ငါးစိမ်းသည်ပြန်လည်မဲ့ သံသရာ

 ငါးစိမ်းသည်ပြန်လည်မဲ့ သံသရာ

ချိန်ခွင်လျှာက ကျွန်မလက်ထဲမှာ ကခုန်နေတယ်။ ဒီချိန်ခွင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်သားရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံကို လိမ်ညာယူတဲ့ လက်နက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တာ ကြာပြီ။ “မိဂျမ်း” ဆိုရင် ကြုံတောရွာမှာတင်မက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေမှာပါ မသိသူမရှိဘူး။ အပြောအဆို ကြမ်းတယ်၊ လက်လှုပ်ရှားမှု မြန်တယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်ထားကလည်း ကျောက်ခဲလို မာကျောတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချိန်ခွင်အောက်ခြေမှာ ကပ်ထားတဲ့ ပွဲလျက်စေးကပ်ကပ်လေးဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရွှေခဲလေးလိုပဲ။ ဝယ်သူက ငါးတစ်ပိဿာချိန်ရင် ကျွန်မက ငါးဆယ်သားလောက်ပဲ ထည့်ပေးပြီး ကျန်တာကို ဒီပွဲလျက်တုံးရဲ့ အလေးချိန်နဲ့ ဖိထားလိုက်တာ။ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိစေရဘူး။ ရိပ်မိလို့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆဲသံ၊ ဆိုသံတွေအောက်မှာ သူတို့ ခေါင်းမဖော်နိုင်တော့ဘူး။

ကျွန်မမှာ လေဖြတ်နေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အိမ်မှာ အိပ်ရာထဲလဲနေတဲ့ ဖိုးနီကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သနားတယ်လို့ မရှိခဲ့ဘူး။ “နင့်ကြောင့် ငါပင်ပန်းနေရတာ” လို့ပဲ နေ့တိုင်း အော်ဟစ်နေမိတယ်။ အသက်မပြည့်သေးတဲ့ သားနဲ့ သမီးကလည်း ကျွန်မကို ကြောက်လို့ တုန်နေကြတာ။ ကျွန်မအတွက်တော့ ငွေဟာ ဘုရားပဲ။ ကုသိုလ်ဆိုတာ စားလို့ရတာမှမဟုတ်တာ။ ပေးကမ်းရင် ကုန်မယ်၊ လှူဒါန်းရင် မွဲမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မဦးနှောက်ထဲမှာ စွဲမြဲနေခဲ့တယ်။

အဲဒီနေ့က မြို့က ငါးဒိုင်ကနေ ငါးအရှင်တွေ ဝယ်ပြီးအပြန်၊ လမ်းမှာ နေကလည်း ပူ၊ အထုပ်ကလည်း လေးနဲ့ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ ကားခကုန်မှာစိုးလို့ ခြေကျင်လျှောက်တာ။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်အောက်မှာ နားနေတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ကျွန်မကို တွေ့တော့ “ဒကာမကြီး… ရေပါရင် ဘုန်းဘုန်းကို နည်းနည်းလောက် လှူခဲ့ပါလား၊ ရေအရမ်းငတ်လို့” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသက ဝုန်းခနဲ ထသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချွေးနှဲစာနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ ရေဗူးကို ဘာကြောင့် အလကားပေးရမှာလဲ။ 

“အိုတော်… ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်၊ ကျုပ်မှာ ဘာရေမှမပါဘူး။ တခြားလူဆီက သွားတောင်း။ ဘယ်နှယ့်တော်… ကတုံးတုန်းပြီး ဒီအဝါရောင်ခြုံထားတာနဲ့ပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာမစားဘဲ လိုက်တောင်းနေတော့တာလား” လို့ ကျွန်မ တရားလက်လွတ် ပြောခဲ့မိတယ်။ ဘုန်းကြီးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ငြိမ်နေခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ကျေနပ်စွာနဲ့ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိတ်ထဲမှာ ရေဗူးအပြည့်ရှိနေတာကို ကျွန်မ သိပေမယ့် မလှူနိုင်ဘူး။ 

အိမ်ရောက်တော့ ခြင်းထဲမှာ လူးလွန့်နေတဲ့ ငါးအရှင်တစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ သူ့ခေါင်းကို အုတ်နီခဲနဲ့ တစ်ချက်တည်း ထုချလိုက်တာ။ ငါးခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ခါသွားပြီး ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး။ အဲဒီငါးကို အကြေးခွံတွေခွာ၊ အတုံးတွေတုံးပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် ဟင်းချက်တယ်။ ကျွန်မက ငါးကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မစားဘူး။ ငါးရောင်းပြီး ငါးစားရမှ ကျေနပ်တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ဒီလိုပဲ လိမ်ညာခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းနဲ့ ရက်စက်ခြင်းတွေကြားမှာ လည်ပတ်နေခဲ့တာပေါ့။

