ချစ်သူကိုယုံပြီး ကိုယ်ဝန်တဲ့ကျန်ခဲ့သူ
ချစ်သူကိုယုံပြီး ကိုယ်ဝန်တဲ့ကျန်ခဲ့သူ
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ တလိမ့်လိမ့်စီးကျနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ဘဝဟာလည်း အဲဒီမိုးရေစက်တွေလိုပဲ အရှိန်အဟုန်နဲ့ နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့တာ ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး။
မင်းသူနဲ့ ကျွန်မ ပထမဆုံးဆုံခဲ့တာကလည်း အခုလို မိုးအေးအေးနေ့တစ်နေ့မှာပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို နွေးထွေးစေခဲ့တဲ့ နေမင်းတစ်စင်းပေါ့။ သူက ကျွန်မထက် အသက်နည်းနည်းကြီးသလို၊ စကားပြောရင်လည်း တည်ငြိမ်ပြီး လူကြီးဆန်တယ်။ ကျွန်မလို မိဘမဲ့ဘဝနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ရေငတ်နေတဲ့သူ သဲကန္တာရထဲမှာ ရေအိုင်တွေ့လိုက်ရသလိုပါပဲ။
"နင့်ကို ငါ တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ သန္တာရယ်..."
သူ့ရဲ့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်မက ကျောက်စာလို မှတ်ယူခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရုံးဆင်းရင် လာကြိုတတ်တယ်၊ နေမကောင်းရင် ဆေးဝယ်ပေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို အမြဲနားထောင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နက်ရှိုင်းလာခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ကို ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက်တောင် ပိုယုံခဲ့မိတာပါ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာထက် သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သစ္စာတရားက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။
အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့
အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်စက်ရတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးသော နေရာတစ်ခုကို ရောက်နေသလိုပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို ပြန်လည် သတ်ဖြတ်မယ့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း၊ ကလေးလေးတွေအကြောင်း သူကပဲ အရင်စပြောခဲ့တာလေ။ ကျွန်မကတော့ သူ့စကားတွေနောက်မှာ အမှောင်ဖုံးနေတဲ့ လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ မထင်ရက်ခဲ့ပါဘူး။
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ မနက်မိုးလင်းရင် အော့အန်ချင်သလို ဖြစ်လာတယ်၊ အစားအသောက်တွေ ပျက်လာတယ်။ ရင်ထဲမှာ ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆေးဆိုင်ကနေ စစ်ဆေးတံလေး ဝယ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
အပြာရောင် မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။
အဲဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဝမ်းသာရမလိုလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုလိုနဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုလို စီးကျလာတယ်။ ပထမဆုံး သတိရလိုက်တာကတော့ မင်းသူ့ကိုပါပဲ။ သူသိရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်သွားမလဲ၊ ငါတို့ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ရတော့မယ်ဆိုပြီး သူက ကျွန်မကို ပွေ့ချီထားလိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့မိတယ်။
ချက်ချင်းပဲ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်ခါမဟုတ်၊ နှစ်ခါမဟုတ်၊ ဆယ်ခါလောက် ဆက်မိတဲ့အထိ သူ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်လေးတွေ စဝင်လာပေမဲ့ "သူ အလုပ်ရှုပ်နေမှာပါ" လို့ပဲ ဖြေသိမ့်လိုက်တယ်။ ညဘက်ရောက်တော့မှ သူ ကနေ ပြန်စာပို့လာတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သန္တာ? ငါ အလုပ်မှာ လူကြီးတွေနဲ့ အစည်းအဝေး ရှိနေလို့"
ကျွန်မ လက်ချောင်းလေးတွေ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ စာရိုက်လိုက်တယ်။ "မင်းသူ... ငါတို့ဆီကို ကလေးလေး ရောက်လာပြီထင်တယ်" လို့ ပို့လိုက်တယ်။ စာပို့ပြီးပြီးချင်း '' ဖြစ်သွားတဲ့ ခဏလေးမှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက ဘယ်ဘက်ရင်အုံကို ဖောက်ထွက်မတတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့... စာပြန်မလာဘူး။ ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်၊ နာရီဝက်...။ ဖုန်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ ပြန်စာတစ်ကြောင်း ပို့လာတယ်။ "သေချာလို့လား? နင် တစ်ခုခု မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?" တဲ့။ အဲဒီစာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဝမ်းသာတဲ့ အရိပ်အယောင်၊ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံး တစ်လုံးမှ မပါတဲ့ အဲဒီစာကြောင်းက ကျွန်မကို ကြောက်စိတ်တွေ စတင် ဝင်ရောက်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ယုံကြည်ဆဲပါပဲ။ သူ လန့်သွားလို့နေမှာပါ လို့ပဲ တွေးခဲ့မိပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညကစပြီး မင်းသူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝေးကွာလွန်းတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တော့တာပါပဲ။
