မယားငယ်နှင့်မယားကြီး ကြားကပြသနာ

 မယားငယ်နှင့်မယားကြီး ကြားကပြသနာ

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နူးညံ့ခဲ့ဖူးသည်။ ကိုမင်းထင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကာလအတောအတွင်း ကျွန်မသည် သူ့အပေါ် တစ်စက်ကလေးမျှ သံသယမရှိခဲ့။ သူသည် တည်ငြိမ်သူ၊ အလုပ်ကို ကြိုးစားသူနှင့် ကျွန်မအပေါ် အမြဲတစေ ကြင်နာတတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်မှစ၍ ကျွန်မတို့၏ အိမ်ထောင်ရေး အိမ်မက်ထဲသို့ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာတတ်ခြင်း၊ ဖုန်းကို လက်မှမချဘဲ အမြဲတစေ လျှို့ဝှက်လုံခြုံရေး ကုဒ်များ ပြောင်းလဲထားခြင်းနှင့် ကျွန်မ၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲတတ်လာခြင်းတို့က ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ပူလောင်စေခဲ့သည်။

"ကိုကို... ဒီနေ့လည်း နောက်ကျပြန်ပြီလား"

ညဉ့်နက် တစ်နာရီခွဲတွင် အိမ်ပြန်ရောက်လာသော သူ့ကို ကျွန်မ ဧည့်ခန်းမီးရောင်အောက်မှနေ၍ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ သူသည် ကျွန်မကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ အင်္ကျီကော်လာကို ပြင်ရင်း "အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ မြသက်ရာ၊ မင်း မအိပ်သေးဘူးလား" ဟု လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ ထိုလေသံနောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မလုံမလဲဖြစ်မှုများကို ကျွန်မ အတိုင်းသား ခံစားနေရသည်။ သူ ချွတ်ချလိုက်သော အင်္ကျီမှ စိမ်းရွှေရွှေ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းက ကျွန်မ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သလို စူးဝင်သွားသည်။ ထိုရနံ့သည် ကျွန်မ သုံးနေကျ ရနံ့မဟုတ်။

ကျွန်မသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းတတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု၏ သစ္စာဖောက်ဖျက်မှုကိုတော့ လွယ်လွယ်နှင့် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော မာနရှိသည်။ တစ်ညတွင် သူ ရေချိုးနေခိုက် အိပ်ရာဘေးတွင် တုန်ခါသွားသော သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ကောက်ကိုင်မိခဲ့သည်။ ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာသားလေးက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။

'ကိုကို... သိပ်နေမကောင်းဘူးလား၊ သတိရနေတယ်နော်' တဲ့။

ထိုစာတိုလေးနောက်တွင် ပန်းရောင်နှလုံးသားပုံလေး တစ်ခုပါရှိသည်။ ဖုန်းနံပါတ်ကို နာမည်မှတ်မထားဘဲ အစက်ကလေး သုံးစက်ဖြင့်သာ သိမ်းဆည်းထားသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီလာသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့သော၊ ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ဂရုစိုက်ခဲ့သော ယောင်္ကျားသည် ကျွန်မ မသိအောင် နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့လေပြီ။ ကျွန်မ၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ၊ ကျွန်မ၏ အချစ်ဦးနှင့် အချစ်ဆုံးသည် ကျွန်မ၏ ကျောကို ဓားနှင့် ထိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်များတွင် ကျွန်မ၏ စိတ်အခြေအနေသည် မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကဲခတ်သည်။ သူ ဖုန်းကြည့်ရင်း ပြုံးနေသည်ကို မြင်လျှင် ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် မီးခဲဖြင့် အထိုးခံရသလို ခံစားရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်လျှင် သူ မကိုင်ဘဲ ဖြတ်ချတတ်သည်။ ထို့နောက် 'အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ' ဟူသော စာတိုလေးက အမြဲတမ်း ရောက်လာတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ မှ ပို့ထားသော စာများကိုလည်း သူ ပြသော်လည်း ပြန်စာ မလာတော့။ ကျွန်မတို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားလာခဲ့သည်။

"ကိုကို့မှာ တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိနေတာ မဟုတ်လား"

ထမင်းဝိုင်းတွင် ကျွန်မ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထုတ်မေးမိသည်။ ကိုမင်းထင်သည် ထမင်းလုတ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချရင်း ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေခွဲမရသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ "မြသက်... မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ၊ ကိုယ့်မှာ အလုပ်တွေနဲ့ စိတ်ရှုပ်နေရတဲ့ကြားထဲ" ဟု သူက အပြစ်တင်သလို ပြောသည်။

