ကတိ မတည်မိလေသူ

 ကတိ မတည်မိလေသူ

ညဉ့်ဦးယံက ရွာချထားသည့် မိုးစက်တို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး စိုစွတ်အေးစက်နေသည်။ ညောင်သာရွာကလေး၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ဖားသံ၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံတို့ကသာ စိုးမိုးထား၏။ ကျွန်တော်သည် လက်ထဲက မီးအိမ်လေးကို မြှင့်ကိုင်ရင်း ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ နာရီကြည့်စရာမလိုဘဲ ယခုအချိန်သည် ညသန်းခေါင်ယံ တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီဝန်းကျင် ဖြစ်မည်ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်။ ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်တွင် ငါးပလိုင်းလေးက လေးလံစွာ တွဲလွဲခိုနေ၏။ အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဇနီးသည် မတင်မေတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီလား။ သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်ကို မျှော်ရင်း ရေနံဆီမီးခွက်ကလေးဘေးမှာ ငိုက်မြည်းနေရှာမလား။ 

ကျွန်တော်တို့လင်မယားသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသဖြင့် နေ့ဘက်တွင် သူများလယ်ထဲမှာ အခစားလုပ်၊ ညဘက်တွင် ငါးမျှားတံထောင်ကာ အသက်မွေးရသည်။ ယနေ့ညနေက ရိုးချောင်းကလေးတစ်လျှောက် ငါးမျှားတံအချောင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ထောင်ခဲ့သည်။ ညသန်းခေါင်တစ်ကြိမ် လာဖော်မှသာ ငါးရမည်။ ရလာသည့် ငါးလေးများကို မတင်မေက မနက်အစော ရွာထဲလှည့်ရောင်းပြီး ရသည့်ငွေလေးနှင့် ဆန်ဖိုး၊ ဆီဖိုး ရှာရသည်။ 

ရိုးချောင်းကလေးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထီးထီးကြီး ရှိနေသည့် ထိန်ပင်ကြီးကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအပင်ကြီးက ရွာသားများအကြား ကြောက်စရာကောင်းသည့် သတင်းများဖြင့် ကျော်ကြားလှ၏။ ထိန်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ကိုယ်တစ်ပိုင်းတစ်စနှင့် သဘက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ညဘက်တွင် ထိုအပင်ဆီမှ ထူးဆန်းသည့် မီးရောင်များ မြင်ရသည်ဟုလည်း ပြောကြ၏။ ကျွန်တော်သည် ထိုစကားများကို ယုံတစ်ဝက်၊ မယုံတစ်ဝက်နှင့်ပင် ထိန်ပင်ကြီးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားမိသည်။ 

ထိုစဉ် ကျွန်တော့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိန်ပင်ကြီး၏ ခွကြားတွင် မဲမှောင်လှသော အကောင်ကြီးတစ်ကောင်သည် အထက်အောက် တရွေ့ရွေ့နှင့် တက်လိုက်၊ ဆင်းလိုက် လုပ်နေ၏။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားသည်။ ‘သူ့ဟာသူ နေတာပဲ၊ ငါက သူ့နား သွားမှာမှ မဟုတ်တာ’ ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း ငါးမျှားတံများကို အာရုံစိုက်ကာ လိုက်လံဖော်ယူနေမိသည်။ 

သတိလွတ်သွားသည့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင်... ခြေကျင်းဝတ်နားဆီမှ မီးစနှင့် ထိုးလိုက်သလို ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း မီးပွင့်သွားသလို ဝေဝါးသွား၏။ ကျွန်တော် မီးအိမ်လေးကို နှိမ့်ကာ ကြည့်လိုက်တော့... ရိုးချောင်းစပ်တွင် ခွေနေသည့် နှာတိုကြီးဟု ခေါ်သော မြွေပွေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ငါးမျှားတံများကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ကျွန်တော် မြွေကို နင်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ချက်ချင်းပင် မြွေဆိပ်က တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လမ်းလျှောက်ဖို့ အားအင်တို့ ဆုတ်ယုတ်ကုန်၏။ မျက်လုံးများ ပြာဝေလာပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသည်။ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးရမည်နည်း။ ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း။ သေခြင်းတရားက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လက်ယပ်ခေါ်နေပြီ။ မတင်မေကို သတိရမိသည်။ ကျွန်တော် မရှိလျှင် သူ ဘယ်လိုနေမလဲ။ ထိုအချိန်တွင် ထိန်ပင်ကြီးပေါ်က မဲမဲအကောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးနီကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သေရမှာ ကြောက်သည့်စိတ်က တစ်ဖက်သားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် သာလွန်သွားသည်။

