ထူးဆန်းသော ရေတွင်းပျက်ကြီး
ထူးဆန်းသော ရေတွင်းပျက်ကြီး
ရွာအစွန်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ရေတွင်းပျက်ကြီး တစ်တွင်းရှိတယ်။ အဲဒီရေတွင်းကြီးက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစဖြစ်သလို၊ အဆုံးသတ်လည်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်နဲ့ ပန်းချီဟာ အဲဒီရေတွင်းပျက်ကြီးနားမှာ ဆော့ကစားရင်း ကြီးပြင်းခဲ့ကြတာပါ။ ပန်းချီဆိုတာက နာမည်နဲ့လိုက်အောင် နုနယ်ပြီး လှပလွန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း ကြင်နာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်းချမ်းသွားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာကတိမှ မရှိခဲ့ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်လွတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိကတော့ ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်၊ ပန်းချီက အဲဒီရေတွင်းပျက်ကြီးကို သိပ်ကြောက်တာ။ "ကိုကို... အဲဒီတွင်းကြီးထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေသလိုပဲ၊ ကြည့်ရတာ ရင်ထဲမှာ တုန်တုန်သွားတယ်" လို့ သူမက ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်း ကျွန်တော်က သူမရဲ့လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး "မကြောက်ပါနဲ့ ပန်းချီရဲ့၊ ကိုကို တစ်သက်လုံး ပန်းချီအနားမှာ ရှိနေမှာပါ" လို့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အဲဒါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်သလို၊ ချစ်မိပြီဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မငဲ့ဘဲ ပုံအောချစ်တတ်တာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်နေ့မှာ သတ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။
ကျွန်တော်တို့ ရွာလေးမှာတော့ အဲဒီရေတွင်းပျက်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောလာဟလတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ညသန်းခေါင်မှာ ရေတွင်းထဲကနေ ငိုသံတွေ ကြားရတတ်တယ်လို့လည်း ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီတွင်းကြီးဟာ ကျွန်တော်နဲ့ ပန်းချီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ရယ်မောသံတွေ မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ အချစ်တွေကလည်း ပိုမိုခိုင်မြဲလာတယ်။ ပန်းချီရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို သားအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ကြတယ်။ အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာက တည်ငြိမ်နေတဲ့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်ကို ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ဂယက်ထသွားတတ်ပါတယ်။
ပြဿနာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအရင်းဖြစ်တဲ့ မင်းသန့် မြို့ကနေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ စတာပဲ။ မင်းသန့်က ကျွန်တော်နဲ့ မတူဘူး။ သူက စကားပြောကောင်းတယ်၊ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းကလေးတွေ စိတ်ဝင်စားအောင် ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေ စတင်အခြေချလာခဲ့တယ်။ မင်းသန့်က ပန်းချီကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ ရိုးသားမှုမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေးပဲလေ... ငါ သံသယလွန်နေတာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ကျွန်တော် ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ပန်းချီရဲ့ အိမ်မှာ ငွေကြေးအခက်အခဲ အကြီးအကျယ် ဖြစ်လာတယ်။ သူမရဲ့ အဖေက အလုပ်ထဲမှာ အလွဲသုံးစားမှုလုပ်တယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံရကာ အချုပ်ထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ပန်းချီ ငိုနေတာကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ "ကိုကို... ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ အဖေ့ကို ကယ်ပါဦး" လို့ သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ရိုးသားတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်မှာက မြို့က စုဆောင်းလာတဲ့ ငွေတွေ ရှိတယ်။
မင်းသန့်က ကျွန်တော့်ကို သီးသန့်ခေါ်ပြောတယ်။ "အစ်ကို... ပန်းချီကို ကျွန်တော် ကယ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော် ပန်းချီကို မြတ်နိုးနေတာ ကြာပြီ။ ပန်းချီသာ ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ယောက္ခမလောင်းကို ကျွန်တော် ကယ်ပေးမယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ကိုယ့်ညီအရင်းက ကိုယ့်ချစ်သူကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ငယ်ထိပ်ရောက်သွားပေမဲ့ ပန်းချီရဲ့ ငိုကြွေးနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါဟာ စတင်ခြင်းပဲ ရှိသေးတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ ပန်းချီနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမဆီ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း '' ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဲဒီ '' ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ ထိုးနေသလိုပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် ပန်းချီကို ရေတွင်းပျက်ကြီးနားမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရေတွင်းထဲကို ငေးကြည့်ရင်း ငိုနေတာ။ ကျွန်တော် အနားကို တိုးသွားတဲ့အခါ သူမက လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။
"ပန်းချီ... ဘာလို့ ကိုကို့ကို ရှောင်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတယ်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း "ကိုကို... ကျွန်မတို့ ဝေးရတော့မယ် ထင်တယ်၊ မင်းသန့်က ကျွန်မကို ကူညီမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့..." သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရှိုက်ငိုချလိုက်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ သူမဟာ မိသားစုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ စတေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ကျွန်တော်ဟာ အသုံးမကျတဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်တဲ့ ဘဝ။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်မလာဘဲ ရေတွင်းပျက်ကြီးနားမှာပဲ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ ရေတွင်းထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားနေရသလိုပဲ။ "မင်း ဘာပေးဆပ်နိုင်လဲ... မင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးဆပ်မလား... ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အသက်ကို ကယ်မလား" ဆိုတဲ့ အသံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ရူးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီရေတွင်းကြီးက တကယ်ပဲ အသက်ဝင်နေတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ပန်းချီကို မင်းသန့် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရင် သူမဟာ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်ရပါ့မလား။ ဒါပေမဲ့ သူမအဖေ ထောင်ထဲမှာ သေသွားမှာကိုလည်း ကျွန်တော် မကြည့်ရက်ဘူး။
