ထန်းပင်ကုန်းက သရဲကြီး
အခန်း (တစ်) — အမှတ်တရဟောင်းတို့၏ အရိပ်မည်း
ရွာထိပ်က ထန်းတောအုပ်ကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မွန်းကြပ်မှုတွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို တစ်လိမ့်လိမ့် တက်လာခဲ့ရတယ်။ ထန်းပင်ကုန်း... ကျွန်မ ငယ်ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ကစားကွင်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်အောင် ခြစ်မြိုက်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ ငရဲခန်းလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဒီရွာကနေ ကျွန်မ ထွက်ပြေးခဲ့တုန်းက နောက်ကို တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကြောင့်ပဲလား၊ စိတ်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ အကြွေးတစ်ခုကို ဆပ်ချင်တာကြောင့်ပဲလား မသိဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြန်ပြီ။
ထန်းပင်တန်းတွေကြားက လေတိုးသံက ရှိုက်သံတစ်ခုလို ခံစားရတယ်။ ရွာသူရွာသားတွေကတော့ ဒီထန်းပင်ကုန်းမှာ "သရဲကြီး" ရှိတယ်လို့ ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ အစွယ်တငေါငေါနဲ့၊ မျက်လုံးအိမ် အပေါက်ကြီးတွေနဲ့ ခြောက်လှန့်တတ်တဲ့ သရဲကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီသရဲကြီးဟာ ပုံပြင်ထဲကလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီသရဲကြီးဟာ ကျွန်မ အသက်ရှူတိုင်းမှာ ရင်ဘတ်ထဲကို အဆိပ်ငွေ့တွေ မှုတ်သွင်းခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဝါးမြိုခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို ခြေတော်တင်ခဲ့တဲ့ လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။
သူ့နာမည်က "ကိုထက်"။ ရွာရဲ့ ချမ်းသာတဲ့သား၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့သလိုလိုနဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ တစ်ဖက်သားကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ချင်စိတ်တွေ ပြည့်နေတဲ့သူ။ ကျွန်မတို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ကြတဲ့ ညနေခင်းက ထန်းပင်ကုန်းမှာပဲ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက ကျွန်မကို ထန်းရည်ချိုချိုတွေ တိုက်ရင်း၊ နောင်ရေးကို ပုံဖော်ပြခဲ့တာ။ "မင်းကို ကိုယ် တစ်ကမ္ဘာလုံးကနေ ကာကွယ်ပေးမယ်... မင်း ကိုယ့်အနားမှာပဲ နေပါ" တဲ့။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီစကားတွေဟာ ကတိသစ္စာတွေလို့ ထင်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားပေါ့။ ကျွန်မကလည်း မိဘမဲ့တစ်ယောက်မို့ နွေးထွေးမှုကို ငတ်မွတ်နေခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကို "ဂရုစိုက်မှု" လို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပြီး ကျွန်မဘဝကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှင်းခဲ့မိတယ်။
ညနေစောင်း လေရူးတွေက ထန်းရွက်ခြောက်တွေကို တိုက်ခတ်တဲ့အခါ တရှဲရှဲ အသံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ကိုထက်ရဲ့ အသံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလို့နေတယ်။ "မင်းက ငါမရှိရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆက်သွယ်နဲ့၊ ငါပြောတာပဲ နားထောင်" ဆိုတဲ့ အမိန့်သံတွေ။ ကျွန်မရဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေက ကျွန်မကို လူစင်စစ်ကနေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာ။
အခန်း (နှစ်) — နူးညံ့သောအဆိပ်နှင့် ချုပ်နှောင်ခြင်း
ကိုထက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျွန်မ အမှတ်ရဆုံးက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေပဲ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောမိတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရွာထဲက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ရယ်ရယ်မောမော နှုတ်ဆက်မိတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း အရောင်ပြောင်းသွားတတ်တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူဟာ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို အထင်မကြီးဘူးလား၊ ငါ့ကို မချစ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ တခြားလူတွေနဲ့ အဲဒီလောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး နေရတာလဲ" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက ညတိုင်း ကျွန်မကို ငိုကြွေးစေခဲ့တယ်။
သူက ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရိုက်နှက်တာမျိုး သိပ်မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ဓားသွားထက် ပိုထက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတောင် ကျွန်မအမှားဖြစ်အောင် ဖန်တီးပြီး၊ ကျွန်မကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်တတ်တာ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပဲ။ "မင်း ငါ့ကို ချစ်ရင် မင်း ဖုန်းထဲက လော့ခ်တွေကို ငါ့ကို ပေးရမယ်၊ မင်း ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောသလဲ ငါ သိရမယ်" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ မငြင်းရဲခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ကြေမွသွားခဲ့ရတယ်။