တစ်ပတ်... နှစ်ပတ်... တစ်လ။ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပေမဲ့ မင်းသူနဲ့ ကျွန်မကြားက ဆက်ဆံရေးကတော့ ပြန်မကောင်းလာတော့ဘူး။ သူက ကျွန်မနဲ့ တွေ့ဖို့ကို အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ ရှောင်နေခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်တော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကတော့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေပြီ။
ကျွန်မ ရုံးမှာလည်း အာရုံမရတော့ဘူး။ လူတွေက ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့သလိုလို ကြည့်နေကြသလို ခံစားရတယ်။ အိမ်ရှင်ကလည်း ကျွန်မရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မသင်္ကာဖြစ်နေပြီ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့အိမ်ရှေ့အထိ သွားစောင့်နေမိတယ်။ နှင်းတွေ ဝေနေတဲ့ ညမှာ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေအောင် ချမ်းနေပေမဲ့ သူ့ကို တွေ့ရဖို့ပဲ စိတ်စောနေခဲ့တာ။
ညဉ့်နက်မှ သူ ပြန်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ပျော်ရွှင်မှုထက် စိတ်ပျက်မှုတွေက ပိုသိသာနေတယ်။
"နင် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ သန္တာ? ငါ ပြောထားတယ်လေ... အခုချိန်က ငါ့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ပါဆိုတာ" သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပြောတယ်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းသူရယ်... ငါ့ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကြီးလာပြီလေ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? လူတွေကလည်း မေးနေကြပြီ။ ငါတို့ ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ?" ကျွန်မ မျက်ရည်တွေနဲ့ မေးမိတယ်။
သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခဏကြာမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။ "သန္တာ... နင် ခဏလောက် သည်းခံပေးပါဦး။ ငါ့အဖေက အခုမှ ရာထူးတိုးဖို့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်နေတာ။ ငါတို့အကြောင်း သူသိသွားရင် အကုန်ပျက်စီးကုန်မှာ။ ပြီးတော့ ငါလည်း နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ပညာသင်ဆုကိစ္စက အတည်ဖြစ်တော့မယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ပေါ်လာလို့ မဖြစ်ဘူး"
ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "ဒါဆို ငါနဲ့ ကလေးကရော? ငါတို့က နင့်အတွက် အနှောင့်အယှက် တစ်ခုပဲလား?"
သူက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ကိုင်ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး... နင် ငါ့ကို ယုံတယ်မလား? ငါ အကုန်စီစဉ်မှာပါ။ အခုတော့ နင် ပြန်လိုက်ဦး။ ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" တဲ့။ အဲဒီ 'ယုံတယ်မလား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး နှောင်ကြိုးတုပ်လိုက်ပြန်တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ကျွန်မဆီ ဖုန်းတစ်ခါမှ ထပ်မဆက်တော့ဘူး။ လုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရပါတော့တယ်။
ကျွန်မ လက်မလျှော့နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ရှာဖို့ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်အထိ သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အေးခဲသွားစေခဲ့တယ်။ မင်းသူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေတာ။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ရဲ့ သူဌေးသမီးဆိုတာ ကျွန်မ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ပြီး နိုင်ငံခြားကို အတူတူ သွားကြတော့မယ်တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေက ချော်ရည်တွေလို ပွက်ပွက်ဆူလာတယ်။ သူ့ဆီ ပြေးသွားပြီး လူပုံအလယ်မှာ ပါးရိုက်ပစ်ချင်ခဲ့တယ်။ "ဒီမှာ ကြည့်စမ်း... နင့်သွေးပါတဲ့ ကလေးကို ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ ထည့်ထားပြီး နင်ကတော့ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေတာလား" လို့ အော်ဟစ်ပစ်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့ ညနေမှာပဲ မင်းသူ့ရဲ့ အမေနဲ့ ကျွန်မ မတော်တဆ ဆုံခဲ့တယ်။ အန်တီက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တောင်းပန်ရှာတယ်။
"သမီးရယ်... အန်တီ့သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ အန်တီတို့ မိသားစုက အခု အရမ်း ဒုက္ခရောက်နေတာပါ။ အန်တီ့မှာ ကင်ဆာရောဂါရှိနေတာ သမီးမသိဘူးမလား? မင်းသူက အန်တီ့ဆေးဖိုးတွေအတွက်၊ သူ့ညီမလေး ကျောင်းစရိတ်အတွက် အခုလို စီစဉ်ရတာပါ။ အန်တီ့သားက သမီးကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ သမီးကသာ သူ့ကို ဒီကလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတင်းတားဆီးရင် သူ့ဘဝရော၊ အန်တီတို့ မိသားစုပါ အကုန် ပျက်စီးကုန်တော့မှာ"
ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲက အထုတ်လေး ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုက တစ်ကိုယ်စာပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့မှာတော့ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေ ရှိနေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို အမုန်းကြီး မုန်းချင်ခဲ့ပေမဲ့ အန်တီ့ရဲ့ ဖြူလျော်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ တောင်းပန်နေတဲ့ အသံတွေက ကျွန်မကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ကြည့်မိတယ်။ "မေမေ ဘာလုပ်ရမလဲ သားလေး?"
