စုတ်ပြတ်နေသည့် မိထွေး
စုတ်ပြတ်နေသည့် မိထွေး
အခန်း ()
မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ထမင်းရည်ငှဲ့သံ တရှဲရှဲနဲ့အတူ မီးခိုးနံ့စူးစူးက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲကို အရင်ဦးဆုံး တိုးဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဂိမ်းဆော့နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ "ဟေ့ရောင် မင်းအိမ်က အနံ့ကလည်းကွာ၊ ဘာတွေချက်နေတာလဲ" လို့ တစ်ယောက်က လှမ်းနောက်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှက်စိတ်က တင်းခနဲ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ထမင်းအိုးကို မနိုင်မနင်း မနေတဲ့ ဒေါ်မြှင့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ ထမီက အရောင်တွေ လွင့်ပြယ်ပြီး ဖာရာတထွေးနဲ့။ အင်္ကျီကလည်း ချွေးနံ့တွေ၊ ဆီနံ့တွေ စွဲကပ်နေပြီး လူကလည်း ညှော်နံ့နံနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်အမေအရင်းသာဆိုရင် ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ နေပါ့မလားလို့ တွေးမိတိုင်း သူမကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မျက်စိစပါးစပ်စူးစရာကြီး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"ဒေါ်မြှင့်... လူတွေရှိနေတာ မြင်သားနဲ့၊ အဝတ်အစားလေး ဘာလေး လဲပါဦးလား။ စုတ်ပြတ်သတ်နေတာပဲ" လို့ ကျွန်တော်က အံကြိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတတ်ပြီး မျက်အိတ်တွေက ဖောင်းကားလို့။ "အေးပါ သားရဲ့၊ အမေ ဒါလေး ချက်ပြီးရင် လဲလိုက်ပါ့မယ်" တဲ့။ သူမ သုံးနှုန်းတဲ့ 'အမေ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားတိုင်း ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ ကလိကလိ ဖြစ်ရတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော် ခြောက်နှစ်သားမှာ ဆုံးသွားခဲ့တာ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ပြုစုဖို့ဆိုပြီး ဒီမိန်းမကို အိမ်ထဲ ခေါ်လာခဲ့တာ။ အဖေ ဆုံးသွားတာတောင် သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူမကတော့ ဒီအိမ်မှာ ကပ်တွယ်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သူမဟာ အဖေချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုပဲ မြင်ခဲ့တာ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးကလည်း ကျဆင်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ တစ်နေကုန် အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာပဲ။ မနက်အစောကြီး ဈေးသွားတယ်၊ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းတယ်၊ ပြီးရင် သူများအိမ်မှာ အဝတ်သွားလျှော်တယ်။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံရှာရှာ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာတော့ သူမဟာ အမြဲတမ်း 'စုတ်ပြတ်နေတဲ့ မိထွေး' တစ်ယောက်ပါပဲ။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနှဲနေတာလဲ၊ အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည်တောင် မဝယ်နိုင်ဘူးလား" လို့ ကျွန်တော် မကြာခဏ အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူမကတော့ ပြုံးစိစိနဲ့ "အမေက ဒီလိုပဲ နေတတ်လို့ပါ သားရယ်၊ သားအတွက်ပဲ အမေ စုထားချင်လို့" လို့ အမြဲ ပြန်ပြောတတ်တယ်။ အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး။ သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်နေရာရာမှာ ဝှက်စုထားတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် တထိုင်တည်း မှတ်ယူခဲ့တာ။
အခန်း ()
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက ပိုပြီး အမြစ်တွယ်လာလေလေပဲ။ ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မယ်ဆိုတော့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိုလာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမက "သား ကျောင်းတက်ဖို့အတွက် အမေ အကုန် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ပုံစံကတော့ ပိုလို့တောင် စုတ်ပြတ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ အိမ်ကို အလည်လာတဲ့နေ့မှာ သူမက ဧည့်ခန်းထဲကို ရေနွေးအိုး လာချပေးတယ်။ သူမရဲ့ ခြေထောက်က ဖိနပ်အစုတ်ကြီးက တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ အသံထွက်နေတာ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က "မင်းအိမ်က အလုပ်သမားကလည်းကွာ၊ တော်တော် နွမ်းပါးတာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားရမှန်း မသိတော့ဘူး။
