တုံလှည့်မေတ္တာ
တုံလှည့်မေတ္တာ
ခြင်ထောင်နွမ်းနွမ်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေမိတုန်းပါပဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်ရုံထဲမှာ စက်သံတွေကြား၊ ဆူညံသံတွေကြားထဲမှာ ပျော်မွေ့နေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ရဲ့ နံဘေးကို ခြေထောက်တစ်ချက်နဲ့အတူ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့တယ်။
“ဟဲ့ … ခုထိ အိပ်ရာက မထသေးဘူးလား … ဒီလိုပုံနဲ့များ ကြီးပွားဖို့နေနေသာသာ … ငါရှိလို့ နင်ငတ်မသေတာ … ထ … ခုထ”
အမေ့ရဲ့ အသံက စူးစူးရှရှ။ အမေဟာ စကားပြောရင် ဘယ်တော့မှ ချိုချိုသာသာ မရှိခဲ့ဘူး။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့အပေါ် အမြဲတမ်း ငေါက်ငမ်းနေတတ်တာ အမေ့ရဲ့ သဘာဝလို ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို အတင်းမှိတ်ထားပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ခြေထောက်က ကျွန်တော့်ခြေသလုံးကို တစ်ချက် ခပ်ပြင်းပြင်း ကန်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ငြိမ်နေလို့ မရတော့ပါဘူး။
“အမေကလည်းဗျာ … ညက တစ်ညလုံး ကင်းစောင့်ထားရတာ … ရှစ်နာရီထိုးလောက်အထိတော့ အိပ်ပါရစေ” လို့ ကျွန်တော် ညည်းညည်းညူညူနဲ့ ပြောမိတယ်။ ညက စက်ရုံမှာ နောက်ဆုံးညအနေနဲ့ ကင်းစောင့်ပေးခဲ့ရတာ။ မနက်ကျရင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်တော့မယ့် ဘဝကို တွေးပြီး ညက တစ်ညလုံး အိပ်လို့မပျော်ခဲ့ဘူး။ မျက်ခွံတွေက လေးလံနေတုန်းပဲ။
“ခု … ကိုးနာရီထိုးနေပြီ … ဘယ်တော့သွားပြီး အလုပ်လုပ်မှာလဲ” လို့ အမေက ခါးထောက်ပြီး မေးတယ်။ အမေ့မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေ ထင်နေပြီ။ အမေ စိတ်ပူနေတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ပူလောင်မှုကိုတော့ အမေ မသိနိုင်ဘူး။
ကျွန်တော် ခြင်ထောင်ထဲက ထွက်၊ အိပ်ရာကို လိပ်ပြီး သိမ်းလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ လေးလံလှတဲ့ စကားလုံးတွေကို ဘယ်လိုစပြောရမလဲဆိုတာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းအိုးတည်ဖို့ ပြင်နေတယ်။
“အမေ”
“ဘာလဲ” အမေက လှည့်မကြည့်ဘဲ ထူးတယ်။
“သား အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ”
အမေ့လက်ထဲက ဆန်ဆေးခွက်လေး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာတယ်။ “ဟယ် … ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိတယ်။ “စက်ရုံက အလုပ်သမားတွေကို ငွေမရှင်းနိုင်တော့ဘူးတဲ့။ သူတို့မှာလည်း ဒေါ်လာဆိုလား … ဘာဆိုလား … ပြဿနာတွေရှိလို့ ပို့ကုန်တွေလည်း မပို့နိုင်။ ကုန်တွေမပို့နိုင်တော့ ပိုက်ဆံမရှိ။ ပိုက်ဆံမရှိတော့ အလုပ်သမားတွေကို ဖြုတ်မယ်ဆိုပြီးတော့ ပြောနေတဲ့အထဲ သားက ပထမအသုတ်မှာ ဈေးဦးပေါက်သွားတာ”
အမေ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ အမေဟာ အမြဲတမ်း မာကျောတဲ့သူလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒီသတင်းက အမေ့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ “ဟယ်တော် … ဒါဆိုရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”
“ဟုတ်တယ်အမေ … တနင်္လာနေ့ကစပြီး အလုပ်မဆင်းနဲ့တော့လို့ မနေ့ကတည်းက ပြောလိုက်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အသံတွေက တိမ်ဝင်နေတယ်။ အိမ်ဦးနတ်ဖြစ်ရမယ့်အစား အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သိမ်ငယ်မိတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ … အိမ်ရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲကွယ်” အမေ့အသံမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ညီမလေးနဲ့ ညီလေးရဲ့ ပညာရေးက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေတာလေ။