အချိန်တွေက တစ်ရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စရိုက်ကတော့ ပြောင်းမသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ဘီးလုံးက စတင် လည်ပတ်လာပြီဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ငါးရောင်းတဲ့ ချိန်ခွင်ကြီးက ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေသလို ခံစားရတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ငါးတွေ အများကြီးရောင်းရပေမယ့် အိမ်မှာ ပိုက်ဆံက မမြဲတော့ဘူး။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ဖိုးနီရဲ့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်။ အရင်က လမ်းလေးနည်းနည်း လျှောက်နိုင်သေးပေမယ့် အခုတော့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းပြီး အာလေးလျှာလေး ဖြစ်လာတယ်။

“မိဂျမ်း… ငါ့ကို ရေသောက်ဖို့ ကူပါဦး” လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မက “နင့်ဘာသာ သောက်စမ်းပါ၊ ငါ့မှာ ငါးရောင်းရတာနဲ့တင် ပင်ပန်းလှပြီ” လို့ အော်ထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ဖက်သားကို ကူညီရမှာထက် ငွေရှာဖို့က ပိုအရေးကြီးနေတာ။ 

ထူးဆန်းတာက ကျွန်မရဲ့ လက်တွေပဲ။ ငါးတွေကို အုတ်နီခဲနဲ့ ထုတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မရဲ့ လက်က တုန်တုန်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ငါးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်မိရင် ကျွန်မကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေသလိုလို။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဈေးထဲရောက်ရင် “အလေးမှန် စျေးမှန်တဲ့ မိဂျမ်းနော်” လို့ အော်ပြီး လိမ်ရောင်းမြဲပဲ။

ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ စပြီး ကျိုးပျက်ခြင်းတွေ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သားကြီး အောင်ကြီးက ကျောင်းကပြန်လာရင်း လမ်းမှာ လဲကျသွားတယ်တဲ့။ အတက်ရောဂါလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး လူးလွန့်နေတာ။ ကျွန်မ ပြေးသွားကြည့်တဲ့အခါ အောင်ကြီးရဲ့ ပုံစံက ကျွန်မ နေ့တိုင်း သတ်နေတဲ့ ငါးတွေ လူးလွန့်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် “ဒါ ကံတရားပဲ” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာပြီး ဆေးခန်းကို ခေါ်သွားခဲ့ရတယ်။ 

ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေဟာ ဆေးဖိုးနဲ့တင် ကုန်နေပြီ။ ကျွန်မ လိမ်ညာပြီး ရှာထားတဲ့ ငွေတွေဟာ သဲထဲ ရေသွန်သလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်လေးတစ်ခု စတင် အမြစ်တွယ်လာတယ်။ ငါ လုပ်ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်တွေလားဆိုတဲ့ အတွေးက ညဖက်ဆိုရင် အိပ်မက်ထဲအထိ လိုက်လာတတ်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မက ငါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး ကျွန်မကိုယ်တိုင်က အုတ်နီခဲနဲ့ ကိုယ့်ခေါင်းကို ပြန်ထုနေတာမျိုးပေါ့။ 

နေဝင်ရီတရော အချိန်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်လေးက မသာရုံလို တိတ်ဆိတ်နေတတ်တယ်။ ဖိုးနီကလည်း တရှူးရှူးနဲ့ အသက်ရှူနေရပြီး အောင်ကြီးကလည်း အိပ်ရာထဲမှာ အကြောတွေ ဆွဲနေတတ်တယ်။ သမီးငယ်လေး မုမုကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်ထောင့်မှာ ကပ်နေရရှာတယ်။ ကျွန်မ ငါးရောင်းထွက်ဖို့ ပြင်တိုင်း မုမုက “မေမေ… ငါးတွေ မသတ်ပါနဲ့တော့၊ သားသားကို ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကြီး” လို့ ငိုပြီး ပြောတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသတ်ရင် သူတို့ ဘာစားမလဲ။ ကျွန်မကတော့ အရေထူနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ဒူးထောက်ခိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ငါးရောင်းရာကအပြန်၊ ရွာထိပ်မှာ လူတွေ စုရုံးစုရုံး ဖြစ်နေတာ တွေ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ဖက်က မီးခိုးတွေ မြင်နေရတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပြေးသွားလိုက်တာ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်လေး မီးလောင်နေပြီ။ 

