အဖေတစ်အိမ် သားတစ်အိမ်
အဖေတစ်အိမ် သားတစ်အိမ်
လယ်ကွင်းပြင်တွေဆီက တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေက အရင်လို မလတ်ဆတ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။ မြို့ပေါ်ကို ပြောင်းလာခဲ့တာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာလောက် အိုမင်းရင့်ရော်သွားသလိုမျိုး။ ကျွန်တော့်နာမည်က ဦးဘစံပါ။ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ခြံဝိုင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုကို ဝယ်ပြီး အခြေချခဲ့တာဟာ သားသမီးတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လို့ ကျွန်တော် တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး ရွာမှာ နေတုန်းက ဖုန်တသောသောကြားမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ။ ဇနီးသည် မအေးကတော့ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အေးဆေးလွန်းသူပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းစနစ်ကြီးမှုကို သူမက တစ်ချက်မဟန့်ဘဲ အေးအေးလူလူပဲ လိုက်နာခဲ့တယ်။ သမီးကြီး အေးမေနဲ့ အလတ်မ အေးရွှေတို့ကလည်း အေးဆေးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသည်းနှလုံး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ထက်ဆုံး ချစ်ရတဲ့ သားငယ်လေး သက်ပိုင်စံ ခေါ် ပိုင်ပိုင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သလို အခုတော့ ကျွန်တော့်ရင်ကို အမြဲတမ်း ပူလောင်စေတဲ့ မီးစတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ခြံဝိုင်းကြီးရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ကြီးက နေရောင်အောက်မှာ ဝင်းလက်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီအိမ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပြုံးခဲ့ဖူးတဲ့ နေ့ရက်တွေက အခုတော့ မှုံဝါးဝါး အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အိမ်ရှေ့က ညောင်ပင်ကြီးကတော့ အရာအားလုံးကို သိနေသလိုမျိုး ခံ့ခံ့ကြီး ရပ်နေတုန်း။
မြို့ကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပိုင်ပိုင်က တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ရွာမှာတုန်းကတော့ သူက ကျွန်တော့်နောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး လယ်ကွင်းထဲမှာ ဆော့ကစားခဲ့တဲ့ ကလေးလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ မြို့ရဲ့ မီးရောင်စုံတွေ၊ အပေါင်းအသင်းတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်သားလေး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ရှစ်တန်းကျောင်းသားဘဝကတည်းက စခဲ့တဲ့ ဆေးလိပ်နဲ့ အရက်နံ့တွေက အခုဆိုရင် သူ့ဆီမှာ အမြဲတမ်း စွဲကပ်နေပြီ။ ကျွန်တော်က ပွဲရုံကိစ္စနဲ့ ခရီးတွေ ထွက်နေရချိန်မှာ မအေးကလည်း သူ့သားကို တစ်ခွန်းမှ မဟန့်ရဲခဲ့ဘူး။ "မအေးရယ်... မင်းအလိုလိုက်တာ လွန်နေပြီ" လို့ ကျွန်တော် ပြောမိတိုင်း သူက "သားက ငယ်ပါသေးတယ် တော်ရယ်၊ မြို့ရောက်ခါစမို့ ပျော်ပါစေဦး" လို့ပဲ ပြန်ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ နေနေတုန်း တိုက်အသစ်ကြီး ဆောက်နေချိန်မှာ ပိုင်ပိုင်ကတော့ အဲဒီတိုက်အသစ်မှာ သူ ဘယ်လိုအခန်းမျိုး ယူမယ်၊ ဘယ်လို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ ထည့်မယ်ဆိုတာကိုပဲ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါဟာ သားသမီးတွေ ပညာတတ်ကြီးဖြစ်လာရင် နေဖို့လို့ပဲ ရိုးရိုးသားသား တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်အိမ်ကြီးဟာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို နှစ်ခြမ်းကွဲစေမယ့် ဓားတစ်လက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ပိုင်ပိုင်ဟာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းကို မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ သူက စာထက် အပြင်လောကရဲ့ အပျော်အပါးတွေကို ပိုမက်မောခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဘဝထဲကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမ နာမည်က ဝေဝေတဲ့။ ဝေဝေဟာ မြို့ပေါ်က ကလပ်တွေ၊ ဘားတွေမှာ ကျင်လည်တတ်သူမှန်း ကျွန်တော်တို့ နောက်မှ သိခဲ့ရတာ။ ပိုင်ပိုင်က ဝေဝေ့ကို စွဲလမ်းလွန်းလို့ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ငြင်းခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ပိုင်က အိမ်ပေါ်က ဆင်းမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ မိဘပီပီ ကျွန်တော်တို့ လက်လျှော့ခဲ့ရတယ်။ ဝေဝေ အိမ်ပေါ်ကို ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ငြိမ်းချမ်းမှုတွေ အငွေ့ပျံသွားတော့တာပဲ။ ဝေဝေက ပိုင်ပိုင်ကို သူ့လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ ပိုင်ပိုင်က ကျွန်တော့်ကို စကားပြောရင်တောင် ဝေဝေ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးမှ ပြောရတဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဝေဝေက ပိုင်ပိုင်ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ခြယ်လှယ်တယ်၊ "မင်း အဖေက ပိုက်ဆံတွေကို သူ့သမီးတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားမှာ၊ မင်းက သားအငယ်ဆုံးမို့ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာ" ဆိုတဲ့ အဆိပ်အတောက် စကားတွေကို ပိုင်ပိုင်ရဲ့ နားထဲကို နေ့တိုင်း ထည့်ပေးနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဆောက်ထားတဲ့ တိုက်အသစ်ကြီး ပြီးသွားတဲ့အခါ ပိုင်ပိုင်က "ကျွန်တော်တို့ ဒီတိုက်မှာပဲ နေမယ်၊ အဖေတို့က