သမီးပြည့်တန်ဆာ
သမီးပြည့်တန်ဆာ
“ပစ္စည်းကို ဘယ်လာပို့ရမလဲတဲ့”
ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ထိုစကားလုံးဟာ ကျွန်မရဲ့ နားစည်ကို သံပူနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး လက်ထဲက ဖုန်းတောင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတယ်။ ပစ္စည်း… တဲ့လား။ ငါ့သမီးကို သူတို့က ပစ္စည်းလို့ ခေါ်နေကြတာလား။ ဟုတ်သားပဲ… သူတို့အတွက်တော့ သန္တာခိုင်ဟာ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့၊ ခံစားချက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့၊ အလိုရှိသလို သုံးဆောင်လို့ရတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ အိမ်ရှေ့က ဝါးကပ်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး လဲနေတဲ့ ကိုထွန်းခိုင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရှင် မသိရှာဘူး ကိုခိုင်… ရှင့်အတွက် ဆေးဖိုး၊ ရှင့်သားသမီးတွေအတွက် ထမင်းဖိုးကို ရှင့်သမီးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို
ကျွန်မ ကိုထွန်းခိုင်ရဲ့ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပူနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ အဖျားက မကျသေးဘူး။ ဒီနေ့ မိုးကလည်း ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ရွာချလိုက်တာ။ ခါးအောက်ပိုင်း သေနေတဲ့ ဒုက္ခိတ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မိုးရေထဲမှာ ပစ်ထားမိတဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးတိုင်း အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရတယ်။ မနေ့က ကျွန်မ ပေါင်ထားတဲ့ စက်ဘီးလေး ရက်စေ့လို့ အတိုးသတ်ဖို့ သွားခဲ့ရတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ မိုးက ရွာချလိုက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ ကြိမ်ကုလားထိုင် ထိုင်ထိုးနေတဲ့ ကိုထွန်းခိုင်တစ်ယောက် မိုးရေထဲမှာ ငုတ်တုတ်ကလေး ဖြစ်နေခဲ့ရှာတာ။ ကျွန်မ ပြန်ရောက်တော့ ကိုထွန်းခိုင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေတာ မြင်ရတာ ရင်ထဲမှာ စုတ်သပ်လို့ မဆုံးဘူး။
“ကိုခိုင်… ကိုခိုင်… ထဦး၊ ဆန်ပြုတ်ပူပူလေး သောက်လိုက်ဦး”
ကျွန်မ သူ့ကို ထူပေးရင်း ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လေးကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ပန်းကန်ထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း အသားမပါ၊ ငါးမပါတဲ့ ဆန်ဖြူသပ်သပ်ကို ပြုတ်ထားတာ။ ဆန်ကြမ်းကို ပြုတ်ထားတာဆိုတော့ မျိုရတာတောင် ခက်လှမှာပါ။ ကိုထွန်းခိုင်ကတော့ ဘာမှမညည်းဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေက မှေးစက်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလိုပဲ။
“တိုက်သာ တိုက်ရတယ်။ လူမမာမျိုလို့ ကျပါ့မလားတောင် မသိဘူး။ အသားမပါ ငါးမပါနဲ့ အဖြူထည် သက်သက်ကိုး။ ကိုခိုင်… ပူနေတုန်းလေး သောက်လိုက်ဦး၊ အေးသွားရင် ရှင်မျိုလို့ ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာသားမှ မပါဘဲ ဆန်ကြမ်းကို ပြုတ်ထားတာ ဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ တော်ရေ”
ကျွန်မ စကားကို သူက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေတယ်။
“ရပါတယ် မဌေးရယ်… ငါဒီလို ဆန်ပြုတ်နဲ့ အသားကျနေတာ နှစ်တွေတောင် မနည်းကြာနေပြီပဲ ဥစ္စာ”
သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကိုထွန်းခိုင် ခါးအောက်ပိုင်း သေသွားတာ ခုဆို နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ အဲဒီတုန်းက အငယ်ဆုံးကောင် ဇေယျာခိုင်တောင် နှစ်သားလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ကိုထွန်းခိုင်က ပန်းရန်ခေါင်းဆိုတော့ အရင်က ကျွန်မတို့ မိသားစုလေး စားနိုင်သောက်နိုင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သားငါး မပြတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ နှစ်ထပ်စျေးသစ်ကြီး ဆောက်တဲ့အချိန်မှာ တိုက်ပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး ခါးဆစ်ရိုး လွဲသွားရာကနေ တစ်ဘဝလုံး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့တာ။
ဆေးရုံမှာ ကုန်ခဲ့တဲ့ ငွေတွေ၊ လက်ရှိ နေနေရတဲ့ အိမ်လေးကိုတောင် အပေါင်ဆုံးပြီး စပေါ်ငွေနဲ့ ဒီအိမ်လေးကို ပြောင်းခဲ့ရတာတွေက ကျွန်မတို့ ဘဝရဲ့ ပျက်စီးခြင်း နိဒါန်းတွေပေါ့။ ကိုထွန်းခိုင် ခမျာ ဆေးရုံက ဆင်းတုန်းက “ငါ့ဘဝတော့ ဆုံးပါပြီ” ဆိုပြီး ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ ငိုလိုက်တာ ကျူကျူပါပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို အကြီးဆုံးသမီး သန္တာခိုင်က ပခုံးပေါ် တင်ခဲ့ရတာ။
သန္တာခိုင်က အဲဒီတုန်းက တန်းကို နှစ်ခါကျပြီး စိတ်လေနေတဲ့ အရွယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ လှလှပပ ဝတ်စားပြီး ကျောင်းသွားနေချိန်မှာ သူကတော့ အဖေ့ရဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို သွန်ပေးရ၊ အောက်ပိုင်းသေနေတဲ့ အဖေ့ကို ပြုစုပေးရတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေဟာ ဒီနွမ်းပါးလှတဲ့ အိမ်စုတ်လေးထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။
“အဟွတ်… အဟွတ်…”
ကိုထွန်းခိုင်က ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ချောင်းတဟွပ်ဟွပ် ဆိုးလာလို့ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ဘေးချထားလိုက်ရတယ်။
“အငယ်မရေ… နင့်အဖေအတွက် သောက်ရေတစ်ခွက် ခပ်ခဲ့စမ်း။ မြန်မြန်လုပ်ဟဲ့…”
ကျွန်မ အော်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ အငယ်မ ကေသီခိုင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေပုံရတယ်။ အိမ်မှာက သောက်ဖို့ ရေတောင် ဝယ်မသောက်နိုင်လို့ ရပ်ကွက်ထဲက ဘုံဘိုင်ခေါင်းမှာ သွားခပ်ရတာ။
“အဟွတ်… အဟွတ်… အော့… ဝေါ့…”
ကိုထွန်းခိုင် သလိပ်တွေ ထွေးချင်လို့ ပျို့တက်လာတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ထွေးခံရှာဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး။
“ဟင်… ကိုထွန်းခိုင် သလိပ် ထွေးချင်လို့လား။ ဟဲ့ ဘယ်မလဲ ထွေးခံ။ အို… ကြာပါတယ်လေ… ဟောဒီ ကျွန်မ လက်ခုပ်ထဲသာ ထွေးချလိုက်တော့။ ထွေး… ထွေး…”
ဝေါ့ခနဲ ထွေးချလိုက်တဲ့ သလိပ်တွေဟာ ကျွန်မရဲ့ လက်ခုပ်ထဲမှာ ပြည့်လျှံသွားတယ်။ အဝါရောင် သလိပ်ပျစ်ပျစ်တွေ၊ အနံ့ကလည်း ညှော်နံနံ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မရွံနိုင်ဘူး။ ဒီလူဟာ ကျွန်မရဲ့ လင်ယောက်ျား၊ ကျွန်မ သားသမီးတွေရဲ့ အဖေပဲလေ။ ကျွန်မ နောက်ဖေးကို သွားပြီး လက်ကို ဆေးလိုက်ရင်း ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်လာတယ်။ ဒီလို ဘဝမျိုးကနေ ဘယ်တော့များမှ လွတ်မြောက်မှာလဲ။