လူတွေက ဝိုင်းငြှိမ်းကြပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အိမ်အိုလေးကတော့ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အရေးကြီးတာက ဖိုးနီနဲ့ ကလေးတွေပဲ။ ဖိုးနီကိုတော့ ရွာသားတွေက ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အောင်ကြီးကတော့ မီးခိုးမွှန်ပြီး သတိမေ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လိမ်ညာပြီး စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ရွှေစလေးတွေ အားလုံး ပြာထဲ ပါသွားပြီ။ 

အဲဒီညက ကျွန်မတို့ မိသားစု ရွာဦးကျောင်းက ဇရပ်မှာ ခိုကပ်ခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မတို့ကို သနားကြည့်မကြည့်ဘူး။ ကျွန်မ အရင်က လူတွေကို ဆဲဆိုခဲ့တာ၊ လိမ်ညာခဲ့တာတွေကို အားလုံးက မှတ်ထားကြတာကိုး။ “မိဂျမ်းတို့ကတော့ ဝဋ်လိုက်တာပဲ” ဆိုတဲ့ တီးတိုးသံတွေကို ကျွန်မ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ၊ ရက်စက်မှုတွေဟာ မီးနဲ့အတူ လောင်ကျွမ်းသွားသင့်ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ နောင်တမရသေးဘူး။ “နင်တို့အားလုံး ငါ့ကို မကူညီကြဘူးပေါ့၊ နေကြဦးပေါ့” လို့ပဲ စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲနေမိတုန်း။ 

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။ အောင်ကြီးက သတိပြန်မရတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး အကြောတွေ သေသွားခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ပြောတယ်၊ “ဦးနှောက်ထဲမှာ ထိခိုက်သွားတာ” တဲ့။ အခုဆိုရင် ကျွန်မမှာ ပြုစုရမယ့် လူနာ နှစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကလည်း အရင်လို မသွက်တော့ဘူး။ ချိန်ခွင်ကို ကိုင်လိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အားမရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။ 

စားစရာမရှိတော့တဲ့အဆုံး ကျွန်မ တစ်ဖန် ငါးရောင်းထွက်ရပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မမှာ ချိန်ခွင်အသစ်နဲ့။ ပွဲလျက်တွေ မကပ်တော့ဘူးလို့ စိတ်ကူးမိပေမယ့် လောဘက သတ်လို့မသေဘူး။ “ဒီတစ်ခါပဲ၊ နောက်ဆို မလုပ်တော့ဘူး” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြောင်းဖြပြီး ပွဲလျက်ခဲကို ပြန်ကပ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မ ငါးရောင်းလို့ မရတော့တာပဲ။ 

ဈေးထဲကလူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် ရှောင်သွားကြတယ်။ “ဟေ့… မိဂျမ်းဆီက မဝယ်နဲ့၊ အလေးခိုးတဲ့အပြင် သူ့ဆီက ငါးဝယ်ရင် ကံဆိုးတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက တစ်ရွာလုံး ပျံ့နေပြီ။ တစ်နေကုန် ထိုင်ရောင်းပေမယ့် ငါးတွေက နေပူထဲမှာ ပုပ်ကုန်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ ဒေါသတွေကို ဘယ်သူ့အပေါ် ပုံချရမှန်း မသိတော့ဘူး။ 

အဲဒီနေ့ ညနေမှာ ကျွန်မ အိမ်အပြန် လမ်းမှာ အရင်က ကျွန်မ ရေမလှူခဲ့တဲ့ ဘုန်းကြီးကို ပြန်တွေ့တယ်။ ဘုန်းကြီးက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုန်းကြီးက မိန့်တယ်၊ “ဒကာမကြီး… အတိတ်က ဝဋ်ကြွေးဆိုတာ ဆပ်ရမြဲပဲ။ အခု မဆပ်ရင် နောက်ဘဝအထိ ပါသွားလိမ့်မယ်။ အခုကတည်းက ပြင်လို့ရပါသေးတယ်” တဲ့။

ကျွန်မ ရယ်လိုက်မိတယ်။ “အရှင်ဘုရား… ကျုပ်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အိမ်လည်း မီးလောင်ပြီ၊ သားလည်း လေဖြတ်ပြီ၊ ယောက်ျားလည်း နာမကျန်းဘူး။ ဒီထက်ပိုပြီး ဘာတွေ ဆပ်ရဦးမှာလဲ” လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။ 

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ သမီးငယ်လေး မုမုက မီးဖိုထဲမှာ ငါးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကျွန်မ သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း အုတ်နီခဲကို ကိုင်ထားပြီး “သားသား ရောဂါပျောက်အောင် ငါးမျက်လုံး ကျွေးရမယ်ဆိုလို့” တဲ့။ 

