ဆိုးတဲ့ မိထွေး
ဆိုးတဲ့ မိထွေး
အခန်း (တစ်)
မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် သေချာပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်ဝန်းတွေအောက်မှာ ညိုမည်းနေတဲ့ အရိပ်တွေက ကျွန်မ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ သောကတွေကို သက်သေထူနေသလိုပဲ။ ကျွန်မနာမည် သန္တာ။ ဒီအိမ်ကို ကျွန်မ ရောက်လာခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ဦးနေလင်းရဲ့ ဒုတိယဇနီး၊ မေမြတ်ရဲ့ မိထွေးပေါ့။ လောကမှာ မိထွေးဆိုတာနဲ့ "ဆိုးတယ်" ဆိုတဲ့ ကိန်းဂဏန်းက အမြဲတွဲနေတတ်တာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီ "ဆိုးတယ်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ကိုယ်တိုင်လိုလိုလားလား ဆင်မြန်းခဲ့သူပါ။
"မေမြတ်... နင့်အဖေဆီက ပိုက်ဆံ ထပ်တောင်းထားပြန်ပြီလား"
ကျွန်မရဲ့ အသံက ခပ်ဆတ်ဆတ်။ လှေကားရင်းမှာ ရပ်နေတဲ့ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးက ကျွန်မကို ရန်သူတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ မုန်းတီးမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်။ တစ်ချိန်က ကျွန်မကို "မမသန္တာ" လို့ ချိုချိုသာသာ ခေါ်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက အခုတော့ ကျွန်မကို "အဲဒီမိန်းမ" လို့တောင် သုံးနှုန်းနေပြီ။
"ဒါ ကျွန်မအဖေ ပိုက်ဆံပဲ။ အန်တီနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
မေမြတ်ရဲ့ ပြန်ပြောချက်က ကျွန်မရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဦးနေလင်းရဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေကို သူ မမြင်အောင် ဖုံးထားလိုက်ရတယ်။ ဦးနေလင်းမှာ အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်။ သူ အသက်ရှင်ဖို့ ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တာကို ကျွန်မကလွဲလို့ ဘယ်သူမှမသိသေးဘူး။ အကြွေးရှင်တွေကလည်း အိမ်ရှေ့အထိ ရောက်နေပြီ။ ဦးနေလင်းရဲ့ စီးပွားရေးတွေ အားလုံး ပြိုလဲနေတာကို မေမြတ် မသိစေချင်ဘူး။
"ဆိုင်တာပေါ့။ ငါက ဒီအိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ နင် သုံးချင်တိုင်း သုံးဖို့ ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ နင့်အဖေက အခု ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး။ အလုပ်တွေလည်း နားထားရတယ်။ နင်ကတော့ ဖြုန်းတီးဖို့ပဲ သိတာလား"
ကျွန်မရဲ့ စကားလုံးတွေက ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ငိုနေမိတယ်။ မေမြတ်ကို ကျွန်မ တကယ်ချစ်တာပါ။ သူ အမေဆုံးပြီးကတည်းက အထီးကျန်နေတာကို ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို ကျွန်မဆီကနေ ခွာထုတ်ပစ်ဖို့ လိုတယ်။ သူ့ကို သူ့အမေဘက်က အမျိုးတွေရှိတဲ့ နိုင်ငံခြားကို မရရအောင် ပို့ရမယ်။ ဒီက အရှုပ်အထွေးတွေ၊ အကြွေးတွေ၊ သေခြင်းတရားတွေကြားမှာ မေမြတ်ကို မကျန်ရစ်စေချင်ဘူး။ အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်မက "လူဆိုး" ဖြစ်ပေးရမှာပေါ့။
အခန်း (နှစ်)
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ဦးနေလင်းက ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မေမြတ်ကို ဆေးရုံကို မသွားခိုင်းဘူး။
"နင် ဆေးရုံသွားလည်း ဘာမှထူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်အဖေက အနားယူချင်တာ။ နင် သွားရှုပ်နေရင် သူ ပိုပင်ပန်းလိမ့်မယ်"
ကျွန်မ စကားကြောင့် မေမြတ်က ကျွန်မကို ပါးရိုက်မတတ် ကြည့်တယ်။
"အန်တီက ဘာမို့လို့လဲ။ ကျွန်မအဖေကို ကျွန်မ သွားတွေ့မှာကို တားရအောင် အန်တီက ဘာလဲ။ အန်တီ ကျွန်မတို့ဆီက ဘာလိုချင်လို့ ဒီလောက်တောင် လုပ်နေတာလဲ။ ပိုက်ဆံလား... ဟုတ်လား"