အကယ်၍ ကျွန်မက အတ္တကြီးပြီး သူ့ကို အတင်းတောင်းဆိုရင် သူ ကျွန်မဆီ ပြန်လာကောင်း လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ပျော်ရွှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့မိသားစုလည်း ငရဲကျလိမ့်မယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့တာဝန်တွေကို ပိုပြီး အလေးထားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ နာကျင်ခံစားလိုက်တော့မယ်။ သူ့ဘဝ ရှေ့ဆက်သာယာဖို့အတွက် ကျွန်မကပဲ လူဆိုးမကြီးအဖြစ်နဲ့ ထွက်ခွာပေးလိုက်တော့မယ်။
ကျွန်မ သူ့ဆီကို နောက်ဆုံး စာတိုလေး တစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်။
"မင်းသူ... ငါ ကလေးကို ဖျက်ချလိုက်ပြီ။ ငါ့မှာလည်း တခြားလူ ရှိနေပြီမို့ နင် ငါ့ကို ထပ်မရှာပါနဲ့တော့။ နင်လည်း နင့်ဘဝကို ကောင်းကောင်း တည်ဆောက်ပါ။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာနှောင်ကြိုးမှ မရှိတော့ဘူး"
စာကို ပို့ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ချိုးဖျက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက အသားတွေ လှီးဖြတ်ခံရသလို နာကျင်ပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အချစ်အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ နောက်ဆုံးသော ယုံကြည်မှုပါပဲ။
ခြောက်လ ကြာပြီးနောက်...။
နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ရဲ့ ဆေးရုံငယ်လေးတစ်ခုမှာ ကလေးငိုသံလေး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာတော့ မင်းသူနဲ့ ချွတ်စွပ်တူတဲ့ သားလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အလုပ်က ထွက်ခဲ့ရတယ်၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာလည်း ကဲ့ရဲ့သံတွေကို ခါးစည်းခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ ခွန်အားတွေ ပြန်ရခဲ့တယ်။
မင်းသူကတော့ နိုင်ငံခြားမှာ အဆင်ပြေနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မေ့သွားပြီလား ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိအတိုင်း သူ့ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင် ပျောက်ကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ ကိုယ်ဝန်နဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် သန်မာစေခဲ့တာပါ။
ညဘက်တွေမှာ သားလေးကို သိပ်ရင်း ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ငိုမိတဲ့ အကြိမ်တွေလည်း မနည်းပါဘူး။ "မင်းသူ... နင် သိလား? ငါ နင့်ကို အရမ်း လွမ်းတယ်" လို့ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲလေ။ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရပေမဲ့ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ အနာဂတ် လှပသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်တဲ့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပါ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ နောင်တတွေ ရှိလားလို့ မေးရင် 'ရှိတယ်' လို့ပဲ ဖြေရမှာပါ။ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံခဲ့မိတဲ့အတွက် နောင်တရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားလေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်တော့ ကျွန်မ မနောင်တရပါဘူး။ အချစ်ဆိုတာ အတူတူ ပေါင်းဖက်ရမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့တော့တယ်။
လသာတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။
"နင် ပျော်နေရင်... ငါ ကျေနပ်ပါတယ် မင်းသူရယ်။ ငါတို့သားလေးက နင့်လိုပဲ မျက်ခုံးကောင်းကောင်း၊ နှာတံပေါ်ပေါ်လေးနဲ့ အရမ်း ချောတာပဲ သိလား..."
မျက်ရည်စက်လေး တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျသွားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာတော့ အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ယုံကြည်မှုကြောင့် အရာရာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ စွန့်လွှတ်မှုကြောင့်တော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
(သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းဟာလည်း ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားပေးလိုက်ရတာဟာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အချစ်ရဲ့ သက်သေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားဖို့နဲ့ အမှားတွေကြားကနေ သန်မာအောင် ကြိုးစားဖို့ကတော့ လူတိုင်းအတွက် အရေးကြီးဆုံး တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။)