“မပူပါနဲ့ အမေရယ် … သား အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပါ့မယ်။ ဘာအလုပ်မှ မရရင်လည်း ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီထွက်ဆွဲမှာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် အမေ့ကို အားပေးစကား ပြောလိုက်ရပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိဘူး။
“ဆိုင်ကယ်တွေကို ဒီလောက်ဖမ်းနေတာ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ … ခေါင်းရင်းအိမ်က သန်းမြင့်တောင် မနေ့က ဆိုင်ကယ် အဖမ်းခံလိုက်ရတာ ခုထိ ပြန်မရသေးဘူး” လို့ အမေက ပြောရင်း မျက်ရည်ဝဲလာတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ရေချိုးဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အမေ့ရဲ့ ငေါက်သံတွေနောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ စိတ်တိုလွယ်နေခဲ့တယ်။ အမေ ဘာပြောပြော အပြစ်တင်သလိုပဲ ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့အပေါ် မေတ္တာရှိပေမဲ့ အဲဒီမေတ္တာက ဒေါသတွေ၊ စိတ်ပျက်မှုတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့တာပါ။
ထမင်းစားပြီးတော့ ကျွန်တော် စက်ဘီးလေးစီးပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေက ပူပူလောင်လောင်။ လမ်းပေါ်မှာ ဖုန်တွေက တထောင်းထောင်း။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလည်း ဒီလိုပဲ ပူလောင်နေတယ်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေကို သွားစောင့်ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပေါ်မလာဘူး။ အားလုံးကလည်း ကိုယ့်ဒုက္ခနဲ့ကိုယ် လုံးပန်းနေကြတာကိုး။
ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဇရပ်ကလေးရွာမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း လှရွှေဆီ သွားမယ်။ လှရွှေက အခု ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်တစ်ခုမှာ အလုပ်သမားခေါင်း ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားတယ်။ သူ့ဆီမှာ အလုပ်ကြမ်းဖြစ်ဖြစ် ရနိုင်မလားလို့ သွားမေးကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် နေတဲ့ ကံပင်းရွာကနေ ဇရပ်ကလေးကို ခြောက်မိုင်လောက် ဝေးတယ်။ စက်ဘီးဟောင်းလေးကို အင်တိုက်အားတိုက် နင်းလာမိတယ်။ ခြေထောက်တွေက ညောင်းနေပေမဲ့ စိတ်ကတော့ ရှေ့ကိုပဲ ရောက်နေတယ်။ ဒီနေ့ အလုပ်တစ်ခုခု မရရင် အိမ်ပြန်ရမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်နေမိတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတာလည်း ပါတာပေါ့။
“ဖောင်း”
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော် စက်ဘီးကို အရှိန်သတ်လိုက်ရတယ်။ “ဟာ ဒုက္ခပဲ” လို့ ကျွန်တော် ညည်းတွားမိတယ်။ စက်ဘီးနောက်ဘီးက ပေါက်သွားတာ။ ဒီလိုအချိန်မှ ဖြစ်ရလေခြင်းလို့ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကိုယ် ကျိန်ဆဲမိတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘာဆိုင်မှ မရှိဘူး။ တောလမ်းကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ချွေးတွေက တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲလို့။ စိတ်ထဲမှာတော့ အမေ့ကိုပဲ အပြစ်တင်နေမိတယ်။ ‘အမေသာ မနက်က စောစောမနှိုးရင်၊ အမေသာ အလုပ်ကိစ္စကို အတင်းမမေးရင် ငါဒီလို လောလောလောလောနဲ့ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး’ ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးတွေပေါ့။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့အပေါ် ရန်ငြိုးတစ်ခုလို စိတ်ထဲမှာ စွဲနေခဲ့တာ။
