ရွှေမျိုး
ရွှေမျိုး
အခန်း
ကျွန်မလက်ထဲက ဆီဗူးခွံလေးဟာ သံချေးတက်နေတဲ့ အဖုံးကြားကနေ ဆီအနည်ဟောင်းနံ့ စူးစူးဝါးဝါး ထွက်နေတယ်။ အိမ်ရှေ့က ကုန်စုံဆိုင်ကြီးဆီကို အဖေက အကြွေးသွားယူခိုင်းတာပါ။ "သမီး... ဒေါ်လေးဆိုင်မှာ ဆီတစ်ဆယ်သားလောက် အကြွေးသွားတောင်းခဲ့ပါဦး" တဲ့။ အဖေ့အသံက အားမရှိသလို တုန်ရီနေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ကို ငြင်းဆန်ဖို့ အင်အားမရှိခဲ့ဘူး။ ဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်မခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ရပ်သွားရတယ်။ ဆိုင်ထဲကနေ ဒေါ်လေးဖြစ်သူရဲ့ စူးရှရှအသံက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်လာတာကြောင့်ပါ။
“ဟဲ့ မိစု... ကျောင်းရောက်ရင် ဟိုမောင်နှမကို မသိသလိုနေနော်၊ ကြားလား။ ပတ်ဝန်းကျင်က မင်းတို့ကို သူတို့နဲ့ တစ်အမျိုးထဲလို့ ထင်သွားရင် တို့မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားရမလဲ။ ဆင်းရဲတာက ကူးစက်တတ်တယ်အေ”
ဒေါ်လေးရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ငယ်လှသေးတဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေး မိစုက “ဟုတ်ကဲ့ မေမေ” လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ လက်ထဲက ဆီဗူးခွံကို ကျွန်မ ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုက တစ်ဆို့လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ညီမအရင်းခေါက်ခေါက်က သူ့သမီးကို ကျွန်မတို့နဲ့ မပတ်သက်ဖို့ သင်ကြားပေးနေတာ။ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့မှာ အဖေ့ဘက်ကရော၊ အမေ့ဘက်ကရော မောင်နှမတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ အဘိုးအဘွားတွေ လက်ထက်ကတည်းက ချမ်းသာကြတဲ့ မျိုးရိုးတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေနဲ့ အမေကတော့ ဘာအမွေမှ မရခဲ့ဘဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရသူတွေ။ အဖေက နေပူထဲမှာ ရေခဲချောင်းလှည့်ရောင်းတယ်၊ အမေကတော့ တစ်ရပ်ကွက်ဝင် တစ်ရပ်ကွက်ထွက် ဟင်းစိမ်းရွက်လေးတွေ လိုက်ရောင်းတယ်။
ကျွန်မ အိမ်ကိုပဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့မိတယ်။ အကြွေးတောင်းဖို့နေနေသာသာ ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ အိမ်ရောက်တော့ ညီလေးနဲ့ ညီမလေးက ဗိုက်ဆာလို့ ဆိုပြီး အမေ့နားမှာ ကပ်နေကြတယ်။ တန်းကျောင်းသူ ကျွန်မဟာ ဒီအရွယ်မှာတင် "ဆင်းရဲခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အရသာကို ခါးခါးသီးသီး သိနေခဲ့ပြီ။ အဖေက ကျွန်မလက်ထဲက ဗူးခွံအလွတ်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမမေးရှာဘူး။ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အရိပ်ထင်နေတာကို မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ သွေးသားရင်းချာတွေကြားထဲမှာတင် အပယ်ခံတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
အခန်း
ညနေစောင်းတော့ အိမ်ရှေ့မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတယ်။ အဖေက အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေတာကို ကျွန်မ အဝေးကနေ လှမ်းမြင်နေရတယ်။ အဲဒါ အဖေ့ရဲ့ အစ်မကြီး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးဒေါ်ကြီးရဲ့ အိမ်ပေါ့။ နှစ်ထပ်တိုက် အုတ်ခံအိမ်ကြီးက ခန့်ညားလွန်းလို့ ကျွန်မတို့လို လူတွေအတွက်တော့ နတ်နန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ အဖေဟာ အဲဒီအိမ်ထဲကို ဝင်ဖို့ အတော်လေး ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံပဲ။ အဖေ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်က အစ်မကြီး တက္ကသိုလ်တက်ဖို့အတွက် အဖေဟာ ကျောင်းထွက်ပြီး လယ်ထဲမှာ ခါးကျိုးမတတ် လုပ်ခဲ့ရဖူးတယ်လို့ အမေ ပြောပြဖူးတယ်။ အဖေ့ရဲ့ လုပ်အားခတွေနဲ့ အစ်မကြီးက ဘွဲ့ရခဲ့တာ။