မေမြတ်က အော်ဟစ်ငိုယိုနေတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားတွေ တစ်စစီ ကြွေမွနေပေမဲ့ မျက်နှာကိုတော့ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။
"အေး... ဟုတ်တယ်။ ငါက ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ နင့်အဖေကို ယူခဲ့တာ။ အခုလည်း နင့်အဖေက ငါ့ကို အိမ်ရော၊ ခြံရော အကုန်လွှဲပေးထားပြီးပြီ။ နင်က ဒီအိမ်မှာ ကပ်နေတဲ့ ကပ်ပါးရပ်ပါးပဲ။ ငါ စိတ်မရှည်ရင် နင့်ကို အခုချက်ချင်း နှင်ထုတ်လို့ရတယ်"
အဲ့ဒီညက မေမြတ် သူ့အခန်းထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတဲ့အသံကို ကျွန်မ တံခါးအပြင်ကနေ နားထောင်နေမိတယ်။ ကျွန်မလက်တွေ တုန်ရင်နေတယ်။ ကျွန်မလည်း လိုက်ငိုချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မက ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ဗီလိန်ပဲ။ ဦးနေလင်းရဲ့ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်ကို လာသိမ်းတော့မယ်။ မေမြတ်ကို သူ့အမေဘက်က အဒေါ်ဖြစ်သူဆီ အတင်းအကျပ် ပို့ဖို့ ကျွန်မ စီစဉ်ရမယ်။ မေမြတ်က ကျွန်မကို အရမ်းမုန်းသွားမှ၊ ဒီအိမ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာချင်တော့မှ သူ လွတ်မြောက်မှာ။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဦးနေလင်းဆီက ဖုန်းဝင်မလာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဆေးရုံမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ပွဲဝင်နေရရှာမယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့ဆီ မသွားဘူး။ မေမြတ်က ကျွန်မကို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ မိန်းမလို့ ထင်အောင် ကျွန်မ ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးထိ ကပြရမယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ရွှေထည်တွေ၊ စုဆောင်းထားသမျှတွေ အားလုံးကို ရောင်းပြီး မေမြတ် နိုင်ငံခြားသွားဖို့အတွက် ကျွန်မ ပြင်ဆင်နေတာပါ။ အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ကျွန်မ ပေးတာလို့ မသိအောင် ရှေ့နေတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် မေမြတ်ရဲ့ အမေပေးခဲ့တဲ့ အမွေဆိုပြီး လိမ်ညာစီစဉ်ထားရတယ်။
အခန်း (သုံး)
"ဒီမှာ... မေမြတ်။ နင့်အတွက် လေယာဉ်လက်မှတ်။ နက်ဖြန် နင် ဒီအိမ်က ထွက်သွားရမယ်"
ကျွန်မက မေမြတ်ရဲ့ ရှေ့ကို လက်မှတ်ကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ မေမြတ်က လန့်သွားသလို ကြည့်ရင်း လက်မှတ်ကို ကောက်ယူတယ်။
"အန်တီ... ဒါ ဘာလဲ။ ကျွန်မ အဖေ မရှိတုန်း ကျွန်မကို နှင်ထုတ်တာလား"
"အေး... ဟုတ်တယ်။ နင့်အဖေကလည်း သေတော့မှာ။ သူ သေသွားရင် နင်နဲ့ငါနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး။ နင့်အဒေါ်ဆီမှာ သွားနေတော့။ အဲ့ဒီမှာ နင့်အတွက် ကျောင်းတက်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ငါ အကုန်လွှဲပေးထားပြီးပြီ။ အဲ့ဒါတွေက နင့်အဖေရဲ့ နောက်ဆုံး ပိုက်ဆံတွေပဲ။ နင်သာ ဒီမှာ ဆက်နေရင် အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေပါ ငါ သုံးပစ်မှာ"
ကျွန်မရဲ့ စကားတွေက ရာဇသံလိုပဲ။ မေမြတ်က ကျွန်မကို နာနာကျင်ကျင် ကြည့်တယ်။
"အန်တီက တကယ် ဆိုးတာပဲနော်။ အဖေက အန်တီ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အန်တီ သိရဲ့သားနဲ့။ အဖေ ဆေးရုံမှာ ဝေဒနာခံစားနေရတာကို အန်တီ တစ်ခါမှ လာမကြည့်ဘူး။ အခုလည်း ကျွန်မကို နှင်ထုတ်နေပြီ။ ကျွန်မ အန်တီ့ကို သေတဲ့အထိ ကျိန်ဆဲသွားမယ်"
