ကတိမတည်တဲ့ ချစ်သူ
ကတိမတည်တဲ့ ချစ်သူ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မေ ပထမဆုံးဆုံခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ ဘဝကို အားတက်သရော ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေးတွေပေါ့။ မေက ပန်းချီဆွဲရတာ ဝါသနာပါသလို၊ စိတ်ကူးယဉ်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်မြင်ချင်တဲ့ ဇောတွေနဲ့ ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေတတ်တဲ့သူ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဦးဇာတ်လမ်းဟာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ရဲ့ ထောင့်စွန်းမှာ၊ စာအုပ်ပုံတွေကြားမှာ အစပျိုးခဲ့ပါတယ်။
"ကို... ကိုယ်တို့ တစ်နေ့ကျရင် ပင်လယ်နားမှာ အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ကြမယ်နော်။ မေက ပန်းချီဆွဲမယ်၊ ကိုက စာဖတ်မယ်။ ပြီးရင် မေတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ကြေးလို့ ကတိပေး"
မေက သူ့ရဲ့ လက်သန်းကြွယ်လေးကို ထောင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ကတိတောင်းတတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ဖြစ်ခဲ့ပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးပြီး မေ့ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကတိပေးပါတယ် မေရယ်... ကိုယ် မေ့ကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားဘူး" လို့ ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီကတိဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေဖြစ်ပေမဲ့၊ မေ့အတွက်တော့ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး ယုံကြည်လိုက်တဲ့ သစ္စာတရားမှန်း ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက သေချာ မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဟာ ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ ဆင်းရဲပေမဲ့ ပျော်ခဲ့ကြတယ်။ လစာထုတ်တဲ့ရက်ဆိုရင် လမ်းဘေးက မုန့်ဟင်းခါးကို အတူတူစားပြီး ပျော်နေခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေနောက်ကို လိုက်နိုင်ဖို့ မေဟာ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွန်အားပေးခဲ့တယ်။ "ကို အောင်မြင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်၊ မေက ကို့နောက်ကပဲ ရှိနေမှာပါ" ဆိုတဲ့ စကားကို မေ ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ မေ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သိသလိုလိုရှိပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော့်အတ္တတွေက ပိုကြီးထွားလာနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
နှစ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်ဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးတွေ တက်လာခဲ့တယ်။ အလုပ်တွေ များလာတယ်၊ လူမှုရေးနယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်လာတယ်။ အောင်မြင်မှုရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးစားပေးတွေဟာ စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။ အရင်က မေနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ဖို့ အချိန်ပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အခုတော့ ဖုန်းကိုပဲ တစ်ချိန်လုံး ကြည့်နေတတ်တဲ့သူ ဖြစ်လာတယ်။
"ကို... ဒီနေ့ မေ့မွေးနေ့လေ၊ ကို ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ မှတ်မိသေးလား"
ညနေ နာရီမှာ မေ ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ အကြောင်းမပြန်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ပါတီပွဲတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် ပျော်နေခဲ့တာ။ "ဒီတစ်ခါပဲလေ၊ မေ နားလည်မှာပါ" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်တော် မေ့ကို ပစ်ထားခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်လို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မေဟာ ထမင်းစားပွဲမှာ ဟင်းတွေကို ပြန်နွှေးရင်း ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာ တွေ့ရတယ်။ ဖယောင်းတိုင်လေးတွေက အရည်ပျော်လို့ ကုန်နေပြီ။
"ကို... မေ့ကို ကတိပေးထားတာလေ"