"သူက အလုပ်သမား မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ အဝေးက အမျိုးတစ်ယောက်ပါ" လို့ ကျွန်တော် လိမ်ညာလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီစကားကို ဒေါ်မြှင့် ကြားသွားတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သူမ ကိုင်ထားတဲ့ ရေနွေးအိုးလေး တုန်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပေမယ့် သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညက ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် မာနက ရှေ့တန်းတင်နေတော့ သူမကို သွားပြီး မချော့မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က သူမကို ဒီအိမ်မှာ ရှိနေရုံသက်သက်၊ ကျွန်တော့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ရှိသူတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။
တစ်လကို တစ်ခါ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံ လာပေးတတ်တယ်။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး အနံ့အသက်တွေ မကောင်းဘူး။ "ရော့ သား... ဒါ ဒီလအတွက် ကျောင်းစရိတ်" ဆိုပြီး သူမ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံထုတ်ကို ကျွန်တော်က ရွံသလိုလိုနဲ့ ယူလိုက်တယ်။ "အမေ ဘယ်လိုရှာထားတာလဲတော့ မမေးနဲ့၊ သား ကျောင်းစာကိုပဲ ဂရုစိုက်" တဲ့။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အလုပ်ဒဏ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေတာကို ကျွန်တော် မတော်တဆ မြင်လိုက်ရပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သူမဟာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အောက်ခြေကျနေရတာလဲဆိုတဲ့ အတွေးကပဲ ကြီးစိုးနေခဲ့တာ။ သူမကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမည်းစက်တစ်ခုလိုပဲ ခံစားနေရတယ်။
အခန်း ()
ပြဿနာက ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်မှာ စတက်တာ။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခု စချင်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံ သိန်းငါးဆယ်လောက် လိုနေတာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ပြီး ဒေါ်မြှင့်ကို ပိုက်ဆံတောင်းခဲ့တယ်။ "ဒေါ်မြှင့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ အဖေ ချန်ခဲ့တဲ့ မြေကွက်ကို ရောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမြန်းခဲ့တယ်။ ဒေါ်မြှင့်က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ "သားရယ်... အဲ့ဒီမြေကွက်က အဖေ အကြွေးတွေ ဆပ်လိုက်ရလို့ မရှိတော့တာ ကြာပြီလေ၊ အခု အမေ ရှာကျွေးနေတာက သား သိတဲ့အတိုင်းပဲကို" လို့ ဖြေရှာတယ်။
ကျွန်တော် မယုံဘူး။ ဒေါသတွေက ငယ်ထိပ်တက်သွားပြီး သူမရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်မွှေတော့တာပဲ။ သူမ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစား အစုတ်အပြတ်တွေ ကြားထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ လယ်ဂျာစာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ သူမ ဘယ်သူ့ဆီက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ချေးထားတယ်၊ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ဘယ်လောက် အလုပ်လုပ်ထားတယ်ဆိုတာတွေကို အသေးစိတ် ရေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရေးထားတဲ့ စာသားလေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တမျှ တန့်သွားစေခဲ့တယ်။ "မင်းမင်းအတွက် ဆေးရုံစရိတ်" တဲ့။
ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က နှလုံးရောဂါအခံ ရှိခဲ့တာကို သတိရသွားတယ်။ အဖေ ဆုံးခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ကို ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် အကြွေးတွေ အများကြီး တင်ခဲ့တာ။ ဒေါ်မြှင့်က အဲ့ဒီအကြွေးတွေကို သူမရဲ့ တစ်ဘဝလုံးနဲ့ ရင်းပြီး ဆပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုက အဲ့ဒီအမှန်တရားကို လက်မခံချင်ဘူး။ "ဒါတွေက ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်လား၊ ကျွန်တော့်ကို သနားအောင် လုပ်နေတာလား" လို့ ကျွန်တော် ရုတ်ရုတ်သီးသီး ပြောဆိုပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် အိမ်ကို မပြန်တော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကိုလည်း ဖတ်ပြီး မပြန်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရုန်းကန်မယ်၊ သူမလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ လူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်စရာ မလိုဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