ကျွန်မ သန္တာခိုင်ကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ သူကတော့ အိမ်တိုင်ကို မှီပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဘာကို တွေးနေမှန်း မသိတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့။ အဲဒီအကြည့်တွေကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ အဲဒါဟာ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချတော့မယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်မျိုးပဲ။
ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကိုထွန်းခိုင်ရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ အရင်က ကြိမ်ကုလားထိုင် ထိုးပြီး တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်ငွေရှာပေးနိုင်ပေမဲ့ ခုတော့ အိပ်ရာထဲက မထနိုင်တော့ဘူး။ ဆေးဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံကလည်း မရှိ။ အိမ်မှာကလည်း စားစရာ ဆန်က ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
သန္တာခိုင်က တစ်နေ့မှာ ကျွန်မအနားကို တိုးတိုးလေး လာကပ်ပြီး ပြောတယ်။
“အမေ… သမီး ရန်ကုန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်ရင် ကောင်းမလားလို့”
ကျွန်မ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သန္တာခိုင်က အချောအလှလေးပါ။ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြားမှာတောင် သူ့ရဲ့ လှပမှုက ဖုံးဖိလို့ မရဘူး။
“ဘာအလုပ်လုပ်မှာလဲ သမီးရဲ့။ နင့်မှာက ပညာကလည်း ဆုံးခန်းတိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရန်ကုန်ဆိုတာကလည်း လူရှုပ်တယ်ဟဲ့”
“သမီး သူငယ်ချင်း အေးအေးလေ… သူက ရန်ကုန်မှာ စားသောက်ဆိုင် ဝိတ်တာ လုပ်နေတာ။ တစ်လကို လစာ အများကြီး ရတယ်တဲ့။ အဖေ့အတွက် ဆေးဖိုးလည်း ရမယ်၊ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးကိုလည်း ကျောင်းထားပေးနိုင်မယ်လေ အမေ”
ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး။ ရင်ထဲမှာတော့ မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့က တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးနေတဲ့ ကိုထွန်းခိုင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေမိတယ်။ ဆင်းရဲခြင်းဆိုတာ သိက္ခာကို စားပစ်တတ်တဲ့ သတ္တဝါဆိုးကြီးပဲ မဟုတ်လား။
အဲဒီညက သန္တာခိုင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘူး။ သူ ဝတ်နေကျ အဝတ်အစားဟောင်းလေးတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေတာ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်စတွေ တွေ့ရပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မကို မမြင်စေချင်ဘူး။
“အမေ… သမီး သွားတော့မယ်နော်”
မနက်လင်းအားကြီးမှာ သန္တာခိုင်က ကျွန်မကို ကန်တော့တယ်။ ကိုထွန်းခိုင်ကတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်း။ သန္တာခိုင်က သူ့အဖေ့ရဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကို ကိုင်ပြီး ငိုတယ်။ အသိအာရုံ မရှိတော့တဲ့ အဖေ့ခြေထောက်တွေကို သူ ဘယ်လောက်တောင် နှုတ်ဆက်ချင်နေရှာမလဲ။
“သမီး… မိန်းကလေးဆိုတာ အရှက်နဲ့ သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားရတယ်နော်။ ဘယ်လိုပဲ ခက်ခဲပါစေ… မမှားစေနဲ့”
ကျွန်မရဲ့ စကားကို သန္တာခိုင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး နားထောင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ မမြင်ခဲ့မိဘူး။
သန္တာခိုင် ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ အိမ်ကို ပိုက်ဆံတွေ ရောက်လာတယ်။ သန္တာခိုင် ဆီကတဲ့။ ပမာဏကလည်း မနည်းဘူး။ သုံးသောင်း… ငါးသောင်း… တစ်သိန်း။