အခြေအနေတွေက အဆိုးဆုံးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ မင်းသန့်က ပန်းချီကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်နေပြီ။ ပန်းချီကတော့ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု လုပ်ရတော့မယ်။ အဲဒီညက လပြည့်ည။ ကျွန်တော် ရေတွင်းပျက်ကြီးဆီကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မင်းသန့်... သူက ရေတွင်းနားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာ။ အနားကို တိုးသွားပြီး နားထောင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် သွေးပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားတယ်။
မင်းသန့်က ပန်းချီရဲ့ အဖေကို ထောင်ထဲရောက်အောင် သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့တာတဲ့။ ငွေတွေကို သူကိုယ်တိုင် ဝှက်ထားပြီး အပြစ်ပုံချခဲ့တာ။ ဒါမှ ပန်းချီကို သူ ရနိုင်မှာမို့လို့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအရင်းက ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ ရှေ့ကို ထွက်သွားပြီး မင်းသန့်ကို ထိုးကြိတ်မိတယ်။ "မင်း ယုတ်မာလှချည်လား မင်းသန့်" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ရင်း ရေတွင်းပျက်ကြီးရဲ့ အစွန်းကို ရောက်သွားကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် တစ်ခုကို သတိရလိုက်တယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော် မင်းသန့်ကို အခု သတ်ပစ်လိုက်ရင် ပန်းချီရဲ့ အဖေဟာ ဘယ်တော့မှ လွတ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ အထောက်အထားတွေ အားလုံးက မင်းသန့်ဆီမှာပဲ ရှိတာ။ ပြီးတော့ မင်းသန့်သာ သေသွားရင် ပန်းချီရဲ့ မိသားစုဟာ အကြွေးတွေနဲ့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မင်းသန့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ "မင်း ပန်းချီကို တကယ် ချစ်သလား" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ သူက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ "ဒါဆို... အထောက်အထားတွေကို ပေးလိုက်ပါ၊ ပန်းချီရဲ့ အဖေကို လွှတ်ပေးပါ၊ ပြီးရင် မင်း သူမကို ပျော်အောင် ထားမယ်လို့ ကတိပေးပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ရေတွင်းကြီးက တစ်ခုခုကို တောင်းဆိုနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လုံးထွေးနေတုန်းမှာ ရေတွင်းပျက်ကြီးရဲ့ အုတ်ခဲတွေက ပြိုကျလာတယ်။ မင်းသန့်က ချော်လဲပြီး တွင်းထဲကို ကျတော့မယ့် အချိန်မှာ ကျွန်တော်က သူ့လက်ကို ဆွဲထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်သာ သူ့ကို လွှတ်ချလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက မင်းသန့်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အသုံးမကျတဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တွင်းထဲကို ခြေချော်သလိုမျိုး ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ တွင်းထဲကို ကျသွားတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာကတော့ ကြောက်လန့်တကြား ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာပဲ။
ကျွန်တော် မသေခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးသွားခဲ့ပြီး တစ်သက်လုံး လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တဲ့ ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ညီဖြစ်သူကို ကယ်ရင်း မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားတာလို့ပဲ သိကြတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တရသွားပုံရပါတယ်။ သူဟာ ပန်းချီရဲ့ အဖေကို ထောင်က လွတ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ပန်းချီတို့ မိသားစုကိုလည်း အစွမ်းကုန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် မင်းသန့်နဲ့ ပန်းချီ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီရွာလေးကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဝေးလံတဲ့ တောရွာလေး တစ်ရွာမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေပါတယ်။ ပန်းချီက ကျွန်တော့်ဆီကို လာတွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် လက်မခံခဲ့ဘူး။ "ကျွန်မ ကိုကို့ကိုပဲ ချစ်တာပါ... ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ" လို့ သူမက တံခါးအပြင်ကနေ ငိုရင်း အော်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးကို မဖွင့်ပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်က သူမကို နာကျင်စေမှာကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး။ မင်းသန့်က အခုတော့ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ သူက ပန်းချီကို ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီး ချမ်းချမ်းသာသာ ထားနိုင်တယ်။
ကျွန်တော် ညတိုင်း ရေတွင်းပျက်ကြီးကို သတိရတယ်။ အဲဒီရေတွင်းကြီးက ကျွန်တော့်ဆီကနေ အရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က ပေးဆပ်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ မျက်ရည်ကို မမြင်ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝကို စတေးခဲ့တာ။ ဒါဟာ အရှုံး မဟုတ်သလို၊ အနိုင်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ခါးသီးတဲ့ ရလဒ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လသာတဲ့ ညတွေမှာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ငေးကြည့်ရင်း တွေးမိတယ်။ ပန်းချီရဲ့ ရယ်မောသံလေးတွေ အခုအချိန်မှာ ရှိနေပါ့မလား။ သူမရဲ့ အဖေရော နေကောင်းရဲ့လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုက ထိုက်တန်ရဲ့လားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်တော် သေချာသိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာထက်၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ ကောင်းကင်ပြာမှာ ကိုယ်ဟာ တိမ်မည်းတစ်ခု ဖြစ်မနေဖို့ ရှောင်ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုပြီး မြင့်မြတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ နောင်တဆိုတာကတော့ ရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တကလည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖော်တစ်ခုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတလေမှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ လက်တွဲထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်နှလုံးသားကို ကိုယ်တိုင် နင်းခြေပြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။