လှရွှေဆီ ရောက်တော့ လှရွှေက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။ “ဟေ့ကောင် သုတ … ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ၊ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဖုန်တွေနဲ့”
ကျွန်တော် အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်တယ်။ လှရွှေက သက်ပြင်းချတယ်။ “အေးကွာ … ငါ့ဆိုဒ်မှာလည်း လူတွေက ပြည့်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ။ ငါ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို ခဏနားခိုင်းပြီး မင်းကို ထည့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းတယ်နော်။ ကျောက်ထမ်းရမှာ၊ သဲထမ်းရမှာ”
“ရပါတယ် လှရွှေရာ … ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပါ့မယ်” လို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်မှာ အလုပ်စလုပ်တယ်။ အလုပ်က တကယ်ပင်ပန်းတယ်။ နေပူထဲမှာ တစ်နေကုန် ကျောက်ထမ်းရတာကြောင့် ပခုံးတွေလည်း ပေါက်ပြဲကုန်တယ်။ ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမေက “ဘာလဲ … အလုပ်ရခဲ့ရဲ့လား” လို့ အမြဲမေးတယ်။
ကျွန်တော်က မောမောနဲ့ “ရတယ် … ရတယ်” လို့ပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေမိတယ်။ အမေက ကျွန်တော့်အတွက် ရေနွေးအိုး တည်ပေးတယ်၊ ဟင်းကောင်းကောင်းချက်ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ကို ကြည့်တိုင်း ‘အမေ့ကြောင့် ငါဒီလောက် ပင်ပန်းနေရတာ’ ဆိုတဲ့ အမြင်မှားနဲ့ ဆက်ဆံနေမိတယ်။ အမေ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။
အလုပ်လုပ်လာတာ တစ်လလောက် ရှိပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ခက်ထန်လာတယ်။ ပင်ပန်းမှုဒဏ်ကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဝကို မကျေနပ်တာကြောင့်လား မသိဘူး။ အိမ်မှာ အမေက တတွတ်တွတ်နဲ့ စကားပြောရင် ကျွန်တော်က အော်ဟစ်ပစ်တတ်လာတယ်။
“ဟဲ့ သုတ … ဟောဒီမှာ ဆေးလေး သောက်ပါဦး။ နင် ပင်ပန်းနေပုံရတယ်၊ ညကလည်း နင် အိပ်မက်ယောင်နေတာ” လို့ အမေက တစ်နေ့မှာ ဆေးခွက်လေး ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်နား လာတယ်။
ကျွန်တော်က လက်ထဲက ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း “မသောက်ချင်ဘူး အမေရာ … အမေကလည်း တစ်ချိန်လုံး လူကို ကလေးကျနေတာပဲ။ စိတ်ရှုပ်တယ်” လို့ ငေါက်လိုက်တယ်။
အမေ့မျက်နှာလေး ညိုးသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်မိဘူး။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ပင်ပန်းမှုကိုပဲ အဓိကထားနေတာလေ။ အမေကလည်း အသက်ကြီးလာတော့ နေမကောင်းခဏခဏ ဖြစ်တတ်လာတယ်။ ချောင်းတွေ ဆိုးတယ်၊ ရင်ကျပ်တယ်လို့ ပြောတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က ‘အသက်ကြီးလို့ ဖြစ်တာပါ’ ဆိုပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ သဘောထားခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ အမေက ကျွန်တော့်အိပ်ရာဘေးကို လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “သား … အမေ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်လို့။ သားမှာ ပိုက်ဆံပါလား … ဆေးခန်းလေး သွားချင်လို့”
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က နောက်နေ့ အလုပ်သမားတွေနဲ့ ပျော်ဖို့ ပိုက်ဆံကို ဖယ်ထားတာ ရှိတယ်။ “အမေကလည်းဗျာ … ညကြီးသန်းခေါင် ဆေးခန်းက ပိတ်နေပြီ။ မနက်ကျမှ သွားလိုက်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း ပိုက်ဆံက အပိုမရှိဘူး။ အလုပ်က ရတာလေးနဲ့ ညီလေးတို့ ကျောင်းလခပေးရတာနဲ့ ကုန်နေတာပဲ” လို့ ကျွန်တော် စိတ်မရှည်စွာနဲ့ လှည့်အိပ်လိုက်တယ်။