ကျွန်မ ဝမ်းသာမိသလို စိုးရိမ်စိတ်ကလည်း တရိပ်ရိပ် တက်လာတယ်။ စားသောက်ဆိုင် ဝိတ်တာမ တစ်ယောက်က ဒီလောက် ပိုက်ဆံ အများကြီး တစ်ပတ်အတွင်း ဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုထွန်းခိုင်အတွက် ဆေးဝယ်ရမယ်၊ ကလေးတွေအတွက် ကျောင်းလခ ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေကို အသာလေး ဖုံးဖိထားလိုက်တယ်။
“မဌေးရေ… သန္တာခိုင်က တော်လိုက်တာ။ အလုပ်ရတာ မကြာသေးဘူး၊ မိဘကို လုပ်ကျွေးနိုင်ပြီ”
ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက ချီးမွမ်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီချီးမွမ်းသံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဆူးလို စူးနေတယ်။ ကိုထွန်းခိုင်ကတော့ ပိုက်ဆံတွေ မြင်တော့ ဝမ်းသာရှာတယ်။ သူ့သမီးလေးကို ဂုဏ်ယူလို့ မဆုံးဘူး။
“ငါ့သမီးလေး… ကျန်းမာပါစေ… စိတ်ချမ်းသာပါစေ” လို့ ကိုထွန်းခိုင်က နေ့တိုင်း ဆုတောင်းပေးနေတတ်တယ်။ သူ မသိရှာဘူး။ အဲဒီ ဆုတောင်းသံတွေဟာ သန္တာခိုင်အတွက်တော့ ငရဲမီးတွေ ဖြစ်နေမလားဆိုတာ။
တစ်လလောက် ကြာတော့ သန္တာခိုင်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။
“အမေ… အဖေ နေကောင်းရဲ့လား”
သူ့အသံက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကြမ်းတမ်းနေသလို၊ အက်ကွဲနေသလိုပဲ။
“ကောင်းပါတယ် သမီးရယ်။ နင် ပို့လိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ အဖေ့ကို ဆေးခန်းပြထားတယ်။ အဖေကလည်း နင့်ကို သတိရနေတယ်”
“အမေ… သမီးကို စက်ဆုပ်လား”
ရုတ်တရက် မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်မ ဆွံ့အသွားတယ်။
“ဘာလို့ စက်ဆုပ်ရမှာလဲ သမီးရဲ့။ နင်က မိဘကို လုပ်ကျွေးနေတာပဲဥစ္စာ”
ဖုန်းထဲကနေ ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ဟာ သန္တာခိုင် ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ထမင်းစားနေကြရတာလေ။ သန္တာခိုင်ရဲ့ အသားတွေကို ဝါးစားနေကြရသလို ခံစားချက်မျိုး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။
နောက်ထပ် သုံးလလောက် ကြာသွားတယ်။ သန္တာခိုင်ဆီက ပိုက်ဆံတွေ ပိုပိုပြီး ရောက်လာတယ်။ အိမ်မှာတော့ အရင်လို ဆန်ပြုတ် အဖြူထည် မဟုတ်တော့ဘဲ သားငါးစုံစုံလင်လင် စားနိုင်လာပြီ။ ကိုထွန်းခိုင်အတွက်လည်း လိုချင်တဲ့ ဆေးတွေ ဝယ်ပေးနိုင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ မရှိဘူး။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတာပဲ။
ကိုထွန်းခိုင်က တစ်ခါတလေ ငေးငေးငိုင်ငိုင်နဲ့ မေးတတ်တယ်။
“မဌေး… သန္တာခိုင်က ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲဟင်။ ပိုက်ဆံတွေက အများကြီးပဲ”
ကျွန်မ သူ့မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်ဘဲ လိမ်ပြောရတယ်။
“သူဌေးကတော်တစ်ယောက်ဆီမှာ အဖော်လုပ်ပေးရတာတဲ့တော်။ အဲဒီသူဌေးကတော်က သန္တာခိုင်ကို သိပ်ချစ်တာဆိုပဲ”
ကိုထွန်းခိုင်က ခေါင်းငြိမ့်တယ်။ သူက ရိုးအအဆိုတော့ ယုံရှာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်နေပြီ။
တစ်နေ့ ညနေမှာတော့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူ မဟုတ်ဘူး။ ရွှေတွေ တဝင်းဝင်းနဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်။ သူက သန္တာခိုင်ရဲ့ သူဌေးမဆိုလား။
“ဒါ သန္တာခိုင်ရဲ့ အမေလား”