“ထိန်ပင်ကြီးပေါ်က အကောင်ကြီးရေ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော့်ကိုသာ အသက်ချမ်းသာပေးရင် လကွယ်ညတိုင်း ခင်ဗျားအတွက် ငါးတစ်ပိဿာ လာပို့ပါ့မယ်။ ကတိပေးပါတယ်ဗျာ...” 

ကျွန်တော် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ထိုအခါ မဲမဲအကောင်ကြီးသည် အပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကျွန်တော့်အနားသို့ တိုးကပ်လာ၏။ မြွေဆိပ်ကြောင့် ကျွန်တော့်အမြင်များ ဝေဝါးနေသော်လည်း ထိုအကောင်ကြီးက ကျွန်တော့် ခြေထောက်မှ မြွေကိုက်ဒဏ်ရာကို ငုံပြီး ဆိပ်များကို စုပ်ထုတ်နေသည်ကို နောက်ဆုံး သိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ကျွန်တော် ဘာမှ မသိတော့ဘဲ သတိလစ်သွားလေတော့သည်။

“ကိုမြအေး... ကိုမြအေး... သတိထားပါဦး”

ကျွန်တော် နားထဲမှာ မတင်မေ၏ ငိုရှိုက်သံကို ကြားနေရသည်။ မျက်လုံးကို အသာလေး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ရွာက ဆေးဆရာကြီးနှင့် အိမ်နီးနားချင်းအချို့လည်း ရှိနေကြသည်။ မတင်မေ၏ မျက်နှာလေးမှာ ငိုထားသဖြင့် ဖောင်းအစ်နေရှာသည်။ 

“ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ” ဟု မေးတော့ မတင်မေက အိမ်ရှေ့တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ဘုတ် ဘုတ်’ ဟု လာပုတ်သဖြင့် ထဖွင့်ရာ ကျွန်တော် လဲကျနေသည်ကို တွေ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်က မြွေကိုက်ဒဏ်ရာမှာလည်း အဆိပ်များ ကုန်စင်သလောက် ရှိနေပြီဟု ဆေးဆရာကြီးက ပြော၏။ 

ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်မိသည်။ ထိန်ပင်ကြီးပေါ်က အကောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ကျေးဇူးတင်စိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ပေးခဲ့သည့် ကတိကိုလည်း မမေ့ပါ။ လကွယ်ညတိုင်း ငါးတစ်ပိဿာ...။ ဆင်းရဲလှသည့် ကျွန်တော်တို့အတွက် ငါးတစ်ပိဿာဆိုသည်မှာ အတော်လေး တန်ဖိုးရှိလှသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ 

ပထမဆုံး လကွယ်ညတွင် ကျွန်တော် ကတိအတိုင်း လုပ်ခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံး ငါးမြစ်ချင်းနှင့် ငါးရံ့များကို တစ်ပိဿာပြည့်အောင် စုဆောင်းပြီး ညသန်းခေါင်မှာ ထိန်ပင်ကြီးအောက်သို့ သွားပို့ခဲ့သည်။ မတင်မေကိုတော့ အကြောင်းစုံ မပြောရဲသဖြင့် ‘ငါးမျှားရင်း ပျောက်သွားတာ’ ဟုသာ လိမ်ညာခဲ့ရ၏။ ထိုညက ထိန်ပင်ကြီးအောက်မှာ ငါးပလိုင်းကို ချထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော် ခပ်မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့သည်။ အနောက်မှာ မဲမဲအကောင်ကြီးက ငါးများကို စားသောက်နေသည့် အသံမျိုးကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ 