မေ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ "အလုပ်ကိစ္စလေ မေရာ၊ ကိုယ်က ကစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကလည်း ကလေးဆန်လိုက်တာ" လို့ ပြန်ပြောမိခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မေ့မျက်ဝန်းထဲက အရည်လဲ့မှုတွေကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကတိဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အခြေအနေအရ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေက ခဏခဏ ဖြစ်လာတယ်။ မေ့ရဲ့ မိဘတွေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပြီး အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုကြောင့် ဖျက်ခဲ့တယ်။ မေ ဝမ်းနည်းနေချိန်မှာ အနားမှာ ရှိပေးပါ့မယ်လို့ ပြောပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရက်သောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ကို "ချစ်တယ်" လို့တော့ ပြောနေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ မေ့ကို တဖြည်းဖြည်း သတ်နေခဲ့တာပါ။ မေဟာ အရင်လို စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်လာရင် ပြုံးပြတတ်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေက အရင်လို မတောက်ပတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို "ရင့်ကျက်လာတာ" လို့ပဲ အထင်မှားခဲ့မိပါတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ မေက ကျွန်တော့်ကို ထူးထူးခြားခြား တောင်းဆိုမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။
"ကို... လာမယ့် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် မေနဲ့အတူ ဆရာဝန်ဆီ လိုက်ခဲ့ပေးပါလား။ မေ အရေးကြီးတာလေး တစ်ခု စစ်ဆေးစရာရှိလို့။ တခြားနေ့တွေ မေ့ကို ပစ်ထားခဲ့လည်း ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မေ့နားမှာ ရှိပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါ"
မေ့ရဲ့ မျက်နှာက လူမမာတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးတော့ ဖြစ်သွားပေမဲ့ "အေးပါ... ကိုယ် ကတိပေးတယ်။ ဘာအလုပ်ရှိရှိ မေနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြန်တယ်။ အဲဒီ တနင်္ဂနွေနေ့မှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပရောဂျက်တစ်ခုအတွက် နိုင်ငံခြားက ဒါရိုက်တာတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ရာထူးတက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အလမ်းပဲ။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်၊ မေ့ကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကပဲ အနိုင်ရသွားခဲ့ပြန်တယ်။ မေ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး "မေ... ကိုယ် တကယ် အရေးကြီးလို့။ မေတစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ပါနော်။ ကိုယ် ညကျရင် လက်ဆောင်ကောင်းကောင်း ဝယ်ခဲ့မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ မေက ဖုန်းထဲကနေ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ ပြီးမှ အားနည်းလွန်းတဲ့ အသံလေးနဲ့ "ကို... ကတိပေးထားတာလေ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။
"ကိုယ် သိပါတယ် မေရာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိုယ့်အနာဂတ်အတွက်လေ။ မေ နားလည်ပေးပါ"
ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တယ်။ အဲဒီနေ့က ပရောဂျက်က အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပျော်လွန်းလို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အောင်ပွဲခံနေခဲ့တယ်။ မေ ပို့ထားတဲ့ "ကိုယ် ခွဲစိတ်ရမယ်တဲ့ ကို၊ ဆရာဝန်က ချက်ချင်း တက်ခိုင်းတယ်" ဆိုတဲ့ စာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ "" ပြပြီး အကြောင်းမပြန်ခဲ့ဘူး။ "မေ့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ချဲ့ကားပြောနေတာပါ" လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ပြန်မရောက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာပဲ အမူးလွန်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် အိပ်ရာက နိုးနိုးချင်း မေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းက ပိတ်ထားတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်က အေးစက်လို့။ မေ့ရဲ့ ပစ္စည်းတချို့ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ ဒေါသက အရင်ထွက်လာတယ်။ "ငါက သူ့အတွက် ကြိုးစားနေတာကို သူက အခုထိ ကလေးဆန်နေတုန်းပဲ" လို့ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေပိုင်းမှာ မေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆီက ဖုန်းဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။