"အလုပ်တွေက သိပ်များနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုဘက်က မိန်းကလေးကပဲ ပိုအရေးကြီးနေလို့လား"

ကျွန်မ၏ အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း ပြတ်သားနေသည်။ ကိုမင်းထင်သည် ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ ထမင်းဝိုင်းမှ ထသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူ အိမ်ပြန်မလာတော့ဘဲ ကုမ္ပဏီတွင် အိပ်မည်ဟုသာ အကြောင်းကြားလာသည်။ ကျွန်မသည် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အိပ်မပျော်သော ညပေါင်းများစွာကို မျက်ရည်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ သူ့ကို သိပ်ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းနှင့် သိပ်ချစ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချစ်ကပင် ယနေ့တွင် ကျွန်မကို ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နေသည့် လက်နက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကြောင့် ကိုမင်းထင်က သူမအပေါ် ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်နေရတာလဲ ဆိုသည်ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သိအောင် လုပ်ရမည်။ ကျွန်မသည် လျှို့ဝှက်စုံထောက် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့စွန်က တိုက်ခန်းလေး တစ်ခုရှေ့တွင် ကိုမင်းထင်၏ ကားရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားမတတ် နာကျင်ခဲ့ရသည်။

ကျွန်မသည် ထိုတိုက်ခန်းလေးရှေ့တွင် နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် တိုက်ခန်းပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်သွားသော ကိုမင်းထင်၏ အရိပ်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် သိပ်ကို ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် အသက် (နှစ်ဆယ့်ငါး) နှစ်ဝန်းကျင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဝရံတာသို့ ထွက်လာသည်။ သူမသည် နုပျိုလှပပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖျော့တော့နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ကျွန်မသည် ဒေါသနှင့် မနာလိုစိတ်များ ပေါင်းစပ်ပြီး တိုက်ခန်းထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်သွားခဲ့သည်။ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ကိုမင်းထင် ထွက်ဖွင့်ပေးချိန်တွင် ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ဆွံ့အသွားသည်။

"မြ... မြသက်... မင်း ဒီကို ဘယ်လို..."

"ရှင် ကျွန်မကို လိမ်ပြီး ဒီမှာ ပျော်နေတာပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား ကိုမင်းထင်"

ကျွန်မသည် သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ခံနေသည်။ ထိုစဉ် 

"ဒါလား... ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ပြီး တွဲနေတဲ့ မယားငယ်ဆိုတာ၊ ဒီလောက် နုနုနယ်နယ်လေးကိုမှ ရှင်က မက်မောရသလား"

ကျွန်မသည် သူမကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကိုမင်းထင်က ကျွန်မကို တားဆီးထားသည်။ "မြသက်... မင်း ထင်သလို မဟုတ်ဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရအောင်ပါ" ဟု သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည်။ သို့သော် ကျွန်မ နားမထောင်နိုင်တော့။ ကျွန်မ၏ ဆယ်နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးသည် ဤတိုက်ခန်းလေးထဲတွင် အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဟု ကျွန်မ ယူဆခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သူမကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆဲဆိုမိသည်။ မိန်းမချင်း စာနာရမည့်အစား ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်သူများဟုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ ကိုမင်းထင်... ရှင် ကျွန်မဘဝထဲက အပြီးထွက်သွားတော့"

ကျွန်မသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်က လိုက်လာသော ကိုမင်းထင်၏ ခေါ်သံကို ကျွန်မ နားမညောင်းခဲ့။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့က ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကုတ်စေခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့အဝတ်အစားများကို အိမ်ပြင်သို့ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်မသည် 

နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်မ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ထိုမိန်းကလေး ရောက်လာသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ပိန်ကျသွားပြီး မျက်ကွင်းများ ညိုနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာသည်။ ကျွန်မ သူမကို မြင်မြင်ချင်း မောင်းထုတ်ရန် ပြင်သော်လည်း သူမ၏ ငိုသံကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"မမ... ကျွန်မကို မုန်းရင်လည်း မုန်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းထင်ကိုတော့ သွားတွေ့ပေးပါဦး၊ သူ... သူ သိပ်မကြာတော့ဘူး"

ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ "မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ၊ သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျွန်မ တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ကျွန်မကို စာအိတ်လေး ကမ်းပေးသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းများနှင့် ဓာတ်မှန်များ ပါရှိသည်။