လအနည်းငယ်အထိ ကျွန်တော် ကတိတည်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ဘဝက ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်လာသည်။ ထိုနှစ် မိုးနှောင်းပိုင်းတွင် မတင်မေ တစ်ယောက် ပြင်းထန်သော အဖျားရောဂါ ဝေဒနာကို ခံစားရလေတော့သည်။ ရွာက ဆေးဆရာနှင့် မရတော့ဘဲ မြို့ပေါ်က ဆေးခန်းသို့ ပြရမည်ဟု ဆိုလာသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ပြားစေ့တစ်စေ့မှ မရှိ။ အိမ်မှာ ရှိသမျှ အသုံးအဆောင်လေးများကို ရောင်းချသော်လည်း ဆေးဖိုးဝါးခအတွက် မလောက်မငှ ဖြစ်နေသည်။ 

ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းမှာ လကွယ်ညက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေ့က ကျွန်တော် ငါးအတော်များများ ရခဲ့သည်။ ထိုငါးများကို ရောင်းလျှင် မတင်မေအတွက် ဆေးဖိုး အတော်လေး ကာမိမည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ကတိပေးထားသည်ကလည်း ရှိနေပြန်သည်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အားကြီးသော ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။ 

‘ငါ ကတိမတည်ရင် ထိုအကောင်ကြီးက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ ငါးတွေကို ပေးလိုက်ရင် မတင်မေ သေသွားနိုင်တယ်။ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ သူဆိုပေမယ့် ငါ့မိန်းမ အသက်က ပိုအရေးကြီးတယ်’ 

ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခက်ခဲစွာ ချလိုက်မိသည်။ ထိုလကွယ်ညတွင် ကျွန်တော် ထိန်ပင်ကြီးဆီသို့ မသွားခဲ့ပါ။ ရလာသည့် ငါးများကို မိုးမလင်းခင် မြို့တက်ရောင်းပြီး မတင်မေအတွက် ဆေးဝယ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကတိကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုများ စတင် စိမ့်ဝင်လာသည်။ ထိုညကစပြီး အိမ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသည့် အသံများ ကြားလာရသည်။ ခြံစည်းရိုးနားတွင် မဲမဲအကောင်ကြီး တစ်ကောင် ရပ်နေသလိုလို၊ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ခုန်တက်သလိုလိုနှင့် ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်လာတော့သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုတွေကလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ မတင်မေရဲ့ ကျန်းမာရေးက ဆေးဝယ်တိုက်လို့ ခဏတာ သက်သာသွားသော်လည်း လုံးဝကြီး ပျောက်ကင်းမသွားဘဲ တစ်စတစ်စ ပြန်လည် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သိနေပါသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ကတိမတည်ခဲ့လို့ သူက ပြန်လည် တောင်းဆိုနေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။ 

“ကိုမြအေး... ကျွန်မ ကြောက်တယ်” 

ညဘက်ဆိုလျှင် မတင်မေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောတတ်သည်။ အိမ်ရှေ့က ဝါးကပ်တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုပ်ခြစ်နေသံ၊ အိမ်နောက်ဖေး ရေအိုးနားမှာ တရှူးရှူးနှင့် အသက်ရှူနေသံတွေက ကျွန်တော်တို့ လင်မယားကို အိပ်စက်ခွင့် မပေးတော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် ဘုရားစာတွေကို ရွတ်ဖတ်သော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း တောင်းပန်နေမိ၏။ 

‘ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်တော် မတတ်သာလို့ပါ။ နောက်လကွယ်ညဆိုရင် ကျွန်တော် ပိုပြီး ပေးပါ့မယ်’ ဟု စိတ်ထဲက ရည်မှန်းပြောဆိုခဲ့သော်လည်း နောက်လကွယ်ညမှာလည်း မတင်မေက ပို၍ နာမကျန်းဖြစ်လာခဲ့ပြန်သည်။ 

ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။ မတင်မေအတွက် ဆေးဖိုး၊ စားစရိတ်နှင့် ငါးတစ်ပိဿာဖိုး... ဒါတွေက ကျွန်တော့်လို ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်အတွက် လွန်စွာ ဝန်ပိလှသည်။ ကျွန်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကတိပျက်ခဲ့ပြန်သည်။ ထိုညမှာပဲ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။ မတင်မေ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ့လည်ပင်းမှာ လက်သည်းရာကြီးတွေ ထင်ကျန်ခဲ့သည်။ သူ ဘာမှ မသိလိုက်သော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ အရာအားလုံးကို သိနေပါသည်။ ထိုအကောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ဆီက မရတော့သည့်အဆုံး ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ဆီက ပြန်တောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ 

