မိုးရွာတဲ့ညမှာ ယုတ်မာခံရတဲ့ သမီး
မိုးရွာတဲ့ညမှာ ယုတ်မာခံရတဲ့ သမီး
အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေပါတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျတဲ့ မိုးပေါက်သံတွေက နားထဲမှာ ဆူညံလွန်းလို့ ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ညီမလေးရဲ့ ရှိုက်သံကိုတောင် ကျွန်မ မကြားတကြား ဖြစ်နေရတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်စုတ်လေးက မိုးယိုနေတာကြာပြီ။ အိမ်ခေါင်မိုးက ကျလာတဲ့ မိုးရေတွေကို ခံဖို့ ပလတ်စတစ် ပုံးအဟောင်းလေးတွေကို ဟိုနားတစ်လုံး၊ ဒီနားတစ်လုံး ချထားရတယ်။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ဒီအိမ်လေးမှာ ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး ဖြူရယ်၊ ပြီးတော့ လေဖြတ်နေတဲ့ အမေရယ် သုံးယောက်တည်း နေကြတာပါ။
"မမ... ဖြူ ကြောက်တယ်"
ညီမလေးက ကျွန်မရဲ့ အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲပြီး တုန်တုန်ရီရီ ပြောရှာတယ်။ ဖြူက အခုမှ ဆယ်တန်းကျောင်းသူလေးပါ။ ဖြူစင်လွန်းတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ အဖေ မရှိတော့တာ ကြာပြီ။ အမေကလည်း အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေတော့ ကျွန်မကပဲ ဈေးထဲမှာ ကုန်ထမ်း၊ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ညီမလေးကို အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းတာပဲ။ သူ့ကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ သူ လိုချင်တာ အကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ပေမယ့် ကျွန်မမှာ အင်အားမရှိဘူး။
ဒီနေ့ညက ထူးထူးခြားခြား ပိုပြီး အမှောင်ထုက ကြီးစိုးနေသလိုပဲ။ အကြွေးရှင် ဦးမင်းဆွေက ဒီည အကြွေးလာတောင်းမယ်လို့ ရာဇသံ ပေးထားတယ်။ ဦးမင်းဆွေဆိုတာ ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ ငွေတိုးပေးစားပြီး လူမိုက်ဆန်ဆန် နေတဲ့သူ။ သူ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လာတိုင်း ညီမလေး ဖြူကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ရွံစရာကောင်းလွန်းတယ်။ အဲဒီ အကြည့်တွေကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။ ကျွန်မတို့ ချေးထားတဲ့ ငွေက ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့တင် အတော်လေး များနေပြီ။ အတိုးတွေကလည်း တက်နေတာ သောင်ပြင်က သဲသောင်ပြင်လိုပဲ။
"မကြောက်နဲ့ ဖြူ... မမ ရှိတယ်နော်။ ဖြူ
ကျွန်မ ညီမလေးကို အတင်း ဖျောင်းဖျပြီး
"ဟေ့... တံခါးဖွင့်စမ်း၊ နှင်း... မင်းတို့ အိမ်မှာ ရှိတာ ငါသိတယ်"
ဦးမင်းဆွေရဲ့ အသံက မိုးသံကြားထဲမှာ ဟိန်းထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ အပြင်မှာ မိုးစိုနေတဲ့ ဦးမင်းဆွေနဲ့ သူ့တပည့် နှစ်ယောက်။ ဦးမင်းဆွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက အိမ်ထဲကို ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေတယ်။ သူ ဘာကို ရှာနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူ ဖြူ့ကို ရှာနေတာ။
"ဦးမင်းဆွေ... ငွေက ဒီလထဲမှာ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ မရသေးလို့ပါ။ နောက်လကျရင်..."