မေမြတ်က ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရိုက်တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မလုပ်ဘူး။ ငြိမ်ခံနေလိုက်တယ်။ ပါးပေါ်က နာကျင်မှုထက် ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြင်းထန်နေလို့ပါ။ မေမြတ် အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းပြီး အိမ်က ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကားထဲကို ဝင်မထိုင်ခင် ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်သွားတဲ့ အကြည့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ အဲ့ဒီအကြည့်ထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ အပြည့်။
မေမြတ် ထွက်သွားပြီး မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ကျွန်မ ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။
"မေမြတ်ရယ်... မမကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ညီမလေးရဲ့ ဘဝလေး လှပဖို့အတွက် မမက လူဆိုးကြီး ဖြစ်ပေးရတာပါ။ ဒီအိမ်ကို အကြွေးရှင်တွေ လာသိမ်းတဲ့အခါ ညီမလေးသာ ရှိနေရင် သူတို့က ညီမလေးကိုပါ ဒုက္ခပေးကြမှာ"
ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်သံ မြည်လာတယ်။ ဆေးရုံကပါ။ ဦးနေလင်း ဆုံးပြီတဲ့။ ကျွန်မ လေထဲကို လက်လှမ်းလိုက်ပေမဲ့ ဘာကိုမှ ဖမ်းဆုပ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဝေးရာကို တွန်းပို့လိုက်ရပြီ။
အခန်း (လေး)
ငါးနှစ် ကြာခဲ့ပြီ။
ကျွန်မကတော့ မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ အခြေချနေထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ဘူး။ ဦးနေလင်းရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ရှိသမျှ အကုန်ပုံအောပေးခဲ့ရတယ်။ အိမ်ကြီးကိုလည်း အကြွေးရှင်တွေ သိမ်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကတော့ မေမြတ်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဝေးရာကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေရသူပေါ့။
မေမြတ်က အခုဆိုရင် နိုင်ငံခြားမှာ နာမည်ကြီး ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတွေမှာ သူ ပျော်ရွှင်နေတာတွေကို တွေ့ရတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ "ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ကျွန်မကို နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့ မိထွေးရဲ့ ရက်စက်မှုကြောင့် ရလာတဲ့ အားမာန်တွေပါ" လို့ ပြောတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်စစ်စစ် နာကျင်ရပြန်တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ မေမြတ်ရဲ့ အဒေါ်ပါ။
"သန္တာ... နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းခံခဲ့တာလဲ။ မေမြတ်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါလား"
ကျွန်မ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မ ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ မေမြတ်က မြန်မာပြည်ကို ပြန်ရောက်နေပြီတဲ့။ သူ ကျွန်မကို ရှာနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ရုပ်ရည်၊ ဒီလို ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝကို သူ မြင်သွားရင် ကျွန်မရဲ့ "ဆိုးတဲ့မိထွေး" ဆိုတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကြီး ပျက်စီးသွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။
ကျွန်မ ရှောင်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မေမြတ်က ကျွန်မရှိရာကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ တံခါးခေါက်သံကြားလို့ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မေမြတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ပိုပြီး လှပလာတယ်၊ ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ အရင်ကလို အမုန်းတရားတွေ မရှိတော့ဘူး။
"အန်တီ... မဟုတ်ဘူး... မမသန္တာ"
