အသံလေးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အချိုမြိန်ဆုံး တေးသံပေါ့။ ဘကြီးလှမ်းခေါ်တဲ့ နွားစာကျွေးသံ၊ အမေဒေါ်အေးရင်ရဲ့ သားဖြစ်သူအပေါ် ကြင်နာတဲ့ ဆူပူသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံးလူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ရွာပြင်က ဘုရားပျက်ကြီးနဲ့ ဘီလူးရုပ်အကျိုးအပျက်ကြီးဆီက အမှောင်ရိပ်တွေ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်မှာတော့ တစစီ ပြိုကွဲပျက်စီးခဲ့ရပါတယ်။
လယ်တောသွားရင် အမြဲဖြတ်ရတဲ့ ဘုရားပျက်ကြီးဟာ ကျွန်တော်တို့ရွာသားတွေအတွက်တော့ ထူးဆန်းအံ့သြစရာ တစ်ခုထက် ပိုပါတယ်။ အဲဒီဘုရားပျက်ကြီးရဲ့ ဘေးမှာ သစ်ပင်ရိပ်ကောင်းကောင်းအောက်က ဘီလူးရုပ်ကြီးဟာ ရေညှိတွေ တက်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လယ်ထဲကပြန်ရင် အဲဒီအပင်ရိပ်မှာ ခဏနားလေ့ရှိပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပါ။ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မက်လိုလို၊ တကယ်လိုလိုနဲ့ အသံတစ်သံကို ကျွန်တော် စကြားရပါတယ်။ "ဘုရားပျက်က ရွှေတွေတူး... မင်းချမ်းသာလိမ့်မယ် ဖိုးကျော့" ဆိုတဲ့ အသံကြီး။ အဲဒီအသံဟာ ညတိုင်းလိုလို ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ကပ်ပြောနေသလိုမျိုး တိုးတိုးတစ်မျိုး၊ ကျယ်ကျယ်တစ်ဖုံ ခြောက်လှန့်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ ဘဝထဲကို လောဘဆိုတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေ စတင်စိမ့်ဝင်လာခဲ့တာ အဲဒီအချိန်ကတည်းကပေါ့။
"ကိုဖိုးကျော့... ရှင် ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်းမစား၊ စကားလည်း မပြောဘူး" နီလာက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပဲ ဖယ်ပစ်လိုက်မိတယ်။ "ငါ့ကိစ္စ ငါသိတယ် နီလာ... နင် ဝင်မရှုပ်နဲ့" လို့ ခပ်ဟောက်ဟောက် ပြန်ပြောလိုက်မိချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်စတွေကို မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ "ဒီပ" လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ အဲဒီအိမ်မက်ထဲက ဘီလူးလိုလူကြီးရဲ့ စကားတွေပဲ နေရာယူနေခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ရွှေတွေအကြောင်း ပြောပြတယ်၊ ဆင်းရဲတွင်းက လွတ်မယ့်လမ်းကို ပြတယ်။ ကျွန်တော် လယ်ထဲမသွားတော့ဘဲ ဘုရားပျက်နားမှာပဲ ဝဲလည်ဝဲလည် လုပ်နေမိလာတယ်။ ဘကြီးက "ငါ့တူ... ဘုရားပစ္စည်းဆိုတာ စိတ်နဲ့တောင် မပြစ်မှားကောင်းဘူး" လို့ ဆုံးမပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ အဲဒီစကားတွေက လေထဲလွင့်သွားတဲ့ အမှုန်အမွှားတွေလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းဟာ အဲဒီကစတာပဲ။ လယ်ထဲမဆင်းတော့တဲ့အတွက် စပါးတွေ ပျက်စီးကုန်တယ်၊ နွားနှစ်ကောင်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့လို့ တစ်ကောင်က ဖျားပြီး သေသွားခဲ့တယ်။ အမေ ဒေါ်အေးရင်ခမျာ မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်။ "ငါ့သားရယ်... မင်းကို ဘယ်သူတွေက ပြုစားလိုက်တာလဲ" လို့ ငိုယိုပြီး ပြောရှာပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ကိုတောင် ရန်သူလို မြင်လာခဲ့တယ်။ နီလာကတော့ ကျွန်တော့်ကို မပြတ်တမ်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေရှာတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှေတူးမယ့် အစီအစဉ်ကို နှောင့်ယှက်နေတဲ့ အဟန့်အတားတစ်ခုလိုပဲ ခံစားလာရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေဟာ ဘုရားပျက်ကြီးက ရွှေတွေအပေါ်မှာပဲ ပုံအောလိုက်သလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေရင်း အိမ်မက်ထဲမှာ ဒီပက ပေါ်လာပြန်တယ်။ "ဒီည မင်းမတူးရင်... မင်း ဘာမှရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ အခွင့်အရေးက တစ်ခါပဲ ရှိတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း လူးလဲထပြီး ပေါက်ပြားကို ဆွဲကာ အိမ်ပြင်ကို ထွက်ခဲ့မိတယ်။ နီလာက ကျွန်တော့်နောက်ကို အပြေးလိုက်လာပြီး "ကိုဖိုးကျော့... မသွားပါနဲ့၊ မိုးတွေလည်း ရွာတော့မယ်၊ ရှင် မရူးစမ်းပါနဲ့" လို့ ငိုယိုပြီး တားရှာပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်တာ နီလာ တစ်ယောက် ကွပ်ပျစ်ပေါ်ကနေ မြေကြီးပေါ်ကို လွင့်စင်ကျသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ နာကျင်လို့ ညည်းတွားသံကိုတောင် ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဘုရားပျက်ကြီးဆီကို အပြေးသွားခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အချစ်ရဆုံး မိန်းမကို မြေကြီးပေါ်မှာ ပစ်ထားခဲ့ပြီး မရေရာတဲ့ ရွှေတွေနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုဟာ အဲဒီညမှာ အထွက်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တာပေါ့။