"ကျွန်မက... ကျွန်မက ကိုမင်းထင်ရဲ့ ချစ်သူ မဟုတ်ပါဘူး မမ၊ ကျွန်မက သူငှားထားတဲ့ အထူးပြုနာ့စ် တစ်ယောက်ပါ၊ ကိုမင်းထင်မှာ ဦးနှောက် အကျိတ်ရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတာပါ"

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ ထိုမိန်းကလေး ပြောပြချက်အရ ကိုမင်းထင်သည် သူ၏ ရောဂါအခြေအနေကို လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကတည်းက သိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို ပူဆွေးစေခြင်း မရှိစေရန်နှင့် သူ သေဆုံးသွားလျှင် ကျွန်မ သူ့ကို လွမ်းမနေစေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို အမုန်းပွားစေခြင်းဖြင့် သူ၏ ထွက်ခွာခြင်းကို ကျွန်မအတွက် လွယ်ကူသွားစေရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကိုကိုက မမကို သိပ်ချစ်တာပါ၊ သူ နာကျင်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် မမ နာမည်ကိုပဲ ခေါ်နေတာ၊ သူ မမရှေ့မှာ ဆံပင်တွေ ကျွတ်ပြီး ပိန်လှီသွားတာကို မမြင်စေချင်လို့ ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲမှာပဲ အောင်းနေခဲ့တာပါ၊ အခုတော့... အခုတော့ သူ သတိမရတော့ဘူး မမ"

ကျွန်မသည် ဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် ပိုက်မျိုးစုံ တပ်ထားရသော၊ အသားအရေများ လျော့ရဲကာ ပိန်လှီသွားသော ကိုမင်းထင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် 

"ကိုကို... ထပါဦး၊ မြသက် မှားသွားတယ်၊ မြသက်ကို ရိုက်ပါဦး၊ ဆဲပါဦး၊ ကိုကို့ကို မုန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တာတွေအတွက် မြသက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ကျွန်မ၏ ငိုသံသည် ဆေးရုံခန်းလေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ကိုမင်းထင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်မလာခဲ့တော့။ သူသည် ကျွန်မအတွက် အမုန်းတွေကို လက်ဆောင်ပေးပြီး အချစ်တွေကို သူနှင့်အတူ မြေမြှုပ်ရန် ပြင်ဆင်သွားခဲ့လေပြီ။

ကိုမင်းထင် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ပြည့်တော့မည်။ ကျွန်မသည် သူနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အိမ်အနှံ့တွင် သူ၏ အငွေ့အသက်များ ကျန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရယ်မောသံကိုတော့ မကြားရတော့။ ကျွန်မသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နောင်တမီးများတွင် လောင်မြိုက်နေရသည်။

သူ့ကို သံသယဝင်ခဲ့မိသော အချိန်များ၊ သူ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုခဲ့သော စကားလုံးများ၊ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် သူ့ဘေး၌ မရှိဘဲ အမုန်းများဖြင့် ဝေးကွာနေခဲ့သော နေ့ရက်များကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်၍ မရတော့။ သူသည် ကျွန်မကို ကာကွယ်ချင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ထိုကာကွယ်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်သက်စာ နာကျင်မှု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ကြားက ပြဿနာသည် မယားငယ်ရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပွင့်လင်းစွာ မပြောဆိုနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် ကိုမင်းထင်၏ အုတ်ဂူလေးရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း သူ နှစ်သက်သော ပန်းလေးများကို တင်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ မျက်ရည်များက ပန်းပွင့်လေးများပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

"ကိုကို... အခုတော့ ကိုကိုပေးခဲ့တဲ့ အမုန်းခြုံစောင်ကြီးက မြသက်ကို ပိုပြီး အေးစက်စေတယ် သိလား"

အချစ်တစ်ခုတွင် သစ္စာရှိရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ ယုံကြည်မှုနှင့် ပွင့်လင်းမှုသည်လည်း အသက်သွေးကြော ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိရှိခဲ့ရသည်။ ကိုမင်းထင်သည် ကျွန်မကို မနာကျင်စေချင်သဖြင့် လိမ်ညာခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအလိမ်အညာက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို တစ်သက်စာ သေနတ်နှင့် ပစ်သတ်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ယခုတော့ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသော၊ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - ချစ်သူနှစ်ဦးကြားတွင် အဆိုးဆုံးသော အမှန်တရားသည် အကောင်းဆုံးသော အလိမ်အညာထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရတတ်သော အရာဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုနောင်တသည် တစ်ခါတစ်ရံ တစ်သက်လုံး ကုစား၍ မရနိုင်သော ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားတတ်သည်။