"မေ... မေ ဆုံးပြီ။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာပဲ ဆုံးသွားတာ။ သူ ဆုံးခါနီးအထိ နင့်ကိုပဲ မျှော်နေခဲ့တာ သိလား။ နင့်ဆီကို သူ ခဏခဏ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်၊ စာတွေ ပို့ခဲ့တယ်။ နင်ကတော့ တစ်ချက်တောင် ပြန်မကြည့်ခဲ့ဘူး"
ကျွန်တော် ဘာမှ မကြားရတော့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နားထဲမှာ လေတွေ တဝီဝီ တိုးနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ရင်ခွဲရုံရဲ့ ရှေ့မှာ အေးစက်စက် လဲလျောင်းနေတဲ့ မေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့် နှလုံးသားဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။ မေ့ရဲ့ လက်လေးတွေက အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်တော် အမြဲ လွှတ်ချခဲ့တဲ့၊ ကတိတွေ ပေးပြီး ဖျက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ လက်ကလေးတွေပေါ့။
မေ့ရဲ့ အိပ်ရာဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်လေး တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ရေးခဲ့တဲ့ "ကတိများ" ဆိုတဲ့ စာရွက်လေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ နောက်ဆုံး ရေးထားတဲ့ စာရွက်လေးမှာတော့ မေ့ရဲ့ လက်ရေးလေးနဲ့ "ကို... မေ စောင့်နေပေမဲ့ ကို ရောက်မလာဘူး။ ကို့ကို မေ မမုန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကို့ရဲ့ ကတိတွေက မေ့ကို သတ်နေသလိုပဲ။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကို့ကို တောင်းဆိုချင်တာက... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ပါ" တဲ့။
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် အခုတော့ အောင်မြင်နေပြီ၊ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေပြီ၊ လူတကာက လေးစားတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကတိပေးခဲ့တဲ့ "ပင်လယ်နားက အိမ်လေး" မှာ အတူနေဖို့ မေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေအားလုံးကို အခု ကျွန်တော် တည်ချင်ပေမဲ့၊ ကတိလက်ခံမယ့်သူက မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ကတိမတည်တဲ့ လူတစ်ယောက် အဖြစ်နဲ့ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီ။
အခုဆိုရင် မေ ဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ မေ လိုချင်ခဲ့တဲ့ ပင်လယ်နားက အိမ်လေးကို ဝယ်ခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ မေ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေနဲ့ အပြည့် ချိတ်ထားတယ်။ ညနေတိုင်း ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း စာဖတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးနားမှာ ပန်းချီဆွဲနေမယ့် မေ မရှိဘူး။
ကျွန်တော် အခုတော့ ကတိတွေကို သိပ်တန်ဖိုးထားတတ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သင်ခန်းစာကို ရဖို့အတွက် ကျွန်တော် ပေးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကြည့်မိတိုင်း မေ့ဆီက စာတွေကို ပြန်ဖတ်မိတယ်။ အကြောင်းမပြန်ခဲ့တဲ့ စာတွေ၊ ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ အသံတွေက အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
လူတွေက ပြောကြတယ်၊ "အချိန်ရှိပါသေးတယ်" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချိန်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မှားခဲ့တာကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း "နောက်ကျသွားပြီ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို လောင်မြိုက်စေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ကို ကမ္ဘာကြီး ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့၊ မေ့အတွက် တကယ် လိုအပ်နေတဲ့ "အချိန်" နဲ့ "အနားမှာ ရှိပေးမှု" ကိုတော့ ကုတ်ကပ်ပြီး ဝှက်ထားခဲ့မိတယ်။
ကျွန်တော် သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ဆိုတာ သူ ရှိနေတုန်းမှာပဲ လုပ်ရမယ့် အလုပ်ပါ။ သူ မရှိတော့တဲ့နောက်မှ ပေးတဲ့ ကတိတွေ၊ လုပ်ဆောင်ချက်တွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အတ္တတစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - ကတိဆိုတာ စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ တည်ရှိမှု ဖြစ်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ကတိတွေနဲ့ တည်ဆောက်ပြီးမှ၊ အဲဒီကတိတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာဟာ လူသတ်တာထက် ပိုရက်စက်ပါတယ်။ အချိန်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်မလှည့်သလို၊ နောင်တဆိုတာလည်း ဘယ်တော့မှ စောစောမလာတတ်ပါဘူး။