သူက ကျွန်မကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး မေးတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က လူကို ကြည့်တာ မဟုတ်ဘဲ ဝယ်လက်တစ်ယောက်က ပစ္စည်းကို ကြည့်သလိုမျိုး။
“ဟုတ်ပါတယ်… ကျွန်မ သန္တာခိုင် အမေပါ”
“သန္တာခိုင်က သိပ်တော်တာပဲနော်။ ကျွန်မတို့ ဆီမှာ သူက နာမည်ကြီးပဲ။ လူကြီးတွေက သူ့ကို သိပ်သဘောကျကြတာ”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ “လူကြီးတွေ” တဲ့လား။ စားသောက်ဆိုင် ဝိတ်တာမကို လူကြီးတွေက ဘာလို့ သဘောကျရတာလဲ။
“ဒီမှာ… ဒါက သန္တာခိုင်က ပေးခိုင်းလိုက်တာ။ နောက်ထပ် အော်ဒါအသစ်တွေ ရထားလို့ သူ အိမ်ကို ခဏ မပြန်နိုင်သေးဘူးတဲ့”
သူက ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ ငွေထုပ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်နေတယ်။ အဲဒီငွေထုပ်ဟာ သွေးတွေ စိုနေသလိုပဲ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။
“သမီး… သမီး နေကောင်းရဲ့လားရှင်။ သူ့ကို ကျွန်မ တွေ့ချင်တယ်”
အမျိုးသမီးကြီးက လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးတယ်။
“နေကောင်းတာမှ ပြောမနေနဲ့။ ဝတ်လိုက်စားလိုက်တာမှ မင်းသမီးကျနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့… အလုပ်ကတော့ နည်းနည်း ပင်ပန်းတာပေါ့လေ။ သိတယ်မလား… လူပေါင်းစုံရဲ့ အလိုကို လိုက်ရတာဆိုတော့”
ကျွန်မ နားထဲမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားတယ်။ လူပေါင်းစုံရဲ့ အလိုကို လိုက်ရတာ…။ ဒါဆို သန္တာခိုင်က… သန္တာခိုင်က…။
ကျွန်မ ဒူးတွေ ချောက်ခနဲ ယိုင်ကျသွားတယ်။ ကိုထွန်းခိုင်ကတော့ အိမ်ထဲကနေ လှမ်းမေးနေတယ်။
“မဌေး… ဘယ်သူလဲဟဲ့။ သန္တာခိုင် ပြန်လာပြီလား”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ဘူး။ အမျိုးသမီးကြီး ထွက်သွားတဲ့အထိ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်နေမိတယ်။ ကျွန်မ သမီးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ငရဲထဲ တွန်းပို့လိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်တာလား။
ညဘက်ရောက်တော့ ကျွန်မ မအိပ်နိုင်ဘူး။ ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကိုထွန်းခိုင်ကို ကြည့်ပြီး နာကျင်ရတယ်။ ရှင်ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အိပ်ပျော်နေနိုင်တာပဲ ကိုခိုင်ရယ်။ ရှင့်သမီးကတော့ အပြင်လောကမှာ ယောက်ျားတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ အရုပ်တစ်ခုလို ကစားခံနေရပြီ။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသားအရေတွေကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေက ဖိခြေနေကြပြီ။
ကျွန်မ သန္တာခိုင်ဆီ ဖုန်းခေါ်တယ်။ မကိုင်ဘူး။ ဆယ်ခါခေါ်လည်း မကိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ စာတစ်စောင် ဝင်လာတယ်။
“အမေ… သမီးကို မရှာပါနဲ့တော့။ သမီးက လူမဟုတ်တော့ဘူး။ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။ အမေတို့ သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်ရင် သမီး ကျေနပ်ပါပြီ”
အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ အသံတိတ် ရှိုက်ငိုမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းသစ်တွေ၊ အဝတ်အစားသစ်တွေက ကျွန်မကို ဝိုင်းပြီး လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ရောက်လာတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကားတစ်စီး အိမ်ရှေ့ကို ဆိုက်လာတယ်။ ကားပေါ်ကနေ လူနှစ်ယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွဲပြီး ဆင်းလာတယ်။
