မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးမာန
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးမာန
အခန်း
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ အောက်တိုဘာ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မဟာ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်က ရေစက်ကလေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
အဲ့ဒီနေ့က မင်းသန့် အလုပ်ကပြန်လာတော့ ထူးထူးခြားခြား ပန်းစည်းလေးတစ်စည်း ပါလာခဲ့တယ်။ "သီရိ... ဒီနေ့ ငါတို့ နှစ်ပတ်လည်လေ" လို့ သူက တိုးတိုးလေးပြောပြီး ကျွန်မ နဖူးကို နမ်းခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထပ်သွားတာပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အက်ကြောင်းတွေ စတင်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ မင်းသန့်ဟာ ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ တစ်ခါတလေ ငေးငိုင်နေတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိခဲ့သင့်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းလို့ ဘာကိုမှ မသင်္ကာမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်ခြင်းပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာလို့ ကျွန်မ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ခဲ့တာကိုး။
ညစာစားနေရင်း မင်းသန့်က ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "သီရိ... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ မင်းအနားမှာ မရှိတော့ရင်ရော..." လို့ မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ရယ်ပြီး "ဘာလို့ မရှိရမှာလဲ၊ မင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံပဲဟာ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ့မျက်နှာမှာ ပေါ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်က နောင်တလား၊ ဝမ်းနည်းမှုလားဆိုတာ အခုမှ ပြန်စဉ်းစားမိတော့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ခိုင်မြဲနေပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီညကစပြီး အရာအားလုံးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြောင်းလဲလာတော့မှာကို ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အမှားက မင်းသန့်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို နောက်ဆုံးမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။
အခန်း
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ မင်းသန့်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတာတွေ နည်းသွားတယ်။ အရင်ကဆို အလုပ်အားတာနဲ့ ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်တတ်တဲ့သူက အခုတော့ ကျွန်မဘက်က ဆက်ရင်တောင် အလုပ်ရှုပ်နေလို့ဆိုပြီး ဖုန်းချပစ်တတ်လာတယ်။ "" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ လေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ညပေါင်းများစွာ ရင်ဘတ်ထဲ တင်းကျပ်နေခဲ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတဲ့ အဖြေကို ကျွန်မ မသိဘူး။ သူ့ကို မေးကြည့်တိုင်းလည်း "ပင်ပန်းလို့ပါ သီရိရယ်၊ မင်းကလည်း အတွေးလွန်မနေစမ်းပါနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပိတ်ပစ်တတ်တယ်။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မမေးရဲဘူး။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရရင် ကျွန်မတို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာလေး ပြိုပျက်သွားမှာကို ကျွန်မ အရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကြောက်စိတ်ကပဲ ကျွန်မကို လူအ တစ်ယောက်လို နေစေခဲ့တာ။ တစ်ရက်မှာတော့ မင်းသန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီကို တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မကြည့်ချင်ပေမဲ့ လက်က အလိုလို ဖုန်းကို ကိုင်မိသွားတယ်။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သီရိကို ပြောပြီးပြီလား" တဲ့။ ပေးပို့သူကတော့ မင်းသန့်ရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း မင်းမင်း။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဘာကို ပြောရမှာလဲ။ ကျွန်မ မသိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ အိပ်မပျော်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ မင်းသန့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ငိုခဲ့ရတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလို အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားက တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေဟာ အော်ဟစ်သံတွေထက် ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းမှန်း အဲ့ဒီတော့မှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်လို့ ဘာမှမသိသလို နေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ တစ်စစီ ပဲ့ကြွေနေခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်သတ် ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်မှန်း ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာရတယ်။
အခန်း
ပြိုလဲခြင်းတွေဟာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ တဖြည်းဖြည်းချင်း အက်ကြောင်းထင်လာရာကနေ အဆုံးမှာတော့ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားတာမျိုး။ တစ်ညမှာ မင်းသန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်။ သူ ပြန်လာတော့ အရက်နံ့တွေ နံနေပြီး မျက်နှာကလည်း ညှိုးငယ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့အတွက် အဝတ်အစားတွေ ပြင်ပေးနေတုန်းမှာ သူက ကျွန်မလက်ကို ဆွဲတားပြီး "သီရိ... ငါတို့ ခဏလောက် စကားပြောရအောင်" လို့ ပြောလာတယ်။ အဲ့ဒီစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဲ့ဒီစကားဟာ လမ်းခွဲခြင်းရဲ့ အစဆိုတာ ကျွန်မ အလိုလို သိနေခဲ့တယ်။