အမေ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မှောင်ထဲမှာပဲ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ခပ်တိုးတိုး ညည်းသံလေးတွေကို ကြားနေရသလိုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မထကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက အမေ့ရဲ့ ဝေဒနာထက် ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တယ်။ အမေနဲ့ စကားသိပ်မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ထမင်းစားပြီးတာနဲ့
“နင် နောင်တရလိမ့်မယ် သုတ” လို့ လှရွှေက တစ်ခါက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးဖူးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရယ်ပဲ ရယ်နေမိတယ်။ အမေက ဘယ်သွားမှာလဲ၊ ဒီအိမ်မှာပဲ ရှိနေမှာပဲလေလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။
ထူးဆူးတဲ့ အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အလုပ်ဆိုဒ်မှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း ကျွန်တော့်ဆီကို ညီမလေးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ညီမလေးက ငိုသံနဲ့ ပြောတယ်။
“ကိုကြီး … အမေ … အမေ ဆေးရုံရောက်နေပြီ။ အမေ သတိမရတော့ဘူး ကိုကြီး။ မြန်မြန်လာပါ”
ကျွန်တော့်လက်ထဲက တူနဲ့ သံတွေ လွတ်ကျသွားတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ စက်ဘီးကို ကောက်စီးပြီး မြို့ပေါ်က ဆေးရုံကို အပြင်းနင်းလာခဲ့တယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်တော် ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ‘အမေ ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြန်တောင်းပန်ရဦးမယ်’ လို့။
ဆေးရုံရောက်တော့ ညီမလေးနဲ့ ညီလေးက ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ ထိုင်ငိုနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်တယ်။ “အမေ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“အမေက ကိုကြီးကို မပြောခိုင်းလို့ ညီမလေးတို့ မပြောပြတာ။ အမေ နှလုံးရောဂါအခံ ရှိနေတာ ကြာပြီ။ အမေက ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံကုန်မှာ စိုးလို့၊ ကိုကြီး ပင်ပန်းမှာ စိုးလို့ ဆိုပြီး အောင့်ခံနေတာ။ ဒီမနက်မှာတော့ အမေ လဲကျသွားတာပဲ” လို့ ညီမလေးက ငိုရင်း ပြောပြတယ်။
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ ဝေဒနာတွေကို မြိုသိပ်ထားခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ကို ငေါက်ရမ်းပြီး စိတ်မရှည်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ လိမ်ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီညကို ပြန်သတိရပြီး ရင်ထဲမှာ နာကျင်လာတယ်။
ခေတ္တအကြာမှာ ဆရာဝန် ထွက်လာတယ်။ ဆရာဝန်ရဲ့ မျက်နှာက မကောင်းဘူး။ “လူနာရှင်လား … စိတ်မကောင်းပါဘူး။ လူနာက နှလုံးအလုပ်မလုပ်တော့လို့ ဆုံးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေထောက်တွေက ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အမေ့ကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရလိုက်ဘူး။ အမေ့ကို ကျွန်တော် ချစ်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ရဘူး။
ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းနားကို တိုးသွားမိတယ်။ အမေ့မျက်နှာလေးက အေးချမ်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအေးချမ်းမှုက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးစွန်ထိ နှိပ်စက်နေသလိုပဲ။ အမေ့လက်ကလေးတွေကို ကိုင်လိုက်တော့ အေးစက်နေပြီ။ “အမေ … သား တောင်းပန်ပါတယ် အမေရယ်။ သား မှားသွားပြီ။ အမေ ပြန်ထလာပါဦး” လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိပေမဲ့ အမေကတော့ ပြန်မထူးတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် အမေ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ မာနတွေ၊ ဒေါသတွေက အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး ဝါးမြိုနေပြီ။ အမေ့ရဲ့ ‘တုံလှည့်မေတ္တာ’ ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားတဲ့အချိန်မှာ အမေက ကျွန်တော့်နားမှာ မရှိတော့ဘူး။
အမေ့ရဲ့ ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပြီးတဲ့နောက် အိမ်ကလေးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ အမေ့ရဲ့ ငေါက်သံတွေကို ကျွန်တော် လွမ်းမိတယ်။ အမေ မနက်စောစော နှိုးတာကို ခံချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေပဲ စိုးမိုးနေတယ်။
ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ သေတ္တာဟောင်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အမေ့ရဲ့ အဝတ်အစားနွမ်းလေးတွေနဲ့အတူ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံအကြွေလေးတွေနဲ့အတူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါလာတယ်။
“ငါ့သား သုတအတွက် … သား ပင်ပန်းနေတာ အမေ သိပါတယ်။ အမေ သားကို ဆူတာက သားကို တော်စေချင်လို့ပါ။ အမေ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေ ရှိတယ်။ သား အလုပ်အဆင်မပြေရင် ဒါလေးကို ယူသုံးပါ။ အမေ သားကို အမြဲတမ်း ချစ်တယ်”
ကျွန်တော် စာကို ဖတ်ရင်း အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ အမေဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်ခါမှ မေတ္တာမပျက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကသာ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို အဆိပ်အတောက်တွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တာ။ အမေဟာ ကိုယ်တိုင် ငတ်ချင်ငတ်ပါစေ၊ သားသမီးတွေအတွက် အမြဲတမ်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တဲ့သူပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိလာပြီ။ အလုပ်ကလည်း အဆင်ပြေလာပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ အမေ့ကို ဆေးခန်းပြပေးဖို့၊ အမေ့ကို ဟင်းကောင်းကောင်း ကျွေးဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ချင်ပေမဲ့ အချိန်တွေက ကျွန်တော့်ကို စောင့်မနေခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် ညီလေးနဲ့ ညီမလေးကို အကောင်းဆုံး ထားမယ်လို့ အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံရှေ့မှာ ကတိပေးမိတယ်။ အမေ မရှိတော့ပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတွေက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ … ကျွန်တော် ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာ အမေ့ကို တောင်းပန်နေမိတုန်း။ ‘နောက်ကျမှ နားလည်ခြင်း’ ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ဖို့ကောင်းသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတယ်။
အဆုံးသတ်သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏ မေတ္တာသည် အပြောကြမ်းချင်ကြမ်းမည်၊ အပြုအမူ ခက်ထန်ချင်ခက်ထန်မည်။ သို့သော် ထိုအရာများနောက်ကွယ်မှ အကြွင်းမဲ့မေတ္တာကို သင် နားလည်ချိန်၌ သူတို့သည် သင့်နားမှာ မရှိတော့သည်မှာ အဆိုးဆုံးသော ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။ သင် နောင်တမရချင်လျှင် သူတို့ရှိစဉ်မှာပင် တုံ့ပြန်မေတ္တာကို အချိန်မီ ပေးဆပ်ပါ။