ကျွန်မ ပြေးထွက်သွားမိတယ်။ အဲဒါ… သန္တာခိုင်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ သန္တာခိုင်ဟာ ကျွန်မ သိတဲ့ သန္တာခိုင် မဟုတ်တော့ဘူး။ မျက်နှာက ဖောယောင်နေပြီး မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တန်ဖိုးကြီးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ကြေမွနေပြီ။
“ပစ္စည်းကို ဘယ်လာပို့ရမလဲတဲ့”
ကားပေါ်က လူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ မေးတယ်။ ကျွန်မ နားထဲမှာ အဲဒီစကားက ကမ္ဘာပျက်သံလိုပဲ။
“သမီး… သမီးလေး…”
ကျွန်မ သူ့ကို ပြေးဖက်လိုက်တယ်။ သူကတော့ ကျွန်မကို မမှတ်မိသလိုပဲ ငေးငေးကြီး ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်မောင်းတွေမှာ ဆေးထိုးထားတဲ့ အပ်ကြောင်းရာတွေ အပြည့်။ ပြီးတော့ သူ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ အနံ့က အရက်နံ့နဲ့ ဆေးနံ့တွေ ရောထွေးနေတယ်။
“အမေ… သမီး ဗိုက်ဆာတယ်”
သူ့အသံက ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ပြီး ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတယ်။
ကိုထွန်းခိုင်ကတော့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ အားယူပြီး ထွက်လာတယ်။
“သန္တာ… သန္တာခိုင်… သမီး ပြန်လာပြီလား”
သန္တာခိုင်က သူ့အဖေကို မြင်တော့ ခဏလောက် ငြိမ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် အော်ငိုချလိုက်တာ မြေကြီးတုန်မတတ်ပဲ။
“အဖေ… သမီးကို သတ်လိုက်ပါတော့။ သမီး ညစ်ပတ်နေပြီ။ သမီးကို လူတွေက ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပြီ အဖေရဲ့”
ကိုထွန်းခိုင်က အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ သန္တာခိုင်ကို ကြည့်တယ်။
“ဘာ… ဘာပြောတာလဲ သမီး။ သမီးက သူဌေးကတော်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
သန္တာခိုင်က ရယ်တယ်။ ရူးသွပ်နေတဲ့ ရယ်သံမျိုး။
“သူဌေးကတော် ဟုတ်လား။ အဖေ့ဆေးဖိုးအတွက် သမီးကို အမေက ရောင်းလိုက်တာလေ။ အမေ သိတယ်မလား။ သမီး ဘယ်လို အလုပ်မျိုး လုပ်နေရလဲဆိုတာ အမေ သိတယ်မလား”
ကိုထွန်းခိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီအကြည့်ဟာ ဓားတစ်စင်းထက် ပိုထက်တယ်။
“မဌေး… နင်… နင် ငါ့ကို ပြောတော့…”
ကိုထွန်းခိုင် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အသက်ရှူတွေ ကြပ်လာပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတယ်။
“ကိုခိုင်… ကိုခိုင်…”
ကျွန်မတို့ ဝိုင်းပြီး ထူကြပေမဲ့ ကိုထွန်းခိုင်ကတော့ အသိမဲ့သွားပြီ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးထွက်နေပြီး ကျွန်မကို ကျိန်ဆဲနေသလိုပဲ။
အဲဒီညမှာပဲ ကိုထွန်းခိုင် ဆေးရုံရောက်ပြီး ဆုံးသွားရှာတယ်။ သူ ဆုံးသွားတာက ရောဂါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ရင်ကျိုးပြီး ဆုံးသွားတာ။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သမီးဖြစ်သူရဲ့ အသားနဲ့ လဲခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ အသိက သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ။
သန္တာခိုင်ကတော့ အဖေ့အလောင်းဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ သူက ဆေးစွဲနေပြီ။ ဆေးမရှိရင် တုန်တက်နေပြီး အစိမ်းလိုက် ဖောက်ပြန်နေတော့တာ။ ကျွန်မ ဘဝကတော့ ပျက်ပါပြီ။ ယောက်ျားလည်း ဆုံး၊ သမီးလည်း ရူး…။