“အစ်မကြီး... အစ်မကြီး”
အဖေက ခြံဝင်းထဲကနေ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ ရွှေဆွဲကြိုး အကြီးကြီး ဝတ်ထားတဲ့ ဒေါ်ကြီး ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက ကျွန်မတို့ မိသားစုကို မြင်ရင် အမြဲတမ်း တွေ့ရတတ်တဲ့ အထင်အမြင်သေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ပဲ။
“ဘာကိစ္စလဲ လှအောင်... မိုးချုပ်မှ”
“ဟုတ်... အစ်မကြီး၊ ကျွန်တော် အကူအညီလေး တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ။ သမီးကြီးကလည်း အတန်းကြီးလာပြီ၊ သားလေးကလည်း ကျောင်းတက်ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် ရေခဲချောင်းရောင်းတာထက် တခြား အရင်းအနှီးလေး တစ်ခုခု ပြောင်းလုပ်ချင်လို့ အရင်းအနှီး ငွေနှစ်သိန်းလောက်...”
အဖေ့စကား မဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဒေါ်ကြီးက လက်ကာပြလိုက်တယ်။ သူ့အသံက အေးစက်စက်နဲ့ ပြတ်သားလွန်းတယ်။
“ငါ့မှာလည်း ပိုက်ဆံအပိုမရှိဘူး လှအောင်။ မင်းတို့ကလည်း အမြဲတမ်း ဒါပဲ။ ဆင်းရဲတာကိုပဲ အကြောင်းပြပြီး လာလာတောင်းနေတာ။ ငါ့သားသမီးတွေ ကျောင်းစရိတ်နဲ့ ငါ့အိမ်စရိတ်နဲ့တင် မလောက်မငဖြစ်နေတာ။ တခြားမှာ သွားချေးပါလား”
အဖေ့ခေါင်းက ပိုပြီး ငိုက်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုက ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ခံစားရတယ်။ အဖေ စတေးခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ အဖေ ရင်းနှီးပေးခဲ့တဲ့ ဘဝတွေအတွက် ဒီငွေနှစ်သိန်းက ဘာမှမဟုတ်တာကို ဒေါ်ကြီး မေ့နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မေ့ချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား။ အဖေက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ မိုးထဲလေထဲမှာပဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက ကန်စွန်းရွက်ကြော်နဲ့ ငပိဖုတ်လေး ပြင်ထားပေးတယ်။ အဲဒီညက အဖေ ထမင်းတစ်လုပ်မှ မစားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ဟင်းကို အလုအယက် စားနေကြတုန်း။ အဖေက ကျွန်မတို့ ခေါင်းလေးတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ပွတ်ပေးနေတဲ့ လက်တွေက တုန်ရီနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။
အခန်း
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာလေလေပဲ။ အဖေက အလုပ်ကို ပိုကြိုးစားလာပေမဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် အဖေ့ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံက တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး။ ဆေးခန်းသွားဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတာကို သူ သိနေတာကိုး။
တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်ပဲ လွင့်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲလေးကို ကြည့်ချင်လွန်းလို့ ကျွန်မနဲ့ ညီလေးက ဦးမြအောင်တို့ အိမ်ရှေ့ကို သွားရပ်မိကြတယ်။ ဦးမြအောင်ဆိုတာလည်း အဖေ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမတစ်ယောက်ပါပဲ။ ခြံစည်းရိုးကြားကနေ ချောင်းကြည့်နေတုန်းမှာပဲ...