ဘုရားပျက်ကြီးနား ရောက်တော့ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေပြီ။ လျှပ်စီးတွေကလည်း တဖျတ်ဖျတ်နဲ့။ ဘီလူးရုပ်ကြီးက လျှပ်စီးရောင်အောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြုံးပြနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် မြေကြီးကို အားကုန်ပေါက်တူးနေမိတယ်။ "ရွှေ... ငါ့ရွှေတွေ..." လို့ ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် တူးနေမိလဲ မသိဘူး။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဘုရားပျက်ကြီးရဲ့ အထဲကနေ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအသံဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ အဲဒါ နီလာ့အသံလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားစောင့်နတ်သမီးရဲ့ အသံလား ကျွန်တော် မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံကြီးက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ အိမ်ကို ပြန်ပြေးခဲ့မိတယ်၊ ရွှေလည်း မရ၊ စိတ်လည်း မဖြောင့်ဘဲနဲ့ပေါ့။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ပြိုလဲသွားစေခဲ့ပါတယ်။ အမေနဲ့ ဘကြီးက နီလာ့ကို ပွေ့ချီပြီး ငိုနေကြတယ်။ နီလာ့ရဲ့ ဗိုက်ကနေ သွေးတွေ အိုင်ထွန်းနေတာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော် တွန်းထုတ်လိုက်တုန်းက သူမဟာ ကွပ်ပျစ်ထောင့်နဲ့ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စောင့်မိသွားခဲ့တာပါ။ သူမ ဗိုက်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်သွေးလေး ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ရိုးအမှန်။ "နီလာ... နီလာ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ပြေးသွားပေမဲ့ သူမကတော့ မျက်လုံးလေးတွေ မှေးစင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေရှာတယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ "ရှင်... ဘုရားပျက်ကြီးဆီက ပြန်လာတာလား..." လို့ တိုးတိုးလေး မေးပြီးနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေဟာ ထာဝရ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် ရှာဖွေခဲ့တဲ့ ရွှေတွေဟာ ကျွန်တော့်လက်ထဲကို မရောက်လာခဲ့ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားဦးလေးကိုပဲ အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ အဲဒီညက ဘုရားပျက်ကြီးဆီက ကြားခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံဟာ တကယ်တော့ နီလာ့ရဲ့ နာကျင်လို့ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ အသံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ လိုက်လံ ခြောက်လှန့်နေတာဆိုတာကို ကျွန်တော် နောက်မှ သိလိုက်ရပါတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ရူးနေပြီဆိုပြီး ရွာဦးကျောင်းကို ပို့လိုက်တယ်။ ဘကြီးကတော့ ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစု၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူမှုဘဝ အားလုံးဟာ အဲဒီဘုရားပျက်ကြီးက ရွှေတွေကို မက်မောခဲ့တဲ့ လောဘကြောင့် အားလုံး ကျိုးပျက်ကုန်ခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လူသေတစ်ယောက်လိုပဲ အသက်ရှင်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နေ့တိုင်း ငရဲကျနေခဲ့ရတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ ရွာဦးကျောင်းမှာ ဝေယျာဝစ္စတွေ လုပ်ရင်း ဘဝကို ကုန်ဆုံးနေရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ညတိုင်း၊ အထူးသဖြင့် မိုးရွာတဲ့ညမျိုးဆိုရင် အဲဒီဘုရားပျက်ကြီးဆီက မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံကြီးကို ကျွန်တော် ကြားနေရဆဲပါ။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံက ချောက်ချားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နီလာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကျွန်တော့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်လို့ အော်ဟစ်နေတာလား ကျွန်တော် မသိတော့ပါဘူး။ ရွာသားတွေကတော့ "ဘုရားပျက်က ဘီလူးမ အော်သံ" လို့ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါ ကျွန်တော့်ကြောင့် သေဆုံးသွားရတဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ နာကျင်မှုအသံဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေပါတယ်။ ဘုရားပျက်နားက ဘီလူးရုပ်ကြီးဟာလည်း အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူကတော့ ကျွန်တော့်လို မိုက်မဲတဲ့သူတွေကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးနေဦးမှာ အသေအချာပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို အသေအလဲ ရလိုက်ပါတယ်။ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကို မက်မောပြီး ရှိပြီးသား တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ခြေစုံကန်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ အခုတော့ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပျက်စီးတာထက် ပိုနာကျင်ရတာကတော့ ကိုယ့်ကို အချစ်ဆုံးလူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ အသက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်ရတာပါပဲ။ ရေကြည်ရွာကလေးရဲ့ မနက်ခင်းတွေမှာ တုံးမောင်းသံကြားတိုင်း ကျွန်တော် ဆွမ်းလောင်းဖို့ ပြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ သွေးစွန်းနေသလိုပဲ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။ ဘုရားပျက်ကြီးက မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံဟာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ထာဝရ ရှင်သန်နေမယ့် နောင်တတရားရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပါပဲ။
လောဘနောက်ကို အလွန်အကျွံလိုက်မိခြင်းဟာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေကိုပါ သေတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားတတ်ပြီး ကျန်ရစ်သူအတွက်တော့ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျစေတာပါပဲ။ အရာအားလုံးထက် စိတ်နှလုံးဖြူစင်ခြင်းကသာ အစစ်အမှန် ချမ်းသာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရပါတယ်။