အခန်း ()
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ဆေးရုံကတဲ့။ ဒေါ်မြှင့် လမ်းမှာ မူးလဲလို့ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်၊ အခြေအနေ မကောင်းဘူးတဲ့။ ကျွန်တော် ဆေးရုံကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ပိန်လှီသွားခဲ့ပြီ။ ပါးချိုင့်တွေ ခွက်ဝင်နေပြီး အသားအရေတွေက ဖြူဖျော့လို့။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို အပြင်ခေါ်ပြီး ပြောပြတယ်။ "လူနာက အာဟာရချို့တဲ့တာ ကြာပြီ၊ ပြီးတော့ သူမမှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာကို ကုသမှု မခံယူဘဲ အလုပ်တွေ ဆက်တိုက် လုပ်နေခဲ့တာ" တဲ့။
ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး သူမရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကနေ ထွက်နေတဲ့ စာအိတ်အစုတ်လေး တစ်အိတ်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီစာအိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေနဲ့အတူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါနေတယ်။ "သားအတွက် နောက်ဆုံး ကျောင်းလခ... အမေ နောက်ထပ် မရှာပေးနိုင်တော့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဆွဲညှစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို စုတ်ပြတ်နေတယ်လို့ ကဲ့ရဲ့ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ သူမရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝ လှပဖို့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ အရာတွေဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ နားလည်လိုက်ရတော့တယ်။
"အမေ... အမေ... ကျွန်တော် ရောက်ပြီ" လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်ပေမယ့် သူမက မျက်လုံး မပွင့်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာတယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် အမေရယ်... ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောပါဦး" လို့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်တောင်းပန်ပါစေ၊ သူမဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရတော့ဘူး။ သူမရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အေးစက်လာတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်သွားပြီးမှ၊ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မလုပ်ပေးနိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ။
အခန်း ()
ဒေါ်မြှင့် ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူမရဲ့ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းလေးတွေကို ကျွန်တော် ပြန်သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ သူမမှာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းရယ်လို့ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ထမီ သုံးလေးထည်၊ အဖေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံအဟောင်းလေး တစ်ပုံ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ကျောင်းက ရခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ်လေး တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီဆုတံဆိပ်လေးကို သူမက အဝတ်စလေးနဲ့ ပတ်ပြီး သေသေချာချာ သိမ်းထားတာ။ ကျွန်တော် သူမကို အမြဲတမ်း တွန်းထုတ်ခဲ့ပေမယ့် သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို သူမရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစလို တန်ဖိုးထားခဲ့တာပဲ။
ကျွန်တော် အခုတော့ အလုပ်ကောင်းကောင်း ရနေပါပြီ။ အဝတ်အစား အသစ်တွေ ဝတ်နိုင်တယ်၊ အိမ်ကောင်းကောင်းမှာ နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲက ထမင်းရည်ငှဲ့သံကို ပြန်ကြားချင်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ ညှော်နံ့စွဲနေတဲ့ အင်္ကျီလက်လေးကို ဆွဲပြီး "အမေ... ကျွန်တော် ဆာပြီ" လို့ ပြောချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ကြီးကတော့ တိတ်ဆိတ်လို့။ ကျွန်တော် မှားခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တဆိုတာက နေ့တိုင်း ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို 'စုတ်ပြတ်နေတဲ့ မိထွေး' လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ လျှာကိုပဲ ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို အပေါ်ယံ အလွှာနဲ့ မတိုင်းတာပါနဲ့။ နောင်တဆိုတာဟာ ပြန်ပြင်ခွင့်မရှိတဲ့ အချိန်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အခါးဆုံးဝေဒနာ ဖြစ်ပါတယ်။