"တော်စမ်း နှင်း... မင်း ဒီစကား ပြောနေတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ရှိပြီလဲ။ ငါက ပရဟိတ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီည မင်း အကြွေးမဆပ်နိုင်ရင် မင်း ညီမလေးကို ငါ ခေါ်သွားမယ်"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဖြူ... ဖြူလေးကိုတော့ အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။ ဖြူလေးက ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်ရမှာ။ သူက ကျွန်မလို ဘဝမျိုး မရောက်စေရဘူးလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးထားတာ။
"မလုပ်ပါနဲ့ ဦး... ဖြူလေးက ကလေးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ကျွန်မ... ကျွန်မ အလုပ်တွေ ပိုလုပ်ပါ့မယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်"
ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်မိတယ်။ ဦးမင်းဆွေက ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး ခြေထောက်နဲ့ ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။
"ကလေး? ဆယ်တန်းကျောင်းသူဆိုတာ လူပျိုဖော်ဝင်နေပြီ။ ငါ့ဆီမှာ တစ်ပတ်လောက် လိုက်နေရင် မင်းတို့ အကြွေးတွေ အကုန် ကျေစေရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း အမေရော မင်းရော ဒီအိမ်ပေါ်က ဆင်းကြပေတော့"
ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ မီးတောက်တွေ လောင်နေသလိုပဲ။ ဒါဟာ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘဲ သတ်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ အမေက အိပ်ရာထဲမှာ အသက်ငင်နေသလို ဖြစ်နေပြီ။ ဖြူကတော့
"ဦးမင်းဆွေ... ခဏလေး"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပေမယ့် ခိုင်မာအောင် အားတင်းထားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ငိုကြွေးနေမိပြီ။ ကျွန်မ ဖြူ့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်မိတယ်။
"ဖြူ့အစား... ကျွန်မကိုပဲ ခေါ်သွားပါ။ ကျွန်မ ဦးခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်။ ဖြူ့ကိုတော့ မထိပါနဲ့"
ဦးမင်းဆွေက ခဏလောက် ငြိမ်သွားပြီး ကျွန်မကို အထက်အောက် ကြည့်တယ်။ ကျွန်မက ဖြူလောက် မလှပေမယ့် ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရမ္မက်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရတာထက် ပိုဆိုးပါတယ်။
"မင်းက... ဖြူ့အစား ဆိုတာ သေချာလား"
"ဟုတ်ကဲ့... သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကတိပေးပါ။ ဖြူ့ကို နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်ပါဘူးလို့။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အကြွေးတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း ဒီညပဲ ကျေပေးပါ"
ကျွန်မ စကားပြောနေရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ရောင်းစားလိုက်တာပဲ။ ကျွန်မမှာ ချစ်သူ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူနဲ့အတူ ဘဝသစ် ထူထောင်ဖို့ အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီ အိပ်မက်တွေ အကုန်လုံးကို မိုးရေထဲမှာ မျှောလိုက်ရပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်... အားလုံးကို ညီမလေးအတွက် စတေးလိုက်ပြီ။
"ကောင်းပြီလေ... မင်းကပဲ အလိုက်သိတော့လည်း ငါက သဘောကောင်းပါတယ်။ လာ... ကားပေါ်တက်"
ကျွန်မ ညီမလေးဆီကို ပြေးသွားပြီး တံခါးရှေ့ကနေ အော်ပြောလိုက်တယ်။
"ဖြူ... မမ အပြင်မှာ အလုပ်သွားလုပ်ရမယ်။ ဘယ်တော့မှ ထွက်မလာနဲ့နော်။ အမေ့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ။ မမ ပြန်လာခဲ့မယ်"
ကျွန်မရဲ့ စကားတွေက လိမ်ညာမှုတွေမှန်း သိပေမယ့် ဖြူလေး ဘာမှမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားချင်တယ်။ ဖြူက "မမ မသွားပါနဲ့" လို့ အော်ငိုနေပေမယ့် ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ မိုးထဲရေထဲကို တိုးဝင်သွားခဲ့တယ်။
မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ ဦးမင်းဆွေရဲ့ ကားနောက်ခန်းမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရတယ်။ ဘေးနားမှာတော့ အရက်နံ့တွေ နံစော်နေတဲ့ ဦးမင်းဆွေ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေတာ ချမ်းလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကြောက်လို့။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက်တောင် ရွံနေမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး။
သူတို့ ကျွန်မကို ခေါ်သွားတာက မြို့ပြင်က ဂိုဒေါင်ပျက်ကြီး တစ်ခုဆီကိုပါ။ အဲဒီနေရာမှာ မိုးသံကလွဲလို့ ဘာသံမှ မကြားရဘူး။ ဖုန်းလည်း လိုင်းမမိဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲမှာ ချစ်သူဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဝင်နေတာ မြင်နေရပေမယ့် ကျွန်မ ပြန်စာ မပို့နိုင်တော့ဘူး။ "အိပ်ပြီလား နှင်း၊ မိုးတွေ ရွာနေတယ် ဂရုစိုက်ဦး" တဲ့။ အဲဒီ စကားလုံးလေးတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး သေစေချင်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ။
"ကဲ... နှင်း။ မင်း ကတိအတိုင်းပဲနော်"
ဦးမင်းဆွေက ကျွန်မဆီကို တိုးကပ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ကြမ်းကြီးတွေက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ညီမလေးရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးကိုပဲ မြင်ယောင်နေအောင် ကြိုးစားနေမိတယ်။
အဲဒီညမှာ... မိုးစက်တွေနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း ကြေမွသွားခဲ့ရတယ်။ ယုတ်မာရက်စက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ အရာဝတ္ထုတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို မိုးသံတွေက ဝါးမြိုသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တင်မကဘဲ ဝိညာဉ်ပါ
"ဒါဟာ ဖြူ့အတွက်ပဲ... ဖြူ့အတွက်ပဲ..."
ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်နေမိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားအင်ပဲ။ ညီမလေး မထိခိုက်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ငရဲကို ကိုယ်တိုင် ဆင်းခဲ့တာ။
မိုးလင်းတော့ မိုးတိတ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာမှာတော့ နေဝင်သွားခဲ့ပြီ။ ဦးမင်းဆွေက ကျွန်မကို အိမ်ရှေ့မှာ ချပေးခဲ့တယ်။ သူ့လက်ထဲက အကြွေးစာချုပ်တွေကို ကျွန်မ ရှေ့မှာပဲ မီးရှို့ပြခဲ့တယ်။
"မင်း တော်တယ် နှင်း။ မင်း ညီမလေးအတွက် မင်း တကယ် စတေးနိုင်တာပဲ"
သူ့ရဲ့ လှောင်ပြုံးက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စူးနစ်နေတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ ဖြူလေးက ပြေးဖက်တယ်။
"မမ... ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ ဖြူ ကြောက်လိုက်တာ"
ကျွန်မ ညီမလေးကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ညစ်ပတ်နေသလို ခံစားရလို့ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်မိတယ်။ ဖြူက ဘာမှမသိဘူး။ သူကတော့ သူ့မမ အလုပ်သွားလုပ်ပြီး အကြွေးတွေ ဆပ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ပဲ ထင်နေမှာ။
နောက်ပိုင်းမှာ ဖြူလေး ကျောင်းပြီးသွားတယ်။ သူ ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့ အောင်မြင်ပြီး အလုပ်ကောင်းကောင်း ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ အမေ့ကို ပြုစုရင်း၊ ဖြူ့ကို စောင့်ရှောက်ရင်းပဲ ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူက ကျွန်မကို အကြိမ်ကြိမ် လာတောင်းပန်ပြီး ပြန်ပေါင်းဖို့ ပြောပေမယ့် ကျွန်မ ငြင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ဘေးမှာ မတင့်တယ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။
မိုးရွာတဲ့ ညတွေ ရောက်တိုင်း ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။ မိုးသံကြားရင် အဲဒီညက နာကျင်မှုတွေက တစ်စစီ ပြန်ပေါ်လာတတ်တယ်။ ဖြူလေးကတော့ အခုဆို အိမ်ထောင်ကျပြီး ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုလေးနဲ့ နေနေပြီ။ သူ ကျွန်မကို ကန်တော့တိုင်း "မမ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြူ ဒီလို ဘဝမျိုး ရတာပါ" လို့ ပြောလေ့ရှိတယ်။
အဲဒီစကားကို ကြားတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အပြုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တဲ့၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကောင်းနိုင်တော့တဲ့ ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ရှိနေတာကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ်။ ညီမလေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို စတေးလိုက်ရတာဟာ နောင်တ မရပေမယ့်၊ နာကျင်မှုကတော့ သေတဲ့အထိ ရှိနေဦးမှာပါ။
ကိုယ်တိုင် မီးလောင်ခံပြီး အခြားသူကို အလင်းပေးရတဲ့ ဖယောင်းတိုင်လို ဘဝမျိုးကို ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ လူတွေကတော့ မြင်ရတဲ့ အလင်းရောင်ကိုပဲ ချီးမွမ်းကြလိမ့်မယ်။ အရည်ပျော်သွားတဲ့ ဖယောင်းတွေရဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ဘယ်သူမှ မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချစ်ဟူသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိချစ်ရသူ၏ အနာဂတ်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင် ငရဲသို့ ဆင်းရဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းတွင် မမြင်နိုင်သော ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရှိကြသဖြင့် အပေါ်ယံကြည့်၍ မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။