အဖေ့ဈာပန ပြီးသွားတော့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာက အမှောင်ထုပဲ။ သန္တာခိုင်က တစ်နေ့လုံး
ကျွန်မ သန္တာခိုင်အတွက် ဆေးဝယ်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး။ သူ ပို့ထားခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကလည်း အဖေ့ဈာပနနဲ့တင် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။
“အမေ… သမီးကို ဆေးဝယ်ပေးပါ”
သန္တာခိုင်က ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ သူ့မျက်နှာက လူရုပ်တောင် မပေါက်တော့ဘူး။
“သမီးရယ်… အမေ့မှာ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး”
“ဒါဆို သမီး ပြန်သွားမယ်။ အဲဒီ ငရဲခန်းကို သမီး ပြန်သွားမယ်။ အဲဒီမှာဆိုရင် ဆေးလည်း ရတယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း ရတယ်လေ။ အမေလည်း ထမင်းစားရတာပေါ့”
သူ့စကားက ကျွန်မကို ပါးရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အတင်းဖက်ထားမိတယ်။
“မသွားရဘူး သမီး… မသွားရဘူး။ အမေတို့ ဆာရင် ဆာပါစေ… နင် နောက်ထပ် အဲဒီနေရာကို မသွားရဘူး”
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တားလို့ မရခဲ့ဘူး။ သန္တာခိုင်က ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်မှာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ချန်ထားခဲ့တာက စာတိုလေး တစ်စောင်ပဲ။
“အမေ… သမီးက ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတာ ကြာပါပြီ။ ပစ္စည်းဆိုတာကတော့ ပိုင်ရှင်ရှိတဲ့နေရာကို ပြန်သွားရမှာပဲလေ။ အမေတို့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ကောင်းကောင်းနေပါ”
ကျွန်မ လမ်းမပေါ် ပြေးထွက်ပြီး ရှာပေမဲ့ သန္တာခိုင်ကို မတွေ့တော့ဘူး။ သူ ဘယ်ကို သွားလိုက်ပြီလဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ နောက်ထပ်
ခုဆိုရင် ကျွန်မ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကိုထွန်းခိုင် ထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာလေးမှာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်နေတယ်။ အရင်က ကိုထွန်းခိုင်ရဲ့ သလိပ်တွေကို လက်ခုပ်နဲ့ ခံခဲ့တဲ့ အဲဒီလက်တွေဟာ အခုတော့ အချည်းနှီး ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်မ သမီးကို ပြည့်တန်ဆာ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အဓိက တရားခံက ဘယ်သူလဲ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ လောဘနဲ့ ပေါ့လျော့မှုလား။ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို မီးရှို့ပြီး နွေးထွေးမှုကို ယူခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ အဲဒီမီးက ကျွန်မတို့အားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ နားထဲမှာ အဲဒီစကားသံက အမြဲ ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။
“ပစ္စည်းကို ဘယ်လာပို့ရမလဲတဲ့”
အေးစက်လှတဲ့ အဲဒီစကားလုံးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ သမီး… အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ ကျွန်မ မပြောရဲဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်လို့ပါ။
(ပြီး)
သင်ခန်းစာ - ဆင်းရဲခြင်းထက် ကြောက်စရာကောင်းတာက ဆင်းရဲခြင်းကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာကို ရောင်းချမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည့်နေ့မှစ၍ လူ့လောက၏ နိဒါန်းသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။