တစ်ခါက ကျွန်မရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်း မီးမီးက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ ကိုထက်က ဖုန်းကို လုယူပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ "မင်း အလုပ်မရှိဘူးလား၊ ဒီမိန်းမတွေနဲ့ ဘာတွေ ပြောစရာရှိလို့လဲ၊ ငါပဲ မင်းကို အလိုရှိတာ၊ ငါပဲ မင်းကို ကျွေးမွေးနေတာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေမှန်း အဲဒီအချိန်မှာ စပြီး သိလိုက်ရတာ။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ပြန်ကောက်ဖို့ ကြိုးစားတော့ သူက ကျွန်မ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး နားနားကပ်ပြီး ပြောတယ်။ "မင်း ဒီရွာကနေ ထွက်သွားဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ဒီထန်းပင်ကုန်းမှာ သရဲကြီးရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား၊ အဲဒီသရဲက ငါပဲ... မင်း ဘယ်ပြေးပြေး ငါ့လက်ခုပ်ထဲက မလွတ်စေရဘူး" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အသံတွေက ကျွန်မ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေတယ်။ သူဟာ ချစ်သူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မကို ဝါးမြိုမယ့် သရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ သဘောပေါက်ခဲ့ပေမဲ့၊ ရုန်းထွက်ဖို့ ခွန်အားတွေကတော့ ကျွန်မမှာ မရှိသေးဘူး။
အခန်း (သုံး) — ပဲ့တင်ထပ်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုများ
လတွေ ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ကိုထက်ဆိုတဲ့ လူသားတစ်ယောက်တည်း ပတ်လည်မှာ လည်ပတ်နေတော့တယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒ မရှိတော့ဘူး။ သူ ကျွေးတာ စားရမယ်၊ သူ ဝတ်စေချင်တာ ဝတ်ရမယ်၊ သူ ခိုင်းတာ လုပ်ရမယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကျွန်မ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို မရှိသလိုမျိုး ဆက်ဆံတတ်ပြန်တယ်။ သူ စိတ်အလိုမကျတဲ့အခါ ကျွန်မကို ရက်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောဘဲ ပစ်ထားတတ်တယ်။
"ကိုထက်... ထမင်းစားရအောင်လေ" လို့ ကျွန်မ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်တဲ့အခါ သူက ဖုန်းကိုပဲ ကြည့်နေပြီး ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လိုတောင် သဘောမထားဘူး။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကိုလည်း သူက Seen ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ရိုက်နှက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မဟာ အသက်ရှိနေတဲ့ အလောင်းတစ်ကောင်လို ခံစားရတယ်။ ကိုယ်ရှိနေတာကို အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့အတွက် သူ့ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ရတာတွေက အခုပြန်တွေးရင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။
ရွာထဲက လူတွေကတော့ ပြောကြတယ်... "မဖြူကတော့ ကိုထက်လို လူမျိုးကို ရတာ ကံကောင်းတာပဲ" တဲ့။ သူတို့ မြင်တာက ကိုထက်က ကျွန်မကို အပြင်ကို ပေးမထွက်တာကို "အိမ်တွင်းအောင်းလေးမို့ အလိုလိုက်တာ" လို့ ထင်ကြတာ။ အဲဒီ အပေါ်ယံ အမြင်တွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး မွန်းကြပ်စေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖွင့်ပြောလို့ မရဘူး။ ကိုထက်က ကျွန်မကို လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကနေ တစ်စစချင်း ခွာထုတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးကိုလည်း နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှိပ်စက်ခဲ့တယ်။
"မင်းက ရူးနေတာ မဖြူ၊ မင်းကို ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အကျင့်တွေကို မင်း သိတယ်မလား" လို့ သူက ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကြာလာတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် တကယ်ပဲ ရူးနေပြီလားလို့ သံသယဝင်လာမိတယ်။ သူ့ရဲ့ လှည့်စားမှု (Manipulation) တွေက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို သုည ဖြစ်သွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ ထန်းပင်တန်းတွေဆီက လေတိုးသံကို နားထောင်ရင်း "ငါ ဒီဘဝကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မှာလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေခဲ့မိတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။
အခန်း (လေး) — သရဲကြီး၏ မျက်နှာဖုံး ကွာကျခြင်း
အချိုးအကွေ့ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က မိုးသက်လေထန်တဲ့ ညတစ်ညမှာ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီညက ကိုထက်က အရက်တွေ သောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေး ပါလာတယ်။ အဲဒီဒိုင်ယာရီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝ အိပ်မက်တွေနဲ့ ကိုထက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ရေးထားခဲ့တာ။ သူက အဲဒီဒိုင်ယာရီကို ကျွန်မ ရှေ့တင် မီးရှို့ပစ်လိုက်တယ်။