မေမြတ်က ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်မ ဦးနေလင်းဆီ ရေးခဲ့တဲ့ ပေးစာတွေ၊ ပြီးတော့ ဦးနေလင်းရဲ့ ဒိုင်ယာရီအဟောင်းလေး တစ်အုပ်။
"ကျွန်မ အကုန်သိပြီ။ အဖေ့ဒိုင်ယာရီကို ရှေ့နေဦးလေးက ကျွန်မဆီ လာပေးတယ်။ မမ ဘယ်လောက်တောင် အနစ်နာခံခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ အကုန်သိပြီ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ မမ တစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ ဒီလောက် ခံစားခဲ့တာလဲ"
အခန်း (ငါး)
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မေမြတ်ကို ပြန်ဖက်ထားမိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး အကြာကြီး ငိုနေမိကြတယ်။
"မမ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ မမကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ ရိုက်ခဲ့တဲ့ ပါးတွေအတွက် ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိုက်ပါတော့။ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ မမက ကျွန်မ ဘဝအတွက် ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး"
ကျွန်မ မေမြတ်ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်တယ်။
"မငိုပါနဲ့တော့ ညီမလေးရယ်။ မမက ညီမလေးကို ချစ်လို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ညီမလေး အခုလို အောင်မြင်နေတာ မြင်ရတာနဲ့တင် မမအတွက် လုံလောက်ပါပြီ။ မမမှာ နောင်တ မရှိပါဘူး"
မေမြတ်က ကျွန်မကို သူ့ဆီ လိုက်ခဲ့ဖို့ အတင်းခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငြင်းလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေက သိပ်မကျန်တော့တာ ကျွန်မ သိတယ်။ ကျွန်မမှာ အဆုတ်ရောဂါက ကျွမ်းနေပြီ။ ညတိုင်း ချောင်းဆိုးတဲ့အခါ သွေးတွေ ပါလာတာ မေမြတ် မသိစေချင်ဘူး။
"ညီမလေး... မမ ဒီမှာပဲ နေပါရစေ။ မမက အပူတွေကို ယူခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ညီမလေးဆီကို အပူတွေ ထပ်မယူသွားပါရစေနဲ့တော့။ ညီမလေးရဲ့ လောကမှာ မမက 'ဆိုးတဲ့မိထွေး' အဖြစ်ပဲ ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်"
မေမြတ်က ငိုယိုပြီး ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ကတိတစ်ခုတော့ ပေးလိုက်ရတယ်။ သူ လာတွေ့တိုင်း လက်ခံပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကတိ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီညမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ကျွန်မ ဘဝမှာ အချစ်အတွက်၊ သံယောဇဉ်အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်ပြီး တခြားသူကို ကောင်းစားစေခဲ့တယ်။ ဒါကပဲ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပါ။
မနက်ခင်းမှာတော့ ကျွန်မကို မေမြတ် လာတွေ့တဲ့အခါ ကျွန်မကတော့ ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်းထဲကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ဦးနေလင်းနဲ့ မေမြတ်တို့ သားအဖ နှစ်ယောက် ပြုံးနေတဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်းပေါ့။
မေမြတ်ရဲ့ ငိုသံတွေက တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီငိုသံတွေက အမုန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချစ်ခြင်းနဲ့ နားလည်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မ စိတ်အေးလက်အေး နားနိုင်ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော မေတ္တာဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမုန်းတရားနောက်ကွယ်၌ ပုန်းကွယ်နေတတ်ပြီး၊ အနစ်နာခံမှုဟူသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီး၍ တစ်ပါးသူ၏ လမ်းကို အလင်းပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။