“ဘာလာလုပ်တာလဲ ဟိုမောင်နှမ... လာကြည့်တာလား။ ဟေ့... ဘာ မှ မပြဘူး၊ ပြန်ကြတော့။ ကိုမြအောင်... ရှင်လည်း ဘာမှ ဖွင့်မပြနဲ့၊ သူတို့ ဝတ်ထားတာတွေ ကြည့်ဦး၊ အိမ်ထဲက ဆိုဖာတွေ ညစ်ပတ်ကုန်မယ်”
ဦးမြအောင် မိန်းမရဲ့ အော်သံကြောင့် ကျွန်မ ညီလေးရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ညီလေးက ငိုချင်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ “မမ... ကျွန်တော်တို့က ညစ်ပတ်လို့လားဟင်” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆင်းရဲခြင်းက သူတို့အတွက်တော့ ရွံရှာစရာ အညစ်အကြေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေက အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေပြီ။ အမေက ဘေးနားမှာ ငိုနေတယ်။ အဖေ့ ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ ထွက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး အားတင်းပြုံးပြတယ်။ "သမီး... အဖေ့ အဝတ်သေတ္တာအောက်က ဘူးလေးကို ယူပေးပါဦး" တဲ့။ ကျွန်မ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ သေတ္တာအောက်က သံဘူးအစုတ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ အထဲမှာ စာရွက်ဟောင်းလေးတွေနဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိတယ်။ အဖေက အဲဒီဘူးလေးကို ပိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး အဖေ ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးမလာတော့ဘူး။
အခန်း
အဖေ့ဈာပနက အရမ်းကို ခြောက်ကပ်လွန်းပါတယ်။ "ရွှေမျိုး" တွေထဲက တစ်ယောက်မှ ရောက်မလာကြဘူး။ "နိမ့်ကျတဲ့သူရဲ့ အသုဘကို သွားရင် နိမ့်ကျတတ်တယ်" ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေ သူတို့ဆီမှာ ရှိနေပုံရတယ်။ အဖေ့ကို မြေမြှုပ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အဖေ ပေးခဲ့တဲ့ သံဘူးလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။
အထဲမှာ ရှိနေတဲ့ စာရွက်တွေက ဆေးရုံဆေးမှတ်တမ်းဟောင်းတွေ။ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ ဝန်ခံကတိစာချုပ်တစ်ခု။ ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်ရင်းနဲ့ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ဒေါ်ကြီး (အဖေ့အစ်မကြီး) တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို ကားနဲ့ တိုက်မိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဒေါ်ကြီးက လိုင်စင်လည်းမရှိ၊ အရက်လည်း မူးနေခဲ့တာ။ အဲဒီအမှုကသာ ထင်ရှားသွားရင် ဒေါ်ကြီးရဲ့ ဘဝက ထောင်ထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားမှာ။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေက ဒေါ်ကြီးကိုယ်စား အမှုထဲမှာ ဝင်ခံပေးခဲ့တာ။ အဖေ ထောင်ထဲမှာ နှစ် နေခဲ့ရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အဆုတ်ရောဂါက အဲဒီထောင်ထဲမှာ ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေပေါ့။
ဒါတင်မကသေးဘူး... အဖေ ထောင်ထဲက ထွက်လာတော့ အဘိုးအဘွားတွေက အမွေခွဲပေးကြတယ်။ ဒေါ်ကြီးက အဖေ့ကို အမွေမပေးဖို့၊ အဖေက ထောင်ထွက်မို့ မျိုးရိုးဂုဏ်ညှိုးနွမ်းစေတယ်လို့ အဘိုးအဘွားတွေကို တိုက်တွန်းခဲ့တာ။ အဖေကတော့ သူ့အစ်မကြီးရဲ့ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားတဲ့အတွက် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ဒေါ်ကြီး အခု ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အိမ်ကြီးနဲ့ ရွှေတွေဟာ အဖေ့ရဲ့ ဘဝနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ရလာတဲ့အရာတွေမှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ... ရင်ထဲက နာကျင်မှုက အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကို ဒေါ်ကြီး ရောက်လာတယ်။ သူက အမေ့ကို ပိုက်ဆံငါးထောင်တန် တစ်ရွက် ကမ်းပေးပြီး "ရော့... ဒါကတော့ လှအောင်အတွက် နောက်ဆုံး အလှူပေါ့။ ငါလည်း မအားလို့ မလာနိုင်တာ၊ မင်းတို့လည်း အခုဆိုရင် အားကိုးရာမဲ့ပြီဆိုတော့ တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားကြတော့။ ဒီမှာရှိနေရင် ငါတို့ မျက်နှာပျက်တယ်" တဲ့။
