လင်မယားကြားက တတိယလူရဲ့သွေးထိုးမှု
အမုန်းဖြင့်ရက်လုပ်သော အိမ်မက်ဖျက်ဆီးသူ
အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ စိုက်ထားတဲ့ မြတ်လေးပန်းနံ့က
နွေနွေက ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း။ မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘဝကို ရုန်းကန်နေရတယ်ဆိုတဲ့ သနားစိတ်နဲ့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ခေါ်ထားခဲ့တာ။ သန့်ဇင်က ပထမတော့ သဘောမတူချင်ဘူး။ "မြတ်မွန်... လင်မယားကြားမှာ တတိယလူဆိုတာ မရှိသင့်ဘူး" လို့ သူက သတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ သူငယ်ချင်းအပေါ် ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကြောင့် နွေနွေ့ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် ပထမဆုံးခြေလှမ်း ဖြစ်ခဲ့မှန်း အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။
ညနေတိုင်း သန့်ဇင် ရုံးကပြန်လာရင် ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ထမင်းဝိုင်းမှာ စုံကြတယ်။ နွေနွေက ဟင်းချက်ကောင်းတယ်၊ အပြောအဆို ချိုသာတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကိုယ့်ညီမအရင်းလိုပဲ သဘောထားပြီး အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ သန့်ဇင်ကတော့ သူ့ကို ခပ်တန်းတန်းပဲ ဆက်ဆံလေ့ရှိပေမယ့် နွေနွေကတော့ သန့်ဇင့်ရဲ့ အကြိုက်တွေကို ကျွန်မထက်တောင် ပိုသိလာသလိုပဲ။ "သန့်ဇင်က ကော်ဖီဆိုရင် သကြားတစ်ဇွန်းပဲ ထည့်တာ မဟုတ်လား မြတ်မွန်" လို့ သူက ပြုံးစစနဲ့ မေးတတ်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးတော့ ဖြစ်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းခဲ့ပါတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အိမ်ထဲက လေထုက စတင်ပြီး ပြောင်းလဲလာတယ်။ သန့်ဇင်က အရင်လို ကျွန်မကို စကားအများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ရုံးကပြန်လာရင်လည်း
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ထင့်သွားမိတယ်။ သန့်ဇင်က ကျွန်မကို ငြီးငွေ့နေတာလား။ တစ်ရက်မှာတော့ သန့်ဇင် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးပဲနော်။ ကိုယ်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေးကို သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခု။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဖုန်းကို ကိုင်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သန့်ဇင် ထွက်လာတာနဲ့ တိုးလို့ ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက နံရံတစ်ခုလို ခြားလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သန့်ဇင့်ကို မေးကြည့်တိုင်း သူက "ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ အလုပ်ကိစ္စတွေပါ" လို့ပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ဖြေတယ်။ နွေနွေကတော့ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း နှစ်သိမ့်ပေးတတ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ နှစ်သိမ့်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ သံသယကို ပိုပြီး မီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ "မြတ်မွန်... ငါ မနေ့က သန့်ဇင့်ကို မြို့ထဲမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့သလိုပဲ။ ငါလည်း မှားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်နော်။ နင် စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ သူက ခပ်အေးအေးလေး ပြောတတ်တယ်။
ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မ မအိပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သန့်ဇင့်ကို ကြည့်ပြီး "ကိုယ့်ကို တကယ်ပဲ သစ္စာဖောက်နေတာလား" လို့ စိတ်ထဲကနေ ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေမိတယ်။ သန့်ဇင်ကလည်း ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ အရင်လို ကြင်နာမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ စိမ်းသက်တဲ့ အကြည့်တွေပဲ ပါလာတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ တတိယလူရဲ့ မမြင်ရတဲ့ လက်ချက်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကွဲကြောင်း ထင်လာခဲ့ပါပြီ။
တစ်လောက် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာတယ်။ သန့်ဇင်က အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ များလာသလို ကျွန်မကိုလည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်မက ဟင်းချက်ထားရင်လည်း "အပြင်မှာ စားလာပြီ" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောပြီး
ဓာတ်ပုံထဲမှာ သန့်ဇင်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး ထိုင်နေတာ။ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေမယ့် သန့်ဇင်ကတော့ ပြုံးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဒါ ဘယ်သူလဲ နွေနွေ" လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးမိတော့ "ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သန့်ဇင်က အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ခဏခဏ တွေ့နေတာ ငါ သိတယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။
ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သန့်ဇင်
အဲဒီညက သန့်ဇင် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ နွေနွေကတော့ ကျွန်မဘေးမှာ နေပြီး "စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ မြတ်မွန်ရယ်။ ငါ ရှိတယ်လေ" လို့ ပြောနေပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ စတင် သံသယဝင်လာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက အရမ်းကို ပင်ပန်းနေခဲ့ပါပြီ။ သန့်ဇင်ကို ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် သူက မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့ပေမယ့် ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ
နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ နွေနွေ အပြင်သွားနေတုန်း သူ့ရဲ့
ဒါတင်မကသေးဘူး။ နွေနွေ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ သူ ရေးထားတာတွေကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ "သန့်ဇင်ကို ငါ ပိုင်ရမယ်။ မြတ်မွန်က သူ့အတွက် မထိုက်တန်ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ သံသယတွေ များလာလေ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး ပိုရှိလေပဲ။" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ တပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်မ သန့်ဇင့်ကို အားလုံး ဖွင့်ပြောဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်က ကျွန်မကို တားဆီးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက သန့်ဇင့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက အဂတိလိုက်စားမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နွေနွေ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ အထောက်အထားအတုတွေပါ။ နွေနွေက သန့်ဇင့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးနဲ့ ပေါင်းပြီး သန့်ဇင် မသိဘဲ အကွက်ဆင်ထားတာ။ "မြတ်မွန်သာ သန့်ဇင်နားက ထွက်မသွားရင် သန့်ဇင်ကို ထောင်ထဲရောက်အောင် ငါ လုပ်မယ်" လို့ နွေနွေက ကျွန်မကို တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်လာပါတယ်။ နွေနွေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ရင်ဆိုင်တွေ့ကြတယ်။
"နင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ နွေနွေ။ ငါ နင့်အပေါ် ဘာမှားခဲ့လို့လဲ" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး "နင်က အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေတာကို ငါ မုန်းလို့။ သန့်ဇင်လို ယောက်ျားမျိုးကို နင်နဲ့ မတန်ဘူးလို့ ငါ ထင်လို့" တဲ့။ ကျွန်မ သန့်ဇင့်ကို ကယ်တင်ချင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်တွေကို နွေနွေ ဖျက်ဆီးမှာကို ကျွန်မ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ကျွန်မသာ သန့်ဇင့်ကို အမှန်တရားတွေ ပြောပြရင် နွေနွေက သန့်ဇင့်ကို ဒုက္ခပေးမှာ သေချာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သန့်ဇင် ကျွန်မကို မုန်းသွားပါစေ။ ကျွန်မကို သစ္စာမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ပါစေ။ သူ့ဘဝ သာယာဖို့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်မဟာ လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမှာကို မကြောက်တော့ဘူး။ ကျွန်မ နွေနွေ့ကို ကြည့်ပြီး "နင် အနိုင်ရသွားပြီ။ ငါ ထွက်သွားပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ သန့်ဇင့်ကို နင် ဘာမှ မလုပ်ရဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်" လို့ ပြောလိုက်ရတယ်။ နှလုံးသားက
ကျွန်မ သန့်ဇင်ကို စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားပြီ။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" တဲ့။ အဲဒီစာက ကျွန်မရဲ့ အသည်းနှလုံးကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ သိမ်းပြီး အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သန့်ဇင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အိမ်မှာ ကျွန်မ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ ဘယ်လောက် နာကျင်မလဲ၊ ကျွန်မကို ဘယ်လောက် မုန်းသွားမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျွန်မ ရင်တွေ ကွဲရပါတယ်။
တစ်နှစ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မြို့နဲ့ ဝေးတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ကျောင်းဆရာမလေးအဖြစ် ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနေတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ မြို့ကလာတဲ့ သတင်းစာတွေထဲမှာ သန့်ဇင့်ရဲ့ အောင်မြင်မှု သတင်းတွေကို တွေ့ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ သူ အဆင်ပြေနေတာပဲ။ နွေနွေကတော့ သူ့နားမှာ ရှိမနေတော့ဘူးလို့ ကြားရတယ်။ နွေနွေရဲ့ အကြံအစည်တွေ ပျက်ပြားသွားပြီး တခြားမြို့ကို ထွက်သွားတယ်လို့ သိရပါတယ်။ သန့်ဇင်ကတော့ ကျွန်မကို အခုထိ မုန်းနေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။
တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မ မြတ်လေးပန်းနံ့လေးကို ရနေသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်း သန့်ဇင့်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ နောင်တ မရှိပါဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူနေရခြင်းတင် မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို စတေးရဲခြင်းလည်း ပါဝင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝရဲ့ လူဆိုးမလေး ဖြစ်ခဲ့ရပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်ပြာလေးကိုတော့ ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
သန့်ဇင်... ကိုယ် ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ကို ကျွန်မ အသက်ထက် ပိုချစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်က ကိုယ့်ကို နာကျင်စေမယ့်အစား ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း နာကျင်ရတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ပြန်ဆုံချင်မှ ဆုံကြတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆုတောင်းတွေထဲမှာ ကိုယ်ဟာ အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ဖြစ်နေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် တစ်ဖက်လူ၏ ဘဝကို ကာကွယ်ပေးလိုသည့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်းသည် အမုန်းကို ဆောင်ကြဉ်းနိုင်သော်လည်း ချစ်ရသူ၏ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းခြင်းမှ ကယ်တင်နိုင်ပေသည်။