မုမုက အုတ်နီခဲနဲ့ ငါးခေါင်းကို ထုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါးက လူးခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မုမုရဲ့ လက်က ချော်သွားတယ်။ အုတ်နီခဲက မုမုရဲ့ ခြေထောက်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး သမီးလေးက နာကျင်လွန်းလို့ အော်ငိုတော့တာပဲ။ ကျွန်မ ပြေးသွားပြီး သမီးလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကျွန်မ သတ်ခဲ့တဲ့ ငါးတွေရဲ့ နာကျင်မှုဟာ အခု ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်လာပြီဆိုတာ။ 

အဲဒီညမှာပဲ ဖိုးနီ ဆုံးသွားတယ်။ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်မကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်ရင်း အသက်ထွက်သွားတာ။ သူ သေသွားတာကိုတောင် ကျွန်မ မငိုနိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်ခဲလို မာနေတုန်းပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် နာကျင်မှုတွေက များလွန်းလို့ ထုံကျင်သွားတာလား မသိတော့ဘူး။

အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ တစ်ကောင်ကြွက်လိုပါပဲ။ ဖိုးနီလည်း မရှိတော့ဘူး။ အောင်ကြီးကတော့ အသက်ရှင်နေရုံလေး အိပ်ရာထဲမှာ ရှိနေတယ်။ မုမုကတော့ ခြေထောက်မသန်တော့ဘဲ ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ ကျွန်မကို ကူညီနေရရှာတယ်။ ကျွန်မကတော့ နေ့တိုင်း ငါးခြင်းတောင်းကို ရွက်ပြီး ရွာစဉ်လှည့်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မရဲ့ ချိန်ခွင်မှာ ပွဲလျက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ အလေးကို ပိုတောင် ထည့်ပေးမိသေးတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို သနားကြလို့ ဝယ်ကြတာလည်း ပါမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အရင်လို မသိမ်းထားတော့ဘူး။ လမ်းမှာ တွေ့တဲ့ ခွေးလေခွေးလွင့်တွေကို ကျွေးတယ်၊ ဆာလောင်နေတဲ့သူတွေကို ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိဘူး။ 

ကျွန်မ နေ့တိုင်း ငါးတွေကို သတ်နေရတုန်းပဲ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါးခေါင်းကို ထုလိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဒိန်းခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်။ ငါးတွေ လူးလွန့်တာကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ သားလေး အောင်ကြီး လူးလွန့်နေတာကို မြင်ယောင်လာတယ်။ 

တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ ရေဗူးလေးတစ်ဗူးကို ကိုင်ပြီး အရင်က ဘုန်းကြီးကို လိုက်ရှာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုန်းကြီးက ပျံလွန်တော်မူသွားပြီတဲ့။ ကျွန်မ လှူချင်တဲ့ ရေဗူးလေးက ကျွန်မလက်ထဲမှာတင် အေးစက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျတဲ့ မျက်ရည်ပဲ။ 

နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတာမို့ နောင်တလို့ ခေါ်တာတဲ့။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်မှုတွေဟာ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ဝါးမြိုနေပြီ။ ကျွန်မမှာ အိမ်မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်ရတဲ့သူတွေလည်း စိတ်ချမ်းသာရတာ မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ငါးညှီနံ့တွေ မပြယ်တော့သလို၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကလည်း အပြစ်ရှိမှုတွေနဲ့ ညစ်နွမ်းနေပြီ။ 

ကျွန်မ အခု ငါးရောင်းနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ငွေရှာဖို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဝဋ်ကြွေးကို ဆပ်နေရသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ငါးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တိုင်း “ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ” လို့ စိတ်ထဲက တိုးတိုးလေး ပြောမိပေမယ့် သံသရာဆိုတာ ခွင့်လွှတ်မှုထက် အကျိုးပေးမှုကိုပဲ သိတာ မဟုတ်လား။ 

ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပြာပုံထဲမှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ်စိုက်တဲ့အပင် ကိုယ်ပြန်ရိတ်သိမ်းရတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ချိန်ခွင်က အခုတော့ မျှတနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝချိန်ခွင်ကတော့ တစ်ဖက်ကို အစွန်းရောက်အောင် စောင်းသွားခဲ့ရပြီ။ 

ပြန်လည်ပြင်ဆင်လို့မရတဲ့ အမှားတွေကြားမှာ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်နေရတုန်း။ နေဝင်သွားရင်တော့ ကျွန်မလည်း ဒီငါးတွေလိုပဲ ငြိမ်ကျသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ကျွန်မ ဒီဝဋ်နာကံနာတွေကို ထမ်းပိုးထားရဦးမှာပဲ။

သင်ခန်းစာ - အကုသိုလ်ဆိုသည်မှာ မသိမသာ လိုက်ပါလာတတ်ပြီး၊ ဘဝပျက်ချိန်မှသာ ယင်း၏ အလေးချိန်ကို သိရှိရတတ်သည်။