“ကျွန်တော် မှားပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော် မှားပါတယ်” 

ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ဒူးထောက်ရင်း ငိုကြွေးမိသည်။ မတင်မေက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်လျှင် သူ ပိုကြောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘာမှ မပြောဘဲ ရင်ထဲမှာသာ မြိုသိပ်ထားခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကတိမတည်မှုက ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူကိုပါ ထိခိုက်လာစေပြီ။ 

နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျွန်တော် ငါးရှာသော်လည်း ငါးက မရတော့ပါ။ ငါးမျှားတံတွေမှာ ငါးတစ်ကောင်မှ မမိတော့ဘဲ ငါးမျှားတံတွေသာ ကျိုးပြတ်နေတတ်သည်။ ဒါဟာ ရိုးချောင်းထဲက ငါးတွေကို ကျွန်တော် ဖမ်းခွင့်မရတော့အောင် ထိုအကောင်ကြီးက တားဆီးနေခြင်းပင်။ အိမ်မှာ ဆန်အိုးကလည်း ဟောင်းလောင်း၊ ဇနီးသည်ကလည်း အိပ်ရာထဲမှာ အသက်ငင်နေရှာပြီ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သေသွားရင် မတင်မေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ 

ကျွန်တော် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အမှန်တရားကို ရင်မဆိုင်ရဲခြင်းပင်။ ကျွန်တော် ကတိပေးခဲ့စဉ်က သေရမှာ ကြောက်လို့ ပေးခဲ့တာ။ အခုလည်း ကျွန်တော် ကြောက်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြောက်စိတ်က မတင်မေကို သေတွင်းထဲ ပို့နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။ 

တတိယမြောက် လကွယ်ညသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤညသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောက်ဆုံးည ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျွန်တော် ကြိုတင် ခံစားနေရသည်။ မတင်မေကတော့ အဖျားတက်လွန်းသဖြင့် သတိတဝက်၊ မေ့တဝက် ဖြစ်နေရှာသည်။ ကျွန်တော် သူ့နဖူးပေါ်က ရေဝတ်လေးကို အသာအယာ လဲပေးရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ 

“တင်မေ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွာ။ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ မင်း ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး... ကိုယ် ကတိပေးတယ်” 

ကျွန်တော် မတင်မေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နမ်းရှုပ်လိုက်ပြီး အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ငါးမပါပါ။ ငါးရဖို့လည်း ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းမရှိတော့။ သို့သော် ကျွန်တော့်မှာ ပေးစရာတစ်ခုတော့ ရှိပါသည်။ ထိုအရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ပင် ဖြစ်၏။ 

ကျွန်တော် ထိန်ပင်ကြီးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ထိန်ပင်ကြီးအောက် ရောက်သောအခါ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ 

“အကောင်ကြီးရေ... ကျွန်တော် လာခဲ့ပြီ။ ခင်ဗျားကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို ကျွန်တော် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖောက်ဖျက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် မိန်းမမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ ငါးတစ်ပိဿာအစား... ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ယူလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့် အသက်ကို ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက် ခြွေယူလိုက်ပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် မိန်းမကိုတော့ ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့လို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” 

ကျွန်တော့် စကားသံအဆုံးမှာ ထိန်ပင်ကြီးပေါ်မှ လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့တိုက်သွားသည်။ မဲမဲအကောင်ကြီးက အပင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာသည်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနီကြီးတွေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။ သေခြင်းတရားကို ကျွန်တော် အကြောက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် မကြောက်တော့ပါ။ ကျွန်တော် ချစ်တဲ့သူအတွက် ကျွန်တော် နာကျင်ရမှာကို လိုလိုလားလား လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ရုတ်တရက် ကျွန်တော့် လည်ပင်းကို အေးစက်သော လက်ကြီးတစ်စုံက လာရောက် ကိုင်တွယ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် အသက်ရှူ ကျပ်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက အားအင်တွေက ထိုလက်ဖဝါးကြီးတွေထဲ စိမ့်ဝင်သွားသလို ခံစားရ၏။ ဒါဟာ (စတေးခြင်း) ပဲ ဖြစ်ရမည်။ ကျွန်တော် သေဆုံးသွားမှ မတင်မေ ဘေးကင်းမည်ဆိုလျှင် ကျွန်တော် အပျော်ကြီး ပျော်နေမိသည်။ 