"မင်းက ငါ့ကို အပြစ်တင်ဖို့ အချိန်ရှိနေတယ်ပေါ့လေ... ဟုတ်လား" လို့ သူက အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်မကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ မြင်နေရတာက ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နဲ့ ရက်စက်မှုတွေပဲ။ သူက ကျွန်မကို ထန်းပင်ကုန်းကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ မိုးတွေက တဖြဖြ ရွာနေပြီး လျှပ်စီးတွေကလည်း လက်နေတယ်။
"ကြည့်စမ်း မဖြူ... လူတွေ ပြောနေတဲ့ သရဲကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ" လို့ သူက ရယ်ရင်း ပြောတယ်။ သူက ကျွန်မကို ထန်းပင်ကြီး တစ်ပင်မှာ ကြိုးနဲ့ ချည်ထားခဲ့တယ်။ "မင်း ဒီည ဒီမှာပဲ နေ၊ မင်းရဲ့ စိတ်တွေ ကြည်လင်သွားအောင်၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက် လိုအပ်သလဲဆိုတာ သိအောင် ငါ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မယ်" တဲ့။ သူက ကျွန်မကို အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညက ကျွန်မ ကြောက်စိတ်ထက် နာကျင်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ ကြိုးတွေက ကျွန်မရဲ့ အရေပြားကို ရှနေသလို၊ မိုးရေတွေကလည်း အေးစက်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားခဲ့တာက ထန်းပင်ကုန်းမှာ ခြောက်လှန့်နေတဲ့ သရဲကြီးဟာ တခြားသူ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ "ကိုထက်" ဆိုတဲ့ လူသားပဲ။ ပြီးတော့... အဲဒီသရဲကို ကျွန်မရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ အားဖြည့်ပေးနေတာက ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ အားကုန်သုံးပြီး ကြိုးတွေကို ရုန်းကန်ခဲ့တယ်။ လက်ကောက်ဝတ်တွေ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်လာပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ကြိုးတွေ ပြေသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ ရွာထဲကိုလည်း မဝင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ တောလမ်းအတိုင်း တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။
အခန်း (ငါး) — အရိပ်တို့မှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်မ ထန်းပင်ကုန်းကို ပြန်ရောက်နေပြီ။ ကိုထက်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကပဲ ဆိုင်ကယ်မှောက်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့ပြီလို့ သိရတယ်။ ရွာသားတွေကတော့ "သရဲကြီးက သူ့ကို ခေါ်သွားတာ" လို့ ပြောကြတာပဲ။ ကျွန်မကတော့ ပြုံးပဲ ပြုံးနေမိတယ်။ ကိုထက် ဆုံးသွားပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲက သရဲကြီးကတော့ အခုထိ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ အမိန့်ပေးသံတွေကို ကြားနေရတုန်းပဲ။
ကျွန်မ ထန်းပင်ကုန်းက ထန်းပင်ကြီးတစ်ပင်ရဲ့ အောက်မှာ ရပ်နေမိတယ်။ ဒီနေရာမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အသွေးအသားတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဒီကို ပြန်လာတာက ကိုထက်ကို လွမ်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေ့ဖို့ လာတာ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ရှိနေတဲ့ အမာရွတ်ဟောင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ အဲဒီအမာရွတ်က ကျွန်မ ဘယ်လောက်အထိ သန်မာခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြနေတဲ့ သက်သေပဲ။
"ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မခြောက်လှန့်နိုင်တော့ဘူး ကိုထက်" လို့ ကျွန်မ လေထဲကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ လေတိုးသံတွေက အရင်လို ကြောက်စရာ မကောင်းတော့ဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲက မွန်းကြပ်မှုတွေက လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ အဆိပ်သင့်တဲ့ အချစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပစ်နိုင်တဲ့ ကျင်းကြီးတစ်ခုပဲ။ အဲဒီကျင်းထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်ဖို့ပဲ လိုတာ။
ကျွန်မ ရွာကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ပေါ့ပါးနေတယ်။ ထန်းပင်ကုန်းက သရဲကြီးဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က အမှောင်ထုသာ ဖြစ်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ ရှေ့မှာ လင်းထိန်နေတဲ့ လမ်းသစ်တစ်ခု ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာမှ မနေတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကျွန်မပဲ။ နာကျင်မှုတွေကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်မ ရှေ့ဆက်သွားမယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ -
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်ခြင်းသည် "အချစ်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော "အနိုင်ကျင့်မှု" သာ ဖြစ်သည်။ သင့်ကို နာကျင်စေသော လူတစ်ယောက်အား ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းသည် သင့်ကိုယ်သင် သတ်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သတိရပါ။