ကျွန်မ လက်ထဲက စာရွက်တွေကို ကိုင်ပြီး အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒေါ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာတည့်တည့်ကို အဲဒီစာရွက်တွေ ပစ်ပေါက်လိုက်မိတယ်။
“ဒေါ်ကြီး... ဒီစာရွက်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ အဖေ ဘာလို့ ထောင်ကျခဲ့ရတာလဲ၊ အဖေ ဘာလို့ ဆင်းရဲခဲ့ရတာလဲဆိုတာ ဒီမှာ အဖြေရှိတယ်။ ဒေါ်ကြီး အခု ဝတ်ထားတဲ့ ရွှေတွေက အဖေ့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ အဖေက ဒေါ်ကြီးကို ချစ်လွန်းလို့ နှုတ်ပိတ်နေခဲ့တာကို ဒေါ်ကြီးကတော့ အဖေ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ အခု အဖေ မရှိတော့ဘူး... ဒေါ်ကြီးမှာ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျမ ဒါတွေကို အားလုံး သိအောင် ပြောပြတော့မှာ”
ဒေါ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားတယ်။ သူ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ စာရွက်တွေကို ကောက်ဖတ်ရင်း ကျွန်မ ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။ အဖေ့ရဲ့ အသက်က ပြန်မရှင်လာနိုင်တော့ဘူး။
အခန်း
ကျွန်မတို့ မိသားစု အဲဒီမြို့ကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒေါ်ကြီးက သူ့ရဲ့ အရှက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးပြီး တားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ပြားမှ မယူခဲ့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုက်ဆံနဲ့ မလဲနိုင်ဘူးလေ။ အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ တခြားမြို့လေးတစ်မြို့မှာ အခြေချနေထိုင်နေကြပြီ။ ကျွန်မလည်း အလုပ်လုပ်ရင်း ကျောင်းဆက်တက်နေတယ်။
ညဘက်တွေမှာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်တိုင်း အဖေ့ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်မိတယ်။ ဒေါ်ကြီးတို့ မိသားစုကတော့ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကြားမှာ ပျော်နေကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောင်တတွေနဲ့ ပူလောင်နေကြမလား ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ "ရွှေမျိုး" ဆိုတာ အပြင်ပန်းမှာ တောက်ပနေပေမဲ့ အတွင်းသားက အေးစက်ပြီး မာကျောတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
တကယ့် အမျိုးဆိုတာ သွေးသားထက် စာနာမှုနဲ့ မေတ္တာတရားအပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်တာပါ။ အဖေဟာ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်အဖြစ် သေဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ သူဟာ ကမ္ဘာမှာ အချမ်းသာဆုံး၊ စိတ်နှလုံး အလှဆုံး လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။
သင်ခန်းစာ။ ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ရွှေငွေတွေပေါ်မှာ မတည်ဘဲ သူပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ စတေးမှုနဲ့ မေတ္တာတရားပေါ်မှာသာ တည်ရှိပါသည်။ ဆွေမျိုးဆိုသည်မှာ သွေးနီးရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ စိတ်ချင်းနီးမှသာ တကယ့်ဆွေမျိုးဖြစ်ပါသည်။