ကျွန်တော့် အသိစိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။ မတင်မေရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်ယောင်ရင်း ကျွန်တော် မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။

မနက်လင်းအားကြီး အချိန်တွင် ညောင်သာရွာကလေးက ပုံမှန်အတိုင်း နိုးထလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးခြားသည်မှာ မတင်မေ၏ အဖျားရောဂါက သိသိသာသာ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သတိရလာသောအခါ အိမ်ထဲတွင် ကိုမြအေးကို မတွေ့ရတော့ပါ။ 

မတင်မေသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ရှာသည်။ ရွာသူရွာသားများနှင့်အတူ ရိုးချောင်းတလျှောက် လိုက်ရှာကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့အားလုံး ထိန်ပင်ကြီးအောက်မှာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ 

ထိန်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကိုမြအေး၏ အဝတ်အစားအချို့နှင့် မီးအိမ်ဟောင်းလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကိုမြအေး၏ ရုပ်အလောင်းကိုမူ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပါ။ ရွာသားများက ကိုမြအေးကို သဘက်ကြီး စားသွားပြီဟု ပြောကြသော်လည်း မတင်မေကတော့ ထိုစကားကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပါ။ 

သို့သော် ထိုနေ့မှစ၍ မတင်မေ၏ ဘဝမှာ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များ ကြုံလာရသည်။ သူ ငါးမျှားတံထောင်လျှင် ငါးတွေက အလိုလို မိနေတတ်သည်။ သူ ဒုက္ခရောက်တိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကူညီနေသလို အမြဲ ခံစားရသည်။ ညဘက်များတွင် အိမ်ရှေ့က ‘ဘုတ် ဘုတ်’ ဟု အသံကြားရတတ်သော်လည်း တံခါးဖွင့်ကြည့်လျှင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရဘဲ လတ်ဆတ်သော ငါးအချို့ သို့မဟုတ် စားစရာအချို့ကိုသာ အိမ်ရှေ့မှာ တွေ့ရတတ်သည်။ 

ကျွန်တော်သည် ထိုအကောင်ကြီး၏ အစေခံအဖြစ် ထိန်ပင်ကြီးမှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကတိမတည်မှုအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားဘဝကို စတေးခဲ့ရသော်လည်း ကျွန်တော် ချစ်တဲ့သူကို စောင့်ရှောက်ခွင့် ရနေခြင်းကပင် ကျွန်တော့်အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါသည်။ 

ကျွန်တော်သည် ညတိုင်း ထိန်ပင်ကြီးပေါ်ကနေ မတင်မေတို့ အိမ်လေးကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က လူသားဘဝမှာ ဆုံစည်းခွင့် မရတော့သော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ သူ့အနားမှာ အမြဲ ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ 

ဤဇာတ်လမ်းက ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ကတိဆိုသည်မှာ လွယ်လွယ်ပေးရသောအရာ မဟုတ်သလို၊ ဖောက်ဖျက်မိလျှင်လည်း ကြီးလေးသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရတတ်သည်။ သို့သော် ထိုပေးဆပ်မှုက မိမိချစ်ရသူအတွက် ဆိုလျှင်မူ ထိုနာကျင်မှုကပင် ပီတိအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါ၏။ 

နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့်... “ကတိဆိုသည်မှာ ကိုယ့်အသက်ထက် အဖိုးတန်သော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုကတိကို တည်နိုင်ရန်အတွက် ကိုယ့်အသက်ကိုပင် စတေးရတတ်သည်” ဆိုသောအချက်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ရလေတော့သတည်း။