ဟိုအိမ်အဟောင်းမှာပဲ နေပါ" လို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဆားနဲ့ ပက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီတိုက်ကြီးက ကျွန်တော် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ဆောက်ထားတာလေ။ "သား... အဖေတို့က တစ်မိသားစုလုံး အတူနေကြမယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ" လို့ ပြောမိတော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်တော့တာပဲ။ "အဖေတို့က ရှေးရိုးစွဲတွေ၊ ကျွန်တော့် မိန်းမက အဖေတို့နဲ့ အတူမနေနိုင်ဘူး၊ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိချင်တယ်" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ဝေဝေကတော့ အိမ်ခန်းထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြုံးလေးနဲ့ ကြည့်နေတာ။ သူမက ပိုင်ပိုင်ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဝေးအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ လုပ်နေတာပါ။ ပိုင်ပိုင်ဟာ သူ့မိဘတွေကို ရန်သူလို မြင်လာအောင် ဝေဝေက ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ပိုင်ပိုင်က ကျွန်တော့်သမီးတွေဖြစ်တဲ့ သူ့အစ်မတွေကိုလည်း အိမ်ထဲ ပေးမဝင်တော့ဘူး။ အိမ်ပေါ်က မောင်းချတဲ့အထိ ဆိုးသွမ်းလာတယ်။ အေးမေနဲ့ အေးရွှေတို့ခမျာ သူတို့ မောင်လေးကို ကြောက်ပြီး မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ အဆောင်ကို ပြောင်းသွားကြရတယ်။ ကျွန်တော့် အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာတယ်။ ပိုင်ပိုင်က ငွေတွေကို အဆမတန် တောင်းလာတယ်။ မပေးရင် အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲတယ်၊ မအေးကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ပိုင်ပိုင်က ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး "အဖေ... ဒီခြံဝိုင်းကို ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ လွှဲပေးပါ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဝေဝေနဲ့အတူ ဒီအိမ်က ထွက်သွားပြီး အဖေတို့နဲ့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့တော့ဘူး" လို့ ပြောလာတယ်။ အဲဒါဟာ ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ဘူး၊ အကျပ်ကိုင်မှုပါ။ ဝေဝေက သူ့ကို ခိုင်းနေတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ "ပိုင်ပိုင်... မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒါတွေက ငါ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားတာတွေလေ၊ မင်း အစ်မတွေအတွက်လည်း ရှိသေးတယ်" လို့ ကျွန်တော် ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူက နားမထောင်ဘူး။ သူက ဝေဝေ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက် မိဘကို ဆုံးရှုံးရမှာကို ပိုပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဝေဝေက သူ့ကို "မင်းအဖေက မင်းကို တကယ်မချစ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံကိုပဲ ချစ်တာ" လို့ ရိုက်သွင်းထားတာကိုး။ အဲဒီညက ပိုင်ပိုင်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းထိုးပြီး အိမ်အပြင်ကို ထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ မအေးခမျာလည်း ငိုယိုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို ပါလာခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်တိုင်ဆောက်ထားတဲ့ တိုက်အိမ်ကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး ဟိုဘက်က အိမ်အိုကြီးထဲကို ညတွင်းချင်း ပြောင်းခဲ့ရတယ်။ အဖေက အိမ်အဟောင်းမှာ၊ သားက အိမ်အသစ်မှာ။ ခြံဝိုင်းတစ်ခုတည်းမှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ သံတံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံးတော့ ပိုင်ပိုင်ဟာ သူ့ရဲ့ အတ္တနဲ့ ဝေဝေ့ရဲ့ ခြယ်လှယ်မှုအောက်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ ဝေဝေက ပိုင်ပိုင်ဆီက ရနိုင်သမျှကို လိမ်လည်ယူငင်ပြီး တစ်ခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ပိုင်ပိုင်ဟာ သူ့ဆီမှာ ဘာမှ မကျန်တော့တဲ့အခါမှ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ဒူးထောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အမာရွတ်တွေကတော့ အကောင်းပကတိ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးက အခုတော့ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ပိုင်ပိုင်က အဲဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေတုန်း။ ကျွန်တော်ကတော့ မအေးနဲ့အတူ ဒီအိမ်အိုလေးထဲမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းမှာ နေရပေမဲ့ စိတ်ဆင်းရဲနေရတာထက်၊ အိမ်အိုလေးထဲမှာပဲ စိတ်အေးအေးထားပြီး နေရတာက ပိုမြတ်တယ်လို့ ကျွန်တော် သိမြင်လာခဲ့တယ်။ သားသမီးကို အလိုလိုက်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ကျန်ဘဝကို နောင်တတွေနဲ့ ခြယ်မှုန်းသွားခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံးရရှိလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့-
"တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်တို့ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့သူတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ကို အနာကျင်စေဆုံးလူတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်ပေမဲ့ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်နေတဲ့ အချစ်ကိုတော့ ရုန်းထွက်နိုင်မှသာ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။"