မင်းသန့်က ခေါင်းငုံ့ထားရင်း "ငါ... ငါ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရတော့မယ်" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးဖို့တောင် ကျွန်မမှာ အသံမထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက ဆက်ပြောတယ်... "သူ့မှာ ငါ့ရဲ့ ကလေးရှိနေပြီ သီရိ။ ငါ တာဝန်ယူရမယ်။ ငါ မင်းကို ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။ ချစ်တယ်လို့ ပြောနေတဲ့ ပါးစပ်ကနေပဲ ကျွန်မကို သတ်ပစ်မယ့် စကားတွေကို ပြောနေတာပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေကို တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောင်တတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ
အခန်း
နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ မင်းသန့်က သူ့ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းနေတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မတားဘူး။ မငိုပြဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနက သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ သူက ပစ္စည်းတွေအကုန် သိမ်းပြီးတော့ ကျွန်မရှေ့မှာ လာရပ်တယ်။ "သီရိ... ငါ သွားတော့မယ်။ မင်းအတွက် အိမ်နဲ့ ကားကို ထားခဲ့မယ်။ မင်း အဆင်ပြေအောင် ငါ စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်" တဲ့။
ကျွန်မ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးလိုက်တယ်။ "မင်းသန့်... မင်း ထားခဲ့ရမှာက အိမ်နဲ့ ကားတင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေကိုပါ မင်း သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ အခု မင်းပေးတဲ့ အရာအားလုံးကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို ငါ ဒီနေ့ကစပြီး စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းနဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား မသိဘူး။ ကျွန်မကတော့ ခိုင်မာတဲ့ အသံနဲ့ပဲ ဆက်ပြောခဲ့တယ်။ "မင်း သွားတော့။ နောက်ကိုလည်း လှည့်မကြည့်နဲ့။ ငါ့ဆီကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့။ ဒါက မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ နောက်ဆုံးသော မာနပဲ"။
မင်းသန့်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ
အခန်း
နှစ်အနည်းငယ် ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲမှာ မင်းသန့်ဆိုတဲ့ အမည်နာမဟာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဒဏ်ရာကတော့ အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။ တစ်ခါတလေ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ မင်းသန့်ကို သတိရမိတတ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီသတိရခြင်းဟာ လွမ်းဆွတ်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ နာကျင်ခြင်း သက်သက်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မ သိခဲ့ရတာက အချစ်ဆိုတာ အရာအားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ အချစ်ဟာ လူတစ်ယောက်ကို တည်ဆောက်နိုင်သလို၊ အစအန ရှာမရအောင်လည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းနံပါတ် အစိမ်းတစ်ခုကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကိုင်လိုက်တော့ တစ်ဖက်က အသံက တုန်ရီနေတယ်။ "သီရိ... ငါပါ" တဲ့။ မင်းသန့်ရဲ့ အသံ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ လှုပ်ခတ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်သွားတယ်။ "အင်း... ပြောလေ" လို့ ကျွန်မ ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ထူးလိုက်တယ်။ သူက "ငါ မှားခဲ့မှန်း အခုမှ သိရတယ်။ ငါ့ဘဝက အခုတော့ အဆင်မပြေဘူး သီရိရယ်။ သူက ငါ့ကို ထားသွားပြီ။ ငါ မင်းကို အရမ်းသတိရတယ်" လို့ ပြောလာတယ်။
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက လှောင်ပြုံးလည်း မဟုတ်သလို၊ ဝမ်းသာတဲ့ အပြုံးလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရင့်ကျက်သွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အပြုံးပဲ။ "မင်းသန့်... မင်း သတိရနေတာက ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို အလိုလိုက်ပြီး အကြွင်းမဲ့ ချစ်ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေကိုပဲ မင်း သတိရနေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချစ်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက မင်းလက်နဲ့ မင်း သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့ဆီမှာ မင်းအတွက် ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး" လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။ မင်းသန့်က "ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူးလား" လို့ တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
"ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာက ချစ်နေသေးတဲ့သူတွေအတွက်ပဲ ရှိတာပါ။ ငါ့ဆီမှာ မင်းအတွက် အမုန်းတောင် မရှိတော့ဘူး။ မင်းက ငါ့အတွက်တော့ လမ်းဘေးက သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက် မပိုတော့ဘူး။ ဒါပဲနော်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပေါ့ပါးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးမာနက ကျွန်မကို သူ့ဆီ ပြန်မသွားအောင် ဆွဲထားပေးခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ ပြန်မဆုံနိုင်တဲ့ လမ်းနှစ်ခုလိုပဲ ထာဝရ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ နောင်တဆိုတာကတော့ တစ်ဖက်လူအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီဆိုရင်၊ မာနကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတတ်ဖို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်ခြင်းရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အကောင်းဆုံး လက်စားချေခြင်းဟာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ခြင်းပါပဲ။